Opinions

De eerste G.I. Joe was absoluut geen goede film, maar Stephen Sommers weet in ieder geval hoe je een lichtvoetige mix van actie en humor moet schieten. Daarnaast hadden we in die film in de vorm van Scarlett, The Baroness, General Hawk, Destro en zelfs Ripcord (en ik ben doorgaans geen fan van Marlon Wayans) nog interessante en/of leuke personages. Hier moeten we het doen met een groep figuren die zonder reden de voorgaande helden inwisselen en vele malen minder charisma of acteertalent hebben. De scenes met The Rock en Tatum waren treurigheid geblazen, ik geloof niet ik Dwayne Johnson überhaupt ooit slechter heb zien acteren dan in deze film. Hetzelfde geldt voor grote verrassing Bruce Willis die door de film heen slaapwandelt, laat zo'n acteur er gewoon uit als hij er overduidelijk geen zin in heeft. Jaye is daarnaast een rampzalig geschreven vrouwelijk personage: Baroness en Scarlett hadden beiden zaken die ze wel en niet konden, Jaye is de Mary-Sue die alles, maar dan ook echt alles kan. Dat is geen sterk vrouwelijk personage, dat is gewoon een oninteressant karakter. Ik heb daarnaast nog steeds geen enkel idee wie de nietsnut was die achter haar en Roadblack aanliep, hij kon namelijk helemaal niets.

Voor het meest verschrikkelijke personage wil ik graag een aparte alinea uittrekken: de blind master. Ik heb deze film eerder gezien dan de gisteren door mij gerecenseerde Man With The Iron Fists en had bij die film aan de hand van de performance die RZA in deze film gaf al het idee dat het bagger zou worden. RZA is hier een van de meest verschrikkelijke, bijna racistisch vertolkte, personages die ik ooit in een niet serieus te nemen film heb aanschouwt. Zijn accent en uiterlijk zijn slechts kleine onderdelen van de wanprestatie die hij hier als 'zwarte en toch aziatische kung fu master' vertolkt. Ik wil deze gast na de twee films waarin ik hem heb gezien, dan ook nooit, maar echt NOOIT meer horen of zien.

De mensen die wel hun best doen hebben alsnog te weinig te doen. Jonathan Pryce heeft een paar hilarische oneliners, maar doet dit te weinig. Ray Stevenson, een van mijn favoriete actiehelden sinds Rome, is gaaf, maar is rampzalig geschreven. Snake Eyes en Storm Shadow zijn vele malen minder imposant dan het geval was in deel 1, helemaal vanwege een bizarre reden waar Snake Eyes ineens praktische de hele film met geweren schiet in plaats van dat hij zijn voornaamste martial arts kunstjes gebruikt.

De film heeft verder non-stop actie, maar de actie is zielloos en saai. Zelfs de verwachte grootsheid van een scene als in de Himelaya wordt teniet gedaan door saaie regie en een opzet die nooit ontaardt in een goede vechtscene. De scenes tussen Roadblock en Firefly zijn daarnaast rampzalig geedit, waardoor de verwachte gaafheid er gewoon niet uitkomt. Waar de eerste film daarnaast met een scene als de vernietiging van de Eiffeltoren in Parijs nog echt een spannende scene had, komt er hier gewoon niets uit. Oh ja, men blaast Londen nog op, niet dat dit iemand leek te boeien.

Met pijn in mijn hart, want ik had gewoon verwacht dat G.I. Joe: Retaliation een over the top, maar leuke actiefilm zou zijn, moet ik toch constateren dat een van de meest rampzalige actiefilms is die ik sinds tijden gezien heb. Zolang Sommers en de eerder genoemde personages niet terugkeren, hoef ik hier voorlopig ook helemaal niets nieuws meer van deze bagger te zien.

In tegenstelling tot de laatste Transformers film is Stephen Sommers in ieder geval een competent regisseur die de actie vele malen beter in beeld brengt dan collega Michael Bay. Ook de humor, die nog steeds weinig subtiel/volwassen mag zijn, werkt vele malen beter dan de poep en pies grappen die in de giga-robotfilms tentoon gespreid werden, terwijl we tot slot ook nog te maken hebben met een veel betere cast. Dat G.I. Joe achterbleef qua boxoffice (maar het nog steeds goed deed wereldwijd) bij de Michael Bay films heeft volgens mij dan ook voornamelijk te maken met het feit dat Transformers als franchise gewoon populairder is dan G.I. Joe (waar ik de tekenfilmserie nog nooit van heb gezien).

Goed, wetende dat ik simpel popcornvermaak in ging schroefde ik mijn verwachtingen naar beneden. Het viel al meteen op dat Channing Tatum een afgrijselijk acteur is die simpele zinnen zonder al teveel gevoel opdreunt. Hij was echter wat betreft acteerwerk de enige smet op de film, want ik heb me voor de eerste keer zelfs niet aan Marlon Wayans geergerd (hij was de persoon die de Dungeons & Dragons film om zeep bracht). Joseph Gordon-Levit had helemaal een opmerkelijke rol en was overtuigend genoeg opgemaakt om niet door te hebben wie hij was.

Bij de Joe's zaten er in ieder geval genoeg personages die het gebrek aan charisma van de heer Tatum in ieder geval konden verhelpen. Toch draaide de film vanzelfsprekend niet om het acteerwerk, maar om de ruimschoots aanwezig zijnde actie met de scene in Parijs als absoluut hoogtepunt. Niet ieder special effect was even briljant, maar de actie was goed in beeld gebracht; van de vele explosies tot de goed gechoreografeerde martial arts scenes (tevens de eerste keer in een film dat ik een goed gevecht tussen kinderen heb gezien)

Er valt vanzelfsprekend te zeuren. Zo vond ik de manier waarop de vijand bij de Joe's de basis binnenviel zonder dat iemand het merkte bijzonder lachwekkend en vraag ik me nog steeds af waarom Brendan Fraser zo'n ondankbare korte rol had. Echter, voor mijn gevoel was het script, ondanks enkele wetenschappelijke onmogelijkheden, goed uitgewerkt. Het liefdesverhaal tussen Tatum en de werkelijk oogverblindende Miller was ook wat teveel van het goede en er waren vanzelfsprekend enkele grappen die te simpel waren, maar alles bij elkaar deed de film me toch het meest denken aan Sommers beste werk, namelijk The Mummy.

