Opinions

Jammer, Wolverine is een fantastisch personage en ik kan me weinig acteurs voorstellen die hem zo goed kunnen neerzetten als Hugh Jackman, maar het heeft tot nu toe nog niet in een fascinerende solofilm geresulteerd. Buiten het feit dat ik toch de hele tijd mezelf heb zitten ergeren aan het feit dat Wolverine's rijke achtergrond in Japan nergens uit de doeken wordt gedaan en hij kennelijk ook geen Japans spreekt (dat is in de strips toch wel anders), wordt de film gewoon nergens echt opwindend. Wolverine loopt wat rond en kijkt wat knorrig, vecht tegen random henchmen en redt tot vervelens toe het meisje, maar intrigeren doet het nergens. Vermaken ergens wel, maar dat ligt puur en alleen aan Jackman's aanwezigheid dan dat hetgeen hem overkomt echt spannend is.

Het valt nu toch ook steeds meer op dat de bloedeloosheid van films waarin de hoofdrolspeler mensen aan stukken hakt met zijn klauwen, me toch echt tegen begint te staan. Ik begrijp dat men een groot publiek in gedachten moet houden, maar het komt zo allemaal toch wel erg makjes over, Wolverine is toch echt stoerder dan dat.

Uiteindelijk is het allemaal wel uit te zitten en begint en eindigt de film best spectaculair, het middenstuk is echter vooral saai. Samen met Iron Man 3 voor mij toch wel de grootste tegenvallers van Marvel dit jaar.

Zo heb ik mijn horror graag! Gotische landhuizen, mysterie, geen overmatig gebruik van gore maar in plaats daarvan wel heel veel sfeer, veel grijstinten in de omgeving en solide acteerwerk zonder verlossende humor. De film hanteert wel degelijk enkele schrikeffecten die vooral opgewekt worden door een ondersteunende soundtrack, maar de echt enge scenes zijn de momenten in het donkere landhuis waarbij je zit te wachten tot er iets gebeurt, maar er eigenlijk niets te zien is. Pure klasse hoe men zoveel sfeer op een dergelijke wijze heeft neergezet.

Radcliffe toont zich in ieder geval een prima acteur. Ik heb de Harry Potter films nooit echt bekeken, dus had ook niet per se al een mening over hem gevormd, maar zijn performance was zeker niet slecht. Ciarán Hinds, die ik eindelijk eens wat platter kan horen spreken dan standaard het geval is in zijn andere rollen (posh Engels) is daarnaast altijd een fijne aanwinst voor een cast en doet gewoon waar hij goed in is.

Als Hammer meer films op deze manier maakt, dan ben ik uitzonderlijk blij dat ze weer back in business zijn. De spanning wordt zo mooi opgebouwd en valt zelfs op de momenten dat er eindelijk iets te zien is niet weg, dat ik mezelf genoodzaakt voel om deze film boven andere huidige grootheden als Insidious of [REC] te plaatsen.

Goed, DC comics zijn een obsessie van me en helemaal Wonder Woman is de afgelopen jaren (post 2016 met de start van Rebirth) een zeer geliefd karakter voor me geworden. De 2017 film was bijna perfect met een correct weergegeven mythologie, mooie actiescenes, bezieling en memorabele personages. Toen ik hoorde dat Maxwell Lord en Cheetah de antagonisten zouden zijn, was ik dan ook verheugd: Cheetah is een van de meest iconische WW villains buiten misschien Ares en Maxwell Lord op zijn best is een calculerende klootzak die het voor elkaar heeft gekregen om Wonder Woman hem te laten doden als enige optie om zijn mindcontrol over Superman vrij te krijgen. Iconisch moment in de comics, zou de film ook zo ver gaan?

Nee. Maxwell Lord, gespeeld door de immer voortreffelijke Pedro Pascal die ook echt wel moeite doet om zijn karakter leuk te maken, heeft niets te maken met de Maxwell Lord uit de comics. Geen crimineel genie, maar een sukkel die per ongeluk aan de MacGuffin komt die hem magische krachten geeft. Is Barbara-Ann Minerva de tragische Cheetah zoals ze wordt weergegeven in de Rebirth-reeks? In de comics is het moment waarop beide dames met elkaar vechten en Cheetah in tranen verteld over hoeveel pijn ze heeft en hoe verschrikkelijk haar honger naar mensenvlees als gevolg van de vloek is, een werkelijk tranentrekkend treurig moment. Hier? Barbara is jaloers omdat Diana mooier is. Om te huilen.

