Opinions

Het eerste deel uit deze reeks (degene met Statham, niet met Carradine) was voor mij heerlijk vermakelijk geweld in een dystopisch jasje. Met een fractie van het budget en een net iets minder imposante cast, was het dan ook vooral niet teveel verwachten en hopen op het beste. Allereerst kan ik vrij duidelijk stellen dat de film vanzelfsprekend minder sterk is dan het eerste deel, maar over het geheel was ik zeer aangenaam verrast!

De film opent wat traag en het duurt erg lang voor er geraced wordt. Daar komt ook bij dat de gevechten soms net iets te duidelijk tonen dat klappen geen gezichten raken, of dat de choreografie net niet al te spectaculair is. Halverwege de film komt hier echter wat verandering in, helemaal op het punt dat de races uiteindelijk beginnen is het duidelijk dat Reiné er toch in is geslaagd om een portie over the top geweld te serveren op een manier dat het lijkt op een high budget film.

Ik mag Luke Goss persoonlijk best goed als acteur, maar een Statham is hij niet. Aan de andere kant maakt het niet zoveel uit, omdat de film niet alleen om hem draait, maar ook om leuke rollen van Trejo, Rhames, Cohan en de immer imposante Sean Bean (bij wie het altijd weer de vraag is of hij het einde van de film wel of niet haalt). Death Race 2 is wat mij betreft gewoon een erg leuk vervolg, die veel beter uit de verf komt dan ik oorspronkelijk had verwacht.

Dit was verre van de over the top goedkope crap die ik had gehoopt dat het zou zijn. Ja, het hele concept van mensen voor punten omver rijden (Carmaggedon moet het ergens vandaan gehaald hebben) in een bizarre maatschappij waarin dit ook gezien wordt als op en top Amerikaans vermaak moet in feite een flinke dosis gave pulp met zich meebrengen. De film faalt echter op de meest cruciale punten van over the top vermaak.

Voor een film waarin men aangeeft dat kinderen en bejaarden het meeste punten opleveren, is het een uitzonderlijk grote deceptie dat geen enkele van deze personen dan ook geraakt wordt. Nee hoor, het zijn gewoon volwassen blanken, waarmee de politieke correctheid toch een flinke dosis van ware shocks laat liggen. Daarnaast de personages zelf ook: waarom een blond nazipersonage neerzetten zonder ook maar gebruik te maken van enige vorm van over the top accent?

De personages zelf zijn mild genietbaar. Stallone komt er nog het meeste mee weg, al blijft het treurig dat hij toch overduidelijk de beste acteur is in dit werkje. Carradine begin ik een steeds grotere hekel aan te krijgen in welke film dan ook. De hoeveelheid karakterloze vrouwen die er alleen inzitten als eyecandy zijn eveneens compleet vergetelijk.

De actie is niet spectaculair en vooral goedkoop. Enkele scenes waarin er lichte gore te zien is en de potentie van een pulpspektakel naar voren komt, maar deze zijn toch echt in de minderheid. Noem het een tekort aan budget of ballen, het komt er gewoon op neer dat Death Race 2000 zijn insteek nergens waar maakt.

Wat wel erg te genieten is, zijn enkele van de meest pijnlijke oneliners en grappen die bewust of onbewust wel degelijk passen in het straatje waar deze film hoort te zitten. Buiten enkele hilarische opmerkingen over Fransen, Thomasina Pain en de oppervlakkige parodie van de Amerikaanse maatschappij, is het ook een fijn iets dat de film gewoon lekker snel voorbij gaat. Het verveelt nergens, maar het is ook gewoon nergens zo genietbaar als ik had gehoopt. De remake heeft dit vele malen beter gedaan.

Met uitzondering van het erbarmelijke origineel uit de jaren '70, blijft de Death Race serie best goed werken. Wederom zijn de vechtscenes werkelijk verschrikkelijk gefilmd, maar de races zelf en het daarbij horende geweld zien er fantastisch uit. Met Dougray Scott heeft de reeks er daarna een prima acteur bij, terwijl de talenten van Goss en Trejo op zich nog steeds prima werken.

