Opinions

Leukere film dan de eerste. Hier werd in ieder geval al meteen duidelijk dat een Godzilla film het toch vooral moet hebben van de monster vs monster gevechten, iets wat goed zichtbaar is in de gave scenes tussen Godzilla en Anguirus. Hilarische wetenschappelijke onzin over hoe Anguirus een ankylosaurus zou zijn, dat komt met geen mogelijkheid naar voren in de manier hoe het beest er uit ziet of beweegt. Verder hebben de oude films het qua special effects slecht overleeft en zijn ze inferieur aan de stop motion technieken die in het westen gebruikt werden, maar lollig is het allemaal wel. De knulligheid zorgt echter tegelijkertijd ook voor wat moeizame momenten waarop de film compleet stil valt en helaas is Anguirus te snel weer uit beeld. Op naar de volgende film.

Met de hoeveelheid keren dat films opnieuw gemaakt worden, ben ik de consistentie in de serie al lang kwijt. Dat wil niet zeggen dat het in dit geval een probleem is, want ik heb me uitzonderlijk goed vermaakt bij deze film. Zat in de BD box als 'Godzilla vs. Mechagodzilla', wordt op wikipedia aangegeven als 'Godzilla Against Mechagodzilla' en staat hier weer onder een andere titel bekend. Komt nog eens bij kijken dat de versie uit 1993 in de box als 'Godzilla vs. Mechagodzilla II' bekend stond en ook dit weer niets te maken heeft met de originele 'Godzilla vs. Mechagodzilla' uit 1974. Maar goed, in dit geval was ik zeer aangenaam verrast: de film is namelijk heel erg spectaculair in alle onzinnigheid die er omheen zat.

Godzilla ziet er voor de verandering eng uit en de film heeft ondanks de rubberen pakken heerlijke over the top actie die constant genieten blijft om te zien. Zelfs Mechagodzilla (ik heb liever andere monsters) was hier een stuk gaver dan bij de versie uit 1993 het geval was. Over the top versnellingen en vreemd wapentuig maken de lol alleen maar groter. Voor de verandering zaten er daarnaast ook interessante menselijke personages in de film en verveelde het geheel geen minuut. Zo wil ik er graag meer zien!

De special effects zijn overduidelijk verbeterd en hebben een heerlijk campy effect, maar de film duurt toch echt te lang en mist zeker tegen het einde een hoop spanning. Een hoop knulligheid met zaken als een medium die Godzilla voelt aankomen (no shit met zo'n omvang en de trillingen die dat moet veroorzaken) en een minigodzilla om de kindjes wat te plezieren. Oh ja, en die minigodzilla is kennelijk het kind van Godzilla en een andere soort dinosaurus ook tegelijkertijd. Er zal hier wel een vertaalfout hebben gezeten, maar logisch was het allemaal niet. Rodan was wel gaaf, maar Mechagodzilla was helaas niet spectaculair genoeg om echt de aandacht te trekken. Jammer.

De eerste film was heel tof, de tweede viel iets meer tegen maar kwam op mij alsnog over als een 'we laten het een beetje spannend om in het derde deel echt los te gaan'. Daar kwam niets van terecht. Een hoop gelul en heel weinig actie. Ghidorah is altijd mijn favoriete Godzilla-tegenstander geweest, maar hij komt hier absoluut niet goed naar voren, zowel in design als qua impact. Godzilla zelf staat verder wederom de hele film wat voor zich uit te staren, terwijl we het moeten doen met menselijk drama dat niemand boeit. Erg suf einde van een trilogie die tof begon.

Leuk, al had ik net gehoopt dat hij een iets hogere score zou krijgen. De vorige film van de reeks (drieluik?) was erg tof, maar had voor mij net teveel opbouw en te weinig Gojira. Nu we beginnen terwijl het monster al wakker is en 300 meter hoog boven de wereld uittorent, had ik dan ook verwacht dat er minder opbouw en meer actie zou zijn, maar dit blijkt niet het geval te zijn.