G.I. Joe is gewoon pretentieloos popcornvermaak met zijn combinatie van actie, humor en een klein beetje drama. Een film die nooit de analen van de filmgeschiedenis in zal gaan als een baanbrekend meesterwerk, maar wel een film die ik zeker meerdere malen zal zien vanwege het spektakel. Al met al een enorme meevaller!

Eigenlijk de leukste Star Trek film ooit. Uitstekende casting, special effects en make-up die het midden houdt tussen geslaagd en parodie (en daarmee dus prima in deze film past). Vooral de chagrijnige kop van Rickman blijft genieten op alle momenten dat hij weigert zijn catchphrase uit te spreken, terwijl het verder lachen geblazen is met situaties als het moment waarop Sigourney Weaver er achter komt dat ze echt de computer aan het herhalen is of het punt waarop Tim Allen al koprollend dichterbij de mijn probeert te komen terwijl de rest er gewoon achter aan loopt.

Kritiek die je zou kunnen geven is het feit dat de film ook niet veel meer te bieden heeft dan een parodie op een serie die op zichzelf al een onbedoelde parodie is, maar de enorme hoeveelheid vermaak die we daarmee wel voorgeschoteld krijgen is toch echt genoeg om hier niet te lang bij stil te staan. Dat veel van de gebeurtenissen op de scifi-conventies de Star Trek leden daarnaast zelf ook zijn overkomen maakt het allemaal nog interessanter. Gewoon erg leuk.

Wat ik nog het allerergste vind aan dit soort films zijn niet de kogels die nooit opraken, maar het feit dat niemand ooit naar het toilet gaat. Zeg nu zelf, van al die actie moet men toch ooit een keer een flinke boodschap doen, maar nee hoor, nooit gebeurt dit in dit soort films. Ze slaan er maar op los en schieten alles aan gort, maar niemand die een keer moet poepen of iets dergelijks. Werkelijk waardeloos!

Maar goed, het zal mij persoonlijk verrotten of Snipes en Bell om de zoveel tijd een nieuw magazijn in hun wapen steken, zolang de actie maar goed gefilmd is en de geluiden realistisch klinken. Een klein beetje door dit soort pietluttigheden heen kijken kan een filmervaring toch een behoorlijk stuk aangenamer maken dan het nu was. Zeuren over echt belangrijke zaken als dramatische dialogen en vreemde camera-trucjes is in ieder geval een stuk logischer, want dit was bij vlagen absoluut een probleem.

Wat echter geen probleem was, was de behoorlijke harde actie: sinds Blade en Demolition Man heb ik Wesley niet meer zo goed zien vechten in een film. Niet teveel flashy kicks (die zijn voor Gary Daniels in een van zijn beste rollen so far), maar heerlijke snelle slagen, worpen en klemmen. De ledematen worden niet ontzien en de finishing moves zijn heerlijk krachtig. Dit alles in beeld gebracht op een manier dat we ook nog kunnen zien wat er precies gebeurt, petje af voor de regisseur in dat geval.

De cast was verder voor een DTV film behoorlijk. Ik zie Snipes liever een lolliger of stoerder persoon spelen, maar hij deed het zeker niet slecht. Daniels was erg goed, terwijl Hudson en Davi ook doen waar ze goed in zijn. Zoe Bell vond ik persoonlijk een zeer irritant personage, al kan dat ook aan de rampzalige teksten liggen die men de acteurs voorschotelde. Dat is jammer, want het verhaal was simpel genoeg om niet te verwarren (zie een hoop Seagal films die tussen 2003 en 2007 uitkwamen) en had met wat betere dialogen zeker voor een beter eindproduct kunnen zorgen.

Visueel was het best mooi. Detroit moet een van de lelijkste steden uit de hele USA zijn, maar door het juiste kleurenfilter kwam het allemaal wel mooi melancholisch over. Soundtrack was weinig opzienbarend en had iets spectaculairder gekund om de momenten waarop de film stilviel te verbergen. Edoch, het hand-, en voetenwerk, de shootouts en de achtervolgingen waren zeer aangenaam om te zien. Geen perfecte film, maar op actie gebied een stuk beter dan enkele andere Snipes films.

Ergens kan ik me prima voorstellen dat Gamer een film is die nogal dubbele gevoelens oproept onder actiefilmliefhebbers. Het geweld is bruut, bot en zeer treffend gefilmd, maar aan de andere kant is de film misschien net te eigen gestyleerd om de wat conservatievere kijker te plezieren. Niet voor niets werden de Crank films aan de ene kant met lof overladen, terwijl de andere helft van de kijkers het hoofdpijnopwekkende zooi vond. Ik hoor in ieder geval bij het eerste kamp en mag Neveldine en Taylor dan ook wat graag films zien regisseren omdat zij het actiegenre een nieuwe dosis adrenaline hebben gegeven.

Goed, het belangrijkste aspect van een actiefilm, de actie, is uitstekend. De shootouts zijn zeer levendig en sparen niemand met in het rond vliegende ledematen en allesvernietigende inslagen. Butler blijkt na films als 300 en in mindere mate Beowulf And Grendel in ieder geval een prima keuze te zijn als hoofdrolspeler. Niet dat hij veel te zeggen heeft, maar door zijn rauwe Schotse accent als hij praat en zijn stoere uitstraling komt hij overtuigend over tijdens de actie. Terry Crews is met zijn imposante fysische gestalte en geflipte blik.

