Opinions

Een prachtige post-apocalyptische sfeer met een voor een zombiefilm erg interessante omgeving, goede regie en een interessante cast zorgen voor een goed deel in een nogal wisselvallige serie.

Claire Redfield was wat mij betreft goed weergegeven, dit in tegenstelling tot Jill uit het vorige deel. De cast was daarnaast 1 van de beste die de reeks tot nu toe heeft gehad, helemaal het Carlos personage had een goede uitstraling.

Qua spanning was er genoeg te beleven, helemaal de aanval van de kraaien was indrukwekkend. De actiescenes waren gelukkig een stuk beter in beeld gebracht dan in het voorgaande deel, waardoor het spektakel lekker uit de verf kwam.

Wel vind ik Alice' krachten te overtrokken in deze film en was het eindgevecht een complete letdown. Ik ben wel heel erg benieuwd naar het mogelijke vervolg, want het einde laat een leuke mogelijkheid zien voor de toekomst.

Ik ben er verdomme nog aan toe weer in getrapt. Deel 4 was al zo rampzalig dat ik een erg knorrige avond heb gehad, dit keer was de verslagenheid er al vanaf het verschrikkelijk in slow-motion en achterstevoren afgespeelde intro dat daarna ook nog eens in normale snelheid werd herhaald. Net zoals bij Afterlife het geval was is de helft van de film in slow-motion geschoten, die er nog eens extra voor zorgt dat de lelijke achtergronden, outfits en effecten extra duidelijk en lang in beeld blijven. Pijnlijk en uitzonderlijk onnodig, ik vermoed dat de film zonder deze effecten slechts 50 minuten zou hebben geduurd.

Ik zal beginnen met de positieve punten. De soundtrack was best aardig en nergens storend. Bingbing Li zag er in ieder geval uit als Ada Wong en het einde maakt me zeker nieuwsgierig naar een (ik hoop) laatste deel. Dit was het verder, want het acteerwerk is bloedserieus en wanstaltig op alle fronten, het plot is compleet non-existent (uit een soort van computerspel ontsnappen om daarna ineens een probleem voorgeschoteld te krijgen waar we vanzelfsprekend weer voor naar een volgende film voor moeten kijken, kwalificeert zich voor mij niet als een verhaal) en het ziet er allemaal zo lelijk uit.

Jovovich heeft een Christian Bale/Batman virus waardoor ze alles met overdreven stoere en bovenal gemaakte stem moet uitspreken, maar het komt gewoon nergens over. Sommige van haar martial arts bewegingen zien er aardig uit, maar de regie faalt hierin dermate dat het allemaal niets uit maakt. De monsters zijn daarnaast met uitzondering van de Licker saai en duf vormgegeven, lijken nergens een vorm van bedreiging te zijn (zombiesoldaten op de motor, for fuck sake...) en de gore is weer eens nergens aanwezig. Hoe kan het nu toch dat zulke spannende spellen voor zulke doodse films zorgen?

Goed, ik zal er voor de volgende keer ook wel weer in trappen. Het is alsof ik in een wagon zit die richting een afgrond gaat, maar waarin ik toch maar beslis dat verder leven niet zo'n grote relevantie heeft dat ik toch benieuwd genoeg ben om te blijven zitten dat ik in de afgrond zal storten. Ik haat mezelf er niet minder om, maar kan er kennelijk weinig aan doen.

Een van de betere delen uit een erg matige reeks. Anderson laat in dit deel die walgelijke slow-motion eindelijk staan en zorgt voor wat vlottere actie. Jovovich zit goed in haar vel en Iain Glen doet het prima als badguy. Ik heb tijdens de film wikipedia wel weer even erbij moeten halen, want ik heb de vorige film dermate lang geleden gezien dat het me echt compleet onduidelijk was waarom de wereld dit keer nu ook alweer wat dichter bij de ondergang zat. Of ik het nu alsnog echt begrijp is iets anders, maar dit keer heb ik de film in ieder geval niet willen uitzetten. De verder compleet inwisselbare cast aan nieuwkomers liet echter geen indruk achter en diende vooral als tussendoor snacks. Gelukkig werd er ook af en toe gesnackt en viel er zodoende qua gore nog wat te genieten. Waarom dit me dan meer deed dan de andere delen kan ik lastig uitleggen, maar het voelde nu in ieder geval gewoon consistent aan.