De introductie van een nieuwe inheemse 'mensensoort' is gaaf gedaan, evenals de wetenschappelijke uitleg over hoe de flora en fauna zich hebben aangepast aan de aanwezigheid van het monster. Helaas is het uiteindelijk toch net teveel wachten op een eindslag, die niet uitpakt zoals ik had gehoopt (met het uiteindelijke bouwen en vechten van Mecha-Gojira) maar krijgen we actie die meer in de Gundam/Neon Genesis Evangelion-stijl valt. Wat er te zien is, ziet er gelukkig tof uit en het verhaaltje intrigeert alsnog wel. Laat die derde maar snel komen, want als je nog even door de credits heenkijkt kom je er als kijker nog even achter dat er nog een groter kwaad aanwezig is, namelijk Ghidorah. Laat dat nu net mijn favoriete vijand zijn. Beter dat ze dit de volgende keer dan ook wel waarmaken!

Een van de weinige animes die in het Engels toch echt beter was dan in het Japans, de voice-actor die Kintaro deed was weergaloos! Normaal gesproken ben ik niet zo'n fan van oversekste grappen in anime, maar op de een of andere manier springt Golden Boy er als serie toch tussenuit vanwege de humor (die absurde overtrokken gezichten zijn hilarisch) en behoorlijk sterke scripts. Uiteindelijk is Kintaro gewoon een sympathieke jongen die het allemaal goed met de wereld voorheeft en daarbij af en toe gehinderd wordt door zijn rare kinks. Niet briljant, maar wel erg grappig.

Een tegenvaller. Helemaal door de grote controverse omtrent vermeende anti-christelijke boodschappen had ik toch wel meer choquerend materiaal verwacht dan nu. Waar draaide het nu uiteindelijk om? Het feit dat de ijsbeer Iorek door een muur komt met dhristelijke symboliek? Het idee dat het Magisterium de Katholieke kerk moet vertegenwoordigen en hierbij overduidelijk slecht wordt neergezet? Ik kan me persoonlijk geen moment voorstellen dat gelovige kinderen van het een op het andere moment atheist zouden worden na het zien van deze film, daarvoor vond ik het allemaal te oppervlakkig weergegeven.

Ik heb de boeken zelf nooit gelezen, maar ik kan me vrij slecht voorstellen dat de vaart in het boek zo ingezet wordt. Niet dat het basisgegeven me ook maar een moment bij de strot greep tijdens de film; daarvoor kwam het me allemaal zeer ongeinspireerd over. Jammer, want de productie en de casting was erg goed. De special effects (voornamelijk bij de daemons) waren erg goed en de acteurs deden zonder uitzondering hun best. Vooral Sam Elliot had een leuke rol, al hoefde hij gezien zijn vorige filmrollen weinig anders te doen dan normaal.

Afgezien hiervan kon ik echter niks met het script en de hinderlijke soundtrack. Als hier ooit nog een vervolg van zou uitkomen (wat gezien het financiele succes best mogelijk had kunnen zijn) hoop ik dan ook echt dat ze wat meer aandacht aan het script besteden om ervoor te zorgen dat het geheel een stuk minder afgeraffeld over komt.

Brosnan zal nooit een favoriete Bond worden, maar hij heeft het voordeel dat hij in het tijdperk is gekomen waarin Bondfilms als actiefilms in ieder geval serieus te nemen zijn. De Dalton era luidde het al in, maar met de ingang van de jaren '90 werd het allemaal toch nog net ietsjes beter. Ook de badguys zijn ineens een stukje serieuzer in plaats van cartoonesque idioten die onderwaterlaboratoria hebben. Sean Bean is fanastisch en heeft ook meteen een van de gaafste deathscenes uit de hele reeks (en zijn eigen carriere). Famke Janssen steelt daarnaast ook de show als femme fatale. Brosnan zelf heeft verder niet de kracht van mijn favoriet Dalton, maar is in ieder geval niet zo'n softy als Moore, waardoor het verder allemaal goed uit te zitten is.

