Opinions

Ik begin de toplijsten als het aankomt op misdaadfilms maar met een korreltje zout te nemen, want met een goede cast lijkt het er toch op dat men met een hoop saaie zooi wegkomt. L.A. Confidential is goed geacteerd, maar ook niet meer dan dat. De plotwendingen zijn aardig, maar nergens schokkend; de actie is aardig, maar nergens imposant en het geheel duurt vele malen te lang. Kim Basinger's rol viel me daarnaast qua lengte ook behoorlijk tegen aan de hand van het feit dat zij (en haar decolleté) altijd zo'n grote rol toebedeeld krijgen op de posters.

Geen fout woord verder over haar acteerwerk, net zoals dat van Pearce, Crowe, Spacey en Cromwell. Het probleem is gewoon dat het nergens echt intens of interessant wordt en vooral blijft hangen in de standaard politieclichées van corruptie, shady journalisten, police brutality en overspeligen. Aardig hoor, maar een aaneenschakeling van zaken die ik al eerder (en beter) gezien heb.

Oef, wat een verschrikkelijke kitsch. Ergens verbazingwekkend dat dit zo'n enorm succes was, maar als overduidelijke Oscar-bait is het in ieder geval wel geslaagd. In dat opzicht doet de film me nog steeds denken aan zo'n ander zelf-feliciterend Hollywood project als Once Upon A Time In Hollywood. Daar waren de personages, dialogen en gebeurtenissen echter nog interessant te noemen. La La Land blinkt vooral uit in felgekleurde matigheid waarbij er constant knipogen gemaakt worden naar musical-gerelateerde zaken die de fans ooit wel eens gezien of gehoord hebben.

Het musicalaspect is slechts ten dele schuldig aan de problemen van de film. Nadat ik afgelopen jaren tweemaal best genoten heb van nieuwe musicalverfilmingen (Rocket Man: subliem en Cats: hilarisch over the top slecht op een vermakelijke manier) en ik altijd best wel fan ben geweest van Jesus Christ Superstar en Phantom Of The Opera, kon ik La La Land in ieder geval een soort van voordeel van de twijfel geven. Het feit dat mensen zingen en dansen tussendoor is niet per se een probleem, het is meer de manier hoe het wordt vorm gegeven en hoe het past binnen het universum. La La Land heeft hier vooral een consistentie probleem. De film begint met een verschrikkelijk stukje kitsch van mensen die in de file aan het dansen zijn, wat doorgezet wordt in het met basiskleuren opgeleukte stukje introductie/karakterontwikkeling van Emma Stone's personage of wat daarvoor moet doorgaan. Veel dieper dan 'wil actrice worden' gaat het niet, net zoals Gosling's onsympathieke personage niet veel meer zoekt dan authenticiteit. Als de twee eerst een Fred Astaire/Ginger Rogers hommage niet bijster goed uitvoeren, daarna overstappen in een stukje magical realism en dit vervolgens afwisselen met 'pure' jazz, 'inferieure' poppy jazz en een cliché tranentrekkende musical-ballad is het extra duidelijk: de film heeft geen echte visie of stijl, maar moet het vooral hebben van 'HEY, HERKENNEN JULLIE DIT NOG (NOG... nog... no...) sfeer.

Goed, het gekozen allegaartje van stijlen is niet mijn ding, maar ook qua performances is er weinig aan. Gosling trekt zijn 'ultieme vanille-smaak'-shtick nog even verder door en laat horen dat zijn dans- en zangskills dik ondermaats zijn. Stone komt er iets beter mee weg en krijgt het enige aardige lied uit de hele film voorgeschoteld wat haar iets van persoonlijke ontwikkeling mee geeft. Maar gedurende de film en alle saaie of absurd kitscherige scenes vroeg ik me vooral de hele tijd af waarom ik ook maar iets om deze mensen zou moeten geven en waarom dit zo geprezen wordt. Ik haat een Mama Mia! nog meer, maar deze film had in ieder geval een duidelijke stijl, La La Land heeft dit niet. Plotloosheid kan ik een musical verder nog wel vergeven (*kuch* Cats *kuch*), maar als de rest dan ook faalt, wordt het toch wel een erg duffe aangelegenheid.

