Opinions

Of het exploitatie is en of dit slecht is ga ik me niet over uitlaten, dat deze Crippled Masters een afgrijselijke film is kan ik echter met grote zekerheid zeggen. Een kungfu film met baggeractie faalt al meteen, helemaal als blijkt dat beide hoofdpersonen gewoon vrij weinig kaas van vechten gegeten hebben. De man zonder beentjes heeft matige handtechnieken en de man zonder armen imponeert alleen als hij een stok met zijn nek en kippenkluifje hanteert. Verder is de film een uitzonderlijk saaie aaneenschakeling van veel te lang durende en bovenal matig gechoreografeerde vechtscenes, een dom verhaal en knullige humor. Blijkt toch maar duidelijk dat er ook in dit genre een hoop troep te vinden is.

Allereerst wil ik tegenspreken dat alles van Albert Pyun kut is: Cyborg met van Damme is een geslaagde martial-arts/science-fiction met een gigantisch cultsausje erover, terwijl The Sword And The Sorcerer een meer dan vermakelijke Conan rip-off.

Nu Ticker: bij lange na niet zijn slechtste film door het acteerwerk van Sizemore en Seagal zelf (Hopper's acteerwerk deed me niet bijster veel). Wat betreft de actie was het wel een rampzalige film met 1 bijzonder slecht gefilmde Seagalscene, matige explosies en ongeinspireerde shootouts. Het verhaal was eveneens matig en leek wat afgeraffeld. Toch overtrof deze film echte troep als The Foreigner en het uitzonderlijk ondermaatse Attack Force door de uitstekende cast en de setting (de Oost-Europese locaties van Seagal's laatste DTV's zijn vaak afgrijselijk).

En waarom staat de abominabel acterende Nas zo hoog op de poster?

Spannend, deed me door het feit dat de vrouwen waar Eastwood mee omgaat het slachtoffer worden af en toe wat aan Striking Distance denken, maar was toch wat grimmiger qua sfeer. Eastwood speelde weer fijn in een detective rol die hem op het lijf geschreven is, maar het viel me toch ook op dat zijn dochter het voor en kind ook zeker niet verkeerd deed.

New Orleans blijkt iedere keer weer een goede plaats te zijn om films op te nemen. Soms feestend en vrolijk, maar op andere momenten duister en onheilspellend: de stad heeft meerdere gezichten en regisseur Tuggle slaagt er goed in dit weer te geven in de film. Het is jammer dat de film verder gewoon niet echt een interessante plottwist heeft, want dat de moordenaar een agent was, werd in het begin van de film al vrij duidelijk naar gehint. Als de moordenaar zijn gezicht daarna laat zien is hij eigenlijk lang niet zo angstaanjagend als je zou verwachten. Mede door het ietwat teleurstellende einde geen briljante film, maar de opbouw en de look zijn goed, terwijl je jezelf als kijker eigenlijk nergens hoeft te vervelen. Gewoon leuk en bij vlagen zeer spannend.

Na verloop van tijd verliest deze film toch wel wat aan kracht door de belachelijke inconsistenties van tijdreizen (een concept wat in een script toch beter uitgewerkt moet worden dan hier). Het idee is leuk, de uitwerking minder.

Gelukkig is het acteerwerk behoorlijk (een leuke Mia Sara en een lekker sarcastische Ron Silver) terwijl Jean-Claude nog een aantal stevige kicks uitdeelt. Toch deed de film me na meerdere kijkbeurten een stuk minder dan in het begin, vielen de special effects steeds meer tegen en werden de plotgaten te opvallend.

Maar... Mia Sara blijft een genot voor het oog

Het boek was vroeger een van mijn favoriete verhalen van Crichton, om teleurstelling te voorkomen ben ik er dus maar niet van uit gegaan dat het een 100% natuurgetrouwe verfilming zou worden. Men springt namelijk heel erg makkelijk met de verhaallijn om: in de Middeleeuwen praat men perfect Engels en Frans (in tegenstelling tot in het boek waar men wel degelijk oude dialecten hanteert), de belangrijkste slechterik is weggelaten en enkele personages hebben ineens een familieband. Er zijn wel meer van dit soort zaken die kunnen storen, maar uiteindelijk slaagt de film wel in het belangrijkste: de kijker vermaken.

De cast is niet altijd even sterk. Connolly heeft weinig te doen en Rossif Sutherland lijkt weinig meer dan een verlengde cameo te hebben. Anna Friel is overduidelijk niet Frans en komt daarmee wat vreemd over in de korte zinnetjes die ze in die taal toegewezen krijgt (haar Engels lijkt nog beter), maar doet verder haar best. Paul Walker en Frances O'Connor hebben in ieder geval wat chemie en komen er goed mee weg. Het is vooral Gerard Buttler die de film naar een goed niveau tilt: het perfecte uiterlijk en accent voor een historische film, aantrekkelijk en stoer, zonder teveel een pretty boy te zijn. Jammer dat zijn personage oorspronkelijk Nederlands was, maar als Schot paste hij wonderbaarlijk goed in de film. Wat mij betreft was hij ook verantwoordelijk voor de beste scene, namelijk het moment waar hij in gevecht met De Kere/Decker zijn kracht hervindt na zijn oor te zijn verloren, omdat hij beseft dat hij degene is die in het graf in de toekomst ligt.

