Opinions

Best aardig. Die jaren '90 actiefilms met mensen als Dacascos of Lundgren zijn dan vaak wel uitzonderlijk goedkoop, zodra er iemand als Tony Todd inzit of Dacascos even mag vechten, is het toch allemaal wel de moeite waard. Jammer dat regisseur Takács echt de fout maakt om zoveel slow motion in de actie te steken, want hierdoor verliezen de weinige gevechten die we over houden meteen een hoop 'punch'. Er had daarnaast toch echt wat meer actie in mogen zitten, ik kijk toch het liefste naar Dacascos als hij aan het trappen is en dat komt hier toch net te weinig voor.

Gelukkig is het acteerwerk van Dacascos, Moss en Todd best goed en is het overkoepelende verhaal leuk genoeg om te blijven kijken. Zit wat tegen de middenmoot aan, maar is alsnog best te genieten.

Arnold's hoogtijdagen lijken nu toch echt voorbij te zijn. Ondanks enkele hits als de ensemblefilms The Expendables en het verbazingwekkend goede Escape Plan, waren The Last Stand en vooral Sabotage enorme flops. In het geval van The Last Stand zou ik dit wijten aan een wat onevenwichtige opzet qua actie/humor, maar in het geval van Sabotage is het overduidelijk te wijten aan het script. Na wat zoeken op internet blijkt dat Ayer naar aanleiding van het testpubliek ook een switch heeft moeten maken naar een meer actiegericht spektakel in plaats van het eerder beoogde detective/thriller plaatje. Dit is jammer, want eigenlijk werkt de thriller kant van deze film best wel, al is het overduidelijk dat er hier een flinke hoeveelheid last minute is aangepast qua schrijfwerk.

Wat overblijft is een behoorlijk rauwe en goed geacteerde actiefilm. Buiten het feit dat alleen Olivia Williams sympathiek was als personage (want het team bestaat echt uit verschrikkelijke eikels), was het acteerwerk vrij goed, zelfs de doorgaans erg duffe Worthington verraste me positief. Schwarzenegger doet verder zijn ding. Hij komt wat fitter over dan het geval was in The Last Stand en toont weer een imposante spierenbundel, maar echt bijzonder is het acteerwerk niet. De actie daarentegen is top notch en bovenal bloederig en uitzonderlijk gewelddadig.

Jammer dat het script overduidelijk aangepast is, waardoor de film niet compleet uit de verf komt zoals het zou moeten. Sabotage heeft een intelligente actiethriller ergens in zich, maar de domme actiefilm saus (en het einde) komen zodoende bij vlagen erg geforceerd over. Maar goed, alsnog is Sabotage dan een vermakelijke en rauwe actiefilm met een sterk acterende cast die nergens verveeld. Arnie's tijd is langzaamaan voorbij aan het gaan, maar kijken blijf ik nog zolang het kan.

Ik kan alleen maar zeggen dat dit een vage film is, voor toendertijd door de vele halfnaakte vrouwen behoorlijk schokkend. Ik houd het er maar op dat hij cult is... **

Aardig, maar tegelijkertijd is het overduidelijk dat deze film gedoemd was om een box-office flop te worden. De personages zijn eigenlijk hele vervelende types (McConaughey en Zahn) of worden vervelend neergezet (Cruz met haar irritante gekrijs) waardoor het moeilijk is ook maar een moment een beetje interesse in hun keuzes te tonen. Ook de badguys komen niet veel verder dan een standaard James Bond schurk en een stereotype Afrikaanse krijgsheer die in geen van beide gevallen ook maar een moment echt overtuigend overkomen.

Wat de film wel biedt is een hoop vermaak, mooi geschoten omgevingen en actie die eigenlijk best goed te behappen is. Jammer van het verder waardeloze script en het acteerwerk, Sahara is in dat opzicht gewoon puur vermaak zonder enige vorm van diepgang.

Dat de Golden Raspberry Awards nergens op slaan bewijst men wel weer met de prijs voor Kilmer als slechtste acteur, hij was hier namelijk uitstekend op dreef in de tientallen accenten en typetjes die hij uitbeeldde. Een slecht acteur? Hij doet het vele malen beter dan Roger Moore het in zijn vroegere jaren deed, maar dat zal wel weer aan mij liggen.