De film lijdt echter helaas licht onder een vreemd westers/koloniaal tintje in de weergave van de lokale bevolking. Ik begrijp dat het een futuristisch tintje moet hebben, waardoor het allemaal ook weer niet te serieus genomen hoeft te worden, maar alsnog is er een punt van plaatsvervangende schaamte als je mensen praktisch als wilde inboorlingen ziet rondrennen.

Toch leidt dit ook weer niet te veel af om de film echt te haten. De cast is bij vlagen erg goed, het verhaal is verrassend uitgedacht met een goede twist op het einde en de actie is nog steeds spectaculair. Er hoeft van mij ook weer niet per se een nieuwe film nog te komen, maar ze hebben nu wel een voorzet gegeven naar een oneindige reeks van vervolgen wat vanuit marketingtechnisch oogpunt gezien nog best slim is gedaan. Ik ben positief verrast in ieder geval!

Ondanks het feit dat er niet bijster veel vechtscenes inzitten ben ik zeer positief over deze film. Het verhaal was goed uitgewerkt (afgezien van het character van The Sandman, wie of wat of waar hij was of vandaan kwam was onduidelijk, helemaal waarom hij zo moeilijk dood ging), het acteerwerk was zeker niet verkeerd en de algehele sfeer zorgde toch voor goede spanning.

Ik noemde al dat er weinig vechtscenes inzaten; dit is waar, maar stoort geen moment omdat het de film wat extra realisme en een minder cartoony uiterlijk geeft. Natuurlijk blijft het een actiefilm die geen moment te serieus te nemen is (de spontane vrijpartij van Seagal met Cynthia Gibb is hier een typisch voorbeeld van, maar de makers hebben er weldegelijk voor gezorgd dat de film als een van de eerste JCVD films een poging doet serieuzer genomen te worden.

De knokpartijen die er wel inzaten waren overigens prima en Jean-Claude waardig. Wederom kan ik ook met geen mogelijkheid zeggen dat ik hem daarnaast slecht vond acteren, maar Robert Guillaume stal de show met zijn ijzersterke rol als oude gevangenisrot. Patrick Kilpatrick was voornamelijk eng.

Bizar filmpje, die toch gered wordt door de nodige over the top scenes (Rutger Hauer die wordt aangevallen door topless kickboksters) en de kunstjes van Mark Dacascos, die ik toch altijd graag mag zien vechten. Men heeft goed rekening gehouden met de leeftijd van Hauer en er niet voor gekozen hem door de lucht te laten vliegen, maar laat hem gewoon zijn ding doen in behoorlijk geschoten shootouts.Yvonne Sciò heeft de dankbare rol van de knappe verleidster, maar afgezien van deze drie personen zijn er vrij weinig echt memorabele acteurs te noemen. Leuk tijdverdrijf voor de anderhalf uur die film duurt.

Betere animaties, Akira is een gaver personage geworden en de soundtrack is een stuk minder lame. Jammer dat de film halverwege overslaat in een lange DBZ vechtscene die nergens echt naartoe gaat. Toch, de demonen (die in minder grote getallen aanwezig zijn) zorgen in de eerste helft van de film voor leuke situaties en fijne macabere gebeurtenissen, zoals het moment dat Akira er achter komt dat zijn moeder op het schild van die eerste demon zit.

Op basis van de eerste helft zou ik de film zeker beter dan de eerste noemen, het einde is een domper. Desalniettemin nog steeds best leuk.

Interessant eerste deel, waarbij vooral de scenes van de demonenwereld van miljoenen jaren geleden erg de moeite waard zijn. Jammer dat de film helaas voor het grootste gedeelte bestaat uit gepraat, iets wat door het feit dat het verhaal zelf totaal niet interessant is, alsnog vrij jammer is.

