Opinions

Best een leuke film, maar in zijn uitvoering is het mij allemaal net te Hollywood om te kunnen opboksen tegen de Hong Kong klassiekers. Sommige gevechten zijn erg leuk, maar er zit teveel slow-motion in de film die de vaart zo uit de vechtscenes haalt, dat het gewoon jammer is. Op zich had ik dit wel verwacht en had het zoveel erger gekund, maar het maakt de film uiteindelijk toch minder goed dan ik hem had kunnen vinden.

De cast deed echter wel goed zijn best. Chan was overduidelijk de gaafste acteur van de film en zit beduidend beter in zijn vel dan Li in Amerikaanse producties. Li als Monkey King was echter wel een aangename verrassing, ben toch niet gewend van hem dat hij zich ook clownesque kan gedragen. Michael Angarano deed het daarnaast stiekem nog geen eens zo slecht voor de matige rol die hem was toebedeeld. Sterker nog, hij en zijn stunt-double deden het in de actie ook nog geeneens zo slecht.

Wat echter gewoon jammer blijft is het cliché-matige verhaal, de te schone achtergronden en een regisseur die gewoon net te Amerikaans blijft om goed om te gaan met actiescenes. Plus Engels sprekende Chinezen die overduidelijk de taal niet goed machtig zijn, blijft lachwekkend en onnodig. Toch lang niet zo slecht als ik had verwacht: enkele zeer leuke scenes en het verveelt geen moment.

Ik heb medelijden met Bren Foster. De beste man kan fantastisch vechten en heeft wel degelijk genoeg charisma om zichzelf staande te houden, maar op de dvd cover is het zo dat of zijn naam te zien is, maar niet zijn foto, of zijn foto, maar niet zijn naam. Nee, op deze manier zal hij niet snel gaan rivaliseren met iemand als Scott Adkins, terwijl hij dat wat mij betreft wel zou verdienen. Nee, de verkooppunten moeten duidelijk een immer fluisterende Steven Seagal die er zoals altijd weer weinig zin in lijkt te hebben, een Danny Trejo die een hilarische scene krijgt te spelen waarin Bren Fosters handen genezen worden met schorpioengif en ze daarna... opnieuw te breken terwijl Ving Rhames vooral lui op een stoel zit te schelden op de meest idiote wijze. Sorry Bren dat je als overduidelijke hoofdpersoon weinig mogelijkheden kreeg om meer naam voor jezelf te maken.

Het script is een hilarische aaneenschakeling van stompzinnige dialogen en domme situaties, waarbinnen af en toe verdienstelijke actie plaats vind. Verder is het niets meer of minder dan dat, gewoon een stomme aangelegenheid met leuke actie - vooral van Foster, want Seagal's kunstje is in de tussentijd weinig interessant meer te noemen met de klapjes die hij mensen op hun rug geeft. Alsnog genoeg om flink om te lachen en lang niet zo erg als een Kill Switch of Attack Force, maar ik vind Maximum Security toch een stukje beter.

Het verhaal en het gros van de dialogen zijn weinig verheffend, maar als het op martial arts actie aankomt kunnen we toch zeker stellen dat A Force Of One een van de eerste films is waar vechtsporten goed naar voren komen. Ik bedoel hier natuurlijk westerse actiefilms mee, want Hong Kong had al lang een bloeiende geschiedenis van martial arts films, maar buiten een matig geregisseerde film als Enter The Dragon (ja, die film is lang niet zo goed als iedereen steeds roept) bleef martial arts in het Westen gewoon kut uitgevoerd.

In dat opzicht is het interessant dat Norris hier eigenlijk nog het beste acteert van alle rollen waarin ik hem so far heb gezien, waarschijnlijk omdat hij in feite gewoon zichzelf speelt als karateinstructeur en karatekampioen. De film besteed veel tijd aan het laten zien van karatetraining en toont enkele gave ringgevechten (overduidelijk meer kickboksen met wat judo erin, maar dat terzijde) waarbij de regie ons duidelijk laat zien wat er gebeurt. Bill 'Superfoot' Wallace zet ook een gave rol neer als badguy en hij en Norris hebben vanzelfsprekend een gave showdown.

Het jammere is dat de film buiten deze actiescenes gewoon niets te bieden heeft. Echter, vanwege de impact die de film toch heeft gehad op Norris' carriere en de algemene opleving van martial arts in het westen, ben ik bereid een hoop van de minpunten door de vingers te zien.