Ondanks de solide regie en het behoorlijke acteerwerk ging deze film toch volledig de mist in met dit waardeloze en wazige script. Er is niks mis met een surreele sprookjesachtige film (Pan's Labyrinth als voorbeeld), maar als er geen goed plot te vinden is, er gedurende de hele film zo goed als niks gebeurd en een film onbedoeld lachwekkend wordt, dan gaat er toch iets mis.

In vergelijking met Mega Shark vs. Giant Octopus was deze dramatische film wel een meesterwerk. In vergelijking met eerder genoemde film wist men hier namelijk wel steeds over the top scenes neer te zetten, die ondanks de afgrijselijke special effects in ieder geval wel een glimlachje op mijn gezicht deden verschijnen. Helemaal door het feit dat de acteurs bijna allemaal gedubd lijken (waarom?) kwam het allemaal zo campy en kitscherig over, dat ik de lol er in ieder geval nog wel van kon inzien, iets waar The Asylum absoluut niet in slaagde met hun film over die twee vechtende zeewezens.

Grappig om John Schneider eens buiten The Dukes Of Hazzard te zien, eigenlijk nog best wel een camp-acteur die in b-films best een leuke rol kan neerzetten zolang het niet te serieus wordt. De rest van de cast was redelijk rampzalig, maar ook weer nergens zo hinderlijk dat het echt vervelend werd. Wel moet ik zeggen dat dit product in vergelijking met films als Crocodile er toch wel rampzalig uitziet, waarom men niet af en toe een pop inzette ipv die afgrijselijke CGI blijft me een raadsel.

Zonder enige verwachtingen is Lake Placid 2 best leuk. Men besteedt in ieder geval geen uren aan het uit vogelen wat voor monster dan wel niet in het meer zou kunnen zitten en pretendeert ook nergens een goede film te zijn, maar houdt het origineel toch wel enigszins in de gaten. Heel stiekem moet ik toch toegeven dat ik me best vermaakt heb.

De voorstukjes die ik had gezien waren ook spannender dan de hele film bij elkaar, maar het uiteindelijke product was zeker niet slecht. Goed acteerwerk van Wilson en Jackson, een beklemmende sfeer en (tot op het veelbesproken einde) ruimte voor nuance over de vraag of Jackson's personage nu wel of niet slecht is.

Vanaf hier ging het toch langzaamaan fout met de serie. Uiteindelijk zijn de zombies nu voornamelijk metaforische wezens en blijft er vrij weinig over van het hele horror idee. Ook al werden er weer wat ledematen en hompen vlees afgescheurd, in vergelijking met het superieure Day Of The Dead valt het allemaal wel mee. Te clean, te donker en vooral te snel. Wat de eerdere films zo gruwelijk maakte was juist de tergende traagheid waarmee slachtoffers werden aangepakt, nu is het voornamelijk een hap/slik/weg principe.

Het acteerwerk was verder niet slecht. Ook niet briljant, maar helemaal Argento kon er goed mee weg komen. Simon Baker blijft echter net niet stoer genoeg om zo'n rol te kunnen spelen. Hopper had vrij weinig te doen met de karikaturale rol die hij kreeg en was dan ook een grote teleurstelling.

Wat me echter nog het meeste teleurstelt is de zombies zelf. Ik heb zombies altijd gezien als wezens die prima in het science fiction genre kunnen rondlopen en wel degelijk wetenschappelijk bestudeerd kunnen worden, maar hier overtreft men het allemaal: Zombies rotten, want ze zijn in feite dood. Hoe de hersenactiviteit echter bij een steeds verder weg rottend lijk kan toenemen om uiteindelijk vrije wil te ontwikkelen is me een raadsel. Ik noemde al eerder de zombie als metafoor en dat lijkt me uiteindelijk ook wat de Argento bedoelde, maar het werkt gewoon niet goed. De balans van moraliserend en gruwelijk slaat te ver door naar moraliserend en dat vind ik persoonlijk funest voor een genre wat het uiteindelijk toch ook moet hebben van de gore.

Verder blijf ik me altijd ergeren aan de complete inefficientie waarmee men de ondoden te lijf gaat. Iedere keer weer maken getrainde soldaten de fout door, indien er een zombie (of een horde zombies) op hen afkomt, om in plaats van keurig netjes de hersenen uit te schakelen als een debiel op het bovenlijf te gaan schieten, tot men na plusminus 20 kogels eindelijk een hoofd raakt. Je reinste tijds- en munitieverspilling als je het mij vraagt.