Het is niet allemaal kommer en kwel, want Wonder Woman 84 heeft prachtige visuals en een cast die in ieder opzicht de best doet. Ik heb Kristen Wiig nooit zo bijzonder gevonden als actrice, maar hier komt ze heel goed voor de dag. Gadot/Pine hebben nog steeds fantastische chemie en Pascal is zoals eerder genoemd zeer charismatisch in een verkeerde rol. Het is de charme van de cast en de kleurrijke plaatjes die de film behoed voor een compleet falen, maar het laat ook extra duidelijk zien waar het fout gaat.

Dan de actie: zowel Jenkins als Snyder hadden in voorgaande films een duidelijk idee van Diana's krachten en hoe dit om te zetten in goede beelden. Hier is de Lasso of Truth ineens een grappling hook/webslinger geworden en beweegt Diana zich voort als Spider-Man. Het zorgt voor onrealistische actie in vergelijking met de goed geschoten hand-to-hand combat uit de andere films. Dit ergert ook, aangezien we Diana al zo goed in beeld hebben gezien en het gewoon frustreert dat men ineens lijkt te zijn vergeten hoe een goede actiescene geschoten kan worden. Uitzondering voor het gouden kostuum dat in het begin van de vechtscene met Cheetah creatief gebruikt wordt. Helaas is dit ook van korte duur.

Ik vind het wonderbaarlijk om te zeggen, maar de combinatie Geoff Johns (een van mijn favoriete comicschrijvers, maar iemand die qua filmscripts weinig bijzonders kan neerzetten) en Jenkins (die in de eerste film als regisseur duidelijk doorhad hoe alles er uit moest zien), is voor het script veel minder sterk dan wat Heinberg, Fuchs en, jawel, Snyder met de voorganger deden. Snyder wordt nog al eens gebashed door mensen, maar hij is mede verantwoordelijk voor het fantastische eindproduct dat Wonder Woman (2017) was, hier is hij slechts producent.

Ik vind WW84 verder geen compleet falen, het frustreert me als fan gewoon hoeveel prachtig bronmateriaal men heeft en hoe dit niet omgezet wordt naar iets dat meer memorabel is. Het einde waarbij Diana's compassie gebruikt wordt als tegenhanger van haar meer vechtlustige kant ergert me echt niet per se, haar liefde is een van haar meest kenmerkende eigenschappen. De aanloop er naartoe werkte gewoon niet. Ik heb me alsnog vermaakt met de cast en enkele mooie momenten, waardoor ik er nog een voldoende aan kan geven, maar het is zo zonde dat het gewoon niet veel beter is.

Genieten. Nee, het is geen Marathon, daarvoor is deze film toch iets teveel gericht op het komische aspect en mist er echt die human touch, maar het is allemaal wel weer heel goed geacteerd en geschreven. De cast doet waanzinnig de best om sympathieke monniken neer te zetten die ondanks hun knulligheid, seniliteit en wereldvreemdheid allemaal oprecht en aimabel over komen. Ik ben geen fan van de Katholieke Kerk en zal me zodoende ook niet snel beledigd voelen, maar ik kan me bij een film als deze ook moeilijk voorstellen dat gelovige Katholieken echt beledigd zouden kunnen zijn. Het hele geloof wordt vrij respectabel neergezet (ja, misschien dat de monniken wat achterhaald zijn, maar het zij in ieder geval wel echt sympathieke mannen), maar er zit geen anti-religieuze thematiek in, waardoor het een film is die voor een groter publiek leuk kan zijn.

De individuele acteerprestaties zijn stuk voor stuk briljant. Martin van Waardenberg blijft met zijn markante kop en stem toch wel de grootste aandachtstrekker zijn, maar de rest van de cast was eveneens weergaloos. In tegenstelling tot een Marathon was de humor niet zo grof en direct, maar vooral wat subtieler. Veel zwijgzame momenten waarbij mensen elkaar pijnlijk aankijken of situaties waarbij de monniken op dermate beschaafde wijze proberen orde op zaken te brengen, dat een plotselinge stemverheffing of frustratie ineens heel treffend over komt. Ja, de film is in dat opzicht misschien licht aan de knullige kant, maar het doet veel meer denken aan Britse komedies dan aan de doorgaans vrij platte Nederlandse humor.