Goed, The Saint was geen zaligmakende (lol) film, daarvoor waren lang niet alle acteurs even sterk of het script briljant. Wat de film echter wel had was gemoedelijkheid en sfeer. Kilmer is briljant en de wisselwerking tussen hem en Shue was aangenaam om te zien. Ook al is het allemaal wat vergezocht, The Saint zorgt voor een zeer aangename tijd voor de televisie, of het nu op de serie lijkt of niet. Sommige mensen moeten dat eens los van elkaar zien.

Nu heb ik de Amerikaanse versie gezien en ben ik bij dezen ook heel nieuwsgierig naar hoe het uitgebreide einde er precies aan toe gaat, want ik vond het einde nu ook behoorlijk abrupt

Verder wel een geslaagde low-budget post-apocalyptisch actiefilmpje. Beste van het geheel is eigenlijk nog dat we voor de verandering eens geen sociaal/maatschappelijke kritiek op het gewelddadige spel te verduren krijgen, het is gewoon een onderdeel van de toekomstige maatschappij en iedereen heeft daar vrede mee. Als de film nog een kritisch toontje had meegekregen was het al snel veranderd in het zoveelste dystopische filmpje, nu trapt men in ieder geval niet in de valkuil.

De spelregels zijn in het begin nog niet meteen duidelijk en worden naarmate de film vordert eigenlijk alleen maar hilarischer naarmate het duidelijk wordt hoe het spel in elkaar zit (denk aan een combinatie van MMA met wapens en American Football), maar de actie zelf mag er zijn. Het is allemaal wat low-budget, maar de actie is goed geschoten en behoorlijk bloederig. De cast doet zijn best, al zijn het vooral Joan Chen en Rutger Hauer (drie films waar die twee samen inzitten als ik het goed heb?) die de show stelen.

Stelt uiteindelijk ook weer niet heel veel voor, maar binnen het geringe budget heeft men er best een intrigerend filmpje van kunnen maken.

Een hele slechte film, maar wel een zeer vermakelijke. Bill Goldberg doet het uitstekend als viking kerstman/zoon van Satan, terwijl de vele gastoptredens van (voornamelijk Joodse) celebrities ook erg geslaagd waren. Ik heb persoonlijk altijd al een hekel aan het hele kerstmanverhaal gehad, dus een onbeschofte, moordende maniak was een welkome afwisseling.

Ik heb geloof ik in de tussentijd toch echt teveel Asylum films gezien, want bij vlagen waren de special effects lang niet zo slecht als ik had verwacht (de scene bij nacht waar de Sasquatch die meid met het fototoestel besluipt was best goed opgezet, waardoor de effecten niet zo erg leken). Tenminste, tot het hilarische einde waar de beestjes in grote troepen in het daglicht rond gingen rennen, want daar is het net iets te duidelijk nep.

Verder heeft de hele film qua acteerwerk en dialogen weer niet veel om handen. Had slechter gekund, het is gewoon allemaal wat ongeinspireerd. Het ergste is in dat opzicht die afgrijselijk kitscherige soundtrack die ervoor zorgt dat elke scene over komt als een gemiddelde GTST aflevering. Verder is het allemaal qua gore ook wat tam en zijn de sporadische pogingen tot coole oneliners gewoonweg pathetisch.

En toch heb ik me stiekem best vermaakt, al heeft dat voornamelijk een hoop te maken met de sasquatch die een vrouw optilt om haar daarna naar een man te gooien met zo'n hoge snelheid, dat het bizar is dat hij haar zonder iets te breken opvangt. Zoals verwacht dus erg slecht, maar hij verveelt ook weer niet echt.

De grootste grap van deze hele reeks is toch eigenlijk wel dat men steeds gruwelijker en harder moest gaan, maar de beste film uit de hele reeks blijft toch degene waar bijna geen gore in zit. Sterker nog, dit deel heeft zelfs als enige uit de hele filmreeks scenes die je gewoon eng zou kunnen noemen, zoals het sterke schrikmoment waarop Adam wordt aangevallen door de persoon met het varkensmasker in zijn donkere woning, of het moment waarop Zep uit de kast komt (no pun intended).