Gamer is echter niet alleen een actiefilm, maar brengt een intrigerende toekomstvisie en daarmee ook een directe kritiek op de manier hoe exploitatieve social media onze maatschappij in gevaar brengen. Het gamer aspect is in dat opzicht erg klein en ik snap dan ook niet dat deze film kritiek van gamers krijgt over hoe zij zich beledigd voelen door de manier hoe gamers worden weergegeven. De film draait niet om degenen die computerspellen spelen, het draait om de decadentie en het verlies van menselijkheid die teweeg worden gebracht door de ontwikkeling van zaken als social media en de maatschappij die dit teweeg brengt. Of je het hier nu mee eens bent of niet, het sciencefiction aspect van deze film is prima uitgewerkt en al helemaal fantastisch vormgegeven in de absurde real life Sims-'werkelijkheid' waar Amber Valetta's personage in rondloopt.

Michael C. Hall doet het prima als badguy. In Dexter is hij als protagonist een personage met wie je als kijker nog mee gaat voelen, maar hier is het niet moeilijk om hem hartstochtelijk te haten. De slotscene waarin hij al zingend en dansend Butler laat aanvallen door een groep door hem gecontroleerde badguys is werkelijk briljant. Voor de rest nog best een grote cast aan niet al te grote, maar wel leuke bijacteurs. Keith David, John Leguizamo en Alison Lohman voldeden in ieder geval prima, helemaal als blijkt dat David ook nog eens de trailer van het spel Slayers insprak.

Gamer is een brok adrenaline met een verhaal wat lang niet voor iedereen weggelegd is, maar ik vind het werkelijk prachtig. Het enige puntje van kritiek wat ik kan aandragen, is dat het bekritiseren van exploitatieve media, door het weer te geven in een film die zelf ook al opgevat kan worden als exploitatieve media, misschien wat omslachtig is. Afgezien daarvan heb ik uitermate genoten van de prachtige beelden, de sterke soundtrack en het heerlijke sfeertje wat er door de film heen hangt. Zeker een van de gaafste actiefilms van de afgelopen jaren.

Verplichte kijkbeurt voor ieder zichzelf respecterend Dungeons & Dragons speler (en ja, ik weet dat jullie er zijn!). De film is een overschot aan herkenbare situaties: spelers die hun alignment niet kunnen uitdragen, spelers die op een compleet verkeerde wijze een ander geslacht spelen, fumbles en critical hits, character knowledge vs player knowledge, popcultuur referenties en bovenal spelers die proberen de Dungeon Master op ieder ongepast moment tegen te spreken.

Op een miniem budget (iets wat aan de cinematografie ook wel te zien is) maakt de cast er toch een hoop leuks van. Natuurlijk ziet het er uit als iets wat je met een paar filmschool studenten beter kan, maar het acteerwerk is stiekem best goed en zelfs de actie is niet altijd zo erg gefilmd als bij de gemiddelde LARP-groep. Als je deze film met de juiste insteek kijkt is het gewoon een briljante parodie/hommage aan het D&D spel en de ultieme nerdfilm. Hopen op een deel 3, als de stijgende lijn voortgezet zal worden (want deze film is in ieder opzicht superieur aan de eerste Gamers) zou het nog een aangename verrassing kunnen zijn.

Zo, dat hebben we ook weer eens gezien. Ik had al begrepen dat de film verschrikkelijk was en in dat opzicht viel het me nog geeneens heel erg tegen, maar het moge duidelijk zijn dat dit niets maar dan ook niets te maken heeft met de (naar mijn mening) erg leuke, droge strips die ik vroeger zo vaak las. Het ligt allemaal niet aan Murray, die het wat mij betreft nog aardig doet, maar vooral aan het feit dat men tracht een verhaal te vertellen, het nodig wordt geacht om Garfield te laten dansen (DANSEN????), men een verschrikkelijk duffe dosis acteurs heeft ingeschakeld en er gewoon een compleet gebrek aan droge humor te vinden is. Tel daar nog een verschrikkelijke soundtrack bij op en de twijfelachtige keuze om de dieren half animatie/half echt te maken. Een beetje consequentie was een stuk beter geweest. Maar goed, het had erger gekund, gewoon een film voor de kleintjes, ieder ander persoon waarbij smaak met de jaren gekomen is, zal hier weinig mee kunnen.

Bijna acceptabel. Deze film heeft in ieder geval in de vorm van Billy Connolly en Lucy Davis twee leuke acteurs in huis gehaald, terwijl het script een stuk consistenter en gerichter is dan het geval was bij de eerste film. Dat Bill Murray is teruggekomen voor deze film verbaast me dan weer wel, ik had niet verwacht dat hij na zijn kritiek op de eerste film nog zin zou hebben om zichzelf wederom te onderwerpen aan niet bijster interessante humor.

Maar ach, het keek allemaal in ieder geval makkelijk weg. Special effects van Garfield waren nog steeds niet slecht, het duurde allemaal niet lang en enkele malen (de Silence of the Lambs verwijzing) heb ik nog best wel gelachen. Nog steeds verre van goed, maar het is weer een stapje in de juiste richting.

Redelijk acteerwerk, rampzalig verhaal met ongeloofwaardige plotwendingen, maar fantastische special effects. Horror voor de kleintjes, net zoals Gremlins en Troll, maar desalniettemin zeer de moeite waard. Niets meer, niets minder.

Clint die voor de verandering geen superagent speelt is leuk, maar zijn personage is helaas toch een stuk minder stoer dan Harry Callahan. Ook de dialogen zijn soms tenenkrommend (zoals duidelijk wordt als die politieagent een heel relaas begint te houden over seks en hoeren) en de film wordt nergens zo spannend of grappig als de Dirty Harry's of westerns. Wat de film wel heeft is een fijne hoop actie en explosies en erg mooi geschoten plaatjes van de woestijn en de verlaten straten.

