Opinions

Sciencefiction volgens het boekje. Als ik na 15 minuten kijken mezelf hardop afvraag of Cruise geen kloon is dat hij herinneringen naar een ver vervlogen tijd heeft en een persoon die de film wel al had gezien me verbaasd aankijkt hoe ik dat weet weet ik toch echt dat men qua verhaal veel meer interessants had kunnen maken. Hier komt ook nog eens bij kijken dat Cruise een afgrijselijke prestatie leverde, helemaal het moment waarop hij het New York honkbalpetje op zet en een belangrijke sportgebeurtenis nadoet als hij in het stadion rondloopt kwam afgrijselijk geforceerd over en was compleet onnodig. Dankzij zijn Scientology perikelen kan ik hem als persoon niet uitstaan, terwijl ik doorgaans wel een fan van zijn acteerwerk ben, dit kwam hier in ieder geval niet naar voren.

De film is verder erg mooi en heeft een zeer fijne soundtrack, maar buiten het feit dat Kurylenko een sterk actrice is en de designs van de drones erg gaaf zijn (Portal referenties kwamen al bij me op), vind ik Oblivion zeker een van de zwakste sciencefiction films die er dit jaar zijn uitgekomen. In eerste instantie viel ik nog wel voor de designs en het feit dat er twee prachtactrices inzitten die Cruise er met gemak uit acteren, maar des te meer ik nadenk over Freeman's zinloze rol, het matige verhaal en het feit dat de film bij vlagen gewoon veel te lang duurt, kan ik echt niet verder komen dan deze score.

Gewoon een leuke film. Ben geen groot fan van al die heist-movies en heb ook geen hele bijzondere herinnerigen aan de 'mannen-edities' van deze filmreeks, maar door de sterke cast (glansrollen van Hathaway en Bonham Carter), enkele leuke twists en algehele vlotte sfeer was het gewoon prima uit te zitten. Zal wel weer een hoop gezeur opleveren over hoe het niet nodig is dat 'het nu ineens vrouwen heeft', maar ik vond de vorige vervolgen met mannen ook al niet nodig als toevoegingen op de beste eerste film. Heb me prima vermaakt, heist-films blijken alleen gewoon niet helemaal mijn ding.

Goh... met mijn 2,5 ben ik so far het hoogste.

De acteurs waren best goed, vooral Michael Reilly Burke zelf. De SFX... ach, het kan erger, ik stelde me er bij voorbaat toch al niet veel van voor. Het verhaal was slecht, maar niet erger dan andere monsterfilms. En toch zaten er ook een paar spannende scenes in. Ik geef hem een 2,5 voor de moeite en voor het feit dat ik me geen minuut verveelt heb.

Bij een tweede keer kijken verlaag ik mn score waarschijnlijk vanzelf wel

Hmmm, de opname van For Your Eyes Only is mislukt, in dat geval maar over naar het uitzonderlijk melige Octopussy. Goede film? Nee, verschrikkelijk zelfs, maar er zit een bepaalde charme in die het alsnog uit te houden houdt. De badguys zijn over the top, Bond randt weer eens een paar dames aan en Q geeft weer een aantal leuke gadgets meer; het is echter de erg melige humor die de film zelfs voor een Bond verhaal te over the top maakt. Wat te denken van Bond die van een trap afglijdt met machinegeweer of een slangenbezweerder die de Bond tune speelt?

Verder ook even een knap staaltje Brits-kolonialisme en zodoende weer een hoop racistische stereotypes als het op mensen uit India terecht komt. Ergens ook wel weer de charme van Bondfilms, vandaag de dag zouden ze hier nog moeilijk mee wegkomen. Lange leve de jaren '80 zullen we maar zeggen?

Octopussy vermaakt heel erg, maar is eigenlijk te slecht voor woorden. Nog een Roger Moore film en dan gaan we eindelijk over op een iets rauwere variant, ik heb Timothy Dalton toch net iets hoger zitten.