Van de regisseur van The Enforcer en Every Which Way But Loose verwachte ik in ieder geval een fijne actiefilm. Ik kreeg wat ik verwachte, helemaal voor Chuck's jonge (baardloze) jaren was de actie zeer verzorgd, hard en bloederig. Het verhaal is standaard, niet iedereen in de cast is even overtuigend, maar het wordt nergens saai en de soundtrack is goed aan te horen voor de tijd waarin het zich afspeelt. Daarnaast blijkt maar weer opnieuw dat Hong Kong een erg leuke plaats is om te filmen door de rijke variatie aan cultuur.

Waar ik minder over te spreken ben is het feit dat men Chuck regelmatig zinloze voice-overs laat inspreken en men het soms kennelijk nodig vind om de actie-scenes in een vreemde, haperende slow-motion te laten vervallen. Slow-motion kan werken, maar niet op de manier zoals men het hier probeert uit te beelden. Niet dat dit heel veel van het kijkplezier weghaalt, maar het zorgt er uiteindelijk voor dat de film toch niet zo goed is als hij zou kunnen zijn. Desalniettemin altijd leuk om te zien hoe Norris in zijn jongere jaren aan het werk was en hoe snel hij trapt.

Met pijn in mijn hart ook van mijn kant 1,5 sterren. Veel slechte Seagal films zijn absoluut te genieten, maar deze haalde nergens mijn aandacht erbij. Dat stomme camerawerk ook, dat hoort gewoon niet in een Seagal film. Acteerwerk van andere acteurs was niet slecht, de film was gewoon oersaai.

Pluspuntje nog voor Anna-Louise Plowman, die een welkome afwisseling tussen alle lelijkerds was.

Toch iets minder dan ik me hem herinnerde. In mijn geheugen had de film veel meer actie en was hij ook iets bloederiger, maar met de jaren ben ik waarschijnlijk toch meer gewend geraakt dan dit.

Niet dat Fortress een abominabele film is, de typische eind jaren 80/begin jaren 90 pulpsfeer zit er goed in en de film wordt geen moment echt saai. Lambert heeft wel eens beter gespeeld, maar blijft genietbaar, terwijl Kurtwood Smith zoals altijd de show steelt. Tel daar nog enkele foute grappen en leuke actiescenes bij op en we hebben een leuk eindproduct.

Ik ben een Christopher Lambert fan, het is absoluut geen goed acteur en hij treedt in een hoop troep op, maar hij heeft een uitstraling die alles goed maakt. Deze film is ook absoluut niet goed te noemen door de onlogische gebeurtenissen, plotgaten en soms erg matige special effects, maar zeker vermakelijk door humor, enkele leuke vondsten in het script (het filmen van de douchende Aidan Rea om de bewakers af te leiden bijvoorbeeld en het feit dat er genoeg actie in de film te vinden was.

Vermakelijke pulp, lang niet zo erg als sommigen het laten lijken.

Glorieuze regie en prachtige achtergronden maken nog geen interessante film. Slecht is het allemaal niet, maar het bordkartonnen acteerwerk met afgrijselijke over the top accenten van zowel Hudson als Ledger, maken de dialogen tussen beiden bijna komisch om naar te kijken. De film tracht intense relaties neer te zetten, maar faalt hiermee gigantisch door de houterige dialogen en het feit dat men soms hele rare sprongen in het verhaal maakt. Meest onlogische was nog wel de relatie tussen Ledger en Hounsou, tenzij iemand het logisch vind dat de enige Sudanees die Engels spreekt, meteen op gaat trekken met een Engelse soldaat nadat hij hem eerst probeert af te persen. Er was totaal geen reden hiertoe, behalve dat Hounsou zo'n vriendelijke man zou zijn, maar dat kwam ook nergens naar voren.

Het oogde echter allemaal wel verzorgd door de prachtige wijde shots en sfeervolle slow motion, helemaal bij de grote veldslag was het prachtig om te zien hoe de zwaar in de minderheid zijnde Britse soldaten van alle kanten worden aangevallen. Als de film hierna was geeindigd had ik het ook allemaal een stuk beter gevonden, want de zoektocht naar Trench die hierna volgt, voelde vooral vreemd en geforceerd aan.