Verder raast het allemaal in een sneltreinvaart voorbij zonder al te veel uitleg, maar vervelen doet het allemaal niet. Jammer dat het op zich interessante science-fiction verhaal van Crichton hier bijzonder onwetenschappelijk wordt neergezet, verder is de film toch wel erg leuk.

Aardige Seagalfilm die soms wat inkakt, maar toch een hoop vermakelijk actiewerk heeft. De voicedubs zijn mij persoonlijk niet opgevallen en er zaten toch een aantal leuke ouderwetse aikido moves in. Het verhaal was standaard, maar kon er mee door.

Echt goed was het allemaal alleen niet, er werd ook een hoop stock footage van andere films gebruikt en het acteerwerk was ook lang niet altijd even denderend. Gewoon vermakelijk, meer niet.

Na het zeer redelijke Ong-Bak (die mij door het eentonige gehalte van de vechtscenes wat tegenviel) maakt Tony Jaa hiermee wat mij betreft een van de martial arts klappers van de afgelopen decennia. Het verhaal mag dan graatmager zijn; het personage van Jaa is goed uitgewerkt, wordt goed gespeeld en de gekozen settings zijn briljant. Ook leuk om na Ong-Bak Petchtai Wongkamlao weer terug te zien, dit keer in een leuke rol van politie agent (met zeer matige skills in het engels spreken, maar perfect gekozen als komische noot).

Maar waar het echt om draait: de actie. Zelden heb ik zo'n zinderende waaghalzerij op het scherm voorbij zien komen en werd actie zo bruut in beeld gebracht. Botten breken, pezen worden doorgesneden, dodelijke schoppen worden overduidelijk raak tegen de hoofden van de arme stuntmannen gesmeten en het bloed vloeit rijkelijk. Vooral de scene in het winkelcentrum, waar men 4 minuten aan een stuk door filmt terwijl Jaa mensen van grote hoogtes smijt, door deuren en ramen gooit, de hersenen inslaat en strottehoofden verbrijzelt is een cinematografisch hoogstandje en zorgt tegelijkertijd voor een interessante uitdieping van de hoofdpersoon, die als naieve boerenjongen koste wat kost zijn olifant terug wil halen.

De veelvoud aan martial arts is ook heel fijn om te zien, want naast Muay Thai zien we nu ook Capoeira (van Lateef Crowder),Wushu (van John Foo) en worstelen door Nathan Jones, waarvan voornamelijk laatstgenoemde een zware tegenstander voor Jaa blijkt te zijn.

Dat deze film een matig verhaal zou hebben (iets wat ik niet vind, ik waardeer juist de eenvoud hier) deert me in het geheel niet, want de actie behoort tot de beste die ik in jaren heb gezien. Wat mij betreft wordt/is Tony Jaa de nieuwe Bruce Lee, want hij bewijst met Tom Yum Goong in ieder geval dat hij de skills, de looks en in feite het acteertalent er prima voor heeft.

Een film die me met een bijzonder dubbel gevoel achter laat. Als ik het op meer technisch vlak ga bekijken vind ik absoluut dat het camerawerk met de vele pans op middenhoogte erg goed werken, terwijl ook de soundtrack een perfecte ondersteuning van de minimalistische sfeer geeft. Het acteerwerk is tevens niet heel erg veel op aan te merken. Echter, dit alles heeft een gigantisch minpunt tegenover zich staan:

De film is zo dermate minimalistisch gefilmd en geacteerd, dat het praktisch onmogelijk voor me was om ook maar een moment iets te voelen voor de hoofdpersonen. Tony zelf toont praktisch nergens ook maar een andere gezichtsuitdrukking, wat prima is aan de hand van de omschrijving van zijn persoonlijkheid, maar de tragiek uit zich uitzonderlijk matig op deze manier. Het enige moment dat hij iets lijkt te tonen waardoor ik met hem mee zou kunnen voelen, is het moment waarop hij van de camera afgekeerd huilt nadat zijn vrouw (kennelijk) verongelukt is. Op deze manier creeer je als filmmaker helemaal niets wat mij iets laat geven om wat er precies aan de hand is. Bij een film als Maboroshi no Hikari werden de personages ook wat afstandelijk weergegeven, maar die film had op het einde een prachtige ontlading waardoor het drama me ineens veel meer aansprak, hier gebeurde dit gewoon praktisch niet.