Uiteindelijk ziet de film er verzorgd uit en is de gore bij vlagen realistisch, maar het maakt allemaal niet zo veel uit. De gruwelijkheden blijven uiteindelijk te glad en het hele 'last man standing' principe maakt plaats voor een politieke boodschap die eigenlijk helemaal niets boeit. Erg jammer.

Yeah, gelukkig weer een Jeff Speakman film waar hij zijn kenpokunstjes veelvuldig in beeld brengt en we ons verder de ballen uit de broek kunnen lachen om knullige dialogen tussen vader en zoon, we kunnen gruwen van een soundtrack waar minimale aandacht aan besteed lijkt te zijn, maar waar tegelijkertijd spectaculaire auto-achtervolgingen en explosies aanwezig zijn om ons toch te laten genieten.

Goed, het acteerwerk van Speakman en Shatner is behoorlijk en de actie die aanwezig is, is gewoon leuk tot goed. Het verhaal heeft echter een hoop plotgaten en het hele familieverhaal is vervelend. Toch behoorlijk genietbaar alles bij elkaar.

Vermakelijk, maar het is het allemaal net niet. Farrell was vermakelijk, maar niet grappig, hetzelfde geldt voor McBride. De humor is vooral banaal (grappen over seks en domme beledigingen) en zorgt bijna nergens voor meer dan een glimlach. Het grappigste blijft eigenlijk nog wel de afgrijselijke special effects en het feit dat het script zo van de hak op de tak springt, dat het eigenlijk zelfbewust slecht gemaakt lijkt te zijn. Ik vraag me alleen af of dit ook echt zo is, of dat het script gewoon een zooitje was.

Voor geloofwaardigheid hoef je al helemaal niet bij deze film aan te kloppen. Hoe Chaka door Holly's personage verstaan kan worden is een raadsel, als alles wat hij zegt letterlijk zo vertaald kan worden als zij doet, is het namelijk absoluut geen primitieve taal. De intelligente T-Rex was grappig, maar tegelijkertijd slaat het nergens op dat hij Engels zou verstaan. Pteranodoneieren die uitgebroed worden boven een werkende vulkaan slaat al helemaal nergens op. Hoe was het daarnaast mogelijk dat toen zij in het begin in die grot vielen door die lianen ineens opgehesen werden, dat werd verder nergens uitgelegd.

Goed, ik heb me vermaakt, maar begrijp dat deze film een grote flop is geworden. Als men het budget had gestoken in een beter script en de special effects bewust wat slechter had gemaakt, dan was het nog een grote knipoog naar de serie geweest (hoewel ik alleen de serie uit de jaren '90 ken), nu is het een onevenwichtig geheel. Rest mij nog wel te zeggen dat Anna Friel gruwelijk aantrekkelijk is.

Zo'n typische film die ik vroeger op RTL of Arte voorbij zag komen en waarvan ik geen idee had waar hij over ging, behalve dat er dinosaurussen inzaten. Bij een her-kijkbeurt valt het vanzelfsprekend allemaal iets tegen. Die mooie special effects bestaan uit lachwekkende handpoppen, de film is gigantisch bloedeloos en veilig geschoten en het script heeft een gigantische hoeveelheid lachwekkende inconsistenties en onzinnigheden.

Toch, als je jezelf bedenkt dat dit gewoon een verfilming is van een jaren '20 avontuurverhaal is het allemaal een stuk beter te behappen. Het dramatische acteerwerk en dito soundtrack is iets waar je van moet houden, maar het kijkt allemaal toch wel lekker weg. Op het einde tijdens de vulkaanuitbarsting begint het zelfs qua special effects ergens op te lijken en ontstaat er iets wat ik het beste kan omschrijven als 'spanning'. Het komt wat laat, maar desalniettemin bereikt de film hier wel iets mee: mij gewoon vermaken.

Jammer toch dat men geen gebruik heeft gemaak van stop-motion effecten, want films als When Dinosaurs Ruled The Earth en One Million Years B.C. zijn op deze manier echt vele malen beter.