Al met al is Devil Man: The Birth zeker geen verkeerde anime, daarvoor is het sfeertje goed genoeg en zijn de creaturen zeker meer dan te genieten, het is alleen jammer dat het qua gebeurtenissen wat vreemd verdeeld is en de soundtrack bij vlagen zo abominabel is, dat de impact van de schokkende scenes totaal teniet gedaan wordt. Als hier nog eens een remake of animereeks van uit komt hoop ik toch vooral op meer gore en macabere situaties!

Ik begrijp de slechte verhalen over de CGI, maar de animatronichaaien waren vele malen beter dan de vier Jaws films bij elkaar. Niet alleen was het uiterlijk van de beesten zeer overtuigend angstaanjagend (Makohaaien zien er dan ook venijnig uit, al blijf ik me afvragen waarom men een van de haaien tijgerhaai noemde, die beesten hebben toch duidelijk een stompe neus en karteltanden), de bewegingen kwamen ook zeer realistisch over (met uitzondering van het achteruit kunnen zwemmen).

Waar de film mijns inziens wat faalt is het creeeren van interessante personages. Bij de deleted scenes van de dvd staan echter wel een aantal scenes die voor de ontwikkeling van de characters bijzonder goed zouden zijn geweest, helaas heeft men besloten om de film wat meer vaart te geven in plaats van zich op drama te focussen. Dat maakt Deep Blue Sea voornamelijk een actiefilm en niets meer dan dat.

Toch is er genoeg te genieten. Haaien blijven doodenge vijanden (voor mij althans) en er zijn genoeg spannende scenes waar dit naar voren komt. Verder is er een beetje humor en een beetje drama, maar geen van beide aspecten komt echt groots naar voren. Voor de mensen die genoegen nemen met achtervolgingen, explosies en wat bloed is Deep Blue Sea in dat opzicht dan ook best geslaagd, zij die iets meer zoeken zullen het een behoorlijke tegenvaller vinden.

Het is praktisch onmogelijk om Deep Impact en Armageddon niet te vergelijken met elkaar. Waar Armageddon is over the top actiefilm is met larger than life hoofdpersonen, is Deep Impact een film die eigenlijk niet om special effects draait, maar om drama en menselijke karakters. Armageddon is in dat opzicht overduidelijk een leukere film om te zien, al heeft Deep Impact net iets meer 'normale' kwaliteiten. Het acteerwerk is behoorlijk goed, zelfs Elijah Wood kwam niet vervelend over en de afzonderlijke verhaallijnen van menselijk strubbelingen waren intrigerend. Helaas vervalt de film ook in een aantal afzichtelijk, zoete situaties en problemen die nooit hadden hoeven bestaan met Leelee Sobieski's personage die haar ouders eerst niet wil achterlaten, maar later als Elijah op de motor aan komt rijden, wel erg snel weggaat. Als ze nu gewoon meteen was meegegaan was er niets aan de hand geweest.

De film draait verder overduidelijk niet om special effects. Veel dingen gebeuren off-screen of we krijgen pas op het einde iets te zien. In dat opzicht is Deep Impact meer een dramafilm dan actie of sciencefiction. Echt erg is dat ook weer niet, dat zorgt er in ieder geval voor dat we ten minste geen kopie van Michael Bay's filmpje krijgen. Echt goed zou ik het geheel echter ook weer niet durven noemen.

Onderschat werkje dit. Natuurlijk is het in vergelijking met The Abyss (DeepStar Six was eerder geschreven) allemaal wat low-budget en minder goed uitgewerkt, maar voor het budget heeft men een goed acterende cast en behoorlijke special effects neergezet. Jammer dat het monster pas na een uur in beeld komt, maar het ziet er prima uit en komt in ieder geval over als een meer realistische dreiging dan de CGI aliens uit The Abyss.

Acteerwerk was trouwens erg goed. Personages zijn goed uitgewerkt en zijn voor het grootste gedeelte meer dan slechts het volgende slachtoffer. Dat het verhaal verder niet heel sterk is, is dan weer toch iets minder een probleem, van tevoren is het al vrij moeilijk om te verwachten dat een monsterflick als dit echt hoogstaand zal zijn. De soundtrack is wel gruwelijke kitsch, maar al met al is DeepStar Six een zeer behoorlijke film.