Met de dood van Williams had ik zoveel betere films vanavond kunnen kijken om hem te eren, maar het feit is helaas dat dit de enige Williams film was die ik bij de hand had (en dan nog opgenomen van tv ook...). Eerlijk is eerlijk, Old Dogs is ergens een verschrikkelijke film die het laat lijken alsof het geschoten is met een fikse portie ADHD (hele vreemde editting van scenes iig) en een cast die voor het gros van de tijd aan het lachgas zit. En toch beviel het allemaal wel. Williams heeft een flinke dosis charisma die hem zelfs in matigere films zeer likeable maakt, terwijl Travolta in al zijn irritant zijn uiteindelijk best sympathiek uit de hoek kwam.

Enkele malen heb ik toch wel flink gelachen, al was dat voornamelijk vanaf het middenstuk waar men overduidelijk de draai gevonden had. Verder verloopt het allemaal volgens de bekende paden, maar nergens op een manier dat ik me er boos om heb kunnen maken. Door de cast, het vlotte tempo en een aantal van de grappen heb ik er in ieder geval goed van kunnen genieten.

Een stoere actiefilm zoals men ze vroeger alleen in de jaren '90 kon maken. Ik roep al jaren dat Butler als het aankomt op het overnemen van de scepter van iconen als Bruce Willis en Sylvester Stallone, hij met iconische rollen in films als 300 en Gamer voor mij absoluut bewezen heeft dat hij een van de meest vooraanstaande kandidaten hiervoor is. Statham is qua acteerwerk te beperkt, Vin Diesel doet niet genoeg films en Dwayne Johnson is een worstelaar (dan heb je bij mij altijd iets tegen je): Butler toont dat badasserigheid te combineren valt met sterk acteerwerk. Dat, en hij heeft een gaaf Schots accent als het moet.

Olympus Has Fallen is een film die het de kijker af en toe moeilijk maakt qua ongeloofwaardige scenes, maar potverdrie nog aan toe als het allemaal niet heel erg fijn weg kijkt. De Koreanen zijn een leuke afwisseling van Arabieren en Russen, Aaron Eckhart is een fijn acteur en Butler is de gaafheid zelve met zijn arsenaal aan stoere oneliners. De actiescènes zijn qua CGI af en toe wat wisselvallig, maar de enorme hoeveelheid spektakel en man tot man gevechten zijn dermate hoog dat ik me via suspension of disbelief geen moment verveelt heb. Daar komt ook nog bij dat men niet in de valkuil van een irritant kind is gestapt, maar hem sterker heeft gemaakt en zodoende prima in staat om het vege lijf te redden nadat Butler hem vindt.

Ik heb White House Down nog niet gezien, maar kan me niet voorstellen dat het R-rated geweld, gevloek en bloed van deze film kan overtreffen. Laten we eerlijk zijn, films waar vrouwen, kinderen en zelfs honden zo snel achter elkaar sneuvelen schetsen toch een behoorlijk wat ruwer beeld dan het soort troep waar Emmerich zich de laatste decennia aan schuldig maakt, geef mij maar dat harde karakter. Verreweg een van de gaafste films met de Die Hard formule sinds Die Hard!

Een leuk sfeertje, al blijft het jammer dat de mutanten hier bestaan uit een groep fanatiek religieuze albino's, in plaats van echte monsters. Heston doet het in ieder geval goed als over the top acterende pistoolmaniak en mag met recht de Bruce Willis van de sixtees en seventees genoemd worden. Jammer dat zijn performance wat ondersneeuwd door de afgrijselijk kitscherige soundtrack.

Het verhaal zelf is in de tussentijd niet origineel meer, maar blijft interessant en sfeervol uitgebeeld. Helemaal in de openingsscenes waar Heston door de lege straten rijdt zien we prachtig geschoten beelden. Soms is er zelfs een moment van echte spanning te vinden, hoewel men dit op enkele momenten ook vakkundig om zeep helpt, zoals de introductie van de mutanten.

Niet heel erg goed, maar toch zeker de moeite waard.

Na zoveel slechts gehoord te hebben over deze film heb ik me zo verschrikkelijk vermaakt, dat ik niet serieus genomen ga worden met mijn stem.