Nee, The Four Feathers is in dat opzicht een terechte flop, al is hij het zeker wel waard om een keertje zien. Ziet er mooi uit, maar is suikerzoet. De Ledger liefhebbers begrijp ik verder ook niet echt, wederom kwam het allemaal wat karikaturaal over.

Had van tevoren niet zoveel hiervan verwacht, maar het was allemaal door de ijzersterke performance van Tim Roth toch zeer vermakelijk en bij vlagen zelfs goed te noemen. Roth zet een rol neer die vooral doet denken aan een combinatie van Rowan Atkinson en Louis De Funes, met andere woorden: een rubberen gezicht, veel zwalkende bewegingen en hysterisch gedrag. De film is alleen door zijn ijzersterke en hilarische performance al 3 sterren waard.

Kamer 1 is een interessante maar oh zo vreemde opener. Waar de resterende kamers nog een bepaalde vorm van realisme laten zien, krijgen we hier een vreemd verhaal over een heksencirkel en het weer tot leven wekken van hun versteende godin. De actrices doen het redelijk, al is het weer bijzonder te noemen dat de helft wel naakt gaat en de andere helft niet bij een gezamenlijk ritueel. Werden sommige actrices dan toch meer of minder betaald?

Kamer 2 is al een verbetering ten opzichte van de vorige. Hilarische dialogen en een bizarre situatie waar voor het eerst een vorm van spanning te vinden is in de zin dat de omstandigheden toch behoorlijk wanhopig lijken te zijn. Sterk acteerwerk en grappige gesprekken zorgen voor een fijne voortzetting van de film.

Kamer 3 is misschien wel mijn favoriete kamer. Godwin's Law in werking en een van de coolste performances van Antonia Banderas ooit. Qua script misschien ook wel het simpelste, maar het is heerlijk om te zien hoe een simpele babysit aanvraag van een gangster, zo fout kan lopen. Het eindshot waar de kamer in de hens staat, Tim Roth met het hoerenlijk in zijn hand staat en de kinderen al rokend en drinkend naast hem staan, is weergaloos en absoluut hilarisch!

Kamer 4 is de enige kamer waar men wat probeert met de regie. Veel lange shots, ik geloof slechts 3 of 4 cuts en vooral een Tarantino die zijn filmkennis weer tentoon moet spreiden. Wat overdreven allemaal, maar de situatie is alsnog wel erg leuk en heeft een anticlimax die behoorlijk treffend wordt weergegeven.

Compleet onnozel en onzinnig allemaal, erg leuk is het wel.

Interessant dat de 'Freaks' er naarmate de tijd verstreek steeds minder vies of angstaanjagend uit begonnen te zien. In dat opzicht slaagt de film dan ook compleet in de opzet tot acceptatie van mensen die er anders uitzien, hoe exploitatief het gegeven ook mag over komen. In dat opzicht is het dan ook vooral een interessante keuze van de regisseur om de Freaks aan het einde van de film alsnog op gruwelijke wijze wraak te laten nemen, dit doet misschien een klein beetje afbraak aan het vriendelijke karakter wat ze gedurende de film probeerden weer te geven.

Toch moet ik wel toegeven dat de film door het slechte acteerwerk van zowel de normale acteurs als de freaks zelf af en toe toch wat moeilijk serieus te nemen was en zelfs af en toe ergerlijk werd in de dialogen. Ik kan me nog voorstellen dat Harry en Daisy Earles van zichzelf geen acteurs zijn, maar Olga Baclanova zelf is toch ook voornamelijk irritant in haar acteerwerk. Ander minpunt is ook het aan elkaar geflanste einde waar Hans en Frieda toch nog een soort van happy ending delen. Ik begrijp dat dit niet het oorspronkelijke einde zou zijn, maar van de keuzes die men ons liet zien op de extra's van de dvd, vond ik dit nu niet direct de sterkste.

Dit neemt niet weg dat Freaks wel degelijk een interessante en vooral belangrijke film is met een zeer belangrijke boodschap en enkele behoorlijk sfeervolle scenes. Het had echter bij vlagen toch net wat beter gekund.

Ik voel me een beetje vies en bekocht...