Saw houdt zich als horrorfilm prima staande door de sterke sfeer en spanning, het script (Jigsaw's methodes en boodschap blijven intrigeren) en het acteerwerk. Doorgaans vind ik de casting van de Saw vervolgen erg slecht, maar hier zit het met mensen als Dina Meyer, Danny Glover en natuurlijk de weergaloze Cary Elwes en Tobin Bell erg goed. Jammer van Monica Potter, ik blijf haar een van de slechtste actrices vinden die ik ken.

Saw was en is een zeer originele film die zeker een van de beste nieuwe horrorfilms genoemd mag worden als het aankomt op originaliteit en script. De vervolgen zijn leuk tot matig, maar deze film zal de tand des tijds met gemak overleven.

Ook al heb ik 4 en 6 nog niet gezien, ik heb niet het idee dat ik die films per se in chronologische volgorde moet zien omdat het verhaal eigenlijk al lang niets meer voorstelt. De reden dat deze film me nog bleef intrigeren, was voornamelijk vanwege het feit dat de vallen best spannend waren en ik me zo zat te ergeren aan de gehele cast (uitzonderlijk voor Cary Elwes, al vond ik zijn motieven echt niet realistisch), dat ik toch hoopte dat een paar mensen het loodje zouden leggen.

Voor mij was alleen de eerste film waar het nog niet om gore draaide een erg goed werkje en varieren de andere films van matig tot aardig. Maar goed, het is allemaal uit te zitten en verveelt niet, maar origineel of briljant is het echt al lang niet meer. Hopelijk is dit ook echt de laatste film uit de reeks.

Toch leuk om te zien dat het tweede deel dan wel meer vallen heeft, maar nog steeds niet echt de over the top splatter is die de reeks vanaf het derde deel zou gaan produceren. Dat maakt deel 2 in ieder geval nog steeds een erg interessant deel na het erg sterke eerste deel. Goed, helaas worden we ook getrakteerd op een hoop vervelende personages die meer zitten te wachten om aan hun einde te komen, dan dat ze echt iets voorstellen, maar vooral de scenes met Jigsaw en Matthews zijn erg sterk, om over de twist op het einde nog maar te zwijgen. Voor mij toch wel een van de betere vervolgen uit de reeks.

Mmm, kennelijk mankeert er toch iets aan me dat ik enkele jaren geleden moeite had met de gore en er nu eigenlijk best wel van kon genieten. Hoe dan ook, Saw 3 is de eerste film uit de reeks die echt gruwelijk tekeer gaat qua vallen en blijft qua gruwelijkheid in heel veel opzichten de beste. Ik kan me in ieder geval goed voorstellen dat mensen na het zien van dit deel de varkenskoteletten voorlopig even zullen laten staan.

Wel jammer dat het aantal sympathieke personages in rap tempo aan het einde komt (jammer van Dina Meyer), waardoor we vervelende personages als Amanda helaas nog wat langer moeten aanzien. Verder ook niet heel veel meer dan wat gore en een dit keer vrij sympathieke Jigsaw, al moet ik toegeven dat het verhaal van Angus MacFadyen best intrigerend is. Toch een stuk beter dan ik me herinnerde van de eerste keer (en trouwens ook een stuk langer).

Krijg nu wat, deel 4 vond ik so far na deel 1 eigenlijk nog de beste van de reeks. Ik heb deel 6 dan nog wel niet gezien, maar het feit dat men zich hier toch iets meer richt op een verhaal en karakterontwikkeling (voornamelijk van Jigsaw dan), maakt de film toch al een behoorlijk stuk minder goedkoop vermaak dan de andere delen. Je merkt dit ook wel in de vallen zelf, die met uitzondering van het haar weinig echt gruwelijk zijn.

