Opinions

Pijn.

Het meest vreemde is nog dat het niet eens de kinderen zijn waar ik me het meeste aan heb zitten ergeren, want ik had toch echt vooral een film verwacht met pijnlijke momenten waarop de hoofdpersonen onder de poep/pies/kots zouden zitten door het kleine grut. Nee, het ergste was in de vorm van een van de meest verschrikkelijke acteurs ooit: Owen Wilson. Was ik bij de tweede film blij dat dit non-talent praktisch niet in de film zat, hier is hij ineens weer terug om me te ergeren met dramatisch acteerwerk en een bovenal verschrikkelijk personage. Stiller is weer eens ultiem als compleet oninteressante hoofdpersoon, terwijl ook DeNiro het zwaar heeft in het stomme script dat men hem heeft opgedragen uit te beelden. Hoffman redde de vorige film nog enigszins en heeft ook hier weer weinig te doen.

De grofste belediging is echter Jessica Alba. Ik weet niet eens of ik durf te zeggen dat zij beter kan dan de rol die haar hier is toebedeeld, maar ik heb mezelf in ieder geval weer een goed potje kunnen ergeren. Dat het nu maar afgelopen mag zijn met deze reeks, al heb ik een verschrikkelijk idee dat we nog wel een deel 4: Motherfockers tegen zullen komen in de toekomst. Weer een extra reden om mijn aversie voor het Wilson/Stiller duo te versterken. Pijnlijk ongrappig en compleet overbodig.

Ondanks de PG-13 rating is Live Free Or Die Hard nog steeds een lekker harde actiefilm die wat mij betreft een man als Michael Bay toch maar eens goed laat zien hoe je actie hoort te filmen. Petje af voor Justin Long, die zeker een getalenteerd acteur is en de lachers hier thuis een aantal keer op zijn handen kreeg. Timothy Olyphant mag dan wel wat stoicijns zijn, hij is een lekker overtuigende, sarcastische badguy, wiens bedoelingen ondanks de grote moeite eromheen simpel blijken te zijn.

Over the top actie kenmerkt deze film, of het nu auto's die in helikopters gelanceerd worden of ontploffende viaducten zijn. De eerste keer dat ik deze film met mijn vriendin keek viel ze zelfs halverwege in slaap omdat de actie haar verveelde. Mij viel hij echter ook voor de tweede keer niet tegen, al had het naast de vette actie ook te maken met de kenmerkende humor die weer veelvuldig aanwezig was.

Extra pluspunt voor Kevin Smith's ijzersterke rol overigens.

Yes! Eindelijk ben ik toegekomen aan mijn favoriete Bond-vertolker: Timothy Dalton. Niet zo charmant als Connery en lang niet zo clownesque als Roger Moore, maar zoveel malen stoerder dan beiden. Dalton's Bond is de ultieme antiheld. Een hart van goud, maar zo knorrig en sarcastisch. Zijn Bond doet wat hij moet doen, maar zal er weinig plezier uithalen en doet het constant met een hoop knorrigheid. Ik houd van deze Bond.

De film zelf bevat een fijne combinatie van spectaculaire actie, leuke personages en interessante settings. Fijn om na het saaie Amerika uit A View To A Kill weer heen en weer te reizen tussen woestijn en sneeuw. Ook Bondgirl Maryam D'Abo doet het erg goed en speelt een personage dat niet de hele tijd gered hoeft te worden. Sterker nog, buiten het feit dat Dalton een heel ander soort Bond is, ligt de nadruk in deze film veel minder op wat voor playboy hij voor de vrouwen is, dat bevalt me toch ook een stuk meer.

Op naar License To Kill, die in mijn hoofd nog steeds een van de hardste Bondfilms was. The Living Daylights (gaaf introlied ook!) beviel me echter ook nog steeds prima.

Hey, Djelle heeft gelijk, Chuck Norris zet in Invasion USA het archetype held neer wat we in onze post-moderne tijd toch echt zijn kwijtgeraakt. Ook hier is de beste man een onverslaanbare, norse, maar met het hart op de juiste plaats zittende, figuur wat met dezelfde gezichtsuitdrukking iedereen kapotschiet/slaat/schopt, helemaal als ze aan zijn hond zitten.

De film heeft een goeie combinatie van gunfights, karateschoppen en stevige vuistgevechten met als hoogtepunt het duel tussen Chuck Norris en David Carradine. Goed, het acteerwerk is zoals gebruikelijk matig en de film duurt eigenlijk net iets te lang, maar genoten heb ik zeker.

Oh ja, de soundtrack is uitstekend.

In die serie heb ik hem ook gehaald, na Police Story snakte ik naar meer. Deze film heeft in dat opzicht een stuk minder actie (hoewel dat op het einde gelukkig weer recht begint te trekken), maar door de enorme hoeveelheid cartoonesque humor is hij absoluut zeer vermakelijk. Waar ik me wel aan stoorde is het feit dat door mijn versie (Chinees/Cantonees?) alle Europeanen ineens vloeiend Chinees/Cantonees spreken, wat erg vreemd lijkt. In wat voor taal nemen ze dit soort films uberhaupt op?

Erg leuk!