Toen ik de making of na afloop zag, herkende ik Rachel Talalay ineens als het meisje wat bij alle andere films feitjes over de box-office resultaten vertelde. Leuk, maar het rechtvaardigt niet waarom zij ineens de regisseur mocht zijn, want zo bijzonder was haar bijdrage aan de afgelopen films nu ook niet. Ze vertelde in ieder geval dat ze film weer wat duidelijker wilde maken (omdat deel 5 onlogische wendingen had) en wat grappiger (omdat deel 5 dit ook minder was), iets wat op een rare wijze naar voren komt allemaal.

Allereerst is daar het punt van een 'duidelijkere' film. De acteurs zelf maken ook ergens een opmerking over het feit dat het lijkt alsof ze in Twin Peaks terecht zijn gekomen. Inderdaad, het lijkt er af en toe behoorlijk op en dat maakt de film vooral niet duidelijker dan het vorige deel. Daarnaast is een gigantisch grote fout om de film bijna continu in het daglicht te laten afspelen, nachtmerries in het duister maken visueel veel meer impact (de matige make-up valt dan ook een stuk minder op).

Ik vond Freddy in de afgelopen 3 films ondanks de toegenomen humor nog steeds erg gaaf. Hier is het moeilijk om nog echt van zijn performance te genieten, ook al heeft hij er duidelijk nog steeds zin in. De one-liners zijn niet cool, de kills zijn niet boeiend en het cartoonesque gehalte in combinatie met een compleet gebrek aan gore, haalt alles wat de vorige films nog zo interessant maakte, weg. Dit is jammer, omdat de cast bij vlagen best aardig is en het brede scala aan celebrity cameo's erg leuk is.

Nee, er zijn weinig reddende factoren te vinden bij dit deel. Mijn enige positieve vooruitzicht is het feit dat ik nog weet dat deel 7 vele malen beter is dan dit snel te vergeten vervolg.

Mijn dvd vermelde op de achterkant dat het om 'wapen- en martial arts expert Eric Roberts' zou gaan, maar van martial arts heb ik vrij weinig gezien. Af en toe wat schieten en enkele mooie stunts in de vorm van het springen van bergen of gebouwen, maar verder was de film behoorlijk low on action.

Roberts zelf blijft overigens wel een charismatisch acteur, waar Fahey toch net iets teveel een karikatuur neerzet. Gidley speelt wat wisselvallig, maar komt hier met haar mooie verschijning toch mee weg. Wat de film echt in zijn voordeel heeft is de sterke regie en de mooie locaties waar het geheel is geschoten. De natuur komt in volle pracht naar voren en zorgt voor een mooie toevoeging in de erotische scene (die anders eerder als een matige pornofilmscene zou over komen).

Freefall is echter geen hele sterke film, daarvoor komt het toch wat traag op gang en mist de film een echt sterk script. Liefhebbers van Roberts en mooie scenery zullen hier echter geen problemen mee hebben.

Zeer zwak. Het is een gegeven feit dat er weinig horrorfilms in het slasher genre zijn waar je echt mee gaat denken en voelen met de hoofdpersonen, maar zo af en toe zou het toch wel fijn zijn. Ook hier moordt een monsterman zich door een groep nietszeggende tieners met grootheidswaanzin, nepborsten en/of raciale stereotypes heen en het boeit mij als kijker allemaal niets. De vrouwen rennen of krijsend rond of laten hun borsten zien, de twee niet-blanke personen voldoen aan een gigantische lading stomme stereotyperingen en de zogenaamd stoere hoofdpersoon ontbeert elke vorm van charisma.

Een groot probleem is het feit dat de film drie openingen heeft, waardoor het eigenlijk nooit echt lekker op gang wil komen. Ik begrijp de neiging tot introductie van Jason en kan ook wel inkomen dat men de ontvoering van Clay's zus wat aandacht wil geven, maar als deze twee situaties precies vlak achter elkaar plaatsvinden en er daarna meteen een reclame komt, heb ik toch eigenlijk geeneens interesse meer in weer een nieuwe introductie.

De originele Friday the 13th had een leuk uitgangspunt en wat suspense. Ik heb de vervolgen echter nooit gekeken, omdat zelfs de eerste film me niet aanzette tot het volgen van meer films, omdat de film uiteindelijk ook weer niet heel bijzonder was. Als Jason personage altijd zo rondloopt en moordt dan weet ik in ieder geval zeker dat ik hier ook niks van hoef te zien, want het is een ongelooflijk saaie moordenaar zonder enige uitstraling. Groot en een masker maakt niet automatisch angstaanjagend, omdat iedere moordscene nu op hetzelfde neerkomt: tiener heeft niets door, Jason duikt op, tiener schrikt en probeert te vluchten om meteen dood te gaan. Alles zie je van mijlenver aankomen en wordt zo saai in beeld gebracht dat het geen moment werkt.