En toch, het werkelijk briljant gevonden middenstuk met de tripscene waarna hij toch ineens besluit niet vreedzaam maar wreedzaam de badguys uit te roeien met stalen pijpen, machinegeweren, explosieven, messen en natuurlijk aikido was voor mij een absoluut fantastisch staaltje pulp waar ik nog vaker naar ga kijken. Deze film verdient echt een hogere score, als veel slechtere films als Half Past Dead wel boven de 2,70 uitkomen.

En Michael Cain is een held als vuilbekkende ploert, wat een fantastische slechterik. Steven acteerde zelf daarnaast ook absoluut niet slecht, maar dat is iets waar je hem bij films waar hij zelf ook echt wat om geeft (The Patriot, On Deadly Ground en Into The Sun) wel vaker op betrapt.

En ja, ik baseer mijn scores over het algemeen op vermakelijkheidswaarde, waarbij soms mijn gevoel voor 'objectiviteit' iets sterker naar voren komt, waardoor een score wel eens lager kan uitvallen. Dat is hier echter niet het geval, mijn persoonlijke ervaring laat ik hier zwaarder gelden

Een lesje in zelfgenoegzaamheid. Oh oh oh, wat begrijpt Tarantino Hollywoodfilms en series toch weer goed. Een echt lopend script met sterk plot levert het echter niet op, een hoop vermaak en knap geschoten scenes wel. Leonardo DiCaprio geeft weer alles en het zou me verbazen als hij niet minstens een Oscar-nominatie voor zijn rol zou krijgen. Pitt is verder vrij duf en Robbie heeft echt helemaal niets te doen. Ik herinner me nog voordat de film uitkwam, dat bepaalde kringen van het internet niet blij waren dat zij zo weinig tijd in de trailer kreeg. Achteraf gezien blijkt ook dat haar 'belangrijke' scenes daar ook allemaal al geweest waren.

Verder weer een beetje bekende gezichten spotten. Hey, daar heeft Clifton Collins Jr een zwijgende rol, daar loopt Timothy Olyphant weer eens een cowboy te zijn, daar is Kurt fucking Russell, Al Pacino heeft ook een leuke bijrol en zo kunnen we nog even doorgaan. Het zorgt voor een leuk scala aan bekenden en dankzij DiCaprio is het gros van de scenes ook echt wel leuk, maar... het voelt niet aan als een consistente film. Ja, ik snap de worstelingen van een has been en vanzelfsprekend wilde ik als kijker ook wel dat Rick Dalton het zou halen, maar de scenes die hier geschoten zijn maken samen net geen samenhangend verhaal. De afsluiting waar Tarantino de geschiedenis herschrijft en de hippies bruut af laat maken voelde ineens ook vrij goedkoop aan, hoe hard ik ook gelachen heb.

In dat opzicht zeker wel de moeite waard, want de beste man weet heus wel hoe hij een film moet schieten, maar alsnog veel teveel zelfgenoegzaamheid waardoor de film gewoon aanvoelt als Tarantino-masturbeermateriaal voor Tarantino. En fans.

DTV volgens het boekje. De regie is best aardig, de film bevat een aantal aardige actiescènes en met Dolph Lundgren heb je toch al snel een van de gaafste actiehelden uit DTV-land te pakken. Gooding Jr. is vrij matig, maar ik moet hem al een hele tijd op degelijk acteerwerk betrappen, dus dat zorgde nu al niet meteen voor een grote verrassing. De Oost-Europese cast acteert verbazingwekkend solide, al mag iemand me toch eens gaan uitleggen waarom mensen denken dat het een goed idee is om deze mensen Engels te laten spreken in plaats van hun eigen taal.

Qua verhaal nog wel een interessante wending op het moment dat Dolph en Cuba alsnog aan dezelfde kant eindigen, dat zag ik niet direct aankomen. Verder is het toch vooral wachten op de actie en de scenes waarin Dolph mag laten zien dat hij nog steeds een van de stoerste actiehelden ooit is. Gewoon een aardige film, niets meer en niets minder.