Zonder verwachtingen in gegaan behalve mijn waardering voor Kaya Scodelario als actrice, maar ik vind het allemaal bij elkaar vrij okay en met gemak de beste Resident Evil-verfilming tot nu toe. De film is ten minste horror zonder dat er een magische Mila Jovovitch rondrent. Er zijn wat keuzes waar ik het absoluut niet mee eens ben, en die hebben vooral te maken met het feit dat de personages om onduidelijke redenen wijzingen in hun persoonlijkheid en skillsets hebben gekregen die gewoon niet nodig zijn. Dat Claire iets meer badass is dan in de games, is op zich okay, maar Leon is nu ineens een behoorlijke sukkel geworden. Jill, buiten het feit dat ze echt voor geen meter lijkt op de games, is nu ineens een expert marksman in plaats van lockpickmaster. Chris en Wesker waren gelukkig wel nog best okay.

Maar goed, de film maakt ten minste wel beduidend beter gebruik van het bronmateriaal dan de andere films. Creatures komen overeen, er zitten wat knipogen naar enkele situaties uit de games, het politiestation klopt helemaal en het einde met de rocketlauncher is flauw en stiekem toch erg leuk. Geen goeie film, maar ik heb me alsnog prima vermaakt nadat mijn verwachtingen echt al enorm getemperd waren. Qua special effects en gore was er in ieder geval nog wat te genieten.

Nee, dit is het hem absoluut niet. De film begon nog niet met de afgrijselijk campy dialogen als "They killed your husband' waarop 'Praise Satan!' het antwoord is, maar slaagt er verder nergens in een sfeer in stand te houden. Veel vrouwelijk schoon, maar ook een afgrijselijke dub, een groot gemis aan spanning en een weerwolf die er uit ziet als een Wookie en ook geen moment dreiging uitstraalt. Nee, Extreme had soms leuke uitgaves, maar deze Curse Of The Devil heeft weinig interessants.

Waardeloos was niet het juiste woord, dan had ik misschien nog erg kunnen lachen, maar deze film was gewoon zo ongelooflijk saai, met saaie dialogen, matige actie, een stupide verhaal en gewoonweg slecht acteerwerk. Serieus, Gary Daniels leek de beste acteur van de cast, maar hoe gaaf ik hem ook vind, een echt briljant acteur is hij ook weer niet. De special effects waren echter nog geeneens zo slecht, wat deze film alles bij elkaar gewoon een langdradige zit maakte.

Meer horror, minder science-fiction. Veel slechter dan het origineel vind ik de film ook weer niet, de vaart zit er namelijk goed in en er gebeurt toch een stuk meer. Probleem is wel dat het verhaal zeer afgeraffeld is, de make-up beduidend goedkoper is gedaan en het happy ending zeer ongepast is.

Weinig briljante film, maar wel degelijk vermakelijk voor een keertje. Benieuwd of Curse Of The Fly ook te genieten is.

Een behoorlijke faal in veel opzichten. Wie South Park stelselmatig kijkt begrijpt in ieder geval meteen waar men in de aflevering Bass To Mouth de inspiratie vandaan haalde voor de muzikale ondersteuning bij het verhaal van Lemmiwinks. Waar het bij South Park voornamelijk werkte vanwege het feit dat de serie in eerste instantie een komedie is, zijn de folkballads hier gruwelijk overtrokken, repetitief en vooral vervelend. Het maakt me doorgaans niet heel veel uit of een verfilming het boek compleet volgt, maar Legolas, Gimli, Faramir, Eomer, Saruman en Arwen niet voor laten komen is een gruwelijke fout. De hobbits zelf zijn daarnaast uitzonderlijk lelijk geanimeerd en de dialogen zijn niet om over naar huis te schrijven. Gollum als kikker was nog aardig vormgegeven, maar de Orks waren zo gruwelijk slecht vorm gegeven dat het een belediging voor Tolkien is. Blij dat de beste man het nooit heeft hoeven meemaken. Nee, The Hobbit was nog vermakelijk, dit is vooral belachelijk.

Terechte klassieker die echter toch behoorlijk wat impact mist in het gore departement. De film heeft matige acteurs die alles geven wat ze hebben, hilarische dialogen, een verbazingwekkend efficient script, maar mist tegelijkertijd net dat kleine beetje extra wat het geheel mooi over the top zou maken. Met dit kleine beetje extra bedoel ik dan voornamelijk het budget voor wat meer onscreen moorden en hersenen, want nu was het wel heel vaak duidelijk dat men vooral leuke ideeen had, maar geen mogelijkheid om het te tonen.

Verder heb ik me wel erg goed vermaakt, dus wil ik er ook weer niet teveel over zeuren. Zoals ik eerder al noemde zijn de acteurs vrij matig, maar lijdt hun performance er alsnog niet onder omdat iedereen goed in zijn vel zit met de absurde situaties en stompzinnige dialogen. Wie er een goede reden kan vinden waarom jocks en punkers trouwens samen een feestje houden, mag het me vertellen, logisch was het niet te noemen. Afgrijselijk kitscherige soundtrack overigens, maar wel een die de sfeer van de film goed vorm weet te geven. Ik ben heel erg benieuwd naar de vervolgen.