Wow, het is lang geleden dat ik echt in slaap ben gevallen bij een film, maar dit wanproduct had echt helemaal niets om voor wakker te blijven. Ik had verwacht dat de aanwezigheid van Hinds en Butler nog iets zou veranderen (in ieder geval twee acteurs die niet hoeven te doen alsof ze een accent hebben, maar hier al mee begiftigd zijn), maar het mocht niet baten. Jolie blijft verschrikkelijk in deze rol, de actie is ongelooflijk tam en het script te treurig voor woorden. Tel hier nog een hoop verschrikkelijke CGI bij op en ik kom toch echt uit op een film waarin praktisch geen enkele vorm van kwaliteit te vinden is. Laat Tomb Raider maar gewoon op de console/PC blijven.

Nee, dit was het hem toch ook niet. In plaats van Jolie een bijzonder nep Engels accent te laten spreken hadden ze wat mij betreft toch beter gewoon Lara Croft model (en actrice) Rhona Mitra mogen nemen. Smaken verschillen, maar voor mij is zij een beter actrice, een knappere vrouw en waarschijnlijk een veel betere Croft.

Niet dat ik zo'n Tomb Raider fan was, de film herinnerde me daar weer eens extra aan. Afgrijselijk acteerwerk van het overgrote gedeelte van de cast (uitzondering voor Daniel Craig, de reden dat ik bleef kijken), een groot gemis aan spanning of leuke humor en zeer saaie actie. En die sidekick mochten ze al meteen aan het begin van de film afschieten, wat een afgrijselijk personage.

Voor de Joliefans ongetwijfeld een briljante film, ik hoef hem niet nog eens te zien.

Schokkend slecht.

Ik ben geen gigantische fan van hedendaagse kinderseries, omdat de meesten zo verdomd politiek correct, slecht geanimeerd en veilig zijn. Avatar is hier een welkome uitzondering op met leuke personages, een sterk verhaal, fijne animaties en bovenal actie. Ik had al begrepen dat The Last Airbender een slechte film zou zijn en hoopte ook dat dit dan vooral zou lijden naar een lichtvoetig actiespektakel als G.I. Joe: compleet niet serieus te nemen, maar in ieder geval nog leuk genoeg om uit te zitten.

Maar daar komt meneer Shyamalan aan om alle humor uit de serie te halen en dit om te zetten in een langdradig voice-over spektakel. De special effects zijn behoorlijk, maar dat is ook echt meteen het enige pluspunt aan de film, want verder is het huilen met de pet op hoe ongelooflijk afgeraffeld en saai het verhaal in beeld wordt gebracht. Er lijkt geen opbouw in de film te zitten, men springt heel vrij met de tijd om (vele sprongen tussendoor) om vervolgens alles aan elkaar te laten praten door een van de acteurs via een voice-over. Nu haat ik voice-overs in veel gevallen al, maar hier is het wel heel rampzalig.

Afgezien van het feit dat de meeste personen niet eens lijken op de karakters uit de serie, zijn de acteerprestaties ook zeer teleurstellend. Goed, Noah Ringer lijkt op Aang en beweegt ook goed, maar dit gaat helemaal verloren door de dramatische presentatie van hoe hij zijn zinnen uitspreekt. Dat hij een begenadigd martial artist is, is overigens wel te zien, jammer dat de choreografie faalt met de vele slow motion scenes. Dev Patel en Jackson Rathbone waren verder wel aardig, maar nergens zo intens (of komisch) neergezet zoals in de serie. Wat Cliff Curtis hier te zoeken had is me al helemaal een raadsel.

Het is zo spijtig dat een fantastische animatiereeks zo verkracht wordt door een regisseur wiens laatste werken al dramatisch waren. Ik had hier liever een James Cameron of Spielberg op de regiestoel gehad; ongetwijfeld had de film hierdoor wat 'spirituele diepgang' gemist, maar het had uiteindelijk wel voor een beter eindproduct gezorgd.

Overigens moge het ook duidelijk zijn dat de bewegingen van de 'benders' (hilarische woordkeuze voor Engelsen) zich niet goed laten vertalen naar het witte doek, helemaal als je de rollen allemaal door blanke mannen laat uitvoeren die de bewegingen overduidelijk slecht meester zijn. Dat de film al gebruik maakt van het stereotype om Aziatische karakters te laten spelen door blanke acteurs kan ik me nog overheen zetten, mits het goed uitgevoerd wordt, hier valt het in veel gevallen nog extra pijnlijk op.