Wel blijft het me zo tegenstaan dat deze serie slechte acteurs lijkt te handhaven in praktisch alle delen na de eerste. Tobin Bell is natuurlijk uitstekend als badguy, maar figuren als Patterson en Mandylor kunnen op geen enkele wijze mijn sympathie wekken. In dat opzicht was Lyriq Bent weer eens een aangename verrassing, maar echt veel te doen had hij ook niet. Jammer dat de regie verder bij vlagen wel gruwelijk vervelend was, die ondervraagscene tussen Patterson en Russell was afgrijselijk geschoten.

Desalniettemin tot nu toe zeker mijn favoriete vervolg uit deze reeks, nu alleen deel 6 nog.

Mmm. Ik was eigenlijk na deel 3 deze reeks wel een beetje zat en heb zodoende ook deel 4 niet meer aangeschaft, maar ik kon deel 5 voor 1 euro ook weer niet laten liggen. Misschien toch alsnog maar eens aanschaffen, want eigenlijk beviel dit deel toch best wel. Het is allemaal wel een beetje onevenwichtig met het speurwerk aan de ene kant en daardoor iets minder traps en gore, maar intrigeren doet het nog steeds wel. Persoonlijk miste ik dit keer toch een klein beetje de gore en echt intrigerende vallen, waardoor ik de film ook geen topscore geef, maar uiteindelijk was het toch best vermakelijk en was het einde waarbij Strahm gruwelijk verpletterd wordt nog best spannend.

Leuk voor een keer, maar dan vooral vanwege het feit dat een aantal vallen erg interessant zijn en het feit dat de verzekeringsbaas een arrogante eikel was die zijn voormalige standpunten absoluut eens mocht herroepen. Ik blijf echter het grote probleem vinden dat Hoffman een vervelend personage is, dat helemaal te ver doorslaat op het moment dat hij ineens een ordinaire slasher wordt met zijn mes. Hoe hij bijna aan zijn einde komt was echter wel erg gaaf.

Toch is het duidelijk dat de Saw reeks naarmate de serie vordert zichzelf bij vlagen wel erg makkelijk kopieert met de steeds terugkerende flashbacks. Ik moet toegeven dat ik het verhaal van Jigsaw erg interessant vind, maar het is een makkelijke manier van films maken door steeds dezelfde scenes te laten zien, maar dan met een iets grotere uitleg. Alsnog zeker wel uit te zitten, maar ik geef de voorkeur aan de eerdere films.

Waarschijnlijk zal het zijn omdat ik een Philip K. Dick fan ben, want ik vond deze film op perfecte wijze zijn stijl uitdrukken. De animaties zijn weinig mooi, maar ik geloof ook niet dat dit ooit de bedoeling is geweest. Op de manier zoals het hier wordt weergegeven lijkt het voor mij alsof je als kijker ook in een vage door drugs geinduceerde roes rondloopt, wat prima bij het verhaal past.

Acteerwerk is best goed, zelfs Reeves is niet zo vervelend als hij soms kan zijn. Downey Jr. steelt echter compleet de show met zijn overtrokken personage en heerlijke absurde, razendsnelle dialogen. Dat de film verder eigenlijk nergens over of naartoe gaat maakt in dat opzicht dan ook niet uit, het verwondert wel behoorlijk allemaal.

Ik heb de laatste tijd denk ik echt teveel troep gezien aan komedies dat ik me hier nog geeneens heel erg door beledigd voel in mijn intelligentie. Je kunt deze film een hoop kwalijk nemen, maar het is ten minste geen Jason Friedberg en Aaron Seltzer film. Het gros van de acteurs en actrices lijkt in ieder geval nog te geloven in de film en een enkele maal zitten er nog grapjes in die de moeite waard zijn (het hiphop kerstalbum was nota bene nog echt grappig). Hier komt ook nog eens bij kijken dat de special effects nog enkele malen best aardig zijn en de regie het bij vlagen ook nog best redt. Om nu te zeggen dat de makers liefdevol zijn om gegaan met de films die ze na doen... nee. Is het echter puur en alleen smakeloos? Dat ook zeker niet.