Of John Landis nu echt de uitgesproken regisseur is om zichzelf een Master Of Horror te mogen noemen kunnen we over discussieren, dat hij echter wel een gevoel voor humor heeft moge duidelijk zijn. Deer Woman is niet eng, maar wel bijzonder grappig. Het gaat hier niet alleen om het hilarisch gegeven van een vrouw met hertenbenen die tijdens de seks haar mannelijke slachtoffers doodtrappelt, waarbij al leuk de spot wordt gedreven in de film door de indiaanse jongeman die de twee agenten deze mythe uitlegt en zich afvraagt waarom de vraag 'waarom?' altijd gesteld wordt, ook de intertextualiteit waarbij verwezen wordt naar een onbekende, moordende wolf in Londen in 1981 is zeer vermakelijk.

Het acteerwerk is dan niet heel sterk, Brian Benben zet een leuke cynische rol neer. Dat de film uiteindelijk niet bijster veel gore heeft en echt meer een komedie dan een horrorfilm is, doet niks af aan het feit dat ik me bijzonder heb vermaakt met dit werkje. Zeker niet goed, maar erg leuk.

Wat betreft regie is dit wel Dolph's beste, maar toch viel er van Missionary Man en The Mechanik wat meer te genieten. Ik kan mijn vinger er nog niet compleet op leggen waarom, maar er ontbrak toch gewoon iets hier, ondanks de sterke cast, de veelvuldig aanwezig zijnde (maar toch soms wat saaie) actie en de goeie cinematografie. Misschien was het script toch net iets te ver gezocht, hinderde de soundtrack me, of miste ik wat opzienbarende meer over the top actie?

Maar goed, Jerry Springer deed het goed als president, de film werd nooit echt saai en de actie was wel rauw en bloederig. Een film die in ieder geval laat zien dat Lundgren ook achter de camera iets leuks kan leveren, nu nog een beter script.

Behoorlijk knudde allemaal. Chuck wilde niet na een helikopterongeluk in de tweede film en daardoor lijkt dit deel vooral heel knullig en low-budget. Zoonlief Mike Norris heeft net als de rest van de acteurs amper uitstraling en kan zich ook heel moeilijk interessant maken in de domme rol die voor hem geschreven is. Verder een absurd xenofobe film waar nu een hoop ophef over gemaakt zou worden. Wat te denken van de beginscene waarin een naakte moslima in een bomgordel gehesen wordt of de gruwelijke stereotyperingen van Sudaliers (hoe verzinnen ze het) als vieze, verkrachtende zwijnen.

Verder absoluut grappig in alle ongein. De soundtrack is weer eens veel te aanwezig, de actie is zoals een typische Firstenberg film betaamd erg matig gefilmd en alles ontploft. Zo heeft Cannon er wel meer gemaakt, goed is het echt niet te noemen.

Ik mag dan wel een groot Jean-Claude van Damme fan zijn, dit is de eerste keer dat ik een onvoldoende geef omdat de film alles wat een Jean-Claude film gaaf kan maken miste. Geen leuke sidekick (a la Lionheart en Universal Soldier), geen interessante slechterik (zoals in Until Death en Hard Target), een grondig gebrek aan humor en bovenal matige actie (wel een paar kicks, maar nergens een echt interessant gevecht). De special effects waren niet zo erg als ik had verwacht, maar het saaie verhaal en het matige acteerwerk erbij maakten toch dat dit verreweg de minst interessante film van mijn Belgische held is.

Meer visuele horror, minder psychologische horror. De eerste film was heel sterk omdat het een perfecte combinatie van claustrofobische, onderbelichte ruimtes met enkele effectieve schrikeffecten was. Het vervolg is beduidend minder eng, juist omdat die effectieve belichting hier plaats had gemaakt voor complete overbelichting in vele scenes. Ik weet dat je wat kunstmatig licht moet inzetten om het duidelijk te maken voor het publiek, maar op deze manier was het hele enge sfeertje wel meteen weg.