Sondra Locke doet het voor mij als actrice toch net niet, te overdreven om goed over te komen. Clint zelf heb ik ook wel eens beter gezien, maar hij blijft een gezonde lading charisma over zich hebben om het met gemak uit te spelen. Altijd leuk verder om Pat Hingle te zien, zeer sympathiek figuur. Het eindproduct is gewoon een vermakelijke, maar weinig bijzondere actiefilm.

Behoorlijke misdaadfilm met goed acteerwerk van Victor Rivers, Kiyoshi Nakajo en zelfs Gary Daniels. Veel verhaallijnen door elkaar die in tegenstelling tot bij de meeste Steven Seagal films niet verwarrend zijn. Mooie katanagevechten en leuke kickboksmoves van Daniels, terwijl de film verder goed de tijd neemt om het verhaal rustig te laten ontwikkelen.

Ik ben doorgaans geen hele grote fan van de 'grote' anime series, in de zin dat ik Bleach en Naruto afgrijselijk vind. Afgezien van een kinderlijke liefde voor Dragonball Z en wat milde interesse voor Neon Genesis Evangelion kijk ik dan toch ook het liefste naar films uit dit genre, omdat die vaak veel meer spektakel en verhaal in een luttel uur kunnen stoppen. Hier kwam verandering in toen ik een maand geleden op aanraden van een vriend en mijn vriendin (die niet veel met anime heeft) dan toch maar aan Fullmetal Alchemist begon en ik na de laatste aflevering zelfs voor het eerst van mijn leven manga's van dezelfde reeks heb gekocht omdat ik verslaafd was geraakt aan de personages van Edward en Alphonse Elric en de fantastische bijpersonages van Armstrong, Hughes, Winrey en natuurlijk Mustang. De serie eindigde misschien lichtjes in mineur, maar alsnog vond ik het een bijzonder mooi einde.

Deze film is absoluut een geslaagde te noemen, maar het is dan ook voornamelijk het feit dat er nu op de een of andere manier weer een vrij happy ending bij wordt getrokken, dat ik toch wat kritisch ben. Ik weet het, compleet happy kun je het ook niet noemen hoe ze Winrey zomaar achter zich laten, maar tegelijkertijd vind ik het hele idee van de twee broers die samen opnieuw de wereld in trekken ook weer geen complete voldoening geven. Tijd om Fullmetal Alchemist: Brotherhood dan ook maar te gaan kijken, ik begrijp dat die zich wat meer aan de manga houdt en een einde heeft wat bevredigender is.

Verder niets dan lof voor FMA: Conqueror Of Shambala. De animaties zijn mooi zonder compleet over the top te gaan, het verhaal intrigeert en de soundtrack is zoals altijd weer prachtig. Tevens is dit samen met de Dragonball series ook een van die weinige momenten waarop de Engelse dub voor mij echt beter is dan de Japanse. Ik prijs mezelf in ieder geval gelukkig dat ik nog de mogelijkheid heb om Brotherhood ook nog te zien, benieuwd hoe die uitpakt!

Van tevoren had ik al een bepaalde vooringenomenheid ten opzichte van deze film. Ik ben absoluut geen fan van Heleen van Royen en de idiote manieren hoe zij zichzelf steeds in de kijker speelt in de media, waardoor ik al wat angstig was voor taferelen die me aan haar zouden doen denken. Wonder boven wonder beviel de film me eigenlijk best wel. Let wel, er zaten een hoop minpunten aan en ik had halverwege de film ook echt het idee dat ik hem niet per se verder hoefde te zien, maar ik ben toch blij dat ik het wel gedaan heb.

De eerste act is niet per se goed, maar wel intrigerend. Het vult elkaar allemaal erg vluchtig op en mist verdieping, maar trekt wel de aandacht. Het beeld van een paar dat boven alles het perfecte leven moet hebben, alsof het een American dream betreft met carriere, een huis en vanzelfsprekend kinderen. Alsof het laatste je leven compleet zou maken. Meerdere malen merk ik ook in persoonlijke sfeer dat mensen me vreemd aankijken als ik aangeef dat mijn vriendin absoluut geen kinderen wil en dat ik dat prima vind. Ik heb niets tegen kinderen, maar zie niet in waarom je leven pas perfect zou zijn met klein grut en kon me dan ook zodoende gigantisch ergeren aan het personage van Waldemar Torenstra die het steeds maar bleef hebben over 'het kleine mannetje'.

Sowieso was Torenstra een perfect voorbeeld van 'toneelschool Nederlands': een vorm van Nederlands spreken waarbij er geen accent in te horen is en men teksten oprakelt die geen normaal mens uit zijn strot zou krijgen. Nee, dan was Carice een stuk aangenamer en overtuigender, al gaf ze zichzelf bij vlagen over aan een vorm van overacting die me net teveel van het goede was. Dit zorgde ook voor een vervelende tweede act in de kliniek waar ik me voornamelijk zat te ergeren aan de verschrikkelijke overdreven weergave van een zenuwinzinking. En de afwisselende luchtige en serieuze toon. Pas op het einde bij de weergave van de familie werd dit minder vervelend, omdat er eindelijk iets van een plot naar buiten begon te sluipen.

De derde act was best goed te noemen. De onuitstaanbare personages van Torenstra en Lea's moeder zorgden er hier voor dat ik Lea's personage eindelijk sympathiek begon te vinden en bovenal echt begon te begrijpen. De manier hoe haar omgeving met haar psychische problemen omging was zeer realistisch en hartverscheurend tegelijkertijd. Haar relatie met Theo was daarnaast ook erg mooi weergegeven en zorgde voor wat lichtvoetigheid die niet irriteerde, en daarnaast ook nog eens een erg belangrijke functie had.

