Opinions

Toen ik in 2005 om te vieren dat ik voor mijn eindexamen Gymnasium geslaagd was een foute-film-avond organiseerde, was Dog Soldiers de onbetwiste winnaar (en terechte headliner) van de avond. Sindsdien ben ik een groot fan van alles wat Marshall ons voorschotelt, omdat de beste man ons naast buitensporig geweld, altijd wel fijne acteurs en over the top scripts voorschotelt. The Descent is absoluut beter (en enger) dan Dog Soldiers, maar het ongelooflijke vermakelijkheidsgehalte van deze film valt niet te ontkennen. In het begin is het allemaal nog wat onwennig als de soldaten net uit de helikopter stappen en Marshall ons nog probeert duizelig te maken met snelle cuts en heel veel gung-ho taalgebruik, maar op het moment dat Sean Pertwees ingewanden terug geduwd moeten worden en de weerwolven het huis belegeren, barst de lol los.

Dog Soldiers heeft een simpel script, maar de personages zijn allemaal prachtig. Het moment dat Spoon een handgevecht aangaat met de weerwolf of Cooper en Megan van de Serge zijn ingewanden moeten terugduwen en zijn buik weer aan elkaar moeten lijmen zorgen in ieder geval voor enkele uitstekende scenes die absoluut klassiekers genoemd mogen worden. De weerwolven zelf zien er wat vreemd uit, maar werken tegelijkertijd wel en zijn een verademing ten opzichte van de vele matige CGI wezens die we vaker voorgeschoteld krijgen. De gore is bij vlagen wat cartoonesque, maar zorgt uiteindelijk alsnog voor een hoop leuke scenes.

Neil Marshall laat zien dat je met een gering budget en goeie acteurs (en een flinke dosis humor) een uitstekend werkje neer kunt zetten. Na The Howling toch echt mijn favoriete weerwolf film.

Inderdaad een slecht verstaanbare, doch vermakelijke film. Ik heb me niet zo gestoord aan het acteerwerk, echter wel aan het wat fragmentarische karakter van de film. Toch zat de spanning er best in, viel er van Chantal Janzen genoeg te genieten (ze deed haar best op acteergebied) en was Frank Lammers erg sterk. Pluspuntje nog voor het prima camerawerk.

3,5 sterren

Verbazingwekkend effectieve horrorfilm, die dankzij de angstaanjagende soundtrack, de overweldigende duisternis en de creepy make up van de creatures best eng is. Ik zie het probleem met het einde ook niet, wat is er nu enger dan door een stel van die wezens een eindeloos diepe schacht te worden ingetrokken?

Persoonlijk heb ik bijzonder genoten, maar moet ik toch in een opzicht het origineel boven deze film verkiezen: die was namelijk wel eng. In deze film zit er gedurende de gehele speelduur een flinke dosis sfeer en spanning, maar de monstertjes zelf zijn eigenlijk gewoon niet eng. Slechts de momenten dat we de schilderijen zien waar ze opstaan, wekken ze enig gevoel van ongemak op, maar zodra ze in volle glorie verschijnen valt dit toch behoorlijk tegen. In dat opzicht viel de film dan ook wat tegen, want ik had echt gehoopt op een fijn nachtmerrie opwekkend werkje, maar het was nu vooral 'sfeervol'.

Verder vrij weinig aan te merken op de film. Holmes en Pearce zijn best goede acteurs, maar het is vooral Bailee Madison die de show steelt. Zelden een kindactrice zo overtuigend zien spelen in een horrorfilm en het is dan ook voornamelijk haar performance die de film daardoor toch altijd nog wel een beetje angstaanjagend houdt. Troy Nixey's regie is prima, maar ik heb toch het idee dat producent Del Torro hem gedurende het hele proces bij de hand heeft genomen, want echt veel verschil in stijl met bijvoorbeeld Pan's Labyrinth kon ik ook niet vinden. Ook in het creaturedesign zelf was de hand van Del Torro goed te herkennen, ik had toch het idee dat ik de beestjes al eerder in een film als Hellboy 2 had gezien.

Verder gewoon een fijn werkje. Had allemaal best iets enger gemogen, maar het hele concept van in een schoorsteen naar de onderwereld getrokken worden blijft net zoal in het origineel intrigerend en best freaky. Gewoon een fijne horrorfilm.

De film had een interessant begin met de hondenaanval, maar zakte aan het einde behoorlijk in. Ik zag er niet direct Hollywood invloeden in, maar wel een hoop Japanse cinema (voornamelijk op het einde door de muziek en door de hele film met die geestflitsen). Het acteerwerk varieerde: Anniek Pheifer doet het altijd goed (in Jiskefet was ze geniaal als zuster Hetty), maar Victoria Koblenko en Terence Schreurs werkten me al snel op de zenuwen. De special effects waren redelijk en deden hun werk goed, maar waren niet genoeg om de film op alle fronten spannend te houden.

Het verhaal was matig, maar dat zou al een stuk minder erg zijn als de rest van de film wat beter was geweest. Geen echte misser, maar er had veel meer in kunnen zitten.