De film is daarnaast prima geschoten. Het klooster voelt imposant aan en de sobere levensstijl komt heel goed naar voren. Het zal een deprimerend rotleven zijn, maar tegelijkertijd voelt het allemaal aan alsof de heren er ook echt niet weg willen, waardoor hun strijd tegen 'die Turkse stoomzooi' wel intrigerend over komt. Het is misschien allemaal wat braaf, maar het hart zit heel erg op de juiste plek. Wat mij betreft is de score dan ook erg aan de lage kant.

Ik had precies dezelfde gedachte en vond het verhaal een verademing ten opzichte van de zoveelste kung fu komedie. Niet dat deze film niet grappig was, maar alles bij elkaar kreeg ik toch echt het idee dat het uigangspunt behoorlijk serieus was (en in de vorm van de priester die Wong Fei Hung wil helpen getuigen probeert men zelfs nog er voor te zorgen dat er geen zwart/wit beeld van de westerling ontstaat).

De actie was overigens inderdaad weergaloos gefilmd, met als hoogtepunten de al eerder besproken scenes iin de regen en op de trappen. De regie is eveneens kundig, de actie is goed in beeld gebracht, de cinematografie is prachtig en men heeft een evenwichtige hoeveelheid humor en serieuze zaken in de film geplaatst. .

Een extraatje was toch wel het feit dat het script ruimte over liet voor enkele bijna on-Hong Kong cinema-achtige momenten. Wat te denken van het neerschieten van onschuldige burgers en een poging tot het verkrachten van een vastgebonden vrouw? Het zorgt er in ieder geval voor dat we dat we het idee hebben een film te zien met een wat reelere inslag dan de meeste films in het genre, eentje die niet gemaakt lijkt puur om vele stunts te laten zien, maar ook iets probeert te vertellen. Ik ben dan ook erg benieuwd naar de twee vervolgen.

Mmm, ik twijfel nog of ik het eerste of tweede deel beter vind. Weliswaar was er hier minder actie te vinden, maar ik heb het eigenlijk geen moment echt gemist. De scenes in de trein en bij het geneeskundig college waren leuk verzonnen zonder te vervallen in Hong Kong meligheid, terwijl het script ook beter en duidelijker was dan in de eerste film.

De actie die in het tweede deel aanwezig was, was wederom genieten met spectaculaire stunts en acrobatische touren die menig Hong Kong martial artist tot beginner degraderen. Het eindgevecht tussen Yen en Li vond ik persoonlijk ietwat tegenvallen na de spectaculaire eindscene van het eerste deel, maar het gevecht in de tempel van de Witte Lotus was dan weer een van de beste martial arts scenes ooit.

Het verhaal over de vervreemding van de Chinese cultuur en de opkomende buitenlander haat blijft overigens intrigeren en nog steeds zeer origineel voor het genre. Tel daar ook bij op dat de film nog steeds een stuk harder is dan andere HK klassiekers (het neergeschoten kind en de vele vermoordde soldaten) en we hebben wederom een film van topformaat.

Weet iemand overigens of de soundtrack ergens verkrijgbaar is? Prachtige muziek in de openingsscenes!

Uiteindelijk na de weergaloze twee voorgangers een behoorlijke tegenvaller. Niet alleen is het verhaal veel minder interessant, de chaotische leeuwendans actiescenes komen vooral rommelig over en zijn in vergelijking met de voorgaande delen veel minder spannend om te zien. Het gemis van een sterke slechterik was eveneens een grote domper.

Gelukkig stelt Hark Tsui nooit compleet teleur en valt er weer genoeg te lachen om het gestuntel van Foon, laat Jet Li nog steeds zien een weergaloos martial artist te zijn en ontbreekt de fantastische introsong niet. Meer dan leuk is de film echter niet te noemen.

Het blijft lachen met Denise Richards als wetenschapster. Het is duidelijk dat Bondfilms vaak een enorme hoeveelheid overdreven aantrekkelijke vrouwen hebben, maar Richards heeft toch echt niet de uitstraling van iemand die serieus gestudeerd heeft in de outfits waar ze daar in rondloopt. Maar goed, we hebben nu tenminste weer een perfecte Bond-pun in de vorm van 'Christmas comes twice a year'. Verder geen hele goede film, maar wel eentje die heerlijk makkelijk wegkijkt. Carlyle is een gave badguy, de opening is erg spectaculair en de film heeft een erg sterke soundtrack.