Het probleem bij dit soort films is dat je door een gebrek aan taal ook jezelf al vrij snel kan vervelen. Een film als When Dinosaurs Ruled The Earth pakt dit kundig aan door te zorgen voor hele mooie achtergronden en intense scenes, One Million B.C. valt als voorloper in dat opzicht lichtjes tegen. De film speelt zich af in twee kampen en een stukje woestijn wat zich hier tussen bevind en valt zodoende visueel erg tegen. Daar komt ook nog eens bij dat het verhaal niet veel meer is dan het heen en weer lopen tussen twee kampen en wat grommen naar elkaar. Op zich is dit geen gigantisch probleem, want je kijkt zo'n film vanzelfsprekend voor het werk van Ray Harryhausen, maar in vergelijking met WDRTE was het toch net wat saaier dan verwacht.

Wat naast de monsteraanvallen wel heel mooi was, was de manier hoe de desolate sfeer werd neergezet in de film. Na wat politiek gekonkel worden beide stammen praktisch vernietigd in een vulkaanuitbarsting, waarna de overlevenden samen op pad gaan naar een andere plek. Dit geeft op fantastische wijze de strijd om te overleven neer in een (fictieve) prehistorische samenleving.

Acteerwerk was goed te noemen. Het is daarnaast ook moeilijk te ontkennen dat Raquel Welch een prachtvrouw is die de film in haar historisch incorrecte outfit absoluut van een extra dimensie voorziet. Het had verder qua achtergronden echt wat meer afwisseling moeten hebben, maar One Million B.C. is alsnog wel degelijk een leuk filmpje.

Aan de ene kant is dit een erg gelikt Hollywood filmpje waar de special effects belangrijker lijken te zijn dan het script, maar aan de andere kant moet ik toch toegeven dat de film met het multiversum gegeven en de aanwezigheid van Jet Li (2 keer) erg goed werkt. De special effects zien er soms matig uit, door de juiste montage stoorde dit me geen enkel moment. Ik ben het er ook mee eens dat in de Hong Kong films de choreografie er veel beter uitziet, maar wat dit soort films met zich meebrengen is vooral een spannendere soundtrack (ondanks dat ik geen nu-metal fan ben, pasten deze nummers er erg goed bij) en een wat serieuzere indruk. Jason Statham deed het wat mij betreft prima, al weet ik nog niet precies hoe ik Li in deze film moet inschatten. HIj heeft duidelijk moeite met de juiste uitspraak, maar heeft aan de andere kant wel de perfecte mimiek om de scenes en dialogen te laten werken. Wat mij alleen een beetje tegenstond was de manier hoe hij met de dood van zijn vrouw omging, dit had wat mij betreft emotioneler gekund.

Voor de Hong Kong Li puristen is The One duidelijk een stap terug, maar ik heb toch behoorlijk genoten van deze vakkundig in elkaar gezette actiefilm, die het met het omniversumreizen als uitgangspunt qua script toch behoorlijk voor elkaar heeft. The One is geen diepgaande film, maar pretendeert het voor mijn gevoel ook nergens te zijn.

Briljante achtervolgingsscenes met een Tony Jaa die werkelijk overal doorheen en overheen springt. Ook de rest van de actie was absoluut in orde, maar ik had toch wel ergens het idee dat de moves wat meer afwisseling konden gebruiken (heel de tijd ellebogen wordt ook wat saai, maar ik hoorde dat in Tom Yung Goo al meer afwisseling zit).

Heel diep gaat de film verder ook niet en enkele personages zijn gewoon heel irritant, maar vanwege de spetterende en bijzonder gewelddadige gevechten zeker de moeite waard voor de martial arts liefhebbers.

Heeft me een aantal keer smakelijk doen lachen, maar is over het geheel toch een stuk minder sterk dan The Kentucky Fried Movie en ook minder hilarisch dan de stukjes van The Onion die op internet te vinden zijn voordat ze er een film van maakten. Dat haalt niet weg dat de film toch lekker wegkijkt en het altijd grappig is om Steven Seagal zichzelf op de hak te zien nemen.

Na het duistere Replicant verrast Jean-Claude van Damme me met een ietwat vergezocht, maar voor zijn films origineel script, een ander soort personage dan hij gebruikelijk speelt en de nodige humor. De omgeving van Jerusalem zorgt voor enkele mooie shots, de actie is niet bikkelhard, maar wel goed in beeld gebracht (prachtige achtervolgingsscenes) en veelvuldig aanwezig, het acteerwerk is over de regel behoorlijk en de vaart zit goed in de film.