De film was echter qua opvolging zeer onevenwichtig en was een stuk beter geweest als Lea's personage vanaf het begin al beter ontwikkeld was. De derde act trok een hoop recht, maar had niet zo uit de lucht hoeven vallen om goed te zijn. Sommige scenes zijn echt te verschrikkelijk voor woorden (een dansende Lea in de inrichting), terwijl anderen weer erg goed zijn, zoals de ruzie tussen Lea en haar moeder. Die onevenwichtigheid maakt dat De Gelukkige Huisvrouw geen topfilm is, maar tegelijkertijd veel beter is dan ik had durven denken of hopen. Viel zodoende niets tegen!

Absolute (niet zo bijzondere) style-over-substance meuk met een abominabel script, slecht acteerwerk en op zijn best redelijke actie. Van tevoren zag de trailer er nog uit als over-the-top actie die op zijn minst zou vermaken, maar net zoals vorig jaar het geval was bij The Predator, bestaat Gemini Man uit niets anders dan mislukking op mislukking. Vreemde editting van scenes (Smith en Winstead die op een terras zitten en spontaan drank krijgen zonder dat dit besteld is, Wong die random wat voetbal kijkt, Owen en Emond die niet eens in dezelfde kamer lijken te zitten, absolute cringe-dialogen (eigenlijk alles dat uit de mond van Smith/Winstead/Owen komt), wanstaltige humor en zoveel zinloze gebeurtenissen dat de film met na een goeie knipbeurt niet veel verder was gekomen dan een high budget 40 minuten tv-serie episode.

Arme Mary Elizabeth Winstead. Haar personage voegde NIETS toe aan wat er in de film gebeurde. Zin leek ze er verder ook al niet in te hebben en neem het haar eens kwalijk met het bordkartonnen karakter wat ze moest spelen. Will Smith is vooral bezig met janken (jonge zelf) of moeilijk kijken (oude zelf), maar komt nergens in de buurt van de charmante personages die hij vroeger heeft gespeeld. Benedict Wong zat er in omdat er kennelijk ook een piloot nodig was en zijn dood had dermate weinig impact dat ik het niet eens bewust heb meegekregen tot vrienden me er later nog aan herinnerden.

Het script...
"Waarom lijkt hij op mij?"
"KLONEN!"
"Maar Dolly het schaap komt pas uit 1996."
"Ja, we konden het in 1995 al."
"...ja, logisch."

"Ons DNA is hetzelfde, dus onze interesses zijn ook hetzelfde!"
ZO WERKT DNA NIET!

"Schiet je vader niet neer, dat breekt je."
*Schiet papa zelf dood voor de ogen van surrogaat 'zoon'.*
"Ja, dit doet vast niets met me.
*Spongebob verteller: "6 maanden later"
"OH SHIT, HET HEEFT INDERDAAD NIETS MET ME GEDAAN! I'M A REAL BOY NOW!"

Petje af voor enkele aardige actiescenes die alsnog nergens echt impact hadden. Als je over the top wil gaan, ga dan overal over the top in plaats van kinderlijk simpel. En toon me nooit meer een constant jankende jonge Will Smith met daddy-issues, die trope ben ik ook zat. Absolute meuk.

Ghost Rider gaat in bijna alle opzichten de mist in als het gaat om het maken van een goede comic verfilming. De slechteriken zijn oninteressant en tot op het cartoonesque af, de special effects zijn uitzonderlijk slecht (wat wil je met een geanimeerde schedel waar geen emoties van zijn af te lezen?) en het script is eveneens weinig verheffend. Tel daar ook nog eens een bijzonder inhoudsloze acteerprestatie van Mendes bij op en we kunnen concluderen dat Ghost Rider gewoon slecht is.

Zo slecht dat het leuk is ja, want de film heeft met Cage en Elliott twee sterke acteurs die duidelijk lol in hun rol hebben en samen verantwoordelijk zijn voor een van de meest epische scenes ooit uit stripboekverfilmingen (ik heb het natuurlijk over de prachtige scene waarop beide Ghost Riders samen uitrijden tegen het kwaad, de een te paard en de ander per motor) Daarnaast is het overduidelijk dat de film zichzelf, ondanks het redelijk zware onderwerp (je ziel verkopen zou ik niet direct lichtvoetig noemen), totaal niet serieus neemt (iets wat in de hilarische scene waar Cage probeert uit te leggen aan Mendes dat hij in een monster zal veranderen)

Ondanks het gemis aan klassieke actiescenes heb ik door het uitstekende, droogkomische acteerwerk van Cage, de oneliners en enkele hilarische situaties uitstekend genoten van deze film. Wat mij betreft moeten de Marvel verfilmingen dan ook gewoon lekker luchtig blijven: zoals men het hier heeft gedaan is het allemaal zoveel malen leuker dan het had kunnen zijn met foute dramatiek en geforceerd acteerwerk. Pluspuntje nog voor de uitstekende soundtrack, heerlijke combinatie van pseudo-metal/cowboyliedjes en classic rock!

Hilarisch.

Ja, net als de eerste film was het allemaal gruwelijk slecht en over the top, maar ik heb me weer kostelijk vermaakt om precies deze redenen. Cage hangt weer eens een idioot uit met foute oneliners en een onooglijk lelijk kapsel, maar hij wordt gesteund door een aantal sterke acteurs in de vorm van Ciaran Hinds en Idris Elba. Zelfs Christopher Lambert krijgt weer eens wat te doen, dat werd ook tijd. Johnny Whitworth lijkt verdomd veel op Kurt Russell en Violante Placido was weinig intrigerend, maar als geheel heb ik bij de cast geen echt nare smaak over gehouden.

Grootste pluspunt was die hectische filmstijl die ik in Gamer en de Crankfilms ook prima kon waarderen. De beelden zijn lekker scherp en Cage in Ghost Rider vorm ziet er vele malen beter uit dan het geval was in de eerste film. Het script is wel te dom voor woorden en lijkt in geen enkel opzicht op wat men in de eerste film neerzette, maar aangezien deze film ook dom was, maakt dit weer niet zoveel uit. Ik kan me best voorstellen dat mensen hier echt niet van kunnen genieten, maar ik heb echt genoten van de knipogen en alle bizarre gebeurtenissen.