En de dialogen waren zoals in veel Nederlandse films amper verstaanbaar.

2 sterren

Vreemd, ik vond Doom absoluut geen goeie film, maar weldegelijk vermakelijk door de one-liners, overdreven actie en het feit dat de film zichzelf duidelijk niet serieus lijkt te nemen. Het sfeertje van Doom 3 werd in ieder geval goed overgebracht (al blijft het jammer dat het hier geen demons, maar mutants waren). Het sympathieke acteerwerk van Karl Urban maakt daarnaast een hoop goed.

Zoals gezegd absoluut geen topper, maar met de nodige knipoog weldegelijk geschikt voor een hersenloos avondje vermaak.

Ik kan me voorstellen dat een aantal mensen na het weergaloze The Descent deze aaneenschakeling van hommages/jatwerk te veel van het goede (of in dit geval 'slechte') vinden. Het zal me persoonlijk allemaal worst wezen, Marshall slaagt er wederom in een energieke, harde en humoristische prent neer te zetten waarbij cliché na cliché voor een uitzonderlijk vermakelijk eindproduct zorgt.

Goed, niet als was goed of leuk, zo vond ik bijvoorbeeld het gevecht tussen Lee-Anne Liebenberg en Rhona Mitra rampzalig ge-edit, iets wat erg jammer is omdat de potentie tot een topgevecht zeker aanwezig was. Nee, dan was de spectaculaire achtervolging op het einde zeker een stuk beter! Sterkste scene blijft echter wat mij betreft het moment waarop men onder leiding van het heerlijk over the top personage van Sol Sean Pertwee opeten. Waarom men kannibaal is blijft vreemd, maar het geeft genoeg stof voor dit soort scenes.

Het acteerwerk was behoorlijk sterk. De meeste personages waren stoer met een knipoog, met Rhona Mitra als hoogtepunt. Zolang zij bestaat hoef ik echt geen Angelina Jolie in matige actiefilms te zien. Sean Pertwee zal ook altijd een van mijn favoriete Engelse acteurs blijven, terwijl Malcolm MacDowell voor de zoveelste keer weer eens een sterke, maar oh zo kleine rol neer zet.

Doomsday is absoluut een slechte film, maar wel eentje die met grote kunde en liefde is gemaakt. Hard en bloederig, maar ook zeer grappig en op precies de juiste momenten serieus genoeg. Op naar de volgende Marshall film, deze man kan er wat van!

Oh de humor. Waar ik Cyborg 4 sterren gaf omdat ik de film nog iets serieus goed vond hebben geef ik deze dezelfde score voor de perfecte combinatie van botte actie en de simpele maar doeltreffende gimmick van Jean-Claude van Damme in een dubbelrol (waarbij ik moet toegeven dat de rol van badass hem absoluut het beste afgaat). Met enkele briljante quotes Maybe I'm drunk today, tomorrow I'll be sober, BUT YOU! WILL ALWAYS BE A FAGGOT! die laten zien dat van Damme een hoop zelfspot heeft zoals ook te zien is in de beginscene waar hij in een te strak blauw spandexpak gymles geeft aan een groep dames.

En natuurlijk de geweldige Boly Yeung die voor de verandering eens wat meer te zeggen had dan 'YAAAAH!' om vervolgens de ondankbare rol van Jean-Claude cannonfodder te spelen.

Het verhaal ben ik in de tussentijd vergeten, ik was te druk bezig met dubbel liggen om de oneliners en de actie. Jean-Claude die zichzelf bevecht is gewoon teveel voor een simpele ziel als ik om het goed te houden. Nu nog een duel zien met 2 Steven Seagals en 2 Chuck Norrissen en ik kan tevreden sterven.

4 sterren en verdiend.

Wel de meest onsamenhangende en vage Jean-Claude film die ik ooit heb gezien. Maar ach, zoals de meeste Jean-Claudes was hij tegelijkertijd ook bijzonder vermakelijk, al begrijp ik nog steeds niet hoe ze zo'n bizar script hebben kunnen schrijven.

Nou ja... de regisseur zegt genoeg

Ik heb een film gezien, maar er verder werkelijk niets van onthouden. Kelsey Grammar is een sympathiek acteur, maar heeft met het domme script in een film als deze helemaal niets te doen. De rest van de cast had al weinig talent erbij zitten om het nog te verbeteren, maar de aanwezigheid van Rob Schneider verraadde al dat er ook weinig meer in zat. Gelachen heb ik niet. Sterker nog, bij vlagen heb ik me afgevraagd of de film echt komisch bedoeld was. Als ik verder nog iets onthouden zou hebben, zou ik er nog wel een langere recensie van maken, maar ik heb verder echt niets onthouden. Het ene oor in, het andere oor uit.

