Opinions

Een film waar de stijl duidelijk boven de inhoud staat, maar waar het me ook echt niks uitmaakt dat dit het geval is. Niet dat het concept slecht is, het verhaal zelf intrigeert en de mystiek van de huilende huurmoordenaar greep me zeker aan, maar alles bij elkaar is het toch wel duidelijk dat het verhaal in een stripvorm beter tot zijn recht komt.

Maar als we vervolgens kijken naar de prachtig gestyleerde kogelballetten - waar regisseur Gans duidelijk zijn inspiratie uit de John Woo films heeft getrokken, zonder het ook maar een moment als een ongeinspireerde kopie te laten over komen (en gelukkig ook niet te kitscherig met de duiven) - dan zien we een waar visueel kunstwerk. Functionele slow motion scenes, een combinatie van prachtige kleurenfilters en uitstekende belichting in de veelal donkere scenes, en fantastische gevechtschoreografie maken de film een fantastische ervaring voor het oog.

Voor het oor hebben we een prachtige soundtrack die het midden houdt tussen dromerig en dreigend: geen vervelende drum 'n bass of overvloedige moderne rock/metal met vervelende zang, maar een mooie combinatie van keyboards en gevoelige elektrische gitaarpartijen zorgen voor een prachtige luisterervaring.

Het acteerwerk is zeer naar behoren. Mark Dacascos oogt goed als een getormenteerde huurmoordenaar die dankzij het feit dat hij gedwongen wordt te moorden niet gigantisch badass toont, maar dit eigenlijk ook helemaal niet nodig heeft. Hij mist dan misschien wel de stoerheid van een Stallone of Schwarzenegger, maar heeft met zijn mystieke uitstraling en martial arts training wel de mogelijkheid op een gevoeligere manier 'cool' te zijn. Julie Condra, die de film aaneen praat via voice-overs, zet een interessante rol neer als met de dood geobsedeerde vrouw, die ondanks haar ogenschijnlijke kwetsbaarheid redelijk stevig in haar schoenen staat. De evolutie van haar personage van onschuldige meid naar seksueel ontluikende vrouw is opmerkelijk, haast Bataillaans te noemen. Andere sterke rollen zijn weggelegd voor Byron Mann en Yoko Shimada, waarvan laatstgenoemde ondanks haar matige Engels er goed in slaagt de rol van op macht beluste Yakuza vrouw neer te zetten. Helemaal op het einde maakt haar personage een interessante keuze, die zeker opmerkelijk en origineel te noemen is.

De film zal echter een hoop mensen afstoten door het soms overdreven poetische karakter en de lang gerekte, in slow-motion geschoten, actie scenes. Als fan van Gans magnum opus Le Pacte Des Loups was ik dit echter al gewend en omdat deze film me zo gigantisch beviel, heb ik hier niks over te klagen. Zo goed als deze film is Crying Freeman niet, daarvoor is het nog steeds duidelijk dat de roots in een anime liggen, maar qua stijl en visuele pracht zit de film bijna op hetzelfde niveau. Wat mij betreft een van de mooiste actiefilms van de jaren 90, daar kan geen Van Damme tegenop!

Voor mij toch met gemak de beste film van de originele trilogie. Dat er geen vlieg in voorkomt maakt me echt niks uit, dat concept vond ik in de vorige film al een stuk minder interessant worden, het zou echt te toevallig zijn als ook nu weer een vlieg/mens creatuur zou rondlopen. Het acteerwerk was nog steeds matig (eigen aan de jaren 50/60 kennelijk) en de muziek was abominabel, maar de film was toch een stuk spannender en meer macaber dan zijn voorgangers. Helemaal het moment waarop de hulpjes eerst Judith beamen en Martin daarna zijn vader stuurt, verwachtte ik in eerste instantie dat de twee gruwelijk zouden samensmelten. Het feit dat zijn broer in Londen het hele apparaat al kapot heeft geslagen was echter minstens even erg.

In de vorige film ergerde ik me aan het einde, hier was het gewoon verreweg het meest gepaste van allemaal. Helemaal door het 'curse' element toe te voegen aan het script, was het overduidelijk dat de film een tragisch verloop zou kennen. Misschien dat de twee Chinese hulpjes heel erg slecht over kwamen (neem dan gewoon twee blanke hulpjes of echte Chinezen), het hele verloop van de film was vele malen spannender dan wat de voorgangers trachtten te doen. Zeker niet de beste film uit deze era, maar van deze trilogie met stip het beste.

Deze film was bijzonder mooi! Een absolute topper in het weerwolf genre, mede dankzij de mooie effecten voor die tijd en het acteerspel van Oliver Reed. Nu herinner ik me die weerwolf alleen niet zo harig als op de poster ****

Van tevoren had ik al geen enge film verwacht, de enige weerwolf-films die daar een beetje in slagen zijn nog steeds The Howling en Silver Bullet uit de goede tijd dat CGI transformaties nog niet kon verpesten.