Wat over blijft zijn enkele leuke schrik-scenes en vooral veel gore. Alles bij elkaar erg vermakelijk, maar vele malen minder interessant dan de eerste film (die ook een veel beter script had). Leuk, maar tegelijkertijd erg zinloos vervolg.

Ok... ik heb nog een hartig woordje te spreken met de volwassen personen die me op het hart drukten dat de minions van Gru zo ongelooflijk schattig en grappig waren, want ik heb het idee dat je wel uitzonderlijk kinds moet zijn om van deze gele drollen te moeten lachen. Maar goed, ik kreeg van het weekend al te horen op een verjaardag dat ik cynisch was, dus misschien dat ik daar maar vrede mee moet nemen. Despicable Me viel me verder nog geeneens heel erg tegen, al lag dat voornamelijk aan het feit dat de kinderen niet zo vervelend waren als ik had verwacht en het feit dat Grue zelf best een leuk personage was. Jammer dat Vector strontvervelend was en de minions een hoop verpestten.

De film is qua humor soms wel een vreemde eend in de bijt van de Amerikaanse geanimeerde familiefilms-stal. Dit werkt voor het gros van de tijd wel, al verliest de film aan het einde langzaamaan zijn venijn.Toch is het een verademing om weer eens wat verwijzingen naar dood en verderf te zien (de iron maiden grap) in plaats van poep en pies (helaas erg vaak het gevoel bij de minions). Qua animaties ziet het er in ieder geval allemaal niet uit, maar ik kan me ook niet voorstellen dat men hier voor een oscar ging.

Uiteindelijk is Despicable Me vooral lichtvoetig en gelukkig nergens te sentimenteel, maar toch net te cliché om echt interessant te zijn. Had met dit concept toch een stuk beter kunnen zijn, maar gelukkig ook een stuk slechter.

Ik ben het met punt 1,3 en 4 helemaal eens. Het schieten stoorde me echter vrij weinig en de oneliners heb ik niet gemist. Niet dat ze er waren, maar het hoefde hier niet per se bij. Dolph bewijst in ieder geval goed te kunnen acteren, evenals de scholieren. Jammer dat er niet meer knokwerk inzat, maar voor zo'n lowbudget film vond ik het geheel goed in elkaar zitten en redelijk vermakelijk.

Ergens was het nog geeneens zo'n gigantische kutfilm. Vanzelfsprekend waren de figuren te lachwekkend voor woorden, maar de grappen werkten weldegelijk en met het geringe budget verbaasd het me dat ik me geen minuut verveelt heb. **1/2

Lang niet slecht door de sterke cast en een fijne hoeveelheid gore, maar tegen het einde beginnen de onderlinge relaties en het dramagehalte wat tegen te staan. De vergelijkingen met 28 Days Later zijn vanzelfsprekend niet ver, maar ergens deed de film me in het begin toch ook behoorlijk denken aan de Resident Evil spellen door de setting, wat toch een stuk bijdroeg aan de sfeer.

Echter, vanaf het moment dat enkele overlevenden zich samen in een schuur beginnen te verschansen, begint de spanning langzaamaan in te zakken en maakt dit plaats voor net iets meer karakterontwikkeling dan de film nodig heeft. Toch jammer, want met het geringe budget heeft men toch een behoorlijk leuke film neergezet.

Mijn eerste Rob Zombie film en naar wat ik begrijp ook een vervolg. Dat maakt het wat moeilijk om de film compleet op waarde te schatten, omdat ik geen idee heb of dit werkje in vergelijking met het eerste deel House Of 1000 Corpses wel of geen eer doet aan Zombie's stijl. Op zichzelf kan ik in ieder geval zeggen dat The Devil's Rejects een heerlijk absurde en bij vlagen zeer harde (en tegelijkertijd droogkomische) horrorfilm is. Het meest interessante is eigenlijk dat de familieleden niet zomaar bordkartonnen figuren zijn, maar wel degelijk een personage hebben gekregen om zich mee uit te leven. Het is dan wel geen goed karakter, maar ze hebben in ieder geval nog wel een karakter, dat maakt personages als Otis en natuurlijk Captain Spaulding zoveel malen interessanter dan de standaard badguys.