Goed, met de special effects als enige lichtpuntje kan ik dan ook niet anders dan uit komen op deze score.

Neger is afgeleid van het Latijnse 'niger' wat gewoon 'zwart' betekent.

Heerlijke actiefilm met de nodige spetterende actie en one-liners. Vooral Willis is op dreef met zijn grappen en grollen, maar ook Wayans doet het zeker niet slecht. Een goed geschreven script, wat zichzelf verder nergens te serieus neemt of pretendeert de wereld een les te leren maakt het geheel af en zorgt voor een fantastische film die prima in het rijtje Lethal Weapon en Tango & Cash past.

Wat mij zo heerlijk bevalt aan de actiefilms van jaren 80/begin jaren 90 is de ongedwongenheid en bovenal het gemis aan hinderlijke slow-motion shootouts of te spectaculaire stunts in de Matrix/Bourne Identity stijl, waardoor de film altijd lekker down to earth blijft. Extra pluspuntje voor Mr. Milo: als ik een slechterik vanaf het moment dat hij in beeld komt graag zie sneufelen wordt de rol wat mij betreft uitstekend vertolkt.

Ik was al een tijdje erg benieuwd naar hoe de eerste van Matheson's iconische boek vandaag de dag stand gehouden zou hebben. Met een acteerkanon als Vincent Price had ik van te voren al hoge verwachtingen, maar gedurende mijn kijkbeurt leek het er tevens op dat men behoorlijk wat problemen met de productie moet hebben gehad door de slechte beeldkwaliteit en enkele verschrikkelijke dubs die het toch allemaal wat minder spectaculair maken om uit te zitten. Gelukkig verpest dit de film niet helemaal, want buiten Price' performance heeft de film een aantal mooi geschoten scenes en zijn de momenten bij de brandende put waar de lichamen in gedumpt worden erg sterk. Jammer dat net zoals in de Charlton Heston variant het geval was de monsters zelf niet bijster angstaanjagend en eerder kneuzig zijn. Met een hoger budget was het waarschijnlijk een stuk beter geweest, nu is het vooral leuk. Dan blijf ik I Am Legend toch echt de beste verfilming van de 3 (4 als je I Am Omega rekent) vinden.

Na al die negatieve verhalen viel de film mij behoorlijk mee. Het acteerwerk was bij sommige personages (de badguys) erg over the top, maar bij Dolph en enkele anderen zat het zeker goed. De achtergronden waren erg mooi, het script had zeker potentie en de actie die er wel inzat was erg mooi gefilmd. Ook de soundtrack verdient aandacht.

Maar het gebruik van een irritant huppelkutje als Candy blijft onvergeeflijk, wat wilde ik haar snel afschieten. Ook de vreemde sprituele ontknoping kwam wat vreemd op me over.

Maar goed, alles bij elkaar zeker de moeite waard voor een keer, zeker vanwege de interessante setting en enkele memorabele personages.

In vergelijking met Stallone's Bullet To The Head viel deze film me toch lichtjes tegen. Goed, deze film bevat betere acteurs en betere regie, maar er zit te weinig Arnold in en de film is toch wel erg onevenwichtig als het aankomt op de verhouding van scenes met boef in zijn auto (dat was op zijn minst oninteressant te noemen) en momenten met Arnold zelf. Een ander groot probleem zit hem toch echt in de toevoeging van Johnny Knoxville, hoe mensen kunnen juichen over zijn rol is me het grootste raadsel , voor mij was ieder moment waarin hij door de film stuiterde een aaneenschakeling van pijnlijke en vervelende gevoelens. Zelfs als hij wordt neergeschoten overleeft hij het nog, hier had men veel meer mee kunnen doen.

De momenten waarin Arnold wel in beeld is zijn voor het gros genieten. Zelfs met een doorleefde kop en nog steeds een niet erg breed scala aan emoties, is het fijn om te zien hoe hij zijn stoere zelf nog steeds is en het ook niet erg vindt om zichzelf af en toe te kakken te zetten. Toch heeft hij gelukkig ook enkele momenten van pure badasserigheid, zoals de scene waarin hij met iemand van het dak springt terwijl hij hem nog door het hoofd schiet.