Een moment wat in dat opzicht voor een ommekeer had kunnen zorgen, was het punt waarop Hasiko de kleding van Eiko aan het passen is. Bij deze scene werkten de statische camerastandpunten en het feit dat ik vijf tot zeven minuten aan het kijken ben naar iemand die kleding aan het passen is, alvorens in het huilen uit te barsten, dus absoluut niet mee aan ook maar enige vorm van mimese voor me. Hier komt ook nog eens bij dat de inleiding van Tony's vader veel te lang duurde, al begrijp ik wel waarom we dit achtergrond verhaal meekregen om zo de dood van zijn vader harder aan te laten komen. Ook dit voelde ik echter niet mee.

Nee, ik waardeer men heeft geprobeerd te doen, maar de uitwerking was voor mij te minimalistisch, misschien zelfs wel nihilistisch, om echt iets voor te voelen. Ik denk dat ik in dit geval dan toch echt liever het boek zou proberen.

Toegegeven, het script was niet denderend en zeer voor de hand liggend (helemaal de reden waarom Rhames' vrouw zou zijn vermoord), maar de fantastische en spectaculaire actie maakte een hoop goed. Wilde achtervolgingen, kogelballetten, explosies, martial arts: alles was goed vertegenwoordigd en zeer goed geschoten. Wonderbaarlijk hoe men met een gering budget zo'n cast bij elkaar kan zetten, de crew heeft fantastisch zijn best gedaan.

Wat betreft de acteurs heb ik in ieder geval genoten van de neurotische Carlyle en de immer charismatische Liam Cummingham. Ving Rhames deed het niet slecht, maar was op bepaalde momenten iets te melodramatisch. Hu gaf niet haar beste prestatie, maar was in ieder geval een lust voor het oog en had mooie gevechten, waaronder een mooie scene met martial arts expert Scott Adkins (die helaas erg snel in de film dood ging, ik had hem graag meer mensen te lijf zien)

Met de hoeveelheid matige actiefilms die tegenwoordig in de bioscopen komt, verbaasde het me dat The Tournament als DTV release wordt uitgegeven, het zag er veel grootser uit dan het budget doet vermoeden. Misschien dat de cast niet groots genoeg was en het concept toch te simpel waren, wie zal het zeggen. Voor de liefhebber in ieder geval een verplichte aanschaf!

Ziet er uit als een lange aflevering van een tv-serie met een gering budget. Saaie locaties, saai script en bovenal een grondig gemis aan enige vorm van spanning. De poster hierboven en de bluray voorkant laten het lijken alsof de film spannend en dreigend is, maar dit is allemaal uitzonderlijk oppervlakkig. Conspiracies kunnen aanleiding geven voor interessante films (of ze nu waar zijn of niet, wat betreft chemtrails vind ik het bewijs erg zwak), maar het werkt hier gewoon allemaal niet.

Qua acteerwerk had het erger gekund, Anne Heche is in in ieder geval een vrij capabel actrice en is nergens hinderlijk. Dit voorkomt echter niet dat de film gewoon oersaai en bovenal braaf is. Aan de hand van de voorkant en de beschrijving op het doosje verwachtte ik nog bloed en ingewanden, maar het is allemaal uitzonderlijk PG-13/tv-film gehouden. Niet de moeite waard.

Ja, ik wist van tevoren ook wel dat het een verschrikkelijk geschreven en bovendien veel te lange zit zou worden. Maakt het echt iets uit? Ik heb een Pathé pas en zag Optimus Prime op een vuurspuwende Tyrannosaurus rijden en heb tot nu toe in ieder geval van de eerste film best genoten (en van de latere twee... een behoorlijk stuk minder), de film een eerlijke kans geven leek me zodoende geen enkel probleem. En uiteindelijk heb ik me ook best vermaakt, helemaal aangezien mijn verwachtingen toch al niet bijster hoog waren.

Goed, er valt een hoop over te zeuren. Wahlberg is niet vervelend, maar heeft een verschrikkelijk personage in een uitzonderlijk langdradige en saaie eerste act. Bay seksualiseert dit keer zelfs een minderjarig meisje en er zit wederom een verschrikkelijk irritante comic relief personage in waarvan ik al vanaf het begin hoopte dat hij dood zou gaan, iets wat gelukkig ook halverwege de film gebeurt. Verder duurt de film ook echt gruwelijk lang en had het met een half uur minder speeltijd ook echt allemaal nog wel gewerkt.