Bovenstaande discussie terzijde: ik heb meteen op de eerste dag Netflix het goud al gevonden! Return To Oz was een film die al op meerdere plaatsen op internet werd aangegeven als een kinderfilm die nachtmerries veroorzaakt en laat dat nu precies het soort film zijn waar ik dol op ben. Want laten we eerlijk zijn: het is redelijk slecht gesteld met duistere fantasyfilms. De verfilming van Coraline en werken van Del Torro terzijde, is het vaak cliché op cliché gestapeld en ontbreekt er echt een sense of wonder. Return To Oz is in dat opzicht precies het soort film waar ik zin in had: net zoals Labyrinth quirky characters, maar dan met de duistere ondertonen en het verbeeldingsvermogen van een Neverending Story.

Fairuza Balk is niet de beste kindactrice, maar ze heeft een aandoenlijke uitstraling als Dorothy, die in dit verhaal met een psychiatrische instelling een behoorlijk nare nasleep heeft van de gebeurtenissen uit de oorspronkelijke film. Dat ze ineens een stuk jonger is geworden nemen we dan maar even voor lief. Het gaat in deze film toch het meeste om sfeer en special effects. De stop-motion effecten van de Nome King zijn om van te smullen, terwijl de praktische effecten van de Wheelers eveneens erg sterk en angstaanjagend zijn. Met Tik-Tok, Billina en Jack Pumpkinhead hebben we een aantal nieuwe kompanen die net iets minder memorabel zijn dan die uit de eerste film, maar alsnog genoeg eigen gezicht hebben om niet te misstaan. Het zijn echter de slechteriken die de show het meeste stelen, want Mombi met haar hoofdencollectie en de Nome King (die stem van Nicol Williamson!) laten een flinke indruk achter en zijn zeker geschikt om kinderen nachtmerries te geven. Zoals het hoort.

Het verhaaltje stelt niet heel veel voor, maar opent een blik aan mogelijkheden voor mooie achtergronden en creaturen. Ik mis de jaren '80 alleen maar harder als ik er pas later achter kom dat dit soort films bestaan, waar ik vandaag de dag vastzit aan CGI en een daadwerkelijk gebrek aan fantasie. Vroeger was het beter.

Weer zo'n onzincijfer. Return To The Blue Lagoon is verre van een goede film, maar de film is daarnaast in geen enkel opzicht slechter dan het origineel te noemen. Sterker nog, het acteerwerk was hier toch een behoorlijk stuk beter dan het geval was in de originele Blue Lagoon.

Verder lijdt de film wel onder alle knulligheden die hiervoor aanwezig waren. Wat er wel anders is, is het feit dat er hier wat meer hardere scenes voorkomen dan voorheen het geval was, zoals een dreigende verkrachting en de verkrachter die wordt opgegeten door een tijgerhaai. Niets heel expliciets, maar wel net een beetje extra om het toch niet compleet zo braaf te zijn als het origineel. Maar ja, die versie had wel een stuk betere soundtrack en was alles bij elkaar iets gemoedelijker.

Beiden gewoon niet bijster bijzondere films, die echter ook nergens beledigend worden. De flop 100 positie verbaast me bijzonder.

De film begon goed. Nou ja, een scene waarin Denzel Washington zichzelf voor Litgow's personage uitkleed om hem daarna met een verborgen pistool neer te schieten was niet goed te noemen, maar het was een situatie waar ik nog wel in mee wilde gaan. Vervolgens ontpopt de film zich tot een redelijk spannende thriller terwijl we de sadistische Litgow en zijn plannetjes zien verschijnen, maar zodra Washington op het einde zelf door het lint gaat slaat de hilariteit toe en lijkt al het werk wat men van tevoren in het verhaal stak voor niets te zijn geweest.

Een interessant gegeven is de verkrachting waaruit blijkt dat er nog steeds een taboe heerst op vrouw-man verkrachting, omdat de meeste mensen denken dat een erectie automatisch vrijwillige seks betekent. Jammer, dat men hier niet dieper op in ging, dat had ruimte gegeven voor een klein beetje extra diepgang wat de film toch beter had kunnen maken.

Duidelijk te zien overigens dat de regisseur verantwoordelijk was voor twee Highlander films, qua gevechten enkele effecten zag het er heel erg hetzelfde uit. Best een leuke film uiteindelijk, hij had alleen beter kunnen zijn.