De film heeft gewoon de grootste hoeveelheid problemen met de simplistische poep- en pies, seks en stonergrappen die wel heel erg standaard zijn. Zo'n Wayans figuur is daarnaast ook echt te irritant voor woorden om ervoor te zorgen dat er om hem te lachen valt, dan waren acteurs als Cross, Woods en Curry in hun te kleine rollen een stuk beter. Blijft verder overigens allemaal weinig verheffende zooi, maar in vergelijking met films als Spy Hard en de Police Academies die ik de laatste weken heb gezien, viel het me allemaal nog best mee.

Ja, het is allemaal nog steeds erg flauw, maar ik heb een aantal keren alsnog weer goed kunnen glimlachen. David Zucker is overduidelijk over zijn hoogtepunt heen als regisseur, maar bij vlagen komt er een stukje van de droogheid van de Naked Gun films naar voren die me toch weer wat vermaak schenkt. Komt ook nog eens bij kijken dat Leslie Nielsen een fijn hoogtepunt(je) is in de film, die man had toch altijd een goed stukje charisma. Charlie Sheen was daarnaast ook best aan te genieten en zorgde voor enkele scenes die alsnog beter waren dan de troep (Signs) die het parodieerde.

Jammer van de 8 Mile parodie (met uitzondering van het Simon Cowell stukje) die gewoon niets in een 'scary' movie te zoeken heeft en ook niet bijster grappig was. Nu ik er goed over nadenk was die hele Ring parodie eigenlijk ook weinig boeiend... George Carlin had ook een erg domme cameo, maar Anthony Anderson was daarentegen in zijn kleine rol toch wel grappig.

Argh, het zijn allemaal van die domme films, maar het kijkt makkelijk weg en kan me ook weer niet te hard ergeren. Ik zal binnenkort maar weer eens een echte kwaliteitskomedie op zetten om weer eens wat goede humor te zien die niet het ene oor in en het andere oor uit gaat. Nou ja, deel 4 moet ik eerst ook nog uitzitten.

Het wordt nu wel heel moeilijk om interesse te blijven tonen gedurende de film. Het begin met Dr. Phil en Shaq is wel degelijk grappig, maar verder valt het vooral op hoe ongelooflijk vervelend Cindy en Brenda eigenlijk zijn. Ik had liever Charlie Sheen nog langer in beeld gehad, want ondanks alle heisa omtrent zijn persoonlijkheid, zie ik hem nog steeds liever dan de rest van de c-artiesten die in deze film te zien zijn.

De veelal racistische grappen beginnen nu helemaal tegen te staan. Als we moeten lachen om 'Japanners' die gedurende een gesprek alleen maar auto en voedselnamen aan het opnoemen zijn, dan houdt de interesse op een bepaald moment echt op. Om over de 'sassy' black friend nog maar te zwijgen, dat stereotype mag echt een keer ophebben.

Leslie Nielsen was nog een klein pluspuntje, wat Bill Pullman in deze film deed was me dan weer echt een raadsel. Kennelijk is dit het laatste deel met Faris/Hall, misschien dat het vijfde deel uiteindelijk dan nog meevalt? Ik heb in ieder geval zo goed als niet gelachen.

In eerste instantie was ik vrij sceptisch over het concept, maar halverwege de film raakte ik toch steeds meer geboeid door het uitstekende acteerwerk en de spanning. Om heel eerlijk te zijn zag ik de plotwending niet meteen aankomen, maar dat doet de film alleen maar meer goed. Een welverdiende 4 sterren.

Een film die ik heel graag nogmaals wilde zien door het personage van Jamie Kennedy, met wie ik mij zeer verbonden voel, omdat wij beiden op verjaardagen andere mensen vervelen met uitgebreide analyses van films die er eigenlijk niet toe doen (in mijn geval het slechte b-actiegenre, in zijn geval het b-horrorgenre). Scream is namelijk totaal niet spannend, de gore is teleurstellend en enkele acteurs zijn rampzalig, maar het eindresultaat is desalniettemin (onder andere door Kennedy dus) zeer vermakelijk.

Het is vooral lachen geblazen om alle clichées, het stomme masker van de badguy, de soms puberale grappen en de 'aantrekkelijke vrouwen' (goed, Neve Campbell en Cox mag er zeker zijn, maar die huppeldozen als McGowan en Barrymore zijn hier afgrijselijk). Buiten alle clichées om zijn het script en de dialogen erg goed en valt de film geen minuut stil.