Goed... dat ik ooit een traantje zou laten bij een Ghostbusters film had ik nooit verwacht, helemaal omdat ik echt geen verwachtingen van deze film had op basis van de trailer. Ik ben doorgaans nooit een hele grote voorstander van kinderen in de cast als vervanger van een oude garde, maar Mckenna Grace en Finn Wolfhard hebben hun beste beentje voorgezet om memorabele en sympathieke personages neer te zetten en ook nieuwe volwassenen Carrie Coon en Paul Rudd waren erg sterk. De film is qua lore een mooie voortzetting van de eerste film, waarbij alle moeite is gestoken in het geven van een waardig afscheid van overleden acteur Harold Ramis/Egon Spengler. Zijn geest draagt letterlijk de hele film op prachtige wijze.

De humor is gelukkig verre van de standaard MCU/Disneygrappen van 'haha, hij valt!' of 'hihi, een scheet' en bij vlagen echt niet geschikt voor kinderen. Mijn bioscoopzaal zat er verder wel vol mee, en ik heb een hoop geschrokken en angstige reacties gehoord bij een aantal scenes, want de film heeft ondanks de lichtvoetige momenten qua special effects en gebeurtenissen een flinke duistere vibe. Voelt als een uitermate geslaagd nieuwe begin en een geslaagde afsluiting tegelijkertijd. Dune was de meest spectaculaire bioscoopfilm van het jaar, Last Night In Soho als totaal misschien wel het beste, maar Ghostbusters: Afterlife is wel de film die me dit jaar in de bioscoop het meeste heeft laten voelen.

Dat de acteurs van tevoren geen idee hadden hoe het monster er uit zou komen te zien is duidelijk, niemand zou in staat zijn een normale acteerprestatie te leveren na het zijn van deze afgrijselijke pop. Het acteerwerk komt daardoor uiteindelijk gewoon over als standaard jaren-50 troep: overdramatisch, maar waarschijnlijk goed bedoeld.

De vergelijking met het slagschip (It's as big a battleship!) wordt tot in den treuren herhaald, terwijl we door middel van stock footage en een herhaling van dezelfde vogel shots zoveel gerecycled materiaal krijgen dat je er gewoon eng van wordt. Het schijnt dat men oorspronkelijk Ray Harryhausen voor de buitenaardse, antimaterie vogel wilde hebben, ik weet behoorlijk zeker dat dit de film had behoed voor de complete ramp die het nu is.

Men probeert wanhopig met wetenschappelijke analyses het verhaal wat te 'pimpen', maar faalt hier gigantisch in doordat het hele verhaal van een buitenaardse vogel met een antimaterie-schild zo ver gezocht is. Het zou werken als de film zichzelf niet serieus zou nemen, maar helaas is de knipoog ver te zoeken.

Enige pluspunt is de aanwezigheid van Mara Corda, wie we best een knappe dame mogen noemen. De rest is zeer slecht. Rampzalig op een vermakelijke manier.

Briljante film, die dankzij de Bart Smit (5 dvd's voor 5 euro) eindelijk in mijn bezit is gekomen. De humor is bizar, maar oh zo doeltreffend (het moment dat hij zijn vriendin belachelijk maakt in haar bijzijn, zonder dat hij dat weet en hij haar daarna van de scooter aftrekt per ongeluk bezorgde me serieuze buikpijn van het lachen) terwijl de actie spectaculair is zoals ik het nog nooit heb gezien.

De heer Chan is een clown die met het grootste gemak het domme verhaal doet vergeten. Hier moet ik meer van hebben!

Toch verreweg de minste uit de hele reeks. Bijzonder weinig interessante gevechten, een flauw script, geen enkele bekende uit de voorgaande delen (met uitzondering van de politiechef dan, maar hij had een hele korte rol) en helaas in dit geval ook nog een afgrijselijke Engelse dub. Uiteindelijk is het allemaal vanzelfsprekend wel vermakelijk (en nog steeds vele malen beter dan zijn Amerikaanse 'kunstwerkjes'), maar het kon gewoon zoveel beter.

Uiteindelijk moet ik toegeven dat het gevecht in de shark tank met een witte haai schaalmodel die er beter uitziet dan de latere Jaws-films bij elkaar) best vermakelijk en origineel was. Maar nogmaals, het haalt het gewoon allemaal niet met de eerdere drie delen, die ik iedereen die deze film als eerste van de reeks ziet met het grootste gemak kan aanraden.

Om de een of andere reden is deze film nog steeds niet uitgebracht op dvd in Nederland, maar een Chinese kennis van me was zo vriendelijk om de film voor me uit Hong Kong mee te nemen (met als resultaat slechte Engelse subs en twee stemmen door elkaar heen bij de audio).

Niet gehinderd door deze kleine minpunten kan ik toch zeggen dat ik uitzonderlijk goed genoten heb van het derde deel in de Police Story reeks. De algemene toon leek iets zwaarder te zijn, tot het moment dat Mai weer in beeld komt, maar hiervoor was het voornamelijk uitzonderlijk mooie explosies en shootouts en iets minder humor dan ik van de serie gewend was.

Het eindgevecht op de train is weergaloos goed geschoten en moet behoorlijk angstaanjagend geweest zijn om uit te voeren, je ziet bij de bloopers dan ook verscheidene (bijna) foutjes met (bijna) fatale afloop.

Ik vind de film al met al net niet zo goed als deel 1, omdat ik hier tot over de helft de kenmerkende humor miste. Wat betreft actie is het in ieder geval wel degelijk op gelijke voet (als het niet beter is).

Leuke film, maar absoluut niet de klasse van het weergaloze eerste deel. Het verhaal kwam matigjes op gang en het duurde wat langer voor er echt iets gebeurde. De actie en humor die wel aanwezig waren, waren absoluut leuk, de soundtrack was weer geslaagd en de spannende ontknoping maakten een hoop goed. Toch ben ik een klein beetje teleurgesteld omdat het eerste deel zoveel malen beter was.