Wat aan het einde wel opvalt, is hoe ongelooflijk traag en slecht hij beweegt, het eindgevecht was namelijk weinig verheffend of memorabel in vergelijking met vroegere films, dan heeft Stallone het toch echt beter aangepakt in zijn laatste film. Niet alleen was Momoa daar een gavere badguy dan de acteur uit deze film wiens naam ik niet eens heb onthouden vanwege een groot gebrek aan interesse, Stallone is toch nog een stuk imposanter om aan het werk te zien.

Voor de Schwarzenegger fans is The Last Stand gewoon een leuke film, maar wel een met te weinig scenes van onze favoriete Oostenrijker, irritante of oninteressante zijkarakters en een net te lange speelduur. Volgende keer beter, al hoop ik dat het publiek überhaupt nog interesse in de oude garde heeft.

Een stuk serieuzer dan genregenoten Snatch en Lock, Stock & Two Smoking Barrels, maar zeker even goed dankzij het uitstekende acteerwerk, de vele plottwists en de goede soundtrack. Gelukkig dat mijn dvd nog wel een alternatief einde had, deze was voor mij een kleine domper op een verder perfecte film.

Na een aantal jaren moet ik mijn eerste opvatting over deze film opzij zetten. Ik ergerde me aan de personages en het feit dat de prinses ineens spontaan in gezang uitbarstte bij het zien van de eenhoorns, maar heb deze punten van kritiek nu laten vallen. Legend is een sprookje zoals ze oorspronkelijk geschreven werden: duister, absurd en tegelijkertijd heel zwart/wit wat betreft morele zaken. Toegegeven, de dwergen en elfjes zijn inderdaad wat kinderlijk, maar ze komen qua gedrag goed overeen met hoe de Europese folklore deze wezens beschrijft.

Visueel is deze film overweldigend zoals fantasy hoort te zijn. De LOTR films zijn ook vermakelijk, maar zijn zo overduidelijk computergegenereerd dat het wat van de magie weghaalt. Films als The Company Of Wolves, The Dark Crystal, Labyrinth en Legend doen veel meer met studioachtergronden en make-up om zo een meer overtuigend resultaat te krijgen. Kijk eens naar het prachtige bos of de angstaanjagende make-up van Tim Curry als Lord Of Darkness, dit is toch niet te overtreffen met CGI?

Het acteerwerk is soms wat melodramatisch (Tim Curry), maar dit draagt wat mij betreft allemaal bij aan de sprookjesachtige sfeer. Tom Cruise is een overtuigende jonge held, terwijl Mia Sara een wonderschone jonge prinses is (op eenzelfde manier als Jennifer Connelly in Labyrinth. Ik blijf echter de rol van Curry het beste wat de film te bieden heeft vinden, de beste man acteert net zo theatraal als een sprookje naar mijn mening gebracht hoort te worden.

Ik vergeef de scriptschrijvers het clichématige verhaal, aangezien de regisseur ervoor heeft gezorgd dat het script vakkundig is omgezet naar een goed lopende film, waarbij de soms houterige en bombastische dialogen dermate goed gebracht worden dat het totaal overkomt zoals een sprookje hoort te zijn. Legend is een visueel meesterwerk die me doen terug verlangen naar de jaren 80, waarin men CGI niet nodig had om iets moois te produceren in een fantasyfilm.

Hollywood op volle touren. Een zwak verhaal met veel pseudomythologie, veel actie en weinig bezinning maken Legion een film die prima uit te zitten is, maar die verder ook vrij weinig echt briljante zaken heeft. Ik moet wel toegeven dat de film wel fijn grof en gewelddadig was, waardoor het 'serieuze' thema in ieder geval nog wel goed uitgewerkt was in dat opzicht. Verder blijft Paul Bettany een stoere acteur, was Tyrese Gibson sympathiek te noemen en blijft Dennis Quaid altijd een gaaf acteur, maar voor de rest leek de cast vrij inwisselbaar. De special effects waren soms goed, soms erg matig, net zoals de actie op bepaalde momenten beter te genieten was.

Wat echter over de gehele film goed bleef, was het feit dat het allemaal niet verveelde. In vergelijking met Stewart's tweede film Priest, heeft Legion alleen ook echt niets meer te bieden dan plat vermaak, dat had met zo'n concept als dit toch anders kunnen zijn.