Død Snø wordt waarschijnlijk verdiend een fijne cultklassieker, al had er toch wel iets meer in kunnen zitten. Misschien dat ik Noorse humor niet begrijp, maar de film kwam met knullige personages en krampachtige pogingen tot humor erg traag van de grond, iets wat ook kwam door het vrij matige acteerwerk. Afgezien van de held op de sneeuwscooter bestond de cast voornamelijk uit een groep irritante nietsnutten waarvan het niet erg was dat ze er aan gingen. Hoeft geen probleem te zijn, maar ik had toch graag iets meer sympathie gevoeld met een paar acteurs.

Gelukkig zat het met de gore prima in elkaar. Soms overdreven, maar nergens op zo'n manier dat het te cartoonesque a la Braindead werd. Soms echt effectief (zoals het uit elkaar getrokken hoofd) en soms fijn subtiel, allemaal goed afgewisseld. Door de ijzersterke regie is de film in het eerste gedeelte zelfs behoorlijk spannend, iets wat echter snel is afgelopen zodra de zombies in volle glorie zichtbaar zijn.

Het script is verder vanzelfsprekend verwaarloosbaar, maar daar zul je me hier absoluut niet over horen zeuren. Als men iets meer rekening had gehouden met leukere dialogen en iets overtuigendere acteurs was het een briljante film geweest, nu is het voornamelijk leuk.

Hmm, kennelijk maakt onbekend ook onbemind, want de score voor dit gotische meesterwerk is toch wel erg laag. In vergelijking met de meer gory aanpak van de Hammerfilms en het over the top spektakel van Bram Stokers Dracula uit 1992, is deze film verbazingwekkend ingetogen. Relatief weinig gore en actie, geen grootse reizen daar alles in het Engelse landschap blijft en een interessante update naar het jaar 1913 zorgen ervoor dat de film de schijn misschien een beetje tegen zich heeft, maar voor hen die dieper kijken is er een hoop goud te vinden.

Dracula's kasteel is prachtig vormgegeven, maar zijn inwoner Frank Langella steelt de show helemaal als een van de meest charmante Dracula's die ik ooit op het scherm heb gezien. Het is overduidelijk dat Francis Ford Copolla's variant hier de mosterd vandaan gehaald heeft als het op romantiek aankomt, maar ook een gedeelte van de soundtrack en dialogen lijken toch wel verdacht veel op elkaar. Laurence Olivier's Nederlandse accent faalt dan wel (klinkt als een Duitser), de scene waarin hij onze taal even spreekt tegen zijn overleden dochter is kippenvel opwekkend en erg krachtig. Ook het eindgevecht mag er zeker zijn, helemaal door de vrij originele ontknoping.

We komen echter pas tot het einde door veel gepraat en relatief weinig echte gebeurtenissen. Persoonlijk heeft me dit niets gestoord, daar de aankleding fenomenaal was en de sfeer erg sterk aanwezig is. Wat mij betreft doet deze film niet heel erg veel onder voor mijn favoriete Dracula-variant uit 1992 en is de film in enkele opzichten zelfs nog beter te noemen. Een erg aangename verrassing!

Yeah, Evil Dead 4! Een zelfde interessante combinatie van schrikmomenten, over the top slapstick humor, wat gore (niet veel bloed, maar ik wil kotsende oude vrouwen zeker als smerig bestempelen en een heerlijk sfeertje maken deze film wat mij betreft een perfecte opvolger van de oude reeks, het enige wat ontbrak was Bruce Campbell!

Raimi grijpt in enkele gevallen duidelijk terug naar zijn oude manier van regisseren met de snelle close-ups en de afwisseling van hectische scenes met complete sereniteit. Het was iets gepolijster dan Evil Dead 2, maar nog steeds onmisbaar Raimi stijl. En dan die heerlijk zieke scenes die tegelijkertijd gewoon als pure humor gezien kunnen worden: heerlijk!

Lohman blijft geen heel erg groot actrice, daarvoor komt ze toch net iets te liefjes over in praktisch al haar rollen, maar ze benaderde Bruce Campbell hier qua mimiek af en toe behoorlijk goed. Alleen grofgebekt zijn gaat haar niet goed af, daarom is bijvoorbeeld de scene op de begrafenis net iets minder sterk als hij had kunnen zijn. De verdere cast was eigenlijk erg goed, helemaal Justin Long was een aangename verrassing.

De special effects hadden een grotere nadruk op CGI dan vroeger, maar kwamen niet hinderlijk over. De enkele shots die we van de Lamia kregen waren angstaanjagend en de weergaloze eindscene was ook zeker goed gemaakt.

Ik heb me uitstekend vermaakt. Drag Me To Hell mag dan misschien wel iets minder gory zijn dan de Evil Dead reeks, in feite zitten er zoveel stijl- en scriptovereenkomsten in de films dat het wat mij betreft een vierde deel genoemd mag worden. Erg leuk Raimi, graag meer 'horror'films de komende jaren!