De film lijdt bij vlagen onder de saaie achtergronden. Niet dat ik iets tegen sneeuw heb, maar het zorgt voor weinig afwisseling en houdt de aandacht in vergelijking met de eerdere meer exotische locaties niet heel erg lang vast. Maar goed, de actie is in ieder geval erg goed en Judi Dench is een welkome aanvulling voor de serie, dat ik me hier ook weer niet te druk om wil maken. Een erg leuke film die terecht voor een wederopleving van de films zorgde. Toch jammer dat het niet met Dalton was.

Zeer de moeite waard om zo laat voor op te blijven. De make-up effecten zijn vanzelfsprekend niet eng meer en zelfs behoorlijk slecht, maar de sfeer en het acteerwerk zijn er niet minder om. Die oude Hammer films hebben dan wel bijna altijd dezelfde cast en zelfde sets, op de een of andere manier blijven ze altijd intrigeren door die heerlijk akelige soundtracks, dramatische aflopen en heerlijk acteerwerk van Cushing en Lee.

The Gorgon heeft een vrij bizar script (al is de plotomschrijving hierboven wel bedroevend slechter dan het verhaal daadwerkelijk is), maar blijft in al zijn vaagheid intrigeren gedurende de gehele film. Mooie kastelen, muziek en heerlijk Brits acteerwerk met een ontknoping die lang niet zo eng is als hij ooit was, maken het alles bij elkaar een lekker korte 83 minuten van zeer genietbare kitsch.

Een aangrijpende en tegelijkertijd bijzonder grappige film, iets wat helemaal door het grote lachsalvo's in de zaal bevestigd werd. Niet gek ook, de racistische opmerkingen van Eastwood zijn ondanks plaatsvervangende schaamte gewoon hilarisch en de dialogen zijn erg spitsvondig geschreven.

Wat ik persoonlijk iets minder uit de verf vond komen was het acteerwerk van een groot gedeelte van de cast, helemaal de bendeleden waren simpele karikaturen van de MTV-rappers die je dagelijks voorbij ziet komen. Op zich kan dit misschien wel zijn zoals het er aan toe gaat, maar het is tegelijkertijd erg lachwekkend.

Dit is echter het enige minpuntje in het verder bijzonder ontroerende verhaal met een gepast einde. Hoe zeer ik ook had gewild dat Clint zijn .44 tevoorschijn zou halen en al het gespuis zou uitroeien, het was gewoon niet realistisch geweest. Op deze manier is er een prima einde gekomen aan de lange carriere van een van de meest indrukwekkende badasses uit de hele filmgeschiedenis. Petje af voor Clint en de inspiratie die hij hele generaties heeft gegeven.

Vermakelijk, maar het blijkt maar weer eens hoe belangrijk goed creature-design is. De latere scenes waarin de geesten echt zichtbaar werden verpestten voor mij namelijk een gigantische hoop.

Toch, het acteerwerk was redelijk, al mocht Dominic Purcell zich toch iets minder als Mel Gibson gedragen, ondanks het bijna identieke uiterlijk. De special effects bleken echter in volle glorie voor het grootste gedeelte toch wat tegen te vallen. Jammer, want het verhaal riep om spectaculaire scenes (of in ieder geval behoorlijke make up).

Toch heb ik me niet verveeld, voor een low budget horrorfilm was er zeker genoeg te genieten.

Wederom een typisch geval van 'zonder jeugdsentiment heeft het geen enkele extra waarde voor mij'. Wat een enorme aaneenschakeling van verschrikkelijke personages, walgelijk kitscherige aankleding en muziek en een wanstaltig verhaal. Ja, ik kende een aantal van de hits wel, maar heb nooit echt de interesse gehad op basis hiervan om deze film eens aan te zetten. Niet dat ik iets tegen musicals heb, Jesus Christ Superstar en Schumacher's versie van The Phantom Of The Opera vind ik fantastisch, maar in de tussentijd merk ik dat dit misschien toch ook voor een enorm stuk aan de thematiek ligt. Opgeschoten jongeren die elkaar in verschrikkelijk achterhaalde slang aanspreken, meidengroepjes met irritant hoge stemmen die het alleen maar over jongens kunnen hebben terwijl de jongens ook alleen maar achter hun piemel aanlopen. Grappig dat de film in dat opzicht als zo'n klassieker wordt gezien, ik had ergens nog wel verwacht dat er in de tussentijd enorm veel kritiek van conservatieve hoek (tieners geobsedeerd met seks) en de liberale hoek (jezelf moeten aanpassen om leuk gevonden te worden, objectificatie van de vrouw, een compleet gebrek aan gekleurde acteurs) zou zijn gekomen, maar dat valt me voorlopig allemaal nog behoorlijk mee (of tegen, afhankelijk van hoe je het bekijkt).