Helaas zorgen enkele onlogischheden in het verhaal voor wat minpunten, waardoor de film soms voornamelijk als een slecht uitgewerkt Indiana Jones verhaal aandoet. Daarnaast staat echter een erg leuke actiefilm met een voor de verandering andere omgeving dan de standaard Oost-Europese fabriekshallen waar zoveel films zich vandaag de dag afspelen (in actiefilmland dan). Aanradertje.

Doorgaans heb ik echt een hekel aan Will Ferrell, maar in combinatie met Mark Wahlberg vond ik hem hier toch wel erg leuk. Ik moet de man toch maar eens wat meer kansen geven (zolang hij maar niet in films met Ben Stiller zit) want ergens heeft hij toch wel gevoel voor komedie zolang hij zich maar omringt met andere leuke acteurs. Het zijn overigens niet alleen de twee hoofdrolspelers die fantastisch werk leveren, ook Mendes, Johnson, Jackson en vooral Keaton (een van zijn gaafste rollen so far) zijn erg sterk bezig.

De film steunt op banaliteit, maar slaat nergens door in open deuren in trappen of simpele poep- en piesgrappen a la The Hangover (braak) en heeft uitstekende dialogen en absurde situaties. Het moment dat Johnson en Jackson van een flatgebouw springen en met een vloeiende camerabeweging te pletter storten op de grond was hilarisch, helemaal omdat je gewoon niet verwacht dat het zou gebeuren. Het was het meest voor de hand liggend natuurlijk, maar dat men het op een dergelijke wijze in beeld zou brengen was compleet verrassend.

Fijn dat de film ook verder gewoon lekker hard en grof is. Ik heb Cop Out nog maar voor een klein gedeelte gezien, maar ik weet nu al zeker dat deze film in ieder opzicht een betere politiekomedie is. Typisch een film waarbij ik hoop dat er een vervolg komt.

Vele malen beter dan The Foreigner en bij lange na niet zo slecht als de meesten hier zouden laten denken. Het verhaal is weinig bijzonder maar de gevechten mogen er zeker zijn (Volgens mij heeft hij er ook een hoop zelf uitgevoerd? Zijn gezicht was in ieder geval bijna 80% van de gevallen gewoon in beeld). Goed, het acteerwerk was typisch Seagal van het DTV tijdperk (vrij ongeinspireerd), de slowmotion scenes waren hilarisch slecht en natuurlijk (eigenlijk hoef ik hier geen spoilers bij te zetten) ging zijn vrouw dood.

Vermakelijke film

Het meest clichematige wraakverhaal verpakt in een fantastische actiefilm. Gebroken ledematen, afgehakte ledematen, afgeschoten ledematen, niks is Steven te gek. Daarnaast speelt hij graag een spelletje biljart, is hij een ongevoelige zak tegenover zijn zoontje (die een zeer ondankbare rol speelt ), maar redt hij wel nog even een puppy.

Dit is zo'n typische film waar de foutheid mijn kritische vermogens tot rationaliseren uitschakelt en me het idee geeft dat ik oscarwinnend materiaal heb bekeken. Dat is niet zo, maar zolang de roes nog blijft geloof ik het nog maar even.

Interessante film. Een van de laatste Seagal's die ik zag was The Foreigner en dat was werkelijk een rampzalige film door het wazige verhaal en de onzinnige actie. Wat deze film uitstraalt is in ieder geval goeie verzorging: de locaties zijn mooi gekozen, het verhaal van redelijke kwaliteit en de gevechten (helemaal de shootout op het einde) zijn best goed gedaan. Spijtig dat er weinig actie verder te vinden is op de 77 minuten (makkelijk geld cashen Steven?). Gelukkig dat ik me in die 77 minuten niet echt verveeld heb, al blijven een aantal zaken me vreemd overkomen. Seagal als kindervriend? Oost-Europese badguys met zwaarden? Seagal als chirurg?

Maar goed, aardig verhaal, wat weinig actie, matig tot redelijke film. Lang niet zo slecht als The Foreigner, maar ook niet zo sterk als Belly Of The Beast.