Goed, de belichting is sfeervol, maar weinig fantasierijk. De regisseur faalt daarnaast heel erg om de actie goed in beeld te brengen met veel camera-geschud (en daardoor veel getast in het duister). Het acteerwerk is zoals verwacht ongeinspireerd en zelfs het verhaal is nog stommer dan bij de meeste horror/slashers het geval is. Geeneens leuk voor een keertje, een waar gaapfestijn.

Na de teleurstelling van Martyrs was ik vooraf nog wat huiverig om een andere Franse horrorfilm die bijna overal bewierookt wordt aan te zetten, maar hier ben ik toch erg blij dat ik het wel heb gedaan. Frontière(s) is in ieder opzicht een nare film, die me toch gefascineerd heeft laten kijken terwijl ik dit bij vlagen eigenlijk niet wilde. En toch ook weer wel. De film richt zich dan ook meer op effectieve gore en een zieke sfeer dan op seksuele vernedering of pseudofilosofische uitspattingen die weinig intrigerend zijn.

De cast, ondanks dat de personages buiten Yasmine weinig sympathie opwekken, doet het uitstekend in de vreemde situaties waarin ze zich moeten handhaven. Vooral Jean-Pierre Jorris is fantastisch als fascistische familietiran, zelden heb ik zo gebiologeerd naar een vader in een horrorfilm gekeken. Waar TTCM, waar deze film overduidelijk de mosterd vandaan heeft gehaald, bij vlagen nog lijdt onder een kneuterig boerensfeertje, heeft Gens ervoor gezorgd dat dit in geen enkel opzicht naar voren komt. De gore wordt overigens niet teveel gebruikt, er zitten dan wel een paar gruwelijke scenes in, maar het komt nooit compleet exploitatief of te overdreven over, daarvoor is het allemaal dan ook weer net te ingetogen, maar daardoor wel extra effectief als het in beeld komt.

Er had met bepaalde dingen wel iets meer gedaan mogen worden, zoals Eva's kinderen die ik toch graag goed in beeld had willen zien of meer uitleg over hoe de familie zichzelf al die jaren handhaaft, maar dit zijn kleine smetjes op een verder erg sterke film.

Heerlijk hoe films, waar afgezien van verbaal sparren helemaal niets gebeurt, alsnog zo ongelooflijk goed kunnen zijn. Het spel van Sheen en Langella is uitstekend en zorgt helemaal op het einde wel degelijk voor spannende momenten. Het meest interessante blijkt echter de manier hoe Howard Nixon uitbeeldt: waar ik door de geschiedenis en archiefbeelden weinig respect voor de man heb, slaagt men er hier in de man op een manier neer te zetten waar je als kijker zelf bij kunt beslissen of hij nu goed of slecht was. Een mooi vormgegeven, tragisch personage (minus de lelijke neus die hem in het echt ook altijd al de look van een slechterik gaf) die je niet per se graag af ziet gaan.

Knap werkje!

Moderne Disneyfilms hebben zo hun problemen. Net zoals het geval was bij Rapunzel/Tangled bevat Frozen teveel liedjes van matige kwaliteit en vraag ik me iedere keer af waarom die eeuwige sidekicks nodig zijn? Anna was al een prima comic relief, maar nee hoor, er moest weer een duffe pratende sneeuwpop in gezet worden, zodat de allerjongste kijkers ook iets simpels hadden om mee te lachen, terwijl het voor het verhaal echt niet nodig was. Geen idee welke voice-actor het was, maar er ging van Olaf zo weinig enthousiasme of herkenbaarheid uit in de stem, dat het personage al een dubbele verspilling was. Zet dan een professionele idioot als Eddie Murphy in die in ieder geval nog wat kleur geeft aan de voice-acting rollen die hij neerzet. En kap ook eens met die irritante sidekick liedjes, ze zijn altijd het meest vervelende aan Disneyfilms.