Waar ik echter wel meteen waardering voor kon uitspreken, was het feit dat de film wat 'harder' is dan de andere films. De filmbeelden waarop autobots smeken voor hun leven terwijl ze door het leger worden afgeschoten, waren verbazingwekkend rauw. Optimus Prime die Kelsey Grammar (in een gave rol) afmaakt was ook een welkome upgrade van de andere films. Hier komt ook nog eens bij kijken dat de nieuwe lading Autobots me behoorlijk beviel, al verbaas ik me er nog steeds over dat men dacht dat een Samurai-robot met Japans accent een goed idee was. Maar goed, laten we vooral niet vergeten dat het een filmreeks is over grote robots en dat logica hier niet al te nauw genomen moet worden.

De actie was weer erg leuk. China als achtergrond was weer eens een afwisseling, al kan ik me ook voorstellen dat dit vooral was omdat de steden van de vorige films onmogelijk weer opgebouwd kunnen zijn. De Dinobots zelf zitten er niet lang genoeg in, maar waren in ieder geval gaaf genoeg om een reis naar de bios af te leggen. De designs van de badguys waren sowieso ook gaaf en ik heb me dit keer aan de supporting cast geen moment hoeven ergeren, zowel Grammar als Tucci waren best gaaf.

Het blijft troep, maar ik wist waar ik aan begon en Bay weet alsnog wel hoe het qua regie allemaal zo in elkaar zit dat ik me niet hoef te vervelen. Gaarne wel die trend van alle films te lang laten duren stopzetten, want het kan echt best korter. Meer robots met gezichtskannonen, robosaurussen en anti-gravityguns!

Na wat bijgekomen te zijn van de overweldigende bioscoop ervaring kan ik in de tussentijd toch stellen dat het enige wat deze film overeind houd de behoorlijk spectaculaire actiescenes zijn. Het simpele en tegelijkertijd onvolledige script en de afgrijselijke humor en personages halen bij een tweede kijkbeurt veel weg van de lol die ik in eerste instantie had, waardoor ik me toch gedwongen voel een punt van mijn vorige score af te halen. Ik ben dol op zowel arthouse als popcorn vermaak, maar een goede film moet toch echt een bepaalde herkijkwaarde hebben om geslaagd te zijn.

Na een tweede keer toch een half puntje omlaag omdat het verhaal me na herzien toch een klein beetje stoorde vader en moeder van het jochie die huwelijksproblemen hebben etc.. De actie blijft nog steeds van hoog niveau, maar ik denk dat ik deel 3 op het moment dan toch het meest vermakelijk vond.

Deel 2 maakte er al een potje van met de werkelijk onverslaanbare, salto's makende auto, maar dit sloeg werkelijk alles... en ik genoot ervan. Het punt wat Jason Statham anders maakt dan de gemiddelde moderne actieheld (en dan denk ik even aan Angelina Jolie in Wanted of Matt Damon in de Bourne films) is de uitstraling: je weet bij meneer Statham dat hij je met het grootste gemak op de grond kan slaan en schoppen, omdat hij een getraind kickbokser is. Ik geef toe dat de martial arts in deze film soms wat onduidelijk gefilmd was, maar vanuit de vorige films weet je dat hij het echt kan. Dit maakt hem voor mij de ultieme opvolger van de generatie actiehelden Seagal/van Damme/Stallone/Norris, die echt het badass imago aan zich hadden kleven (iets wat hedendaagse acteurs in veel gevallen missen: let wel, populaire hollywoodacteurs. Mensen als Scott Adkins en Michael Jai White zitten in hetzelfde rijtje) en hun personage in het dagelijks leven ook zouden kunnen zijn.

Net als de vorige delen lijkt de film qua stijl veel te jatten van Hong Kong (Jacky Chan) werk, de Franse Taxi-reeks en de Hollywood actiefilms, maar maakt er zo'n vrolijk allegaartje van dat het me werkelijk aan mn reet zal roesten wat er allemaal onlogisch is. En ja, mevrouw de niet-Rus uit Oekraine was heel erg vervelend en acteerde afgrijselijk, maar ze zorgde wel voor een aantal situaties die zo fout waren dat het grappig werd. En lachen was precies wat ik bij dit soort films wil. Daarom krijgt deze film ook een hogere rating dan het eerste deel, waar men nog duidelijk leek te zoeken naar een stijl om de filmreeks in te plaatsen.

Misschien heb ik de boel in de verkeerde volgorde gekeken, maar in vergelijking met het uiterst vermakelijke deel 2 vond ik deze een hoop saaie stukken hebben en kwamen de martial arts scenes een stuk minder uit de verf dan in het vervolg.

Maar toch, ook deel 1 is erg vermakelijk te noemen.

Intrigerende film die toch het grootste gedeelte van zijn kracht dankt aan het samenspel tussen Theron en Bacon, die beide laten zien grootse acteurs te zijn. Het verhaal doet enigszins denken aan een film als Ransom (ontvoeringsfilms waarbij de ouders niet willen meewerken), maar heeft toch een menselijkere kant en zorgt tegelijkertijd ook voor veel sterkere en subtielere spanning. Helemaal wonderbaarlijk eigenlijk dat Courtney Love hier nog weg kwam met haar rol, ik had niet verwacht dat zij als actrice te genieten zou zijn, maar wonder boven wonder was haar spel zeer aardig. Het einde met watervliegtuig dat crasht haalde helaas iets van de spanning weg, maar neemt alsnog niet weg dat Trapped een erg fijne thriller te noemen is. Bacon als badguy is toch eigenlijk altijd wel een must.