Zombie's regie is erg sterk, maar het is voornamelijk de perfect gekozen soundtrack die de beelden zoveel meer kracht geeft. Helemaal de eindscene met Freebird op de achtergrond is een prachtige combinatie van slow motion geweld en het relativerende karakter van de muziek, die tegelijkertijd de scene zoveel malen krachtiger maakt. Dat de film bij vlagen dan weer gewoonweg grof en ongemakkelijk is om te zien (zoals de aanranding in de hotelkamer), maakt het eigenlijk alleen maar beter.

Toch benieuwd hoe House Of 1000 Corpses precies is, als het net zo'n portie goed gefilmde walgelijkheid is, dan weet ik zeker dat hij me ook zal bevallen.

Na Retrograde dacht ik het slechtste van Dolph wel gehad te hebben en gelukkig is dat ook waar gebleken, want echt rampzalig was Diamond Dogs niet. Door het simpele verhaaltje, matig acteerwerk en enkele irritante personages zou ik de film zeker niet goed durven noemen, maar de achtergronden waren mooi en er was voldoende actie aanwezig om het niet saai te laten worden. Er had echter zoveel meer in kunnen zitten (interessantere dialogen om mee te beginnen) dat het op het randje van voldoende/onvoldoende valt.

Na de enorme hoeveelheid pijnlijke komediezooi die ik de afgelopen maanden heb gezien, begint het nu langzaamaan weer goed te komen. Ik zal niet zeggen dat The Dictator een briljante film is, maar ik ben alsnog uitzonderlijk blij dat men ook in de VS af en toe nog komedies die praktisch alle taboes doorbreken in de bioscoop uitzenden. Wat mij betreft is Aladeen in ieder geval een leuker typetje dan Borat en Bruno en bijna even leuk als Ali G. De film heeft een flinke portie seksisme, racisme, homofobie en komt dan uiteindelijk ineens met een speech die alsnog een politieke lading meegeeft en net een klein stukje diepgang over alle botte onzin heen smeert. En wat mij betreft mag het ook zo zijn. Sacha Baron Cohen is een komisch genie die grossiert met humor die balanceert op het randje van puur platvloerse zooi en hilarische satire. Ik wou dat de echte dictatoren zo waren, dan zou het nieuws nog eens om te lachen zijn.

Ach, de Bond-films leunden met Brosnan (mijn minst favoriete Bond) toch al meer op actie dan op script, dus zo'n teleurstelling was dit nu ook niet. Spijtig van de zeer matige CGI-effecten, dat had toch echt beter gekund. De achtervolgingsscenes daarentegen zijn, ondanks het feit dat ze gigantisch over the top zijn, nog steeds zeer vermakelijk. Het aantal one-liners was dit keer wel pijnlijk overdreven, dan was eigenlijk de enige echt leuke 'How's that for a punchline?'

Berry was een behoorlijke miscast, zij en Brosnan leken sowieso vrij weinig chemie te hebben. Gelukkig dat Pike wel een zeer degelijke Bondgirl neerzet, anders was het toch erg teleurstellend geweest. Qua slechteriken was er niks mis met deze film, al moet ik toegeven dat ik het toch wel zeer slordig vind dat na zijn transformatie ineens compleet onkundig in Taekwondo was geworden, hiervoor beloofde het namelijk qua vechtscenes interessant te worden.

Vermakelijk, niks meer dan dat, ik ben dan toch blij dat we tegenwoordig Craig hebben.