Tijdens het bekijken van de film hadden mijn vriendin en ik vooral een discussie of Brosnan nu wel of geen goede Bond is. Ik begrijp de aversie van sommige mensen, maar ik vind hem vooral onschuldig. Hij springt er niet echt uit, maar ergert me ook niet in zijn performance. Dan blijft nu van deze era alleen nog Tomorrow Never Dies over voor me om te zien, Die Another Day wil mezelf niet nog een keer aan onderwerpen. Voorlopig beviel The World Is Not Enough in ieder geval prima.

Het feit dat deze film, in een periode waarin we met The Walking Dead een van de beste zombiereeksen ooit op de tv hebben, zoveel succes aan de box office heeft gehad EN ook nog eens zo gelauwerd wordt, geeft mij toch het idee dat mensen niet van zombies houden. Niet van de leuke tak van de zombies in ieder geval. Want ja, zonder de constante dreiging van ledematen en ingewanden die worden opengescheurd, vind ik de dreiging van rond rennende idioten met rood doorlopen ogen... minimaal. De dreiging in deze film kwam vooral vanuit het verschrikkelijke script. Een abominabel acterende Brad Pitt, oninteressante personages en een gruwelijk gebrek aan spanning maken het verder gewoon allemaal niet best.

Bij het zien van de woorden 'soundtrack by Muse' verwachtte ik daarnaast grootse spektakelscenes met glorieuze en bombastische rock, maar niets van dat alles kwam terug. Sterker nog, ik heb niets van de gehele soundtrack onthouden. Het enige dat me van de film in positieve zin is bijgebleven, is de scene in Jerusalem waarbij de 'zombies in razernij de muren beklimmen. Jammer van de slechte special effects, het shot zelf was best aardig.

Het kitscherige begin met het perfecte gezin zette de toon verder al voor de hoeveelheid clichés die we te verduren zouden krijgen. Op het moment dat de actie begint, is het onmogelijk om ook maar iets te geven om wat er gebeurt, aangezien de wanhoop nergens naar voren komt. Een hoofdpersoon die er verder ook niets om lijkt te geven, maakt het allemaal niet beter. Ik heb er weinig meer over te zeggen, World War Z is wat mij betreft de saaiste zombiefilm die ik ooit gezien heb. Dan liever die Fulci-zooi.

Als Clash Of The Titans God Of War was, dan is Wrath Of The Titans God Of War 2. Nieuwe personages, nieuwe moves, grotere monsters en betere graphics maakten dat spel namelijk een grote vooruitgang van het al eveneens gave deel 1. Het probleem bij de films is echter dat ze wegkijken als games (ik zit in gedachtes nog steeds playstation controller knopjes in te drukken om combo's te maken), maar dan niet het best sterke verhaal van de GoW reeks hebben.

Clash Of The Titans had spectaculaire actie die teniet werd gedaan door het feit dat het van het origineel gekopieerde script vrij zielloos vertolkt werd. Ook waren niet alle special effects even goed, maar dit maakte door alle vette actie niet bijster veel uit. Wrath Of The Titans gaat echter qua verhaal en helemaal qua acteerwerk nog verder de diepte in. Ik mag Rosamund Pike graag zien, maar ze had een uitzonderlijk zinloze rol. Worthington blijft een redelijke non-acteur voor mij, dat was in Avatar al duidelijk en het blijkt hier maar weer eens. Op zich wel wat uitstraling, maar zo onovertuigend in het acteerdepartement. Zelfs grootse acteurs als Neeson en Fiennes komen maar moeilijk overtuigend over, alsof ze zelf ook door hebben dat hun teksten te knurftig voor woorden zijn. Nee, alleen Bill Nighy kwam nog goed over, maar hij moest weer veel te snel aan zijn einde komen.

Maar goed, de actie was weergaloos en de scenes in Tartarus en op het slagveld met Kronos waren weergaloos. De 3D effecten werkten goed en waren een verademing ten opzichte van de eerste film (remake dus). Wrath Of The Titans is in dat opzicht niet beter of slechter. Uitzonderlijk vermakelijk, maar niets meer dan dat.