Tegen beter weten in kijk ik dit soort films altijd als ze op tv komen en iedere keer vraag ik me weer af waarom ik mezelf er aan heb gewaagd. In dit geval is er nog een soort van waarde door het feit dat dit Emilia Clarke's eerste rol is; die moet behoorlijk blij zijn dat ze na deze film alsnog in Game Of Thrones en Terminator Genisys terecht gekomen is. Daar bedoel ik niet mee dat zij het slecht doet, integendeel, ze is de enige die er iets van maakt, maar ik kan me alsnog niet voorstellen dat iemand van het productieteam naar een film als deze zou kijken om haar over te nemen.

Verder is het weer het standaard syfy-channel routinewerk. Slecht script, slecht acteerwerk (een uitzondering) en wanstaltige special effects. Bottenmassa's die geluid maken zonder enige mogelijkheid om te kunnen vocaliseren, je moet er maar op komen. Snel vergeten dit.

Wonder boven wonder beviel deze film me erg goed. Ik geef toe dat het eindproduct over de gehele lijn bijzonder humorloos en misschien ietwat langdradig was, maar door de aanwezigheid van Sophia Myles en Rufus Sewell kwam het geheel in ieder geval overtuigend over. Ik was persoonlijk iets minder gecharmeerd van Tristan zelf: niet slecht geacteerd, maar tegelijkertijd niet de acteur met het meeste charisma. In een ondersteunende rol in de Spiderman films komt hij er mee weg, hier komt hij voornamelijk wat soft over op enkele momenten.

Maar goed, de soundtrack was mooi, de omgevingen waren goed gekozen en de actie die aanwezig was, was weldegelijk goed gefilmd. Mensen die echter verwachten een Middeleeuws actiespektakel te gaan zien zullen bedrogen uitkomen, zij die weten dat het echt een romantisch drama in historische setting is, zullen hier goed van kunnen genieten. Goed, mits ze van het genre houden natuurlijk.

Ik heb hem gisteren gekocht en ik kan hem iedereen die jaren 80 fantasyfilms met een knipoog waardeerd aanraden. De trol Torok zelf ziet er erg indrukwekkend uit en ook de special FX Sonny Bono die langzaamaan in een smerige plant verandert zijn erg mooi. De acteurs hadden iets beter hun best mogen doen maar worden nergens storend. Vergelijk de film maar met Gremlins (die trouwens overduidelijk door Troll beinvloed is)
Ik geef hem ****

Dit was inderdaad 1 van de slechtste films die ik ooit heb gezien, maar wel een vermakelijke. Slechte acteurs, foute special-fx, dom verhaal (of beter gezegd: gebrek aan) en een plot wat al helemaal nergens op slaat zorgen voor 95 bijzonder lollige minuten! Ik raad hem iedere die-hard b-freak aan ***

Onlangs heb ik bij vrienden Tron: Legacy gezien en ik kon toch niet anders dan concluderen dat ik meer achtergrond informatie nodig heb om deze film goed te kunnen beoordelen. Tron bleek op Blu-Ray niet al te duur, dus de koop geschiedde vrij rap. Allereerst wil ik toch zeggen dat ik me heel goed kan voorstellen dat deze film in 1982 een zelfde ervaring zou opleveren bij de meeste mensen als Jurassic Park bij mij deed qua special effects. Natuurlijk ziet het er nu verouderd uit, maar de kunde en charme zit er nog steeds zo overduidelijk zichtbaar in, dat ik alsnog bijzonder onder de indruk was. Daarnaast ben ik nu ook blij weer een referentie in South Park te begrijpen (mensen die Jewbilee gezien hebben begrijpen wat ik bedoel).

Het verhaal is redelijk standaard scifi, maar verveelt in ieder geval nergens. Daar komt ook bij dat zowel Bridges als Boxleitner (fijn hem ook eens in een bekende film te zien ipv Asylum zooi) en Warner behoorlijk goed acteren in de bizarre pakjes die ze moeten dragen. De film duurt daarnaast ook absoluut niet te lang, wat ervoor zorgt dat er praktisch geen verveelmomenten in zitten. Waar ik wat minder over te spreken ben is echter wel de soundtrack, die is erg mak voor een spektakel als dit.