In de tijd dat ik nog heel veel horror keek was dit 1 van de eerste dvd's die ik ooit kocht in een box met Evil Ed, Phantom Of The Opera en Legion Of The Dead. Onnodig om te zeggen dat Ginger Snaps de enige film is uit deze box die nog enige herkijkwaarde heeft, want de rest was pure troep.

Ik was huiverig om de film nu na 8 jaar weer in de dvd-speler te stoppen, want het hele concept van twee emo tienermeisjes die hun leven beklagen en hun zelfmoord plannen ben ik in de tussentijd meer dan zat met alle zielige figuren die ik in mijn leven ben tegengekomen. Gelukkig was de film nog steeds zo goed als ik me hem herinnerde, dit voornamelijk door het uitstekende acteerwerk van Emily Perkins en Katharine Isabelle, de macabere sfeer, maar ook de luchtige humor. De weerwolf special effects mogen dan redelijk matig zijn in vergelijking met films als The Howling en An American Werewolf In London; doordat men de transformatie rekt tot het einde valt dit geenszins op.

Ginger Snaps heeft op het eerste gezicht een erg voor de hand liggend script (de vergelijking tussen weerwolf transformatie en puberteit is erg voor de hand liggend), maar de dialogen en personages zijn dermate goed uitgewerkt dat het allemaal niet erg is. Het bewijs dat een goeie weerwolf-film het niet per se van de effecten hoeft te hebben.

Compleet onverwacht was deze film na het uitstekende eerste deel van vergelijkbare kwaliteit. Brigitte was in de eerste film eigenlijk al het interessantste personage, waardoor de grotendeelse afwezigheid van Ginger helemaal niet zoveel uitmaakt.

Brigitte is gegroeid als actrice en als personage. Seksueel ontplooid en geestelijk volwassener, en daardoor geen regelrechte kopie van het eerste deel, terwijl haar eigen karakter toch goed behouden is. Het personage van Ghost was goed geacteerd, al balanceerde haar personage af en toe op de rand van het toelaatbare qua geloofwaardigheid.

De creature effects zijn een stuk beter dan in de eerste film, iets wat toch wel erg fijn is aangezien ik weinig overtuigende weerwolven in films gezien heb tot nu toe. Goed, het blijft duidelijk een man in een pak, maar men heeft in ieder geval de moeite gedaan om het beest een gaaf uiterlijk te geven en hem er niet zo nep uit te laten zien als in het eerste deel. Qua sfeer is de film iets donkerder en minder lichtvoetig dan het eerste deel, maar de zwartgallige humor blijft gelukkig aanwezig.

Net zoals de eerste film een fijne herkijkbeurt, nu deel 3 nog maar eens een extra kans geven.

Tegen alle verwachtingen in een uitermate geslaagde film. Niet dat ik had verwacht dat Emily Perkins en Katherine Isabelle een slechte prestatie zouden leveren, maar je weet maar nooit met prequels hoe ze uitpakken. De eerste twee films werkten heel goed omdat ze zich afspeelden in onze huidige tijd, een prequel in de 19e eeuw zou hier een hoop van kunnen verzieken. Gelukkig is dit niet het geval, al kan ik me voorstellen dat mensen het nut van zo'n deel niet inzien.

Als we de film echter bekijken vanuit een pure horrorkant (want die zwartgallige humor was rond de 19e eeuw toch anders aanwezig) is het meer dan geslaagd. De weerwolven zien er net iets beter uit dan in de vorige films, de locatie van het fort is erg mooi, er zit vrij veel gore in en de film is prima geschoten. Daar komt tevens bij dat Brigitte en Ginger net als in voorgaande films nog steeds op sterke wijze hun band uitbeelden, waardoor het voor mij geen probleem was dat de teenangst minder nadrukkelijk naar voren komt.

De voor mij verder compleet onbekende cast deed het verder uitstekend, vooral de geflipte priester en de sympathieke dokter waren uitstekend gekozen. Veel minder humoristisch, maar tegelijkertijd veel duisterder en bloederiger, zo mag ik ze graag zien!

Vreemde film, helemaal omdat ik hem aanschafte bij de anime hoek van de winkel, terwijl de film niets Japans blijkt te hebben. Blijkt ook maar weer eens dat ik misschien toch eens wat beter naar de achterkant van dvd-doosjes moet kijken, om dit soort dingen te voorkomen.

Maar goed, het lijkt allemaal meer op een voor tv gemaakte serie voor oudere kinderen (het lijkt ook behoorlijk op die Jacky Chan serie), dan op een echte film. Een hoop inhoudsloze personages, een belachelijk verhaal en weinig karakterontwikkeling, dat somt de film toch wel het beste op. De animatie ziet er bij vlagen goed uit, helemaal de actie verloopt vrij soepel, maar tegelijkertijd is het allemaal qua ontwerpen weinig verheffend. De Engelse voice-acting faalt in ieder geval gigantisch (ik heb nog liever een semi-racisme in de vorm van een samoerai met een over the top Japans accent, dan het afgrijselijke Britse accent wat hij hier op zet), al ligt dat voornamelijk aan de afgrijselijke teksten die men moet opdraven. Helemaal in het begin als Yohei met Riki's peetoom praat en een lulverhaal met feiten over Spanje moet verduren, zat ik mezelf toch echt af te vragen waar deze film in godsnaam naartoe wilde gaan. Ik begrijp dat de Spanjaarden trots zijn op het feit dat ze een redelijk professioneel ogende animatiefilm hebben gemaakt, maar laat de sluikreclame alsjeblief thuis.

Maar goed, bij vlagen is de actie dan voor een kinderfilm weer veel te gewelddadig en is de opeenvolging van gebeurtenissen weer zo bizar, dat ik me nog goed kan voorstellen dat Gisaku op foute filmavonden nog behoorlijk cult kan worden. Ben ik de enige in ieder geval die de van Captain Planet gejatte scenes herkende? Eigenlijk behoorlijk slecht, maar het intrigeert in al deze foutheid ook weer heel erg.