Oh ja, en dat deze personen kinderen moeten voorstellen maakt het nog een stuk erger, bij enkele personen zijn de rimpels al bijna te zien. Ik vind die verheerlijking van de Amerikaanse high school altijd al vrij idioot, alsof je leven tussen de hormonen, puisten, overhoringen en oppervlakkig achter elkaar aanlopen nooit beter zal worden. Ik wil in dat geval graag een verlenging na de eindcredits waarbij vertelt wordt dat die twee idioten na een jaar uit elkaar gingen omdat ze er achterkwamen dat kalverliefde niets met de werkelijkheid van doen heeft. Noem me cynisch, maar een oppervlakkige film als deze waarbij saaie gebeurtenissen elkaar snel opvolgen, zorgt er geen moment voor dat ik mee wil of kan gaan in dat puberale ideaal.

Ja, het zangwerk is soms goed (al is het allemaal verschrikkelijk geplaybackt en komt het nergens 'natuurlijk' over en de danschoreografie zal allemaal best spectaculair zijn, maar zolang ik me niet kan investeren in het verhaal of de personages blijft het niets meer dan een vlag op een modderschuit. Ik voelde me daarnaast ook meerdere malen zelf beledigd door de seksistische implicaties dat alles in feite om de mannen draait, zelfs op het moment dat Sandy wat macht zou kunnen uitoefenen op Danny, verandert ze speciaal voor hem. Wat wil je vrouwen meegeven als 'pas jezelf aan aan de persoon met wie je seks wil hebben!' kennelijk een uitzonderlijk belangrijk thema is? Zelfs als Danny een poging doet, is hij maar wat blij dat hij 'zichzelf' kan blijven (lees: een opgeschoten irritant kutjoch) als het meisje zich al eerder heeft aangepast.

Een aardig liedje (You're The One That I Want) wordt daarnaast ook vakkundig de nek om gedraaid met het wanstaltige eindlied. Ik was dan ook maar wat blij dat het voorbij was. Ik heb het geprobeerd, maar het is hem gewoon niet geworden. De tweede heb ik ook maar meteen opgenomen van tv, na de walging die ik voor deze film voelde, kan ik me moeilijk voorstellen dat het vervolg me echt zoveel meer zal ergeren.

Dit is de universeel gehate Grease 2? Wanstaltige kitsch: ja. Slechter dan deel 1? Nee. Het acteerwerk is een duidelijke verbetering, het gros van de liedjes is lang niet zo ouderwets en knullig als in de eerste film het geval was en de personages zijn een stuk minder vervelend. Het blijft allemaal behoorlijk lame qua verhaal, dialogen en pijnlijke musical clichés met achterlijke danspasjes en liedjes die op de meest zinloze momenten ineens op komen zetten, maar dat was echt niet erger het geval dan bij de eerste film. Ik weet redelijk zeker dat als Grease niet zulk jeugdsentiment bevatte voor het gros van de stemmers hier, deze film ook lang niet zulke hoge stemmen zou krijgen in al zijn kitscherigheid en dubieuze moralen.