Leuk overigens ook om Craven in een cameo te zien met Freddy Krueger kostuum. Eigenlijk leek de hele school scene verbazingwekkend veel op zijn Nightmare On Elmstreet meesterwerk qua regie en belichting. Leuk om die trademark zaken terug te zien in ander werk, helemaal omdat NOES 1 van mijn favoriete horrorreeksen was (al is de verwijzing naar het feit dat alleen de eerste film uit die reeks goed was, nog leuker!)

Een heerlijke komische film met wat bloed en eigenlijk de enige tienerhorrorreeks die me enigszins kan bekoren. Veel grappiger dan de rampzalige scary movie films in ieder geval.

Vroeger heb ik behoorlijk genoten van de film toen ik hem per ongeluk op tv zag. Ik had geen idee dat Peter Weller Robocop was (iets wat zijn rol toch net iets meer coolheidswaarde geeft) en verder vielen de soms vrij slechte special effects me niet op, maar de sfeer was erg goed. Bij een herkijkbeurt na... wat zal het zijn, 11 jaar, blijft in dat opzicht het grootste gedeelte van de film ook nog steeds overeind staan. Philip K. Dick sfeertje, een coole Peter Weller, fijne achtergronden en een coole soundtrack. Het had uiteindelijk iets gewelddadiger en bloederiger mogen zijn, maar ook zonder deze aspecten blijft de film goed overeind staan. Dat lang niet alle acteurs even cool zijn en sommige special effects echt vrij belabberd zijn, is jammer, maar op zich ook weer niet onoverkomelijk. Benieuwd hoe deel 2 is, ik had nooit verwacht dat men die gok zou maken om op een vervolg te maken op een economische flop.

Of de film nu wel of geen historisch accuraat script heeft maakt me op zich niet heel veel uit, het vermaakt allemaal prima. De chemie tussen Pearlman en Cage is goed aanwezig, de film heeft mooie locaties en de sfeer is lekker aanwezig. Eng is het allemaal niet, maar bij vlagen is het allemaal behoorlijk spannend (scenes in het bos) en de toevoeging van de pest werkt altijd goed om een bepaald duister tintje in een film te zetten.

Season Of The Witch doet in dat opzicht gewoon wat het moet doen, maar ook niets meer dan dat. Geen verlichtende humor, maar ook nergens zo intens dat het serieuze karakter de film echt goed doet. De demoon is daarnaast ook een deceptie van heb ik jou daar. Niet alleen ongelooflijk slechte special effects maar ook zeer saai vormgegeven.

Gewoon een aardig filmpje voor een keer, maar nergens echt hoogdravend.

Deze uitspraak mag dan al van een tijdje geleden zijn, maar ik moet toch even reageren op de complete kortzichtigheid die hierin verspreid wordt. Een van Damme film zonder martial arts is voor mij, als fan nota bene, nog steeds een van Damme film: juist de evolutie die hij als acteur heeft ondergaan trekt me zo in hem, waardoor ik zijn latere films (Until Death en JCVD als ultieme voorbeelden) juist zo waardeer.

Second In Command is dan misschien geen martial arts film (maar zeg eens eerlijk, hoeveel van Damme films buiten Bloodsport, Kickboxer en The Quest zijn dat echt?), maar toont in ieder geval een zeer goed acterende Jean-Claude die zich prima staande houdt in een ietwat cliche, maar toch behoorlijk script. De actie die er wel in zat was goed gefilmd (mooie explosies) en ruim voldoende aanwezig om niet voor verveling te zorgen.

De cast beviel me overigens ook prima, zelfs de standaard Oost-Europese badguy was niet hinderlijk, terwijl de look van de film zelf ook redelijk professioneel oogte. Wat me wel in het begin behoorlijk ergerde was het feit dat de camera zo shaky was, maar dat doet men helaas wel vaker om ervoor te zorgen dat wij als kijker het gevoel hebben 'midden in de actie' te zitten.