Dat Jean-Claude van Damme geen grote rol had, wist ik van tevoren al. Dit maakt het ook voor mij geen groot probleem dat hij niet al teveel screentime heeft, omdat de momenten dat hij aanwezig is vooral mag laten zien dat hij nog steeds uitstekend kan trappen. Cung Le heb ik persoonlijk sinds Tekken en Pandorum (en zijn weergaloze gevecht tegen Shamrock natuurlijk) al hoog zitten en wat mij betreft mag hij vaker in dit soort films spelen. Een natuurlijk coole uitstraling en niet al te mooie, maar wel erg effectieve vechttechnieken die hij dan ook goed laat zien, zorgen er toch voor dat hij wat mij betreft een erg effectieve goodguy is. Dat zijn manier van zinnen overbrengen nog niet perfect is vergeef ik hem dan ook graag.

De regie is overigens prima zoals ik van Hyams gewend ben, wat ik hem niet kan vergeven is het feit dat hij ons zo'n onnavolgbaar script met vreemde 'hippe' introducties van zijn personages moet voorschotelen. Het Joyimbo/western verhaal is op zich nog geeneens zo'n probleem, maar het feit dat het allemaal niet chronologisch gefilmd wordt en ik bij vlagen toch echt het idee had dat bepaalde scenes gewoon misten, zorgen er toch voor dat ik me toch ook een flink potje heb lopen ergeren.

Maar goed, de film was wel degelijk uit te zitten door de actie (die toch iets meer had mogen voor komen), het acteerwerk van de weergaloze Peter Weller en het feit dat ik me toch continu zat af te vragen of er nu eindelijk wel een rode draad in de film zou komen. Niet heel goed, maar hopelijk toch een opstapje voor Cung om in iets betere films terecht te komen.

Historisch verantwoord was de film in ieder geval niet, Bruce Lee raakte niet verlamd in een illegaal gevecht, hij warmde zich niet goed op, maar ik kan me voorstellen dat men dit in de film heeft gezet om de vaart er in te houden. Wat jammer is blijft dat sausje van Amerikaans sentimentalisme, wat de film bij vlagen erg zoetsappig maakt. De werkelijk afgrijselijke en ongepaste sountrack verziekt dit alleen maar meer: mierzoet en overbombastische troep!

Het acteerwerk van zowel Lee als Holly is overigens erg goed. Helemaal Lee benadert de mimiek en de vechttechnieken van Bruce Lee zeer natuurgetrouw (al vraag ik me af hoeveel stuntdoubles hiervoor gebruikt zijn) en articuleert ook zoals Bruce deed.

Jammer dat in het verhaal zelf de nadruk erg veel ligt op zijn pre-filmcarriere, ik had maar wat graag bijvoorbeeld meer scenes gezien die zich op de set van Way Of The Dragon (met Chuck Norris natuurlijk!) of Enter The Dragon hadden plaastgevonden. Nu voelt de film toch ietwat onaf aan.

Verder leuk tijdverdrijf, afgezien van de zoetigheid en het missen van wat essentiele zaken deed de film Bruce Lee wat mij betreft voldoende eer aan.

Ik ben een groot fan van Akira Toriyama's series en had speciaal daarvoor al mijn verwachtingen wat naar beneden gesteld. Ik weet niet of het hierdoor komt, of door het feit dat de film uiteindelijk toch niet zo rampzalig was, maar ik heb me eigenlijk best vermaakt. Het is duidelijk dat men een hele eigen draai aan de serie wilde geven en dat pakte in een aantal opzichten goed uit. Allereerst is de film lekker lichtvoetig en vermaakt hij behoorlijk, daarentegen staan wel uitzonderlijk matige vechtscenes, slechte special effects en een bijzonder afgeraffeld script.

In de 84 minuten die de film duurt is de introductie van Goku en Chi-Chi eigenlijk nog het leukste, Piccolo, Mai (waarom ze een Emperor Pilaf hulpje nu Picollo's hulpje hebben gemaakt is dan weer vreemd) en Bulma zijn allemaal een beetje verspilde personages. Yamcha vond ik persoonlijk nog best leuk gespeeld, maar voor de laatste 15 minuten waar hij even op mocht komen draven hadden ze het ook niet hoeven doen. Yun-Fat Chow als Roshi was echter wel erg leuk gekozen, iets minder pervers als in de serie, maar alsnog fijn als stuntelende martial arts meester.

Maar toch, de actie was echt rampzalig te noemen (typisch iets wat echt alleen naar werkt in anime) en slechts weinig acteurs leken er maar iets van te kunnen. Daar komt ook nog eens bij dat Piccolo's personage weinig te doen heeft er door het matige script de ernst van de zaak ook nergens doordringt. Hoe leuk Jamie Chung en Kristin Kreuk er ook uit mogen zien en hoe sympathiek Chatwin en Chow ook spelen, ze helpen geen van allen me doen vergeten dat de film ongelooflijk afgeraffeld aanvoelt.

Gewoon leuk voor een keertje en lang niet zo rampzalig als ik had verwacht, maar ergens wel begrijpelijk dat dit geen groot succes was. Dragonball/Z/GT blijven toch een stuk leuker.