Dat was mijn voornaamste kritiek, want verder vond ik Frozen een zeer geslaagde film met intrigerende personages, voor de verandering eens een gemis aan een echte badguy (ja, dat vond ik wel eens verfrissend, helemaal omdat ik de twist dat die prins toch ineens slecht bleek te zijn echt niet aan zag komen. Alsnog is dit echter niet het belangrijkste punt van de film en is de relatie tussen de zussen het voornaamste conflict, dat was voor de verandering weer eens iets origineels. Ook mooi hoe bij deze film er eens geen prins Charming nodig is om het geheel tot een goed einde te brengen en de ware liefde tussen de zussen zit in plaats van tussen man en vrouw.

Ik ben geen fan van het gros van de nummers, maar ik moet toegeven dat ik Let It Go in de context van de film (kende alleen het nummer los van de beelden) wel degelijk een zeer geslaagde song vind die met het grootste gemak een klassieker in wording genoemd kan worden. Tel hier ook nog even de uitstekende animaties bij op en de interessante designs (met uitzondering van dat sneeuwmonster, die was echt te lelijk die we nog niet eerder in een Disneyfilm hebben gezien en ik kan toch niet anders dan concluderen dat Frozen me gewoon goed beviel. Tangled was uiteindelijk iets grappiger, maar deze film had gewoon een stuk meer bezieling.

Mijn schoonvader raadde me deze film aan toen ik door zijn kast aan het snuffelen was op zoek naar een goede horrorfilm die ik nog niet had gezien. Goed, het is dan wel geen horror, maar macaber is het zeker. Het blijft constant zo droog gespeeld worden dat ik toch een aantal malen van verbazing flink heb kunnen lachen om de verschrikkelijke gebeurtenissen en het tragische einde waar de film naartoe aan het werken is. Deed voor mijn gevoel wat denken aan The Wickerman, Hot Fuzz en zelfs League Of Gentlemen, maar dan met zo'n heerlijk doodse Scandinavische sfeer die alle hoop op een happy ending automatisch wegneemt.

Jakob Cedergren zet op perfecte op perfecte wijze een getormenteerde agent, die op het punt staat compleet te knappen, neer. Constant ingetogen geacteerd, maar met een mimiek waaruit ingehouden woede duidelijk naar voren komt. Het moment waarop hij Ingerlese per ongeluk verstikt was fantastisch geacteerd en verschrikkelijk ongemakkelijk om te zien. De fantastische en uitzonderlijk deprimerende omgeving te midden van de Deense velden en drassige ondergrond droeg hier vanzelfsprekend ook aan bij: als Hoeksche Waarder dacht ik dat ik gewend was aan platte vlaktes zonder einde, maar dit sloeg echt alles. Helemaal de camerashots die van bovenaf de auto's op een kruising volgde (waar praktisch iedere keer ook een twijfel bij de bestuurder aanwezig leek over de weg welke hij nu wel of niet moest inslaan) waren weergaloos.

Treurig en deprimerend, tegelijkertijd grappig op de meest zwartgallige wijze mogelijk. Een absolute aanrader!

Matig filmpje. Misschien dat ik teveel Jackie Chan en Jet Li HK films gewend ben, want de actie kwam wat mij betreft (als het al voorkwam) geenszins spectaculair over. Het verhaal had werkelijk niks om het lijf en de humor was hier wat mij betreft echt zeer matig, al kwam dat voornamelijk door de afgrijselijke personages. Ik hoop bij mijn eerstvolgende Sammo Hung film toch iets spectaculairders te zien dan dit.

Eerlijk is eerlijk, maar Furious 6 is de eerste uit de F&F reeks (buiten de Hobbs & Shaw spin-off) die ik te pruimen vond. Scheelt in dat opzicht ook heel erg dat er eindelijk wat moeite gedaan moest worden door de onsympathieke hoofdpersonages om iets te bereiken. Villain Luke Evans heeft ten minste ook wat skills en een redelijk capabel team, dus er is eindelijk iets meer op het spel dan alleen wie er het snelste in zijn auto kan rijden. Het levert een paar capabele vechtscenes op en ik heb genoten van het feit dat Tyrese Gibson er eindelijk eens flink van langs kreeg. Verder een stuk minder 'familie is alles'-gejank, Dwayne Johnson die weer badass mag zijn en er valt ten minste nog een belangrijke dode (op onnodige wijze verder, maar toch).