Al is het lang geleden dat ik de Japanse versie gezien heb, van wat me bijstaat vond ik deze toch griezeliger dan het origineel. Toegegeven, dat is niet heel moeilijk en zelfs deze film is ook weer niet het toppunt van doodeng, slechts enkele scenes (de momenten waarop men de slachtoffers in volle glorie laat zien) waren echt ongemakkelijk, verder was het vooral een leuk sfeertje zonder al teveel gebeurtenissen.

Wel fijn acteerwerk (doodeng kind, die David Dorfman), een beter script dan het origineel en bovenal een mooi kleurenfilter, waardoor de film zeker fijn wegkijkt, maar afgezien van enkele kleine puntjes niet heel erg eng is. En waarom iedereen zo bang is voor dat meisje is me al helemaal niet duidelijk, op het moment dat ze in volle glorie te zien is moest ik voornamelijk lachen.

Erg saai. Ik herinner me niet dat ik de originele Ring bijster eng vond, maar herinnerde me in ieder geval nog wat sfeer. Deze film ontbeert dit echt behoorlijk en afgezien van enkele scenes, inclusief die sfeervolle putscene, gebeurt er uitzonderlijk weinig en zijn de scares op enkele vingers te tellen. De soundtrack draagt hier verder evenmin aan bij. Verder heb ik eigenlijk weinig meer te zeggen over de film, het boeide gewoon allemaal vrijwel niet.

Een hoop puike actie (explosies, achtervolgingen, shootouts en natuurlijk good old Gary Daniels kunstjes), voor het genre zelfs behoorlijk acteerwerk (voornamelijk van Dex Eliott Sanders, Patrick Kilpatrick en zelfs van Daniels) en een ietwat cliché script in de stijl van Escape From New York maken een zeer vermakelijke actiefilm. Spijtig dat bokser Sugar Ray niet wat meer actiescenes kreeg, want zijn dood kwam toch wat onverwachts.

Niet de beste van Daniels, daarvoor blijven Cold Harvest, Recoil en Fist Of The North Star toch een stuk meer voorstellen, maar door de sterke regie en het feit dat de film nergens saai wordt op gelijke hoogte met Rage en White Tiger.

Kijkt makkelijk weg dankzij het sympathieke acteerwerk van Snipes, Connery, Keitel en Tagawa, maar heeft alles bij elkaar ook weer niet zo'n bijster interessant verhaal. Desalniettemin een leuk tussendoortje met wat intrige, humor en een enkele geslaagde actiescene.

Voelde voor mij vooral aan als een mannelijke tegenhanger van The Descent. Waar de vrouwen daar de diepte (grotten) in gingen, gingen de mannen letterlijk de hoogte (Zweden). Allebei films die draaien om een trauma dat de groep probeert te verwerken en de onopgeloste issues onderling. Met bloed en doodslag natuurlijk. Doordat het hier gaat om volwassen, Britse mannen, is het makkelijk om meer te voelen met de groep. Geen stoere praat over chicks en alcohol, maar meer down to earth situaties en ook realistische reacties op de situatie.

Na een nare opening gaat de film cinematografisch gezien in ieder geval goed verder met de natuur waarin de mannen zich begeven. Op het moment dat men de bossen ingaat komt de sfeer van een Blair Witch Project of Evil Dead ineens tevoorschijn. Regisseur Bruckner maakt goed gebruik van spanningsopbouw en plaatst de special effects effectief: we zien dingen en we zien helemaal niets van de dingen.

Tegen de climax aan was ik zelfs blij dat we nog iets te zien kregen van de god. Tof design en de uitleg over zijn aanwezigheid als onderdeel van Zweeds/Scandinavisch paganisme. Had wat mij betreft zelfs nog langer mogen duren. Niet per se doodeng, maar wel heel spannend en bij vlagen erg naargeestig zoals bijvoorbeeld de scene met de schreeuwende draugrs. Absolute aanrader.

Geen idee hoe ik deze film nu compleet op waarde moet schatten. De Nieuw-Zeelandse achtergronden zijn prachtig, het acteerwerk van vooral Sutherland en Curtis is erg sterk en ook de skirmishes met Maori en Ieren zijn zeker de moeite waard. Er is echter iets in de lelijke slow-motion shots, het zielige gezicht van Samantha Morton en het flauwe verhaal van hoe zij haar kind probeert te vinden en lief te hebben, waardoor de film ook een moeilijke zit is. Men probeert het er allemaal zo mooi uit te laten zien, maar tegelijkertijd voelt het zo gekunsteld en melodramatisch aan, dat het ook aanvoelt als een gemiste kans. Zeker de moeite waard voor een keertje, maar lang niet goed genoeg om bijzonder te zijn.