Als Dragonlance/Dungeons & Dragons liefhebber was deze film voor mij natuurlijk essentiele kost. Allereerst moet gezegd worden dat de 3d-animaties van waardeloos niveau waren, iets wat zonde is omdat de 2d-tekenstijl erg mooi was. Jammer dat die animaties dan weer wat houterig verliepen: monden die niet goed bewogen, stramme actie etc.

Petje af voor de acteurs die inspraken, vooral Goldmoon, Raistlin, Flint, Sturm en Tanis klonken prima zoals ik ze me voorstelde. De eerste twee boeken in een film stoppen van 90 minuten pakt echter wat minder uit, helemaal omdat ik (voor zover dat bij cliche fantasy kan) het boek zelf erg sterk en goed uitgewerkt vind. Hopelijk pakken de andere films (mochten ze ooit komen) wat beter uit qua animatie, dan ben ik een gelukkig man.

Ik kan me ook goed voorstellen dat Del Toro hier een groot fan van is, Vermitrax is een fantastisch nachtmerrie-creatuur zoals hij ze ook graag maakt. Meedogenloos, duivels en vooral doodeng. De draak in Dragonslayer heeft mij als kind in ieder geval enkele nachtmerries bezorgd en staat voor mij vandaag de dag nog steeds te boek als de ultieme draak in een film. De enige andere film die enigszins in de buurt lijkt te komen is Reign Of Fire, omdat de draken daar ook fantastisch ontworpen zijn en zeer goed bewegen, maar dat is het wel zo'n beetje.

Wat Dragonslayer nog meer zo'n fijn werkje maakt is de duistere sfeer die men de hele film door vol blijft houden. De wereld is chaotisch en verdeeld, je ruikt de stank bijna, je ziet het zweet op de gezichten van de boeren die onderdrukt worden door de koning. En ja, er sterven mensen, iets wat helemaal voor een Disneyfilm toch een fijne verademing is, want het gaat er in dat opzicht niet zachtzinnig aan toe. Nergens wordt het echt expliciet, maar het gehalte van doorboorde, opgegeten of verbrande mensen ligt toch vrij hoog.

Dragonslayer kan voor sommige mensen dan misschien gigantische kitsch zijn, ik ben dermate gecharmeerd van het acteerwerk, de scenery, het verhaal en vooral het prachtige creature design en de special effects, dat ik de film met alle plezier een van de beste jaren '80 fantasy pareltjes wil noemen. Sprookjesachtig en duister, zoals ik ze het liefste heb.

Originele en beklemmende film die aantoont dat een jonge acteur als Jackson Rathbone beter verdient dan die kloterige Twilight films, de beste man zet immers hier een erg sterke en overtuigende rol neer. Shaun Evans was overtuigend als slechterik,maar had wat mij betreft bij vlagen iets minder te hoeven overacten als het op gezichtsuitdrukkingen aankomt.

Wat het sterkste punt van de film is, moet toch echt het script zijn. Clive Barker geeft natuurlijk vaak een aanzet voor gave films en ik ben dan ook zeker benieuwd in hoeverre zijn originele verhaal eer is gedaan met deze film. Het script is in ieder geval erg sterk en zeker origineel te noemen. Echt veel expliciete gore hoeven we dan weer niet te verwachten, maar helemaal op het einde komen we een aantal bijzonder ongemakkelijke en naargeestige situaties tegen die zeker impact hebben

Spijtig dat het op het net wat ondergewaardeerd wordt, ik zie dit soort psychologische horror toch vele malen liever dan de honderdste slasher die het genre kopieert.

Ik ben een voorstander van hoe actiefilms de laatste jaren evolueren, helaas zijn dit ook meteen de films die het financieel niet heel erg succesvol hebben gehad. Films als Gamer, Universal Soldier: Day Of Reckoning en nu ook Dredd verbreden het kader van de actiefilm door naast bruut en over the top geweld ook nog eens in de regie trucjes aan te brengen waardoor de films zichzelf meteen al verheffen boven de saai geregisseerde klassiekers uit de jaren '80 en '90. Ik denk dat we Zack Snyder hier met zijn 300 maar dankbaar voor moeten zijn, helaas was dit ook een van de weinige keren dat over the top gefilmd en bloederig geweld echt succesvol was.

Bon, ik heb altijd een zwak gehad voor de Dredd variant van Stallone, maar heb mezelf ook meerdere malen moeten onderwerpen aan de haatspeeches van vrienden van me die me keer op keer op het hart drukten dat Dredd zijn helm niet afzet en dat de film veel te cartoonesque was om een goede weergave te zijn van wat de Dredd comics precies moeten voorstellen: bruut geweld. En jawel, ik moet ook toegeven dat deze meer serieuze weergave mij ook meer bevalt. Het script doet dan wel heel erg aan The Raid denken, de fantastische regie en cinematografie (ik vond die kitscherige slow motion en dito kleuren juist fantastisch!) zorgen ervoor dat het hier qua vergelijking ook bij blijft. Urban is daarnaast ultiem badass en doet Stallone met gemak vergeten.