Michelle Pfeiffer is een stuk overtuigender dan Olivia Newton John en Maxwell Caulfield een stuk sympathieker dan John Travolta. Nog steeds is dit verschrikkelijke rock & roll tienercultuurtje te stompzinnig voor worden, maar er wordt ten minste niet de hele tijd in die verschrikkelijk achterhaald hippe slang gesproken die de eerste film nog slechter uit te zitten maakte dan hij al was. Ik had in deze film tevens het idee dat er iets meer van een doorzichtig plot in zat dan de aaneenschakeling van losse scenes in de eerste. En vanuit gender reversal perspectief hebben we nu de man die zich aanpast aan de vrouw, dat is wel zo politiek correct.

Het blijft allemaal verschrikkelijk stompzinnig, kitscherig, miserabel en geeft me alsnog neigingen om gewelddadig te braken, maar beledigt mijn intelligentie een stuk minder dan de overschatte hoop kots die de eerste film moet voorstellen. Dat is alsnog een positieve verrassing.

Het mooiste aan de hele film vind ik eigenlijk nog het prachtige gegeven dat de witte elite al lang doorhad dat racisme een achterlijk idee is (zoals de witte studenten in de film zelf ook enkele malen aangeven), maar dat het gewone volk er nog niet aan wilde. In dat opzicht vind ik ook voornamelijk de raciale kwesties/scenes erg interessant, want debatteren zelf zonder het zelf echt ergens mee eens te zijn en puur af te gaan op retorica is voor mij nu niet direct heel lovenswaardig.

Verder wel een film die ongelooflijk zoet is, maar zoet op een manier zoals je ook hoopt dat het zal gaan. De hoofdpersonen zijn zeer sympathiek en goed geacteerd, waardoor ik me niet teveel heb gestoord aan bepaalde plotwendingen. Dat Washington daarnaast ook nog een behoorlijk regisseur is verbaasde me extra in positieve zin.

Als de naam Oprah Winfrey dan bij de aftiteling verschijnt als producer is het in ieder geval wel meteen duidelijk waar dat zoete tintje vandaan komt, waardoor de echtheid van de film een klein beetje nepper wordt. Desalniettemin een zeer fijn drama, dat vooral door Washington en Whitaker zeer de moeite waard is.

Onschuldig. Zeker ook vermakelijk, maar voor een film geschreven door Seth Rogen zelf viel het me op dat de film niet overliep van homograpjes en stonerverwijzingen. Desalniettemin was het alsnog overduidelijk een film die door Rogen geschreven is, Rogen heeft namelijk de mogelijkheid om verder uitzonderlijk Rogen te zijn. De beste man is geen slecht acteur, hij is gewoon beperkt tot het spelen van een uitvergrote versie van zichzelf. Als je dat niet trekt, dan gaat het nooit wat worden. Ik ben zelf... verdeeld over zijn typetje, maar kan het nog uitzitten. Christopther Waltz was dan beduidend leuker, maar hij komt toch het beste tot zijn recht als hij een goed script heeft. Chou zal er wel ingezet zijn om het Aziatische publiek aan te trekken, want de man is een beter popster dan acteur. Die Bruce Lee verwijzingen waren dan op zich nog wel leuk, maar ook niet veel meer dan dat.

Nee, de film werkt op zich redelijk omdat het allemaal lekker vlot is en de actie vrij goed is. Niet hard, maar gewoon vermakelijk met een hoop praktische stunts en niet teveel CGI. De humor werkt bij vlagen, al is het vooral door de props die op de auto's zitten en Christopher Waltz' charisma. Voor de rest is het allemaal wat flauw en is het script gewoon vrij belabberd. De maat met wie ik de film zag, vertelde echter dat de serie waar dit op gebaseerd is eveneens erg kitscherig was, waardoor hij de film in ieder geval nog een behoorlijke hommage noemde (met een knipoog).

Op zich geen verspilling van tijd, alleen geen film die ik snel nog een keer zal zien. Leuk voor een keertje.

Precies wat ik had verwacht en niets meer. Ryan Reynolds kan ik doorgaans niet uitstaan, maar hij komt er uiteindelijk toch best mee weg in deze film. Niet dat dit heel moeilijk is, want de rest van de cast is of compleet ongeinspireerd, of dermate onder de make-up/CGI, dat praten over hun performance ook al zinloos is. Dit laatste is overigens wel meteen het grootste minpunt van de film, ik heb sinds tijden niet meer zo'n enorme hoeveelheid slechte designs en kitsch bij elkaar gezien!