Craven haalt de spanning in dat opzicht er al meteen uit door veel te veel van de weerwolf te laten zien. De scene in de parkeergarage begint spannend, maar loopt al vrij snel uit in een mislukking als de wolf teveel in beeld komt. Dan maar uitkijken naar de humoristische scenes, want daar slaagt de film dan wel weer een stuk beter in.

Het acteerwerk is met uitzondering van Eisenberg behoorlijk rampzalig, helemaal Ricci heb ik weinig ongeinspireerder zien spelen dan hier. Eisenberg was ondanks de cliché rol die hij moest vervullen erg sterk, helemaal de scene waar hij Bo's 'openbaring' te horen krijgt, terwijl de hond helemaal losgaat was zeer vermakelijk. Qua gore kon het geheel overigens wel iets beter, al zaten er enkele leuke puntjes in.

Gewoon een leuk tussendoortje, niet meer, niet minder.

Sympathiek filmpje, helemaal als je bedenkt dat Chuck met zijn 65 jaar de vechtpartijen nog gewoon zelf doet (iets wat bij Walker Texas Ranger zodra een schop boven het middel uitkwam al niet meer kon en door een stunt-double moest worden gedaan). Hij acteert niet denderend, maar voor zijn doen toch beter dan in zijn vroegere films.

Het verhaal was eveneens aardig en met de link naar de Holocaust behoorlijk serieus van aard. Wat betreft de actiescenes moet ik zeggen dat het allemaal wat spectaculairder kon, maar dat er toch voldoende actie aanwezig was om het niet saai te houden. Joanna Pacula mag er nog steeds zijn, maar lijdt onder het Jean-Claude van Damme-effect (het accent kan hinderlijk zijn). Leuke tv-film, die nergens echt bijzonder wordt, maar in ieder geval laat zien dat Chuck op latere leeftijd nog steeds een actieheld kan zijn.

Mensenetende bende? Dat kwam in geen enkel opzicht terug in de film

Vreemd dat deze film zo'n magere rating krijgt, ik vond hem zelf vele malen beter dan bijvoorbeeld Lionheart, Timecop en Kickboxer. De gevechten waren erg goed gechoreografeerd en lieten bij de personen hun sporen na. Bloed vliegt in het rond, ledematen kraken, Jean-Claude zwoegt zoals hij in zijn beste dagen deed.

De film heeft een cyberpunksfeer over zich, maar stelt zich niet de maatschappijkritische/existentiele vragen die een film als Blade Runner bijvoorbeeld wel doet. In plaats daarvan is er een half liefdes/wraakverhaal wat het in deze futuristische setting nog steeds erg goed doet.

Vincent Klyn is als Fender Tremelo (de gitaristen onder ons grinniken) een heerlijk overdreven slechterik die met zijn Riddick-achtige ogen een combinatie van Vin Diesel en Predator lijkt te zijn. Bijna onverslaanbaar, angstaanjagend en bovendien puur slecht. Jean-Claude van Damme (Gibson Rickenbacker, waarvan ik een laatste in basvorm bezit, dat maakt het extra speciaal ) is overtuigend als de anti-held die langzaamaan in een echte held verandert. Zijn acteerwerk is nog wat onwennig door het abominabele accent, maar zijn uitstraling en mimiek laten zien dat de beste man weldegelijk wat in zijn mars heeft.

De manieren hoe hij zijn vijanden te lijf gaat, met pistool, te zwaard (vanuit spreidstand hangend tussen twee muren om zo van bovenaf een vijand met een zwaard in het hoofd te slaan: priceless!) en te voet/vuist zijn zoals eerder gezegd goed in beeld gebracht, zonder teveel zinloze slowmotion actie of hinderlijke moderne versnellingen. Het ontbreken van ongepaste humor geeft de film daarnaast een heerlijk post-apocalyptisch sfeertje.

Het enige probleem wat ik met deze film heb is het ietwat abrupte einde na het eindgevecht met Fender. 'Dank je Jean-Claude, kom je bij ons?' - 'Nee'-'Ok, doeg!'. Niet dat ik een diepgaande psychologische of filosofische analyse van hetgeen gebeurd was verwachte, maar ik telde slechts een minuut na de laatste actiescene. Er had meer ingezeten, al zou ik niet direct kunnen zeggen wat het zou moeten zijn.

Dit alles bij elkaar opgesomd (de actie, de sfeer, het acteerwerk) zou ik Cyborg als een vergeten Jean-Claude juweeltje willen noemen. Een ware aanrader voor de liefhebbers van sfeervolle, futuristische actie!

Uitstekende aan Philip K. Dick's werk herinnerende scifi/thriller. Geen grootse Hollywoodcast, maar desalniettemin uitstekende acteurs die uitstekend uit de weg kunnen met het interessante script. Ondanks het lage budget oogt de film groots zonder ook maar een moment een intieme sfeer te verliezen. Ook al is er praktisch geen actie in de hele film te vinden, het eindproduct mag er met haar ijzersterke acteerwerk, mooie cinematografie, goede regie en interessante verhaallijn absoluut zijn!