Het meest enthousiast ben ik echter niet over Urban, maar over Thirlby. Het is alweer een tijdje geleden dat een vrouwelijk personage in een brute film als deze goed is geschreven en ook de kans krijgt te schijnen. Thirlby's personage Cassandra ondergaat namelijk een goede karakterontwikkeling, staat haar mannetje (een damsel in distress die zichzelf er uit redt is altijd een verademing en ze redt Dredd bovendien ook nog) en is goed geacteerd. Zo mogen vrouwelijke personages in films als deze vaker geschreven en neergezet worden.

Verder is het een ultiem genot om te zien hoe het geweld in een film als deze zo mooi neergezet wordt. Verpest dit ons als publiek niet te erg dat we geweld als mooi gaan opvatten? Onzin, al die 12 jaar en ouder actiefilms die geweld laten zien, maar de impact hiervan skippen zijn wat mij betreft vele malen erger, omdat zij de impact van geweld missen, hierdoor ontstaat er veel eerder een vervreemding van de werkelijkheid als het op actie aankomt.

Dredd heeft met uitzondering van Cassandra's personage niet heel veel diepgang, maar is in al zijn bruutheid en kunstzinnigheid (qua regie dan) een fantastisch product te noemen. Tegelijkertijd begrijp ik extra goed waarom dit soort films niet heel populair zijn, te gewelddadig en kunstzinnig voor het grote publiek, en het mist een bepaalde funfactor die Stallone's versie wel had. Desalniettemin ben ik uitzonderlijk enthousiast.

Waar kwam deze film ineens vandaan? Ik bedoel, ik zie mezelf toch als een groot actieliefhebber met de complete Seagal/Van Damme/Lundgren/Stallone/Willis/Schwarzenegger/Russel/Snipes collecties en halve Speakman/Daniels/Bernhardt/Chan/Jaa/Li/Statham verzamelingen: waarom kende ik deze film nog niet? Dit is verdomme nog an toe een film die qua lichtvoetigheid kan wedijveren met klassiekers als Tango & Cash, qua complete zinloze destructie op gelijke voet staat met Commando en qua martial arts gevechten Tony Jaa het gras voor zijn voeten wegmaait. Waarom zit Mark Dacascos niet in meer goeie films? Waarom moest hij na enkele bioscoophits noodgedwongen rondlopen in The Asylum films? Waarom heeft Stallone hem niet in The Expendables gezet? Waarom?

Drive hoeft het niet te hebben van een goed verhaal of geloofwaardige gebeurtenissen, nee, de film redt zichzelf door gewoon nergens iets om te geven. We willen een cowboy/redneck slechterik die continu in elkaar gemept wordt? Check. We willen Brittany Murphy als sexy en oh zo onvolwassen/hysterisch grietje? Check. We willen de zwarte sidekick die de hele film door klappen krijgt? Check. Een actieheld die onmogelijke acties kan uitvoeren en tot slot toe ook nog eens karaoke zingt? Idem check. Oh wacht, er moet nog een tv-serie over een geniale kikker in verwerkt worden! Waarom niet?

Het acteerwerk is zeer vermakelijk, helemaal Dacascos doet het goed als stoere asskicker, die er echter geen moeite mee heeft zichzelf voor lul te zetten (karaoke bars, rare koppen tijdens autoritten met foute muziek, foute oneliners etc.). De boeven zijn cartoonesque, maar op de een of andere manier ga je ze waarderen omdat ze de film voorzien van grote hoeveelheden humor. De actie zelf varieert van achterlijk grote explosies (toedeloe motel!) tot fantastisch gechoreografeerde kungfugevechten, die ondanks de hong kong stijl zeer hard overkomen (iets wat ik bijvoorbeeld nog wel eens vind tegenvallen in Jacky Chan films).

De humor komt heerlijk naar voren in het feit dat de hoofdpersonen zich bewust lijken te zijn van de achterlijke situaties waar ze in zitten en op een gegeven moment de existentiele keuze maken het verhaal af te maken. Helemaal na de spectaculaire slotscene (waarbij vanzelf een hoop spullen kapot gemaakt worden) lijkt men te kiezen voor de Nietzscheaanse Ewige Wiederkehr: de keuze te leven alsof deze gebeurtenissen hen iedere dag zouden overkomen en hiermee te accepteren dat het actie-universum hen iedere dag in dit soort achterlijke situaties zou laten verkeren. Waarom is er geen vervolg gemaakt? De helden schreeuwden om meer, en ik schreeuw met hen mee!

Drive verslaat de concurrentie in het overvolle low-budget actie-genre met gemak en meet zich met de groten der aarde. Iedere liefhebber van over the top geweld met een knipoog, een voorliefde voor zelfbewuste clichées en een zwak voor intelligente kikkers MOET deze film gezien hebben.

Dit was het?