Waar de vorige film ook superserieus was, is het eindelijk iets meer tongue-in-cheek geworden. Duurt nog steeds te lang, ik mag de personages nog steeds niet (maar het ergert al minder) en blijft een dom script, maar ik heb me in ieder geval nog vermaakt. Dan kan ik nu eindelijk de volgende film zien waarvoor ik eigenlijk deze reeks begon: Jason Statham.

De ontgoocheling was groot dat de eerste film in de reeks waar Jason Statham een grote rol heeft, dan alsnog zo bagger uitvalt in vergelijking met wat ik had verwacht. Ik heb in de tussentijd ook wel door dat Chris Morgan een verschrikkelijk schrijver is met dat verschrikkelijke familiegejank de hele tijd. Het is een wonder dat Hobbs & Shaw nog behoorlijk uit te zitten was, maar ik heb in de tussentijd vooral het idee dat dit echt aan de twee acteurs lag.

DIE FAMILIE BESTAAT OOK UIT VRIENDEN. WOORDEN BETEKENEN DINGEN.

Urgh.

Goed, Jason Statham. Beste acteur uit de film. Blij met de vechtscene tussen hem en Johnson. Jammer dat hij verder niet die hele 'familie' van Dumb Toretto afmaakte, want het viel verder allemaal weer tegen. Zooi als "Oh nee, welke barbaar laat zo'n mooie auto in een toren staan" om deze de volgende scene aan gort te rijden. En kennelijk hebben al die prachtige auto's ook geen airbags. Ik wacht wel tot in de 9e film auto's ook de ruimte in gaan of ook de toekomst of het verleden in kunnen reizen (en dan alsnog kapot gaan).

Djimon Hounsou werd weer verspild als badguy, net zoals mensen als Rousey en Jaa dit ook werden. Statham had te weinig te doen. Johnson mocht tegen het einde aan gelukkig nog even cool zijn. Diesel blijft nog steeds onuitstaanbaar en over de rest van de crew hoeven we het niet te hebben. Enkele goeie vechtscenes en een toffe achtervolging daargelaten (toegegeven, de bevrijding van Ramsey was goed geschoten ondanks de enorme hoeveelheid cringe qua logica (WANT KENNELIJK ZIJN ALLE AUTO'S BESTAND TEGEN BULLETPIERCING KOGELS) was Furious 7 nog steeds bagger. Ergens een klein beetje beter dan deel 5, maar de teleurstelling was hier enorm.

Oh ja, er is natuurlijk nog de dood van Paul Walker. Treurig en tragisch, maar een goed acteur is het helemaal in deze reeks niet te noemen. Het is wel kut voor je al vrij belabberde script, als je dan ook nog gedwongen wordt om hier op een 'respectvolle' wijze afscheid van te nemen. Ik herinner me de memes nog van huilende mannen op internet over de eindscène en het afscheid van zijn character met uncanny CGI over het lichaam van zijn broer. Ik vond het verschrikkelijk zoetsappig. Mocht 8 nog een keer op Netflix verschijnen probeer ik het wel nog een keer, maar verder heb ik een gruwelijke hekel aan deze reeks.

Ook ik heb keihard gelachen toen de eerste nieuwsberichten over de flop naar buiten kwamen en moet toegeven dat ik nog steeds goed gegniffeld heb bij de beelden van verwende rijkeluiskindjes/influencers/instagram-debielen die vol verbazing naar verzopen tentjes staan te kijken. Mensen mogen van mij rijk zijn, maar ik kan echt slecht tegen decadentie en in dat opzicht kan ik ook gewoon geen medelijden hebben met dit soort gedupeerden.

Waar ik wel medelijden mee heb is de inheemse bevolking en de onbetaalde medewerkers die tot de dag van vandaag verscheurd zijn door schuldgevoelens (of letterlijke schulden). Het erge is dat ik nog wel zie gebeuren dat Billy Macfarland hier na zijn gevangenisstraf nog wel mee wegkomt en dat de mensen met schulden zullen achterblijven. Laat zo'n documentaire als dit er dan ook lekker voor zijn om ervoor te zorgen dat mensen het niet vergeten. En ook jammer dat Ja Rule's inbreng er toch een beetje magertjes vanaf komt, ik had over zijn inbreng veel meer willen weten.

Buiten dat een fijne documentaire waar ik met verbazing en licht leedvermaak naar heb zitten kijken.