Ik ben met de meeste superhelden wel enigszins bekend, dit was echter bij The Green Lantern niet het geval. Viel me wel meteen op dat dit verreweg het lijpste verhaal heeft van de comicbook verfilmingen die ik de afgelopen jaren heb gezien. Gelukkig werkt dit tegelijkertijd ook wel in het voordeel van de film, want serieus moeten we het allemaal absoluut niet nemen. Als je door de slechte special effects en het non-existente acteerwerk heenkijkt, is er in ieder geval best nog wat te lachen en verveelt het ook weer niet echt.

De enige kerstfilm die ik met plezier kijk. Home Alone kan me nog steeds gestolen worden en de talloze kerstspecials vol met familiegezanik, kerstmannen en wat voor kapitalistische boodschappen om merkspullen aan te schaffen om je liefde voor je kinderen te tonen, kan ik al helemaal niet aan. Zal wel liggen aan het feit dat wij altijd Sinterklaas gevierd hebben en dat kerstmis vooral te maken had met het feit dat mijn tante op dezelfde dag haar verjaardag vierde. Hoe dan ook, Gremlins zal altijd een speciaal plekje in mijn hart hebben. De special effects zijn dan nu in de tussentijd wat verouderd, nog steeds zie ik liever die knullige animatronics dan de verschrikkelijke CGI die een eventuele remake zou hanteren.

Het acteerwerk is dan wel vrij ondermaats, het draagt allemaal bij aan die vreemde sfeer die de film hanteert. Grappig ook om er achter te komen dat de PG-13 rating voor deze film is uitgevonden. Ook al keek ik hem als kind zonder problemen, het valt nu toch meer op hoe hard het geheel bij vlagen is. Gizmo is wel een van de meest schattige creaties ooit. Zelfs nu wil ik nog een Mogwai, kan me niet schelen wat de gevaren zijn. Stiekem kijk ik er echter wel meer naar uit om het tweede deel te zien, omdat ik me die gewoon als veel grappiger en beter geacteerd herinner. Desalniettemin een niet te vergeten klassieker!

Ik had de film zo'n vijf jaar geleden al eens met mijn vriendin gezien en herinnerde me in ieder geval dat ik me best vermaakt had. Of de film echt goed was, kon ik me echter niet voor de geest halen. Gelukkig blijkt bij een herziening dat het allemaal prima uit te zitten is en dat Murray als cynische eikel meerdere malen een brede glimlach op mijn gezicht kan toveren. MacDowell is leuk, maar net zoals de rest van de cast verbleekt zij bij de prestatie van Murray zelf.

Waar ik zelf toch benieuwder naar was, zijn de scenes die uiteindelijk niet geschoten zijn waarin Murray's personage zich onethisch zou gaan gedragen. Er zijn bepaalde momenten waarop in de film al vrij duidelijk wordt dat hij langzaam aan het doorslaan is (mag ook wel als je jezelf bedenkt dat hij volgens het originele script al zo'n tien jaar in de timeloop zit), en juist deze situaties zouden extra interessant zijn. Goed, het zou er wel meteen voor zorgen dat de film zijn lichtvoetige toon (en daarmee familiekarakter) kwijtraakt, wat de commercie ook weinig goeds zou doen.

Maar goed, aangezien ik me prima heb vermaakt wil ik hier verder ook weer niet te veel over zeuren. Het feit dat er uiteindelijk ook geen enkele vorm van verklaring voor het geheel wordt gegeven, heeft me verder ook niet echt gehinderd. Gewoon een fijne film die wat mij betreft terecht een klassieker genoemd mag worden.