Ik had van tevoren van iedereen gehoord dat Drive zo'n fantastische film was, waarbij ik in het begin vooral continu met iedereen eens was totdat ik begreep dat men het niet over Steve Wang's martial arts/actie meesterwerk had, maar over Refn's laatste film. Goed, ik kende Refn's werk toen nog niet, maar ik ben alsnog een groot fan geworden van Valhalla Rising en de vrij rauwe en brute stijl die deze regisseur verspreid. Nu dan eindelijk het moment is geweest dat ik deze film heb gezien vraag ik me vooral af waarom deze film zo ongelooflijk hoog gewaardeerd wordt. Oh, ik begrijp het ergens best wel: Bryan Cranston is fantastisch, de jaren '80-achtige soundtrack is kitscherig maar ook erg sfeervol, de regie is erg goed en het geweld is naar en in your face zoals ik het graag zie.

Maar verder... Wat is Ryan Gosling ongelooflijk duf! Ik vind hem doorgaans best een aardig acteur, maar de 'stille tough guy' look die ze hem hebben geprobeerd te geven werkt echt voor geen meter. Zijn relatie met de jonge moeder, haar criminele vriend en hun kind was eveneens een situatie die ik maar moeilijk geloofwaardig over vond komen. Het script is verder... gewoontjes. Geen spectaculaire twists of echt bijzondere gebeurtenissen. Het lijkt er vooral op alsof men arthouse voor een groot publiek heeft getracht te maken, zonder daarbij echt gebruik te maken van interessante personages of gedachtes. Het verveelde allemaal niet, maar had buiten een mooie verpakking weinig inhoud. Ik zet Valhalla Rising nog wel een keer op.

De film waar de Seagalfans al een tijd op hebben moeten wachten, al was het alleen maar omdat we nu eindelijk weer een normaal te begrijpen script hebben.

Ja, er waren voicedubs (goeie voicedubs die moeilijk van echt te onderscheiden waren) en ik vermoed enkele stunt doubles (al moet je me niet vragen waar ze zouden zitten), maar het overgrote merendeel was een Seagal die in ieder geval de moeite lijkt te nemen normaal te acteren en naast zijn gebruikelijke stoere fluisteren weer eens wat schreeuwt. Ik vond persoonlijk de andere acteurs ook lang niet slecht en was helemaal blij te zien dat er eindelijk een goed herkenbare schurk in zat.

De actie zelf was nog steeds overduidelijk van dezelfde regisseur die ook Kill Switch bracht (herhalingen van enkele klappen en veel close-ups), maar dit keer zonder echt te irriteren: de actie was vlot, veelvuldig aanwezig, afwisselend (vuistslagen, kicks, shoot-outs, explosies en natuurlijk een hoop zaken die ik bij aikido les ook veelvuldig heb teruggezien) en bovenal professioneel geschoten.

Wat ik nog het leukste vond waren de verwijzingen naar zijn oudere films, die voor een echte Seagalogist duidelijk te herkennen waren: 1. Het feit dat zijn dochter voor dood doorgaat, terwijl ze nog leeft, zoals het in Hard To Kill gebeurde 2. de uit On Deadly Ground te herkennen methode om een shotgun af te pakken en meteen terug te gebruiken 3. het eindgevecht a la Out For Justice waar Seagal een in eerste instantie onverslaanbare boef met gemak alle hoeken van de kamer laat zien en 4. het rennen zoals we in Nico ook zagen Verder konden we ook weer genieten van een hoop gebroken glas, de oude vriend waar verder geen uitleg over te vinden is, de 'how badass is this guy?' quotes en het feit dat Seagal zichzelf weer een andere cultuur heeft aangemeten.

Het Russisch werkte overigens goed. Niet alleen was het leuk om Steven weer een andere taal te zien spreken (hoeveel kent hij er wel niet?): het liet de kijker meteen geen twijfel over hoe slecht het milieu was waar onze beste man zich in bevond. Overigens ook interessant om te zien dat we wel het standaard maffia verhaal hadden (zoals we het in Nico en Out For Justice ook zagen), maar dat er in geen velden of wegen een link met de CIA/FBI gelegd werd.

Donc, het editten van gevechten verliep soms nog wat chaotisch enhet script was cliche, maar dit was precies het soort film wat ik van de grote man (die overigens verdraaid goed in vorm was, afgevallen leek en nog steeds doodeng is) wil zien. Chapeau Seagal, ik heb na het drakerige Kill Switch weer helemaal vertrouwen in de toekomst!

Net als het geval was bij Creepshow en Cat's Eye mag ik die films waarbij men meerdere horrorverhalen in het product stopt graag zien. Helemaal deze keer: Romero en Argento (laatste eindelijk eens met een compleet Amerikaanse cast, ik trek die halve Italiaanse casts nooit goed) met hulp van Tom Savini, gebaseerd op de werken van Edgar Allen Poe! Wat kan daar nu mis mee gaan?

Het eerste verhaal The Facts In The Case Of Mr. Valdemar vond ik persoonlijk qua verhaal en sfeer het beste. Goed acteerwerk en een fijn luguber sfeertje zorgen voor een fijne opening. Jammer dat de film de mist in gaat met het matige uitwerking van de grote plotwending: die Others zien er uitzonderlijk teleurstellend uit met hun strakke witte pakjes, waardoor een groot gedeelte van de sfeer op het einde verloren gaat. Desalniettemin intrigeert dit verhaal het meeste van de twee.