Dit begin is naar mijn optiek dan ook het zwakste gedeelte van de film met onlogische plotwendingen en zeer matig acteerwerk. Het verhaal zal verder nooit echt verbeteren, maar het acteerwerk (helemaal van enkele andere acteurs die ik niet bij naam weet) verbetert wel aanzienlijk. In tegenstelling tot de meeste van Damme films hebben we hier dan ook niet echt te maken met een volbloed actie film, maar meer een actie/oorlogscombinatie wat in ieder geval voor mooie woestijnshots zorgt.

De film heeft weinig tot geen martial arts (wel wat boksscenes), maar wel interessante karakterontwikkelingen en grootse gevechtsscenes die het stroeve begin doen vergeten. Het einde was voor mij wat onverwacht, maar in ieder geval wel gepast. Legionnaire is een vreemde, soms wat melodramatische film, die echter toch wel entertaint en net iets meer diepgang heeft dan de gemiddelde actiefilm.

Dat ik hier nog niet aan begonnen was terwijl ik van actiefilms houd (en een speciaal zwak voor buddyfilms heb) is me een raadsel. Samen met Tango & Cash is dit in ieder geval mijn favoriete buddymovie, voornamelijk door het weergaloze acteerwerk van Mel Gibson als agent met zelfdestructieve eigenschappen. Ik had overigens geen problemen met Glover, die naar mijn mening prima zijn best deed. Verder lekker harde actie met genoeg variatie om het interessant te houden en een flinke dosis humor. Topfilm.

Ik had niet verwacht dat deel 2 eveneens leuk zou zijn, maar ik zet hem op gelijke hoogte als het eerste deel. De typetjes blijven aanstekelijk, de humor is er niet op achteruit gegaan en de actie is nog steeds spectaculair. Actie met een knipoog, ik mag het wel.

Net iets minder dan de vorige twee delen, maar niet veel. Vooral de karakterontwikkeling van beide partners op Murtaughs boot was een interessante wending. De slechterik was dit keer misschien niet zo gaaf als bij de vorige delen het geval was, de humor en actie met de hilarische bomontmantelingsscenes waren zeer de moeite waard. De toevoeging van Rene Russo was over het algemeen geslaagd in ieder geval, leuk om te zien dat Riggs eindelijk een koekje van eigen deeg krijgt (de scene waarbij ze elkaars littekens analyseren was erg grappig in ieder geval. Wel hoop ik dat zij niet teveel tussen Riggs en Murtaugh inkomt in deel 4 (die ik nog steeds moet zien).

Een hoop negatieve reacties voor een film die best te doen is. Goed, er gebeurt inderdaad verbazingwekkend weinig, maar de wisselwerking tussen Snipes en de beeldschone Fiorentino is erg goed en de dialogen intrigeren. Persoonlijk vond ik het einde (Snipes' zelfmoord) erg gewaagd en heb ik niks aan te merken op het acteerwerk van de gehele cast. Een film die niet altijd even logisch lijkt, maar zeker niet slecht is.

Stiekem toch wel een erg leuke film. Het feit dat de special effects werkelijk afgrijselijk zijn, is eigenlijk niet zo'n gigantische ramp als je kijkt naar het gemotiveerde acteerwerk van Wyle en Walger, die samen gewoon een fantastisch duo zijn. Wat deze film boven een hoop andere tv-producties heeft, is niet zozeer een interessant verhaal, maar erg leuke dialogen: Hey, let's stop for a moment, and consider. I'm way out of your league. Way out. If your league were to explode, I wouldn't hear the sound for another three days. So for everybody's sake, let's just enjoy a companionable silence. is gewoon erg leuk gevonden en duidt er toch op dat in ieder geval de scriptschrijver al een leuke tijd heeft gehad.

Waar de film wel een beetje de mist in gaat is toch het enorme tempo waarin alle situaties elkaar opvolgen. Het zorgt ervoor dat je jezelf als kijker geen moment verveeld, maar een klein rustpuntje om de personages nog iets beter uit te werken was toch welkom geweest. Maar soit, het heeft met het budget waar de makers mee werkten ook niet heel veel zin om teveel te eisen: uiteindelijk is The Librarian: The Quest For The Spear gewoon een erg sympathieke film waar zowel jong als oud van kan genieten. Op naar de tweede!