Complete eighteestrash die in al zijn foutheid zeer te genieten is. Het verbaasde me eigenlijk nog hoe Swayze er in slaagde zijn personage cool te laten zijn, want ik kon de beste man sinds Dirty Dancing toch echt niet serieus nemen als badass. Het is echter de aanwezigheid van Sam Elliot die de film goed boven de middenmoot uit laat komen, omdat hij toch net een gavere uitstraling heeft.

De dialogen zijn overigens allemaal rampzalig, evenals het verhaal, maar de overweldigende aanwezigheid van bloederige actiescenes en fantastische muziek van Jeff Healey maakt dit allemaal prima uit te zitten. De martial art Hollywood-fu ziet er overigens zeer behoorlijk uit voor de ongetrainde acteurs, petje af daarvoor.

Volgens mijn vriendin lijk ik op Miguel (qua uiterlijk en gedrag!), terwijl Tulio op eenzelfde manier heel erg op een vriend van mij zou lijken. Met deze informatie in het achterhoofd was de film een erg leuke aaneenschakeling van grappige momenten, waarvan voornamelijk de uitstekende voice acting en dialogen van Kenneth Branagh en Kevin Kline de reden van zijn. De film mag dan nergens echt diep gaan, de animaties zijn erg mooi, er zitten voor dit soort films soms zelfs wat gewaagdere dingen in (erotische ondertonen, bloed en verwijzingen naar massamoorden) en alles bij elkaar valt de film geen moment stil.

Minpunten zijn er wel te vinden in de afgrijselijke teksten die de liedjes dit keer hebben, iets wat ik van Elton John niet gewend ben. Niet dat dit verder een heel groot effect op de genietbaarheid van de film heeft, het kon gewoon beter.

Jon Polito is cool. Ik kan me niet herinneren dat ik die gast ooit bewust gezien heb in een film anders dan Flodder In Amerika en The Big Lebowki, maar net als in die films speelt hij hier een geniale rol als Oost-Europese Quint (voor de leken: die gast uit Jaws). Afgezien van zijn hilarisch slechte rol is het weer eens janken geblazen met slechte special effects, nog slechtere acteurs en een script wat al helemaal nergens over gaat.

Wat Rock Monster echter nog enigszins uit te zitten maakt is het feit dat er bij vlagen nog best wel iets te lachen valt en het allemaal gelukkig wel heel erg snel voorbij gaat. De meest vervelende personages gaan heel snel (off screen) dood en de makers proberen gelukkig niet om er een hele serieuze film van te maken waardoor het lang niet zo erg is als enkelen van die prachtige Asylum collectie. De toevoeging van de meid die continu grotere wapens in wil zetten is zelfs nog een klein pluspuntje erbij te noemen. Hilarische stupiditeit bestaat daarnaast weer in de Oost-Europese schone die als ze boos is ineens wel een heel erg duidelijk Amerikaans accent heeft.

Alles bij elkaar alsnog een hoop troep, zij het iets minder erg dan het gros van The Asylum reeks.

Absoluut geen goede film in de zin dat het script ongelooflijk cliché is en de film een ongelooflijk eenzijdig beeld geeft van het leven in een band (alsof het mogelijk is om iedere avond topprestaties neer te zetten als de hele band alleen maar dronken en drugged out rondloopt). Uiteindelijk maken de minpunten niet zoveel uit, want het eindproduct mag er door de vette soundtrack en het feit dat alle acteurs goed hun best doen, absoluut zijn.

Steel Dragon blijft wel een curieuze band. Glamrock uiterlijk, hardrock songs, maar dan wel met een heavy metal productie. We All Die Young heb ik nadat ik de bioscoop uit kwam toentertijd meteen gedownload en minstens twintig keer achter elkaar beluisterd: absoluut een fantastisch nummer dat mocht het een echte band zijn geweest, absoluut een hit had kunnen zijn. Wat wel erg jammer is, is het feit dat het meer draait om de uitspattingen en de levensstijl, maar zo ongelooflijk weinig over de muziek zelf. Misschien dat dit ook precies de bedoeling is van het soort muziek wat men in deze film toont, want de glamrock/hair metal van bands als Motley Crue en Ratt is in dat opzicht een stuk minder hoogdravend als hetgeen bands als Iron Maiden en Megadeth op hetzelfde moment ten gehore brachten.