Is dit serieus een film van dezelfde maker die filosofisch/existentialistische meesterwerken als Pi en Requiem For A Dream heeft geproduceerd? Mede door de documentaire stijl en het rechttoe rechtaan script geloofde ik het in eerste instantie niet, maar uiteindelijk heb ik toch een overeenkomst gevonden: The Wrestler is gewoon een goede film.

De documentaire stijl wordt door sommigen als hinderlijk ondervonden, persoonlijk vind ik door het gebrek aan cinematografische hoogstandjes deze film lekker down-to-earth houden, want heel bijzonder waren het script en verhaal niet. Wat echter wel heel erg goed zat waren de vechtscenes die mij in ieder geval hebben geleerd dat worstelen, ondanks het feit dat het zo nep is als wat, een behoorlijk harde sport is.

Het grootste hoogtepunt is echter toch het acteerwerk van Rourke die de film zeker naar een hoger niveau tilde met het verdriet wat hij de kijker laat meevoelen. Marisa Tomei leverde ook een behoorlijke prestatie af en leek geen moment een actrice, net als Rourke was ze haar rol gewoon. (Ik kwam er later pas achter dat zij al in de 40 is, wat in ieder geval betekent dat ze er ook nog eens erg goed voor haar leeftijd uitziet)

Het dramatisch aspect wat zijn dochter aan de film geeft was in ieder geval niet zo tenenkrommend als het had kunnen zijn, helemaal omdat er geen happy ending voor hun relatie is. De gebeurtenissen met haar zorgen natuurlijk voor het in mijn ogen fantastische einde, waar ik serieus van vind dat het een uitstekende keuze vind om in het midden te laten of hij het wel of niet overleeft, al ben ik persoonlijk een voorstander van het sterven in het harnas verhaal, dus wat mij betreft is hij dapper gestorven in deze setting.

Na zoveel goeds over deze film gehoord te hebben was ik bang dat hij zou tegenvallen, maar dat was gelukkig niet het geval. Als ik een vergelijking moet trekken tussen deze film en een andere fantastische comeback (JCVD) dan geef ik de laatste film toch net meer de voorkeur, omdat de setting van deze film net interessanter was. Hierbij moet wel gezegd worden dat Rourke Van Damme wel van het doek speelt als we beide films vergelijken, en dat zegt iemand die ook over het acteerwerk van de sympathieke Belg zeer te spreken was. Duidelijk is voor mij in ieder geval dat beiden bewezen hebben echte acteurs te zijn.

Ik houd mijn score hier voorlopig nog op 4 sterren, maar bij een herzien verwacht ik dat ik de film nog meer zal waarderen.

Op het moment dat je filmmonster nog het meeste lijkt op Martin van Waardenberg, gaat het ergens toch compleet mis met de film. Wrong Turn 3: Left For Dead is een grote aaneenschakeling van slechte make-up, rampzalige CGI tijdens de kills en een dermate grote hoeveelheid onsympathieke personages dat ik nog eerder geneigd ben om sympathie op te wekken voor een kamerdebat met PVV'ers, dan dat ik ook maar ene reet om een van de acteurs hier geef. De dialogen zijn rampzalig slecht, de boeven voldoen aan werkelijk alle clichés die er te vinden zijn en het enige vrouwelijke personage dat haar borsten niet hoeft te ontbloten (degene die in het begin van de film met ontblote borsten een joint rookt kon weten dat ze het daarmee in dit soort films niet lang overleeft) schopt het ene moment een skinhead in elkaar om daarna weer een bibberend hoopje ellende te zijn. Fantastisch! En met fantastisch bedoel ik natuurlijk 'wanstaltig'.

'Your lies are like bananas, they come in big yellow bunches!'

Overduidelijk niet het beste werk van Nielsen en bij vlagen zo ongelooflijk flauw, maar tegelijkertijd zo vermakelijk dat het allemaal niet uitmaakt. NIelsen met zijn gortdroge hoofd kan met een hoop wegkomen, maar ook de briljante oneliners uitspugende Richard Crenna doet het erg leuk. Bij vlagen missen de grappen hun doel, maar voor het grootste gedeelte is het minstens gniffelen tot hard lachen bij grappen over eenarmige, eenbenige en eenogige boeven, anaconda's, treinen en violen.