Moeilijk... Ondanks het matige acteerwerk en de rampzalige dialogen Sarah Michelle Gellar die terwijl ze langs een kerkhof lopen verkondigt dat de treurende mensen vast iemand verloren hebben waar ze om gaven was de sfeer goed en waren er net als in de Japanse versie genoeg scenes die me kippenvel gaven. Jammer dat men er ook een aantal typische schrikscenes in moest zetten die het geheel iets omlaag haalden, want de langzame scenes (zonder plotselinge effecten) waar de geest zichzelf langzaam openbaart door middel van de typische keelgeluiden, om daarna tevoorschijn te komen met haar afgrijselijke uiterlijk zijn nog steeds zeer angstaanjagend. Niet zo goed als het origineel, maar goed te kijken voor een keer.

Vandaag de dag zendt men vooral The Asylum troep uit om de horrorfans aan hun trekken te laten komen, maar in het begin van het nieuwe millennium zond men ook nog wel eens leuke films uit. Gisteravond bij het door mijn van tv opgenomen films laadje spitten, kwamen we dan ook deze film tegen waar ik toch nog behoorlijk goeie herinneringen aan had overgehouden. Vanzelfsprekend is The Guardian in de tussentijd ietwat achterhaald qua special effects en is het plot flinterdun, maar nog steeds valt er meer dan genoeg te genieten.

Het script van een bosnimf die baby's offert aan een boomgod is er namelijk een die ik verder nog niet eerder ben tegen gekomen in horrorfilms, daarnaast heeft de film een perfecte combinatie van sfeer en bij vlagen best excessieve gore. Het contrast hiervan werkt wonderbaarlijk. Buiten Seagrove zijn er helaas wel weinig acteurs en actrices die echt intrigeren. Onbegrijpelijk hoe iemand als Roger Ebert dit ziet als een van zijn meest gehate films, ik mis de tijd in ieder geval dat dit horrorfilms 's avonds werden uitgezonden.

Interessant dat deze film als fantasy hierboven staat aangegeven, terwijl het in feite gewoon een (pre)historisch verhaal is.

De toon wordt in het begin van de film al meteen gezet met een bloedig gevecht tussen twee verschillende rassen en blijft ook gedurende het middenstuk enorm overtuigen door de prachtige achtergronden en de toch voortdurend aanwezige spanning.

Alleen tegen het einde aan, als de protagonist bij de homo sapiens aankomt begint de verveling een klein beetje toe te slaan, al gaat dit gelukkig snel weer weg zodra de holenbeer aankomt

Het acteerwerk is zeer natuurgetrouw, in de zin dat de mimiek zeer realistisch overkomt. Slechts de mammoeten zagen er niet geheel realistisch uit, maar dit is slechts een klein puntje.

Alles bij elkaar een fantastische film, die wetenschappelijk/historisch gezien films als 10.000 B.C. met gemak omver blaast.

Tegenvaller. Ik ben niet bekend met Koreaanse cinema (op het Seagal-in-cameo Clementine na) en moet toegeven dat ik na deze film niet veel nieuwsgieriger ben geworden naar wat men nog meer produceert. De film is te lang, heeft een gigantische lading aan irritante personages, te weinig monster scenes en lijkt geen moment de knoop te kunnen doorhakken of men voor horror, komedie of drama lijkt te gaan.

Toegegeven, de cinematografie was erg mooi en ik heb persoonlijk ook genoten van de vormgeving van het monster, maar op het moment dat de slapjanus van een hoofdrolspeler weer in beeld kwam sloeg de verveling en ergernis weer toe.

De special effects vielen me overigens alles mee, iets wat voor een film waar het monster al meteen in volle glorie te zien is gelukkig goed uit pakt. De soundtrack zelf was wel mooi, maar alleen compleet ongepast bij de scenes waar hij werd ingezet.

Wat overigens wel erg leuk was, was de kritiek op de bureaucratie in het land en de Amerikaanse inmenging in buitenlandse politiek. Als politieke satire slaagt de film wat mij betreft toch een stuk beter dan horror. De kreet 'de beste monsterfilm in jaren' op de achterkant van de doos slaat wat mij betreft in ieder geval nergens op, daarvoor is het monster toch echt te weinig aanwezig.