Mark Wahlberg is aandoenlijk als dromerig knulletje, terwijl het tegelijkertijd vooral lachen is met hem en zijn groepje vrienden terwijl ze als losgeslagen pubers hun idolen aanbidden en vechten met mensen die ook in Steel Dragon tributebands spelen. Het is bij vlagen allemaal erg lachwekkend en overtrokken, maar hierdoor verveeld het juist geen minuut en wordt de film tenminste nergens te belerend. Waar het op het einde ineens wel moralistisch wordt, valt een groot gedeelte van die no-nonsense charme ook meteen weg. Jammer, want juist omdat er zo weinig over de muziek zelf gepraat wordt, waren de excessen van de levensstijl verreweg het meest aantrekkelijke aan de film.

Rock Star was helaas een grote flop en ik kan me ergens ook best voorstellen waarom, uitzonderlijk vermakelijk is het echter allemaal wel.

Die obsessie van zoveel mensen met Rainn Wilson is voor mij echt onbegrijpelijk. Buiten het feit dat ik iedere speler in The Office US mijlenver onder het niveau van de cast van The Office UK vind liggen, verbaasde ik me hier echt over de schaamteloze kopie die mijnheer Wilson hier van Jack Black neerzet. Helaas voor Wilson mist hij echt alle charisma die Black wel heeft en is ook iedere 'gevatte' opmerking niet meer dan een gemiste kans om iets grappigs overtuigend over te brengen. De enige acteurs waar ik nog lol in kon zien zijn de bandleden van Vesuvius (wtf deed David Bradley daar?), en die komen maar enkele tellen in beeld.

Hier komt ook nog eens bij dat A.D.D. het soort muziek maakt waar bij mij de broek van afzakt. Irritant emogezeik zonder enige vorm van ballen. Zo'n band zou mogen openen voor een glamrockact (die kennelijk uitzonderlijk populair is)? Als je een film maakt waarbij de hoofdrolspeler constant roept hoe rock n' roll hij is, dan mag ik toch ook wel een portie rock n' roll verwachten? Nee, als het op muziek aankomt dan blijf ik This Is Spinal Tap, Still Crazy en Rock Star met gemak beter vinden dan deze zooi.

Goed, de film vermaakte wel in al zijn lichtvoetigheid, dat het een flop zou worden had iedereen volgens mij al met gemak kunnen voorspellen.

Er lijkt een strijd gaande tussen of Bohemian Rhapsody of Rocketman de betere film is op deze site. Dat Queen voor mij muzikaal ver boven Elton John staat is een gegeven feit, maar ik heb toch echt meer genoten van het visuele en emotionele spektakel dat Rocketman heet. Nu heeft Elton John altijd wel een belangrijk aandeel in mijn muzikale opvoeding gehad, aangezien zijn Love Songs het eerste cassettebandje was dat ik had. En ook al is mijn liefde voor muziek later meer geëvolueerd naar de 'hardere' kant, ik heb verscheidene albums als Goodbye Yellow Brick Road en Madman Across The Water wel in mijn kast staan en luister ze nog steeds met plezier. Sir Elton is wat mij betreft ook gewoon een legende die in een adem genoemd mag worden met andere grootheden als Freddy Mercury en David Bowie.

Het is wel goed dat ik van tevoren al vernomen had dat het hier om een magisch realistische musical zou gaan, anders had ik misschien bij de openingstonen van The Bitch Is Back flink verwonderd opgekeken. Ik heb altijd een haat-liefde-verhouding met musicals gehad, maar zolang een film niet zo potsierlijk verschrikkelijk als Grease wordt valt het vaak nog wel uit te zitten. Gelukkig dat Rocketman compleet aan de andere kant van het spectrum staat. Op het moment dat de kind Elton John overgaat in een volwassen Elton John tijdens Saturday Night's Alright For Fighting is meteen duidelijk te zien dat Egerton een fantastische casting is. Zijn zang is geen een-op-een kopie van John zelf, maar is wel prettig om naar te luisteren en heeft een bepaalde enthousiaste onstuimigheid die het vooral ook levendig houden. In deze context ook fijner dan het luisteren naar een andere zanger, het maakt Egerton veel meer 'één' met het personage.

Waar de film ook dikke pluspunten scoort, is de manier hoe men een lach en een traan krachtig afwisselt. Bohemian Rhapsody was een vermakelijke film, waar juist de dramatische momenten onecht aanvoelden. Hier is vanaf het begin al veel sneller duidelijk waar de dramatiek vandaan moet komen en het voelt ook vooral echter aan. Enkele mooie voorbeelden:
1. Het door het complete gezin gezongen 'I Want Love' geeft voor iedereen al meteen een duidelijk uitgangspunt mee van waarom het niet gaat werken tussen de gezinsleden.
2. Het moment dat Taupin John alleen laat op het feest en John Tiny Dancer inzet: prachtige weergave van de eenzaamheid die hij op dat moment in een groep ervaart.
3. Rocket Man tijdens zijn overdosis in het zwembad. Weergaloos gefilmd, met prachtige choreografie van iedereen als hij weer uit zijn overdosis komt. Nummer krijgt op deze wijze een heel andere, maar oh zo veel mooiere betekenis.
4. Sorry Seems To Be The Hardest Word behoeft geen verdere uitleg.
5. Goodbye Yellow Brick Road vanuit Taupin's visie en Elton's breakdown als gevolg
6. Elton in de laatste gesprekken met zijn ouders en zijn uiteindelijke acceptatie tijdens de AA-meeting. Vooral de vorm van begrip naar zijn moeder toe, was erg aangrijpend.
7. I'm Still Standing: wat een fantastisch stukje energie en euforie die terugkeerde na een laatste 20 minuten waar ik meerdere malen met tranen in mijn ogen zat.

