Opinions

Ik ben geen grote Street Fighter kenner, maar heb toch interesse om mijn klassiekers bij te houden. De animaties waren wat mij betreft nog steeds behoorlijk soepel, jammer alleen dat de monden erg eentonig bewogen en dat de Japanse stemmen daardoor soms compleet verkeerd ingesproken leken. Wat de oorspronkelijke achtergrond-verhalen van de personages zijn weet ik niet, dus daar ga ik niet moeilijk over doen, maar ik heb in ieder geval het idee dat men hier beter rekening met het spel heeft gehouden dan de Jean-Claude van Damme film deed.

Japanse perversiteit viel ergens ook weer op, want een naakte Chun-Li laten zien heeft voor de animatiefilm zelf totaal geen zin. Is dit dan puur en alleen om de fanboys op te geilen? Ook het daaropvolgende gevecht met Vega waar de beste meid per klap/trap meer kleding verliest en zichzelf blootgeeft lijkt naast goedbedoelde spanning verbazingwekkend veel op puberaal gegeil.

Fantastische soundtrack die de film een serieus karakter geeft met goed acteerwerk van Dolph Lundgren (hoewel het de vraag is in hoeverre doen alsof je dronken bent ook echt moeilijk is ) en redelijke actie. Wat mij betreft had het personage van Bruce Payne best beter uitgewerkt kunnen worden en had de actie iets beter gedoseerd mogen zijn (halverwege wordt het meer Indiana Jones). Edoch, dankzij de soundtrack en de prachtige achtergronden zeker de moeite waard.

Zelden zo gebiologeerd naar een film zitten te kijken alsof het geen acteerwerk betrof, maar een documentaire: zo realistisch acteerden de personages.

Het script zelf was een kunstwerkje met zeer realistische dialogen, geloofwaardige personages en prachtige verwijzingen naar de Rattenvanger van Hamelen, waarbij het vooral opvalt dat zowel in dat gedicht als in de film de meeste volwassenen op een bepaalde manier zondig zijn: overspelig, kindermisbruiker, alcoholist, misschien zelfs niet-kerkelijk (al is dat laatste misschien wat overdreven)

Ondanks de tekortkomingen van deze personages is het toch in veel gevallen bijna onoverkomelijk om medelijden met ze te hebben, zelfs de advocaat die op het eerste gezicht slechts uit is op geld, roept sympathie op door de flashbacks naar het moment dat zijn eigen dochter bijna stierf (prachtig gefilmd) en de telefoongesprekken met zijn zieke dochter. Het is hier vooral Ian Holm die hier de performance van zijn leven neerzet: mijn mening ten opzichte van deze kunstenaar is in ieder geval malen positiever geworden dan hij als was.

Cinematografisch is het ook genieten met de prachtige shots van de Canadese besneeuwde landschappen. Mede dankzij de sterke regie heb ik bepaalde momenten kippenvel gekregen en dan voornamelijk bij de scene waar de bus door het ijs zakt, iets wat weinig films toch bij me voor elkaar krijgen.

The Sweet Hereafter lijkt overdreven filosofisch geneuzel, maar eigenlijk viel het me op dat de film ondanks het vragende karakter verbazingwekkend down to earth bleef en voor mij eigenlijk behoorlijk duidelijk was (al kan ik me voorstellen dat dit niet voor iedereen zo is).

Voor mij is deze film in ieder geval een waar meesterwerk.

Mmm, toch beduidend minder dan toen ik hem 6 jaar geleden zag. Eigenlijk heeft de film slechts 2 goeie scenes, namelijk de opening in de grot, waar de gezichten op de kist van Xusia op zeer overtuigende wijze tot leven komen en het eindgevecht tussen Xusia, Cromwell en Talon, waar zowel de setting als de actie zeer behoorlijk is, helemaal het moment dat Machelli in Xusia veranderde moest ik even aan een horrorklassieker als The Howling denken.

Maar dan hebben we nog de belabberde dialogen, het onovertuigende acteerwerk (met uitzondering van Lynch, Maharis en Horsley) en het complete uit balans zijn van lichtvoetige, soms beschamende, humor en serieuze gore en actie. Te vaak wordt gebruik gemaakt van een vreemd Deus Ex Machina moment, offscreen geweld en knullige situaties om de film eenzelfde kwaliteit te geven als Conan The Barbarian en Excalibur (de film waar deze film door ontstaan is).

Goed, ik heb een aantal keer gelachen om bedoelde en onbedoelde humoristische situaties en heb bij de bovengenoemde scenes toch genoten, maar al met al valt The Sword And The Sorcerer toch ten prooi aan een grote hoeveelheid kitsch.

Wie kan me uitleggen hoe dat zwaard steeds weer nieuwe punten eraan krijgt? Iedere keer als Talon ze afschiet laat hij ze achter, om in de eerstvolgende scene waar het zwaard in voorkomt weer helemaal compleet te zijn...

Goedkoop vermaak met een leuke cast. Ik doel hiermee niet op Berry, die ik eigenlijk vrijwel altijd zeer matig vind, maar voornamelijk op de immer sympathieke Jackman en een erg grappige Travolta. Verder lijdt de film toch wel aan een makkelijk script, voorspelbare (maar wel goede) actie en vooral veel hippe computer-montage. Geen probleem, maar ook niets meer dan dat.

Misschien zit er ergens een steekje bij me los, maar nadat ik deze film afgelopen Koninginnedag tweedehands aanschafte op de rommelmarkt en er achter kwam dat de film na 45 niet meer verder wilde spelen heb ik nog eens 4 euro extra uitgegeven om hem tweedehands via markplaats te bestellen. Was de film zo goed dan dat ik hem per se af wilde zien? Nee, maar het concept intrigeerde en wonderbaarlijk genoeg trok de film me genoeg om af te kijken.

Goed, laat ik maar meteen stellen dat de weinige actiescenes die aanwezig waren verre van spectaculair waren en dat de acteurs in de meeste gevallen vrij weinig te bieden hadden. Ik snap echter niet hoe, want hij is een afgrijselijk acteur, maar Lamas heeft toch iets wat hem geschikt maakt als actieheld. Ik heb hem hiervoor alleen in The Circuit 2 gezien, maar ondanks het feit dat hij hier voornamelijk matig gechoreografeerde zwaardvechtscenes heeft zie je in de luttele twee trappen die hij uitdeelt dat hij goed op zijn plaats zou zijn in een volledige martial arts film. Dit zolang hij niet schreeuwt van pijn, want dat was echt een zwaar hinderlijk geluid.

Wat was het dan me ertoe zette de film nogmaals aan te schaffen? Uiteindelijk is het toch het cheezy jaren 90 sfeertje met zweverige soundtrack en het veel te pretentieuze script wat intrigeerde. Niet dat dit iets met tijdreizen te maken heeft, zoals de plot-beschrijving hier op moviemeter en op mijn dvd stellen, maar het idee van reincarnatie in een c-actiefilm werkt wonderwel goed genoeg om te aan te trekken en te laten blijven kijken.

Voor mijn volgende Lamas film hoop ik echter wel op een stuk meer actie en/of beter acteerwerk.