Waarlijk genoten van deze film. Zo scherp als een Shaun Of The Dead of zo gory als een Zombieland wordt het nergens, maar Tucker And Dale vs. Evil scoort zoveel punten met het gegeven van twee hillbillies die voor de verandering niet de badguys zijn. Het acteerwerk van Tudyk en Labine is fantastisch en zorgt voor enkele hilarische momenten. Heerlijk ook hoe de film me in het begin even op het verkeerde been zette door te beginnen met de stereotype groep tieners waar je al meteen een hekel aan hebt, om gelukkig vrij snel van hen weg te gaan en ons te richten op de twee aimabele rednecks.

Op het moment dat de situatie begon met escaleren had ik het echt niet meer op het moment dat een van de tieners in de houtversnipperaar valt en de fantastische theorie die de twee daarover opperen over een zelfmoordpact (zoals tieners wel vaker doen). Je kon me eveneens opvegen op het moment dat de agent hen betrapte met het halve lichaam.

De film is nergens echt scherp qua humor of keihard in het horrordepartement, maar het is allemaal zo liefdevol gedaan dat ik geneigd ben dit met het grootste gemak te vergeven. Wat mij betreft een verfrissende film die ik zeker vaker wil zien.

Ik begrijp de massa soms totaal niet. Turbulence heeft namelijk alles wat een popcorn film populair hoort te maken en het was uiteindelijk zowel een commercieel als kritische mislukking? Waarom precies? Was er niet voldoende (goede) actie aanwezig? Was de seriemoordenaar (Liotta) niet overtuigend psychopatisch genoeg? Was Lauren Holly niet de aantrekkelijke, steeds meer kleding verliezende, heldin die we zouden moeten zien? Is het concept van een op hol geslagen vliegtuig niet interessant?

Voor mij werkte de film persoonlijk prima en alle vragen die ik hier boven stel beantwoord ik ontkennend. De actie was goed en voldoende aanwezig, Liotta was een heerlijke psychopaat, Lauren Holly was aantrekkelijk en het concept van een op hol geslagen vliegtuig verveelt niet.

Fijnste gedeelte van de film is eigenlijk nog het moment waarop het voor de kijker niet duidelijk is of Weaver nu wel of geen gek is. Nergens iets diepgaands of hoogdravends, maar Turbulence doet precies wat het moet doen: vermaken.

Helemaal mee eens. Ik geef toe, met grote tegenzin, want buiten romantische komedie vind ik romantische tienerdrama's ook nog eens bijzonder oninteressant. Maar toch, de hype van de eeuw moet je toch eens een kans geven, zelfs als je de boeken niet gelezen hebt. Dan nu het uur van de waarheid:

Verdomme, wat is die Bella toch een onsympathiek, vervelend wicht. Geen idee waarom ze zo speciaal is, maar iedereen is kennelijk helemaal weg van haar ondanks dat ze totaal geen interesse voor wie dan ook lijkt te hebben. Ja, behalve voor die hunk van een Edward, vanaf het moment dat ze hevig ademend naast hem bij biologie gaat zitten krijgt de film een soft-pornografische doktersroman wending waarbij je beide hoofdpersonen 'fantastisch' ziet acteren hoe ze klaar komen terwijl ze naar elkaar aan het kijken zijn.

Absolute hoogte/dieptepunt komt op het moment dat Bella er eindelijk achter komt wie Edward is. 'OH MY GOD, je bent zo sterk en zo snel en zo koud en zo oud en bang voor het zonlicht!!! Je bent een vampier!' Als op deze scene een spontane vrijpartij of vechtscene zou volgen, zou ik de film nog een voldoende geven voor de complete absurditeit, maar hoe Edward daarna weer overgaat op het sacraliseren van die goddelijke Bella terwijl hij al sprankelend door het zonlicht loopt en zij hem al zwetend toefluistert dat hij zo mooi is, daar gaat het gewoon helemaal fout. Deze film neemt zichzelf te serieus.

Dan over naar de befaamde honkbalscene waaruit blijkt dat vampiers als ze boos zijn ineens een kung fu houding aannemen en sissen als katten. De plotwending hier van evil vampiers die maar wat graag vriendinnetjes leegzuigen kwam een beetje vanuit het niets aanzetten, maar zorgde wel meteen voor het enige moment van spanning in een verder behoorlijk bloedeloze film. Tegelijkertijd zorgt de scene in de balletzaal dan ook ineens voor een situatie die in behoorlijk groot contrast staat met de rest. Persoonlijk had ik de film dan ook een stuk interessanter geworden als dit horroraspect iets verder naar voren was gekomen. De romantiek werkt gewoon niet en komt geen moment boven het niveau van een soft-porno film zonder de seks.