Toch beduidend minder dan het eerste deel. Wyle doet het nog steeds erg goed, maar eigenlijk is hij het enige personage dat me iets deed. De nieuwe female sidekick is vervelend, de badguys zijn nog stereotyper dan in het vorige deel, terwijl de leider van die groep echt een afgrijselijke reden heeft om slecht te zijn.

Special effects zijn niet verbeterd, dat was op zich te verwachten, maar het probleem is dat nu in bepaalde gevallen zo'n overdaad aan matige CGI op ons wordt afgeslingerd dat het me toch ietwat tegen begon te staan. Leuk puntje was dan weer wel dat Frakes zijn gezicht ook nog even liet zien, maar als een film's hoogtepunt plaatsvind in een cameo van een Star Trek acteur, dan valt dat toch wel erg tegen.

Goed, uiteindelijk blijft het wel vermakelijk allemaal, maar ik hoop toch dat de derde film qua locaties en personages iets interessanter is.

Na het matige tweede deel is het derde deel een verademing. Sterker nog: het overtreft de eerste film met gemak. Wyle's geeft zijn personage op perfecte wijze vorm, terwijl Bob Newhart eveneens zoals altijd een fijne, aandoenlijke rol neerzet. Stana Katic is daarnaast de beste vrouwelijke sidekick die Wyle in alledrie de films heeft gehad met haar aandoenlijke accent en tegelijkertijd stoere rol.

De Librarian films horen absoluut thuis op de plank der B-films, maar doen dit met zoveel liefde en knipogen dat ze op zichzelf ook weer kunst zijn. Dit derde deel heeft een over the top script wat tegelijkertijd zoveel originele uitgangspunten bevat (Judas als eerste vampier bijvoorbeeld en prettig acteerwerk van de immer charismatische Wyle, dat het waar genieten is op een manier zoals ik ook naar Indiana Jones films kijk. Die films hebben dan misschien een hoger budget en een bekendere cast, maar maken op een zelfde manier gebruik van al die typische avonturenfilmclichées, dat ze in principe niet heel veel beter zijn. En het zijn precies die clichées en de 'het zal ons allemaal wat' houding die het kijkplezier zo hoog maken!

Hopen dat ze nog snel een vierde deel kunnen maken voor Bob Newhart overlijdt, die man is in de tussentijd ook al behoorlijk oud.

Wonderbaarlijk, bij herziening blijkt niet License To Kill, maar toch Living Daylights de beste Bond-film met Dalton voor me te zijn. In mijn herinnering was deze film een aaneenschakeling van rauwe hoogtepunten met haaienaanvallen, ontploffende hoofden, mensen in versnipperaars en een spectaculaire achtervolging op het einde, maar ik was hierbij het ronduit zwakke begin kennelijk helemaal vergeten. Bondfilms blijven dan toch die neiging tot het cartoonesque behouden, zoals hoe Felix Leiter op het einde van de film kan lachen om grappen over het gaan vissen nadat zijn been door een tijgerhaai is afgebeten en zijn vrouw is vermoord door gangsters, dit vloekt toch enigszins met de rest van de film. Hoe Bond daarnaast alsnog bij de geheime dienst mag blijven is me helemaal een raadsel.

Maar goed, Dalton blijft heer en meester met zijn ruwe charme. Davi is een uitzonderlijk enge badguy, terwijl Carey Lowell zich toch echt met gemak mag zetelen tussen mijn favoriete Bondgirls. De locaties zijn interessant, de actie is spectaculair en het acteerwerk is erg goed. Ondanks het cartoonesque intro, waarbij het niet duidelijk is welke kant deze film nu precies op moet gaan, blijft License To Kill toch nog steeds wel een van mijn favoriete Bondfilms.

McConaughey die weer eens een advocaat speelt en hier voor de zoveelste keer ook weer mee wegkomt. Hij doet dit niet in zijn eentje, want Tomei, Macy en zelfs Philippe zetten ook leuke rollen neer in een film die verder op visueel vlak weinig voorstelt (lijkt vrij goed op een tv-serie aflevering), maar best een intrigerend script heeft. Dit is niet in de laatste plaats door het personage van McConaughey die telkens op het randje van goed en kwaad balanceert, maar het werkt zodoende allemaal wel. In een bepaald opzicht maakt dit ook dat The Lincoln Lawyer een beetje een movie by numbers is, maar echt deren doet dat ook weer niet. Kijkt gewoon prima weg.