Wat grappig was, is het feit dat er met Steve Mackintosh, Stephen Graham en regisseur Dexter Fletcher een drietal acteurs te vinden waren die ik vooral ken uit Lock, Stock & Two Smoking Barrels en Snatch. Hiermee was het feit dat er lekker wat gevloekt en getierd werd in de film ook meteen fijn 'vertrouwd'. 'Fucks', 'twats' en zelfs een keer 'cunt' gaven het geheel toch een wat rauwere vibe dan het veel cleanere Bohemian Rhapsody. Qua excessen kwam het hier ook veel uitgebreider aan bod. Actief drugs- en alcoholmisbruik zorgen gepaard met het emotionele leed voor een veel aangrijpender en zwaardere filmervaring. Extra punten nog voor Bryce Dallas Howard die een fantastische rol neerzet en ook Richard Madden als een bijzonder geslaagde onsympathieke performance.

In de context van het magisch realisme hoefde ik me ook niet te ergeren aan anachronistische zaken of historische leugens om het script mooier te maken dan nodig. De opening die aan het einde terugkeert als onderdeel van Elton's verwerkingsproces om met zichzelf in het reine te komen leverde een mooie verklaring van de manier hoe de gebeurtenissen weer. Geen opsomming van feitjes (toen maakte hij dit album en kreeg hij die hit), maar een oprechte ontboezeming. Ik heb na afloop weer een hoop extra albums aan te schaffen.

Rocketman is voor mij als het aankomt op muzikale films een van de beste die ik sinds tijden heb ervaren. De regie is flitsend, het acteerwerk is zeer overtuigend, de performances van de acteurs en actrices staan als een huis en het feit dat ik non-stop aangegrepen was door hetgeen er op het scherm vertoont werd, zorgt ervoor dat ik niets anders kan dan deze film het volle pond aan punten te geven. Een prachtwerk en voorlopig ook mijn favoriete film van het jaar!

Ik was behoorlijk enthousiast in ieder geval, uitstekende acteerprestaties, goed script (helemaal fijn om te zien dat Rocky geen complete nietsnut is geworden zoals het geval was in deel 5 nadat hij al zijn geld daar kwijtraakte) en een spetterend eindgevecht zoals het in een Rocky film hoort (met een gepast einde).

Ik hoop toch wel dat dit echt de laatste Rocky film is, anders zou het wel heel krampachtig worden. (Hoewel, een rematch tussen een bejaarde Ivan Draco en Rocky of een cyborg Apollo Creed lijkt me nog wel wat )

Nee, dit deed het hem toch echt niet voor mij. Ik heb niks specifieks tegen musicals/rock opera's (kan prima genieten van Jesus Christ Superstar, The Wall en Tommy, al vind ik laatste twee toch een ander stijl dan JCS of RHPC), maar hier viel uitzonderlijk weinig te genieten. Een paar leuke nummers, sterke rollen van Curry en Charles Gray en uiteindelijk even lachen om het feit dat de burgemeester van Spin City vroeger ook op tv verscheen, maar meer dan dat zat er ook niet in. Zal toentertijd wel heel schokkend geweest zijn, maar ik heb geen echt statement gevonden, waardoor de verkleed-show vooral kitscherig in plaats van gewaagd op me over kwam.

De muziek faalt uiteindelijk nog het meeste. The Timewarp is erg catchy, maar verder zijn de nummers oh zo gezapig en weinig spannend dat ik er niks mee kon. De teksten deden me al vrij weinig, maar als er dan ook geen lekkere hooks, solo's of gewaagde composities te vinden zijn, houdt het al snel op.

Uiteindelijk is het uit te zitten, omdat de verbazing me lang vasthield, maar genoten heb ik niet.