Goed, de regie is behoorlijk goed en kundig, jammer genoeg is de film qua belichting en kleurenfilters een ramp. Kennelijk wilde men overduidelijk laten zien dat de sfeer duister en grauw moet zijn, maar het verveelt zo ongelooflijk snel. De special effects waren erg kitscherig. Kristin Stewart is eigenlijk nog geeneens zo'n slecht actrice zolang ze de mogelijkheid krijgt om andere emoties te tonen dan hopeloos smachtend, maar dat depressieve en hopeloos verliefde siert haar niet. De rest van de cast is ook niet overtuigend. Ofwel te stijfjes (Edward) of veel te dramatisch (dat rare zusje dat in de toekomst kan kijken). Uiteindelijk was Twilight niet veel meer dan een soft-erotische film zonder seks met een hoog budget. Voor een serieuzere (en bovenal leukere) relatie tussen mens en vampier, kijk Buffy The Vampire Slayer. Zowel haar personages als dat van Angel zijn beiden een stuk beter dan dit.

Wel grappig om Kristen Stewart weer eens te zien lachen, bijna zou je gaan geloven dat ze er zin in heeft. De film is daarnaast vanaf het begin vrij kleurrijk in vergelijking met de grijze en grauwe zooi die de vorige films waren. Niet dat het er goed uitziet, maar het is tenminste weer eens een keer iets anders. De bruiloft is al meteen een hilarische aaneenschakeling van dromerige blikken, treurige dialogen en een walgelijk zoete soundtrack die me al meteen lichte braakneigingen geeft. Bella's 'vrienden' spannen meteen al de kroon als het aankomt op schermvervuiling. In de vorige films was het al pijnlijk hoe weinig ze toevoegden, hier is het nog vervelender. Nou ja, laten we eerlijk zijn, de rest van de cast op de bruiloft was ook al vervelend op een dergelijke wijze dat de hoofdpersonen met nog het minste ergeren. Dat is ook al een knappe prestatie op zich.

Daar is Jacob om het feest allemaal te verpesten. Wat een zielig jongetje is het ook wederom, gelukkig dat zijn vrienden er voor hem zijn om hem tegen te houden als hij weer eens zijn opvliegende aard laat zien. Gelukkig gaan we daarna meteen weer over in gekweel over liefde, huwelijksreizen en kunnen de blikken weer op zielloos in de verte starend. Ik kan me moeilijk voorstellen dat het tienermeisjespubliek in de bioscoop zich tot dit punt vermaakt had, tenzij ieder van hen echt heel erg hoopt dat hun bruiloft net zo mierzoet zal verlopen in het echte leven.

En dan het voorlopige hoogtepunt van de film: huwelijkse seks! Ja jongens en meisjes, er is geen betere seks dan seks tussen getrouwde mensen. En wat is er nog beter dan huwelijkse seks? Praten over huwelijkse seks en over hoe goed het wel niet was. Bedankt mevrouw Meyers voor de Mormoonse propaganda over het puur blijven voor het huwelijk. Grappig hoe meteen daarna ook meteen duidelijk wordt hoe slecht zwanger zijn eigenlijk is, het kan namelijk er nog wel eens voor zorgen dat je lijf uitscheurt en je er aan overlijdt. Grappig hoe de film dan ook van superblij naar super 'duister' gaat, al is dat laatste woord wel overduidelijk tussen aanhalingstekens gezet als we kijken naar hoe melodramatisch het weer allemaal wordt weergegeven in slechte special effects, dramatisch acteerwerk en een behoorlijk tekort aan gore/actie. Eigenlijk is Breaking Dawn: Part 1 tot nu toe met gemak de saaiste film uit de reeks te noemen (en dat zegt een hoop). Benieuwd naar het laatste deel? Absoluut, erger kan het toch niet meer worden! Of wel soms?

De emotrein gaat door met een grote sneltreinvaart. Vampkid and Wolfboy kunnen elkaar nog steeds niet uitstaan, maar vanzelfsprekend willen ze de strijdbijl tijdelijk begraven om de weergaloze, fantastisch aantrekkelijke en oh zo fascinerende grijze muis (letterlijk en figuurlijk, kutkleurenfilter) genaamd Bella te redden van een bende andere bloedzuigende idioten. En ja, hier probeert men de hele film naartoe te werken, zonder dat ik ook maar een moment het idee had dat men ook maar probeerde iets van een intrigerende climax te creeeren. Het fantastische hoogte(diepte)punt is te vinden in het moment dat Jacob en Edward een dieeeeeeep gesprek hebben over wie beter voor onze heldin zou zijn. Een scene zo gevuld met diepgang en karakterontwikkeling, dat de homoerotische ondertonen zo duidelijk worden dat ik me gewoon bijna begin af te vragen of hier geen honderden fanfiction verhalen over geschreven moeten zijn.