Wow. Dit was in 2000 nog een van de best verdienende films van het jaar? Werkelijk onbegrijpelijk. Ik zou zo ver durven gaan om te stellen dat het nu voor het eerst is dat ik een Disneyfilm amper uit te zitten vind. Of het nu die onooglijk lelijke aapjes zijn, het werkelijk simplistisch van The Land Before Time en Fantasia gejatte script (beide betere films), de duffe personages of het slechte voiceacting werk is: Dinosaur is in praktisch ieder opzicht een enorme flop. Blij dat Disney dit niet verder heeft doorgezet. Klein pluspuntje voor de carnotaurussen die er iig nog enigszins goed uitzagen. Een dikke middelvinger naar het feit dat er een ankylosaurus inzit die zich als een hond gedraagt.

Alles bij elkaar toch na alle grote verhalen die ik over deze film had gehoord toch een kleine tegenvaller. De actie was dan wel zeer spectaculair en de soundtrack was zeer sfeervol, echt veel meer dan dat had de film voor mij toch niet te bieden. De hele relatie tussen de agent en de moordenaar kwam voor mij gewoon niet uit de verf, het was gewoon behoorlijk onrealistisch en ietwat knullig. De ondertiteling werkte daar behoorlijk aan mee, maar het valt me bij veel Hong Kong Legends films gewoon op dat de subs vaak wat te wensen over laten.

Puur spektakel, beter uitgewerkte personages dan de gemiddelde Hong Legends films bieden, maar ook niet veel meer dan dit.

Ietsje beter dan Diamond Dogs, maar over de gehele regel toch een stuk minder dan Sweepers en Detention. De actie die aanwezig was, was zeker vermakelijk, maar een aantal acteurs waren afgrijselijk, het verhaal kon echt een stuk beter uitgewerkt en tussen de actiescenes door was het lang niet altijd spannend (soms zelfs saai) om de aandacht er lang bij vast te houden.

Dolph's knokscenes waren wel erg gaaf, de shootouts waren soms wat amateuristisch.

Joepie, het leger zuurpruimen is reeds gearriveerd om te wijzen op triviale zaken die het plezier van het kijken voor mij in ieder geval niet hebben weggehaald. Ja, het is een over the top actiefilm, maar wel precies een die het echte actieheldengevoel een stuk beter naar boven laat komen dan de hedendaagse Hollywood CGI meuk. Daarnaast blijft het een verademing om te zien dat Dolph als 55plusser nog steeds prima in staat is om zelf klappen en schoppen uit te delen.

Het verhaal? Heerlijk ongecompliceerd. Het acteerwerk van Dolph en Michael Parre was prima te doen, waar de rest van de cast inderdaad wat zwakjes was, maar zolang de in grote getalen aanwezige explosies aanwezig bleven interesseerde het me vrij weinig eigenlijk. Oh ja, Gina May is een prachtige vrouw.

Ik ben persoonlijk juist blij met de veelzijdigheid in Dolph's carriere omdat hij met films als The Shooter/Hidden Assassin en Men Of War goed laat zien dat hij prima in staat is diepgang aan te brengen, terwijl films als Direct Contact gewoon ongecompliceerd knokwerk is. Gezeur over de special effects begrijp ik in dit geval niet, want de enige die echt aanwezig waren (ontploffingen) waren zeer overtuigend, terwijl de resterende actie lekker bloederig was.

Ach wat, nu heb ik mezelf ook wel overtuigd om de film nog iets hoger te raten. Samen met de laatste Seagal in ieder geval het bewijs dat de oldschool actieheld nog lang niet dood is.

De eerste film in deze geniale reeks kent veel sterke momenten, heeft goed acteerwerk van zowel de pro-, als antagonisten, bevat een goede soundtrack en voor een politiefilm een interessant script. Dit alles verhult echter niet dat de film op den duur ietwat saai kan worden, maar echt hinderlijk is het niet. Leuke film, maar zeker niet de beste uit de reeks.

Fijne film. Ook al moet ik iedere keer weer wennen aan het feit dat David Morse kennelijk meer bad guys dan good guys heeft gespeeld (ik ken hem toch vooral van The Green Mile), doet hij het toch wel erg fijn als sinistere buurman. LeBouef blijft voor mij ook iedere keer een aangename verrassing, een van de weinige jongere acteurs die in films een fijne combinatie van jeugdige onnozelheid en volwassen acteerwerk kan neerzetten.