Renny Harlin staat vaak garant voor goed geproduceerde pulp en stelt in dat opzicht ook hier niet teleur. Davis doet het op zich leuk, maar is toch uiteindelijk net iets te gemaakt om compleet cool te zijn. Niet dat ze het slecht doet, maar ze wordt toch duidelijk van het scherm gespeeld door een fantastisch acterende Samuel L. Jackson die hier voor mij toch echt zijn beste rol ooit neerzet. Sterker nog, vanaf nu ga ik ook alles wat ik doe hardop zingen in bluesrock stijl, om zo mijn matige geheugen wat frisser te houden

Goed, de gevechten zijn vaak wat matigjes, maar de shootouts en werkelijk zalige explosies maken een hoop goed. Leukste vondst was toch wel Davis en Jackson die uit het raam vallen, waarop Davis een gat in het ijs schiet om de klap te verzachten. Het moet alsnog stervenskoud zijn, maar het was erg leuk gevonden en gefilmd.

De film leunt dan ook voornamelijk op lichtvoetige humor, leuke stunts en zeer geslaagde dialogen, want in de details faalt er soms toch wel wat. Nu heb ik er een hekel aan om te gaan zeiken over ongeloofwaardige zaken in dit soort films, omdat ze nu eenmaal niet om dit soort redenen gemaakt worden. Mijn kritiek gaat meer uit naar enkele badguys die niet heel sterk geacteerd waren of een net iets te zoetsappig familieverhaal wat men er toch in moet verwerken, verder niks dan lof!

Het werd toch langzaamaan weer eens tijd om de trilogie te herkijken, want na al die jaren ga je op den duur anders naar films kijken en vergeet je een hoop details. Dat ik niet overdreven enthousiast zou zijn verwachtte ik ergens van tevoren wel, omdat het eerste deel van de trilogie 9 jaar geleden ook al afgeraffeld op me over kwam. Het blijkt al namelijk vanaf het begin dat het moeilijk is de behoorlijk langdradige, maar erg uitgewerkte, eerste twee boeken van de reeks in drie uur te stoppen, zonder cruciale details weg te laten of de personages onuitgewerkt te laten lijken. Nu komt dit ook grotendeels omdat Tolkien de personages in de boeken pas later tot bloei laat komen, maar ik had toch gehoopt dat Jackson dit probleem wat eerder zou verhelpen. Edoch, dit maakt hij in de latere films al beter.

Wat me nu toch wat tegenviel waren de special effects in de grote veldslag aan het begin (het viel bij de grote CGI-massa toch goed op dat er weinig gedetailleerd naar de bewegingen gekeken was) en het acteerwerk over de gehele linie van de film. Christopher Lee zal nooit teleurstellen en ook McKellen blijft een fijn acteur, maar een personage als Arwen werd zo overdramatisch geacteerd dat het toch jammer werd. Hetzelfde geldt voor de hobbits Sam en Frodo, waar ik geen moment echt een band mee voelde. Merry en Pepin hadden dit probleem niet, omdat zij tenminste voor een kleine komische noot zorgden in een verder uitzonderlijk serieuze film. Ook Aragorn en Boromir waren erg melodramatisch en kwamen matig uit de verf, dan waren het eigenlijk alleen de elven die hier echt goed over kwamen omdat overdramatisch nu eenmaal bij dit fictieve ras past. Galadriel was voor mij het best geacteerde personage uit de hele film, petje af voor Cate Blanchett.

Toch, de soundtrack blijft fijn, de cinematografie is mooi en ik blijf de hele scene in Moria behoorlijk spannend vinden zoals de eerste keer dat ik hem in de bioscoop mocht aanschouwen. Het moment waarop Gandalf door de zweep van de Balrog in de afgrond wordt getrokken en Frodo in slow-motion een 'nooooooooo' uitslaakt is zo cliché, maar ik had het hier niet anders gewild.

Alles bij elkaar is dit eerste deel van de LOTR trilogie voor mij lang niet zo goed als het gemiddelde hier laat zien, daarvoor erger ik me toch aan het gemis van personages (Tom Bombadil), het stijve acteerwerk, enkele belachelijke momenten (de Nazgul die boven de hobbits op de weg zit, maar hen natuurlijk niet kan waarnemen en zelfs weggaat op het moment dat iemand iets in de bosjes gooit) en de toch iets verouderde effecten. Toch, voor een tocht door de mijnen van Moria kun je me ieder moment wakker maken en ook de dood van Boromir blijft imponeren. Een leuke film, maar niet meer dan dat, de twee vervolgen zal ik toch een stuk beter beoordelen.

Vreemde film. Verbazingwekkend weinig monsterscenes en veel gelul, maar bij vlagen best wat sfeervolle scenes en soms interessante monster make-up. Aan het einde van de film viel het me ineens op dat ik dit verhaal al eerder verfilmd heb gezien in de vorm van Hemaglobin/Bleeders. Op zich wel benieuwd naar het originele Lovecraft verhaal, want die is me nog onbekend. Vooral aan het einde wordt het sfeertje met de familie Martense nog best leuk, maar het duurt wel erg lang voor we daar eindelijk aangekomen zijn. Geen enkel personage boeit verder iets, het meest positieve wat ik kan vertellen is dan nog dat Ashley Laurence erg aantrekkelijk is. Maar goed, voor die paar euro die ik er voor betaald heb, heb ik me nog best vermaakt. Nergens goed, maar het vermaakt allemaal net genoeg. Als Stuart Gordon hem geregisseerd had, was het vast nog wel beter geweest.