Die 100 minuten die stonden aangegeven mogen trouwens nog wel wat ingekort worden.

Stiekem een erg goeie Seagal film met in ieder geval van zijn kant degelijk acteerwerk. Brian Cox had een leuke bijrol en Wayans deedt het met enkele goed getimede grappen ook niet slecht.

Enkele leuke momenten waren toch zeker wel te vinden bij het moment dat Seagal Russische maffiosi de keel doorsneed met een creditcard, hij een compleet restaurant verbouwt door mensen heen en weer te smijten, hij Wayans voor het eerst kennis laat maken met gemalen hertenpenis en natuurlijk het moment dat Seagal en Wayans elkaar tegenkomen bij Casablanca.

Seagal films mogen dan vaak qua script (en andere inhoudelijke zaken) vrij weinig voorstellen, The Glimmer Man hoort zeker bij zijn betere films. Een welverdiende 3,5 sterren

Heb de film inmiddels twee keer gezien, maar waar ik de eerste keer lyrisch naar buiten kwam over de special effects en pracht en praal, bracht een tweede kijkbeurt toch wat extra kritiek naar boven. Want damn, wat zit er weer een portie menselijke dramatiek in die niet nodig was. Nu ik in de tussentijd een flink gedeelte van de Japanse films ook gezien heb, weet ik in ieder geval dat ik dit niet aan de Amerikanen hoef te wijten, aangezien oninteressant menselijk drama nu eenmaal onderhevig is aan deze serie, maar het is hier extra jammer omdat de film als het spectaculair is, ook echt spectaculair is.

Ghidorah is altijd wel mijn favoriete Godzilla-vijand geweest en in dat opzicht stelt hij ook totaal niet teleur. Reusachtig, kwaadaardig en leuk vormgegeven met het alfahoofd en de twee betahoofden aan de zijkant. Rodan was ook fijn en Mothra beduidend toffer dan ze was als model in de Japanse films. De manier hoe Gojira/Godzilla zelf is vormgegeven maakte me ook erg gelukkig. Veel van de grootsere shots van deze monsters gaven me ook oprecht kippenvel. Godzilla zelf die langzaam het onderwaterstation benadert, Ghidorah die een elektriciteitscentrale pakt en bliksem overal uitschiet, Mothra die uit de hemel daalt, Mothra die het lichaam van Godzilla beschermt, Godzilla's nucleaire status aan het einde van de film: allemaal gruwelijk gaaf.

Maar verdraaid, wat zijn de dialogen slecht. Het lijkt erop alsof men de film toch een beetje voor alle leeftijden probeerde te houden, omdat alles uitgelegd moet worden. Persoon A doet iets vrij logisch, persoon B vraagt waarom en persoon C reageert op een manier van 'duh, omdat dit dat veroorzaakt!'. Een klein beetje vertrouwen in de intelligentie van het publiek zou schelen en wat cringe vermijden. Om nog maar te zwijgen over het familiedrama van de hoofdpersonen. Familie boeit niet als monsters de wereld kapot maken. Ik wil gewoon monsters zien die de wereld kapot maken.

Waar ik scripttechnisch dan weer wel blij mee ben, is de manier hoe het Monsterverse wordt uitgelegd. Na Aquaman de tweede film in korte tijd die me ontzag geeft voor een alternatieve wereld dan de onze. Helemaal de onderwaterstad met afgodsbeelden, muurschilderingen en architectuur (die de mensen weer lekker slopen) gaf verwondering en ik hoop ook echt dat dit in de volgende film uitgelegd wordt. Uiteindelijk vind ik de hele gedachte achter de titanen en waarom ze er zijn behoorlijk intrigerend. Volgende keer gewoon gaan voor een film waarbij de mensen op de achtergrond hier onderzoek naar doen, terwijl de monsters op de voorgrond vechten.

Uiteindelijk heb ik alsnog goed genoten. De film is iets lichtvoetiger dan zijn voorganger en maakt heel veel goed in de monsteractie die tussen de verschrikkelijke onderbrekingen plaats vindt. Kong: Skull Island liet echter toch beter zien menselijke personages en monsters elkaar niet in de weg hoeven te zitten.

Geen grote problemen mee. Ik ben het eens met de kritieken dat er erg veel opbouw zit en erg weinig Gojira, maar helemaal de laatste helft is spectaculair. Het monster ziet er goed uit en de afsluiting stelt me gerust dat de tweede film waarschijnlijk nog een tandje beter wordt. Ik heb moet ik toegeven niet zo heel erg veel met deze animatiestijl, iets wat me bij de nieuwere Berserk-reeks ook licht tegenstaat, maar alsnog kon ik me er ook niet genoeg aan ergeren om er een probleem van te maken. Kon beter, maar zeker leuk en geeft me hoop op een tweetal gave vervolgen!

Mmm, ik weet het zo net nog niet. Godzilla is vanzelfsprekend een icoon en de anti-kernwapen boodschap is vanzelfsprekend in die tijd, maar tegelijkertijd erger ik me toch wel enigszins aan het matige acteerwerk en de bij vlagen wel heel erg matige special effects. In dat opzicht moet ik toch toegeven dat ik liever naar Ray Harryhausen stop-motion kijk, dan naar een man die zich heel slecht kan voortbewegen in een pak.

Toegegeven, zolang Godzilla (en steeds dezelfde beelden van vliegtuigen die op hem schieten) in beeld zijn is het allemaal best leuk, maar op een gegeven moment lijkt de film helemaal stil te vallen met menselijk drama. Precies op dat moment valt mijn aandacht toch echt helemaal terug tot het nulpunt en dat is erg jammer.

Schattig in enkele opzichten, maar ik hoop toch dat de latere delen iets meer doorslaan naar actie.