Het concept is niet heel origineel (ik kan alleen Rear Window's remake met Christoper Reeve), maar houd de aandacht toch genoeg vast om nergens echt vervelend te worden. Niet alles is even logisch, maar de spanning zit er goed genoeg in om ervoor te zorgen dat ik mezelf tijdens de film niet teveel vragen stelde over de geloofwaardigheid van de gebeurtenissen. Wat wel jammer is, is het feit dat de film op bepaalde punten (helemaal het einde) gewoon net iets te licht is, een klein beetje meer horror of actie had geen kwaad gekund, want als het een beetje spannend wordt, falen het camerawerk en de belichting toch net teveel om het helemaal goed te maken.

Toch heb ik alles bij elkaar mezelf prima vermaakt, een ietwat braaf, maar toch erg fijn filmpje.

Mijn hemel, na een reclame vraag ik me al af hoe Corey Yuen zichzelf heeft kunnen lenen voor dit wanproduct. Afgrijselijk acteerwerk, hilarische make-up en strontvervelende personages. Oh ja, Robin Shou in een rolletje als piratenleider die door de immer vreselijk acterende Jaime Pressley in elkaar geslagen wordt. 'Genieten' geblazen.

Tweede reclameblok is net begonnen en op Kane Kosugi (mag ook wel met zo'n vader) na is het qua actie janken met de pet op. Helemaal de actrices proberen uit alle macht stoer over te komen, maar ontstijgen het huppelkut-niveau nergens. De al eerder genoemde Pressley is misschien wel het ergste, al heb ik het idee dat Aoki na het volgende blok nog wel eens de overtreffende trap hiervan kan worden. Eric Roberts mag zich overigens ook weer eens schamen, zelfs in Raptor was zijn spel beter.

Nu bij het derde reclameblok ben ik de wanhoop nabij. Vrouwen die halfnaakt elkaar in de regen slappe klappen en trappen geven zijn niet sexy, het ziet er allemaal uitzonderlijk zielig uit. Ik heb veel beat 'em ups gespeeld, maar op de een of andere manier deed de DOA reeks me niks. Als de personages lijken op wat ik hier moet verduren kan ik me ook niet voorstellen dat ik de reeks ooit nog eens wil proberen. Een van de stomste zaken blijft die hele 'vriendschap' die opbloeit tussen de vrouwelijke personages, hier was amper een opzet naar toe.

Film voorbij, ineens voelt het leven weer een stuk beter en voel ik mezelf sterker. Ik ben getraind in het kijken van wat de meeste mensen 'troep' noemen. Jean-Claude van Damme, Steven Seagal, Dolph Lundgren, Chuck Norris, Gary Daniels, zelfs mensen als Dudikoff en Lamas kan ik uitzitten zonder problemen. Hoe slecht deze films ook kunnen zijn, ze zijn allen stuk voor stuk alsnog bezielder dan deze zielige aaneenschakeling van semi-naakt, afgrijselijk gestileerde gevechten, abominabel acteerwerk, zielige humor, walgelijke special effects en pseudo-emotionele verhaallijnen. Troep heeft een nieuwe betekenis gekregen, ik ben blij dat ik nu als mensen me vragen hoe ik het kan uithouden bij een film als 'Invasion USA' hen kan vertellen dat DOA: Dead Or Alive erger is dan wat men hiervoor had gedacht.

Toegegeven, ik had nog enige hoop dat er iets interessants uit zou komen toen Eric Roberts aan het gevecht begon. Ik ben fan van 's mans werk in Best Of The Best waar hij en zijn stunt double lieten zien dat ze onscreen best aardig taekwondo/karate werk kunnen leveren. Maar nee, het moest weer omgezet worden in weinig verheffend kung fu werk. In slow-motion. Slecht ge-edit. Helaas.

Corey Yuen: dit zal ik je nooit vergeven.