Uiteindelijk was het concept zelf toch iets beter dan de film zelf, maar ik heb me toch prima vermaakt. Voornaamste punt van kritiek ligt me een beetje bij Kainan zelf, hoe en waarom hij nu precies op Aarde terecht komt met de Moorwen had veel beter uitgediept moeten worden om zijn verhaal echt interessant te maken. Nu is er een licht science-fiction tintje, maar vooral veel historisch hakwerk: ik had graag een betere combinatie van beide genres gezien. Verder petje af voor de meeste acteurs, maar Sophia Myles en haar zeer nette Britse accent slaan totaal niet aan als vikingvrouw. Gelukkig dat mensen als John Hurt altijd iets moois van hun rol maken, typisch een acteur die iedere film een stuk beter maakt.

Verder was het gelukkig allemaal mooi gefilmd. De film deed me bij vlagen een beetje aan Pathfinder denken door het kleurenfilter, maar was gelukkig wel iets bezielder. De actie zelf was soms wat vluchtig, maar wel op een manier dat het ook weer niet te onduidelijk werd. Alles bij elkaar gewoon een leuke film, jammer dat hij niet wat succesvoller was in de bioscopen.

Persoonlijk vond ik de soldaten niet bijster zombie, maar ik heb toch erg genoten van de mooie beelden, het uitstekende acteerwerk en het vergezochte, maar leuk gevonden script. Men is goed omgegaan met het duidelijk lage budget en heeft gelukkig niet gekozen voor een gemakkelijke uitweg van goedkope gore effecten en cheezy one-liners, wat uiteindelijk zorgt voor een mooi mysterie filmpje ipv een standaard horrorfilm. Misschien had er iets meer mogen gebeuren, maar verder ben ik niet ontevreden.

Toch wel een van Stallone's minste films, maar wel de beste film over armworstelen die ik ooit heb gezien. Dat het ook meteen de enige is zullen we dan maar even voor lief nemen...

Stallone is sympathiek in ieder geval, al komt de obsessie voor deze sport maar matig uit de verf. Zoonlief is ook wel een groot onderdeel van de oorzaak dat de film gewoon nergens echt goed wordt, omdat het een strontvervelend joch is die door een melodramatisch achtergrond verhaal van een zieke moeder ook niet de beste teksten toebedeeld krijgt. Het verveelt allemaal verder niet, maar echt spannend is zo'n armworstelwedstrijd nu ook weer niet om te zien.

De film begon behoorlijk verschrikkelijk, maar eindigde enigszins aardig. Het is makkelijk om vergelijkingen te maken met het eerder uitgebrachte Alice In Wonderland van Burton, maar deze film had dan toch iets minder vervelende personages, beter acteerwerk en een iets betere verantwoording over het hoe en waarom van de hoofdpersoon.

Op zich wel enkele leuke verwijzingen naar de film, zoals hoe het allemaal in zwart/wit begint en daarna ineens in kleur overgaat op het moment dat we in Oz komen. Helaas zijn de kleuren dan echt spuuglelijk en zo verdomd kitscherig dat ik mezelf toch echt afvraag waarom Raimi niet gewoon lekker (komische) horror is blijven maken, aangezien dit toch echt een stuk kenmerkender en interessanter was. Waar Alice In Wonderland uitzonderlijk Burton was, is deze film qua regie vooral gezichtsloos en dat is toch vrij jammer voor iemand als Raimi die toch best wel een herkenbare stijl hoort te hebben.

De acteurs doen het naar behoren. Franco komt er goed mee weg, terwijl Kunis en Weisz ook zeker leuke typetjes neerzetten. Zelfs een doorgaans strontvervelende acteur als Zach Braff, zette eigenlijk nog best een aardige performance neer. Het is gewoon jammer van de enorme laag kitscherigheid die een hoop van de lol weghaalt. Toegegeven, tegen het einde begon ik me best te vermaken, waardoor ik de film alsnog wel kan voorzien van een voldoende, maar wat mij betreft mag het nu wel eens afgelopen zijn met die reboots/prequels van Disney. Alleen Maleficent is nog geslaagd te noemen so far.