Al met al vond ik de film zeker de moeite waard in ieder geval. Ik ben het wel met je eens dat zijn oude films leuker waren, maar zijn recente films hebben vaak genoeg kwaliteit om de zit aangenaam te maken.

Samen met The Land Before Time en All Dogs Go To Heaven verreweg het beste werk van Disney-afvallige Don Bluth. Niet vervelend moralistisch, angstaanjagende scenes (met bloed), goed voice-over werk, een machtige soundtrack en de perfecte combinatie humor/spanning/drama. Het meest fijne vond ik eigenlijk nog dat het hoofdpersonage voor de verandering eens een weduwe was, in plaats van de standaard jeugdige, onbezonnen helden die zichzelf met domme situaties en one-liners er makkelijk vanaf maken.

Met uitzondering van Vampire Hunter D: Bloodlust de eerste anime die ik zag, toentertijd op televisie nota bene. Omdat ik het begin had gemist heb ik de film later nog eens bekeken, omdat ik niet in het verhaal kon komen, maar wel gebiologeerd heb zitten kijken naar de prachtige beelden en de fantasierijke voorstelling van Japanse goden. Nu ik in de tussentijd echter films als Ghost In The Shell, Innocense, Angel's Egg en Jin-Roh gezien heb kan ik toch stellen dat Spirited Away een erg mooie, maar absoluut niet beste anime ooit is.

De goeie punten zitten hem in de fantastische achtergronden en animaties die duidelijk laten zien dat onze westerse fantasy met elven en orks een redelijk fantasieloze bedoening kan zijn. Fantastisch creature design en kleurrijke omgevingen strelen onze ogen en zorgen er tegelijkertijd voor dat we net als Chihiro met grote verbazing deze vreemde wereld aanzien. Waar de film hier echter wel een beetje in doorslaat is het voor mij wel een beetje style over substance, want het verhaal heeft nu ook weer niet heel veel om het lijf, terwijl de gebeurtenissen ook lang niet altijd even interessant zijn.

Wel kan ik me voorstellen dat deze film vaak gezien wordt als een van de beste animatiefilms ooit, omdat het een kleurrijke, fantasievolle en niet bijster gewelddadige film is. Waar ik liever nog een keer Ghost In The Shell zou herbekijken, kan ik me goed voorstellen dat Spirited Away ook voor de niet scifi/actieliefhebber een genot is om te zien. Voor kinderen kan het verhaal misschien nog wat vreemd zijn, maar de pracht en praal moet voldoende zijn om hier doorheen te kijken (Wie keek er hier vroeger nu immers niet naar animatiefilms waar je de ballen van begreep? Ik keek in ieder geval alles wat getekend was ). Echter, animatiefilms horen voor mij om beter gevonden te worden toch meer te zijn dan alleen mooi, daarom mijn onderstaande score en niet de topscore die hij volgens veel mensen zou verdienen als beste animatiefilm ooit.

Deed me nog het meeste denken aan de films van Prachya Pinkaew, waarmee ik vooral bedoel dat de film uitblinkt in harde 'realistische' actie en zichzelf hierbij niet laat tegenhouden door zaken als een pretentieus script. Ja, er zit niet heel veel diepgang in deze film, maar om hier nu over te gaan zeuren... Daarnaast, in de vorm van de twee broers had ik alle plotontwikkelingen die ik in een film als deze wil zien wel gehad.

De film kijkt weg alsof je een gewelddadig en adrenaline verhogend computerspel aan het spelen bent, maar dan wel zo'n spel waar je zuinig moet zijn op je ammo en de meeste kills one hit kills zijn. Dit werkt prima gedurende de hele film, al moet ik toegeven dat ik hierdoor een behoorlijk probleem had gedurende het eindgevecht. Serieus, als je de hele film door ziet hoe gruwelijk realistisch mensen reageren op de klappen en trappen, dan verwacht ik niet dat een persoon het tien minuten uithoudt tegen twee andere vechters. Hier ging de film eerder over naar Jackie Chan achtige actie en dat had echt niet gehoeven (hoe goed het gevecht er ook uit ziet).