Krijg nou wat, de film is nog lelijker in de special effects dan de tweede film, helemaal als je de overduidelijk neppe wolven en besneeuwde achtergronden te zien krijgt. Om deze afgrijselijke special effects nog enigszins te verhelpen, wordt het laatste grote gevecht dan ook zo snel geschoten dat de kijker geen tijd heeft om diep na te denken over hoe lelijk het er eigenlijk allemaal uitziet. Daar komt ook nog eens bij kijken dat het ineens 'excessieve geweld' van afgerukte ledematen (kennelijk zijn vampiers van glas) ineens zo vervreemdend overkomt na twee delen vol met dramatische non-actie.

En ja, de dialogen waren wederom weer eens rampzalig. Het geeft niet mevrouw Meyer, u kunt er ook niets aan doen dat uw fans al die troep slikken, luistert u daarom alstublieft naar een kritisch persoon die in essentie geen problemen ziet in vampiers en liefde, films als Bram Stoker's Dracula en Interview With The Vampire laten immers zien dat het prima mogelijk is. Dan is daar natuurlijk ook nog de True Blood serie, waarvan ik toch echt geloof dat de boeken eerder bestonden dan uw eigen boeken. Ik zal proberen de volgende twee delen in deze filmreeks uit te zitten, al hoop ik dan toch ook echt dat ze zich eens afspelen op een andere plaats dan het mateloos saaie Vancouver. Dat, of ziet u er eens op toe dat de regisseurs eens een ander kleurenfilter gebruiken. Kut zal ik de films nog steeds vinden, maar misschien dat ze dan iets minder moeilijk uit te zitten zijn.

Nu ik aan de derde film bezig ben, kwam ik tot de conclusie dat ik dit product nog geen cijfer had gegeven. Het was van tevoren al te verwachten dat ik deze reeks niet zou trekken, maar ik blijf toch benieuwd naar de hype en kan me af en toe uitzonderlijk vermaken met het zeuren over walgelijke cinema. In dat opzicht heb ik me ook prima vermaakt, want er viel genoeg te zeuren over het uitermate belabberde script, de immer vervelende personages, de ondermaatse special effects en het drama van Kirsten Stewart.

Wat is leuker dan zeuren over een irritant mannetje? Zeuren over twee irritante mannetjes natuurlijk. Naast de uitermate saaie Edward, krijgen we nu ook een vervelend puberaal wolvenmannetje die zich dermate lullig en klootzakkerig gedraagt, dat het bijna een raadsel is waarom Bella interesse in hem heeft. Ik zeg 'bijna een raadsel', want de karakterontwikkeling in deze film verraadt al dat het een onzeker dom wicht is, die zonder de aandacht van een man niet in staat is om zichzelf ook maar enige vorm van een houding of zelfverzekerdheid aan te meten. In dat opzicht is het ook weer niet zo vreemd dat Kristen Stewart een vervelende rol neerzet, want haar personage is nog steeds uitzonderlijk vervelend, maar die doodse blik en getergde stem bij het uitspreken van de meest cliché dialogen, zorgt er iedere keer weer voor dat ik zo'n gruwelijke hekel aan haar heb. Ik wilde dit nog in eerste instantie wijten aan het script, maar ook bij Snow White And The Huntsman bleek alweer dat ze het gewoon echt niet heeft.

Ook buiten het acteerwerk en walgelijke script valt er niet veel te genieten. Visueel stelt het allemaal uitzonderlijk teleur met het lelijke kleurenfilter en qua special effects heb ik in tijden niet meer zo gelachen over hoe een hoog budget zulke lelijke wolven kan opleveren. Daarnaast is het ook moeilijk serieus te blijven kijken naar een groep jongens die bloedserieus de hele tijd zonder shirts rondrennen (en waarvan er enkelen absoluut niet gespierd zijn). De vampiers zijn overigens niet veel beter, maar dat wist ik al aan de hand van de eerste film. Onverwachts nog erger dan de eerste film, benieuwd hoe de derde afloopt.

Clint Eastwood speelt Clint Eastwood, alweer.

Grappig om te lezen op imdb dat Eastwood en MacLaine totaal niet met elkaar konden opschieten, het acteerwerk lijdt er absoluut niet onder. Het gegeven van een woeste cowboy die een compleet ander personage in de vorm van een non moet beschermen was een stuk interessanter dan de meeste wraak-verhalen in dit soort films. De film kent enkele fantastische scenes, die allemaal te maken hebben met een dronken Eastwood en de situaties die hieruit ontstaan als het verwijderen van een pijl (zeer nuttige informatie!) en het opblazen van een brug, terwijl ook de soundtrack van Morricone zoals gebruikelijk prachtig is.

Waar de film echter de mist ingaat, is dat het toch ietwat stilvalt na de 'plotselinge' plottwist in het midden, die hele Mexicaanse vrijheidsstrijd en de afbeelding hier van kon me compleet gestolen worden. Gelukkig hebben we tot dit moment meer dan genoeg kunnen lachen en genieten van stoerdoenerij dat het geen heel groot euvel is. Op naar de volgende western dan maar?