In het geval van The Black Cat moet ik toegeven dat ik de positieve feedback over Keitel's acteerwerk nog niet helemaal begrijp, want zo sterk vond ik hem absoluut niet. Niet slecht, maar die afgang naar waanzin had veel duidelijker weergegeven kunnen worden. Qua gore viel hier wel een stuk meer te genieten dan het geval was in het eerste verhaal en ook de zwarte kat is een eng mormel (ik ben dol op katten en heb ook een zwarte kat, maar als hij zich zo zou gedragen als in de film, dan had ik hem waarschijnlijk ook al lang naar een asiel gebracht). Qua regie is Argento's werk ook beduidend beter dan dat van Romero.

Alles bij elkaar vind ik het alsnog moeilijk om een verhaal echt boven het ander te zetten, al was The Black Cat hoogstwaarschijnlijk de winnaar geweest als men het verhaal wat minder had afgeraffeld, terwijl The Facts In The Case Of Mr. Valdemar heel veel profijt had gehad van betere creature effects. Alsnog een erg sfeervol product.

Als kind was ik helemaal verzot op Dune. Let wel: het eerste deel van de boekenserie, de film zelf viel me heel erg tegen nadat ik hem voor enkele euro's had aangeschaft. Toen ik hem vervolgens 3 jaar later nog eens bekeek viel het me uiteindelijk weer mee, om vervolgens nu weer heel erg tegen te vallen. Op zich is het ergens wel leuk als je mening iedere keer weer veranderd bij het zien van een film, maar ik kan me op het moment toch niet voorstellen dat ik me er nog een vierde keer aan ga wagen. De film is namelijk uitzonderlijk saai.

Ik ben in dat opzicht al blij dat ik de 'korte' versie van 137 minuten gezien heb, want nog een half uur extra had ik waarschijnlijk niet aangekund. Kyle MacLachlan is zeer ongeinspireerd, Francesca Annis kijkt ook maar wat voor zich uit, terwijl Patrick Stewart, Sting, Max van Sydow en Brad Dourif te weinig tijd krijgen om echt iets met hun rollen te doen. Kenneth McMillan is eigenlijk de enige echt goeie acteur hier, maar door de geslaagde make-up zijn er fijnere dingen om naar te kijken. En dan die hinderlijke voice-overs die vrij duidelijk maken dat het onmogelijk is om zoveel stiltes in een film te laten vallen zonder uitleg. Dat gefluister werkt op de zenuwen en komt heel geforceerd over.

De special effects zijn in veel opzichten een lachertje. De wormen zien er nog goed uit, maar zodra we beelden zien van die fantastische forcefields rondom pakken wordt het allemaal heel knullig en hilarisch. Wat betreft make-up zit het wel goed, maar zodra de film eindelijk de stiltes doorbreekt vallen de epische actiescenes toch wel tegen in vergelijking met andere science-fiction films uit die tijd.

Ik moet toegeven dat de kostuums en design toch best mooi is in veel gevallen, maar dit zorgt uiteindelijk niet voor een fijne zit door de film. Ik ga me toch maar eens richten op de Children Of Dune-miniserie in de hoop dat we tegenwoordig iets beter zijn in het omzetten van klassieke boeken naar het scherm. Komt overigens ook nog eens bij dat Lynch absoluut niet de juiste regisseur is voor dit soort films, een Spielberg of een Scott had hier toentertijd veel meer mee kunnen doen.

Thora Birch was het grootste nadeel aan de hele film met haar miserabele acteerwerk, de rest van de crew deed op respectabele wijze hun best om er toch nog iets van te maken (Jeremy Irons deed het gewoon goed als slechterik). Ik bekeek deze film niet met de gedachte een goede film te zien, eerder goedkoop vermaak en dat werkte prima.

Goed, de special effects waren ondermaats en veel dingen klopten niet met het spel (speel het zelf al een aantal jaren) of waren gewoon vervelend en hinderlijk (ik noem Marlon Wayans, dit soort figuren horen niet in een fantasy setting). Echter, veel stukken waren best grappig en soms zelfs spannend (het eindgevecht op de toren bijvoorbeeld) te noemen.

Vanuit objectief standpunt is dit een baggerfilm, gelukkig is objectiviteit een illusie en kan ik de film met een gerust hard subjectief gezien 3 sterren geven voor het enorme vermakelijkheidsgehalte.

Sterk vervolg op een matig eerste deel (dat toch vermakelijk was). De acteurs zijn onbekend, maar zeer goed terwijl men met een beperkt budget toch aardige special effects heeft kunnen neerzetten. Voor de Dungeons & Dragons spelers onder ons valt er een hoop bekends te zien, al vraag ik me nog steeds af welke speler in het echt zijn cleric zo suicidaal aan zijn einde zou laten komen tegen een draak?