Mede door dit laatste punt van kritiek en het feit dat pencat silat toch bij vlagen wel erg gestileerd is als vechtstijl is Serbuan Maut zeker niet de beste actiefilm van de afgelopen jaren, daarvoor vond ik films als Tom Yum Goong en Ip Man toch echt een stuk beter. Deze film is echter alsnog een fantastische en spectaculaire actiefilm die compleet terecht de martial arts hit van het jaar genoemd kan worden.

Nee, dit was absoluut niet 'the action movie to end all action movies'. De eerste film vond ik dan, ondanks het feit dat het lang niet zo'n goede film was als Tony Jaa's Tom Yum Goong, een stuk beter en compacter. Daar had men ook een simpel verhaal, maar met de relatie tussen beide broers had ik een hoop subtiele diepgang die goed werkte bij de film. The Raid 2 gaat over the top als het aankomt op plot en vooral de manier hoe dit wordt weergegeven. Want verdomd, wat wordt er een hoop niet gevochten. Ja, ik besef dat het verhaal om de actie heen echt niet slecht is, maar het tempo kakt zo vaak in, dat ik echt moeite had mijn aandacht erbij te houden. Zo'n half uur tot drie kwartier minder had echt geen kwaad gekund om de film wat meer ritme te geven zoals bij de eerste film het geval was. Daar komt ook bij kijken dat ik dit kleurenfilter toch wel erg snel zat ben.

Maar goed, de actie was subliem. Hier moet wel bij gezegd worden dat net zoals in de eerste film ik me meerdere malen heb zitten ergeren aan wat ongepaste shaky cam op momenten dat het echt niet nodig zou zijn. Evans weet echter voor het gros van de tijd wel hoe hij de camera om de vechters heen moet laten zwieren op prachtige wijze. Camerastandpunten voor de rustigere shots zijn ook goed geplaatst, het is echter de weergaloze autoachtervolging die een stukje ware genialiteit laat zien.

Iko Uwais is wel op weg mijn favoriete martial arts acteur te worden, de beste man heeft zowel qua techniek als acteerwerk serieus talent. Ik zou er een hoop voor over hebben om hem te zien vechten tegen iemand als Scott Adkins of Tony Jaa. Mocht dit gebeuren, dan hoop ik verder toch echt dat dit in een kortere film plaats vind. Op het moment vond ik dit een vooral leuke film, maar valt hij toch echt wel degelijk behoorlijk tegen na alle positieve verhalen.

Adam Baldwin verdient wat mij betreft het meeste respect, want hij draagt de film met gemak in zijn eentje met zijn acteerwerk. Ook de rest van de cast deed goed zijn best en leek zich goed te vermaken met het soms serieuze, maar voornamelijk zeer vermakelijke materiaal. Hilarische one-liners, uitstekende special effects en een zeer behoorlijk verhaal zorgen voor 2 uur kijkplezier, die voor je gevoel veel sneller voorbijging.

Ja, Christopher Smith laat me nu voor de derde keer zien dat hij een goed regisseur is die zowel van rauwe historische actie, horror en horror/komedie leuke dingen kan maken. Severance is compleet anders dan Creep en Black Death, maar wel met een zelfde kunde geschoten. Alle scenes zijn sfeervol en rauw, maar de humor die er in zit zoals het weergaloze moment waarop een van de badguys Jill dan maar met een vlammenwerper pakt omdat de lucifers niet werken, of het moment waarop Maggie eindelijk iemand aan de lijn zet die haar meteen in wachtstand zet met een achterlijk muziekje, werkt altijd.

Verder wel een redelijk harde film die niemand van de acteurs ontziet. Afgehakte ledematen (en hoofden, die leven namelijk door als ze afgehakt worden voor enkele momenten! ), martelingen en messen in anussen; het gebeurt allemaal. Smith slaagt er in dat opzicht dan ook perfect in om het geweld hard en gruwelijk te laten zijn, maar toch altijd een knipoog te bewaren.

Heerlijk werk, wat mij betreft van de drie die ik gezien heb (Creep en Black Death erbij) zijn beste film. Uitzonderlijk van genoten!