Lake Placid zal door de complete absurditeit altijd mijn favoriete 'crocodile on rampage' film blijven, maar Rogue is toch een stuk beter en realistischer. Het monster zelf ziet er zeer natuurgetrouw uit en komt voor de verandering eens niet over als een super-wezen, maar meer als een 'gewoon' agressief dier. Geen mutaties, geen kwaadaardige geleerden, gewoon de mensheid tegen de natuur.

Het acteerwerk is behoorlijk. Niks bijzonders, maar nergens hinderlijk of vervelend. De film levert wel een hoop mooie beelden van Australische landschappen en wildlife. Het ontaardt uiteindelijk allemaal niet in een groot horror-spektakel (daarvoor is er toch te weinig gore), maar bij vlagen zijn er zeer spannende scenes (te denken de eind-scene in de grot)

Het had allemaal iets vlotter gekund, want het duurt lang voor er echt iets gebeurd, maar uiteindelijk was Rogue zeker geen verkeerde film.

Weet nog niet helemaal wat ik hiermee aan moet. Het verhaal zelf is een mooie maatschappijkritiek, terwijl ook de animaties er bij vlagen mogen zijn, maar uiteindelijk zijn veel personages vooral vervelend en zitten er een hoop typische scenes tussen die te melig zijn voor het serieuze concept van de film (bejaarde mannetjes die roepen dat ze een stijve hebben vind ik persoonlijk nooit grappig, helemaal niet in combinatie met jonge zustertjes).

Nee, Rôjin Z werkt het beste als de film serieus te werk gaat en die typische ongein achterwege laat. Helaas had ik iets meer serieuze sciencefiction verhaallijnen hopen te zien, het grootste gedeelte is toch voornamelijk bedoeld als satire/zwarte komedie. Uiteindelijk best leuk om een keer te zien, maar toch niet het soort anime wat ik doorgaans graag aan zet.

Indiana Jones kloon vind ik voor een film waarvan het script 5 jaar voor uitgave al geschreven was wel erg overdreven. Tuurlijk is de held een man met een hoed en slingert men welgeteld in 1 scene aan een liaan, verder is het gewoon een standaard avonturenfilm waarvan ik zeker begrijp dat hij een kassucces was.

De film is lichtvoetig, vlot qua gebeurtenissen en heeft 3 leuke personages, maar verder is de cast behoorlijk inwisselbaar. De actie is ok, maar niet heel schokkend, net zoals het script. Waar de film het vooral van moet hebben is de vlotte humor, de chemie tussen Douglas en Turner en de aanwezigheid van Danny DeVito, verder zijn er toch een hoop onuitgewerkte zaken en plotgaten te bespeuren.

Toch ben ik behoorlijk benieuwd naar het vervolg, want de film vermaakt uiteindelijk toch uitstekend. Heerlijke popcorn-vermaak, niks meer of minder.

Na ook Exit Wound en Cradle 2 The Grave gezien te hebben, kan ik met grote zekerheid stellen dat Andrzej Bartkowiak toch maar een weinig veelzijdig regisseur is. Iedere film had dezelfde cameratrucjes (hoewel 'truc' hier wel een erg groot woord is), dezelfde soundtrack, dezelfde cast en weinig verheffende scripts. De reden dat ik Exit Wounds wel erg goed te genieten vond, was voornamelijk omdat Seagal wel goed weg komt met een humoristische rol, Jet Li doet hier al meer zijn best dan in Cradle 2 The Grave, maar hij is gewoon niet gemaakt voor Hollywood.

Dit laatste wordt al helemaal pijnlijk duidelijk in de afgrijselijk slecht gechoreografeerde martial arts scenes. Ik heb respect voor Corey Yuen's werk in China, maar in dit soort films komt het nooit uit de verf. In Hong Kong films zitten er daarnaast ook touwtjes die de acteurs ophijsen, maar daar zijn de regisseurs wel een stuk beter in het vloeiend laten verlopen van sprongen en trappen, waardoor het er nog redelijk 'realistisch' uitziet. Helemaal tijdens het eindgevecht is het zo ongelooflijk duidelijk dat beide acteurs aan kabels naar elkaar toezwaaien, dat het gewoon pijnlijk wordt.

Maar goed, wat Bartkowiak's films allemaal in hun voordeel hebben, is dat het allemaal wel vlot verloopt en nergens echt verveelt. Ik was daarnaast al helemaal blij dat Li ook wat dialogen in het Cantonees mocht houden, dan komt hij als acteur toch een stuk beter uit de verf. Aaliyah was daarnaast ook nog geeneens een slecht actrice, zonde dat ze zo vroeg aan haar einde moest komen. DMX was in zijn kleine rol weer eens lachwekkend slecht.

Al met al iets beter dan Cradle 2 The Grave, maar niet significant beter om een hogere score te geven.