Opinions

Een leuke, maar ook niet meer dan dat, film. Lee Evans is perfect gecasted als stuntelige Interpol agent, terwijl ook Julian Sands een interessante slechterik is, maar wat Claire Forlani op (heel erg) zwoel kijken na, in deze film doet is me een raadsel. Jackie Chan is in de stunts op zich wel op dreef, maar nergens wordt het zo interessant als in zijn Hong Kong jaren, iets wat voornamelijk door het gebruik van slow-motion komt.

Waar ik nog het meeste moeite mee had is het afgrijselijk script wat zo ongelooflijk simpel en stupide is, maar tegelijkertijd pas na 40 minuten duidelijk wordt dat je jezelf afvraagt waarom het gegeven niet vanaf het begin al verteld zou worden. En waarom spreekt een Chinees jongetje met een perfect Brits accent? Het is eveneens een grote fout om de hele film in het Engels te laten zijn, dit haalt heel veel realisme weg.

Bon, ik heb een aantal keer gelachen (lang niet altijd) om de flauwe grappen en de leuke actie, maar als film in zijn geheel stelt dit toch wel enigszins teleur. Een leuk filmpje om een enkele keer te kijken, maar niet meer dan dat.

Voor de martial arts liefhebbers: altijd leuk om Scott Adkins even in beeld te zien (al had hij wel een hele kleine en zinloze rol).

Aardige film waarbij toch steeds het gevoel van 'het boek was beter' terug komt. Buiten het gegeven dat er een grote haai naar de oppervlakte komt, is er sowieso weinig over van het oorspronkelijke verhaal buiten de namen Jonas en Mac. De Japanners zijn om bioscooptrekkende redenen Chinezen geworden en de aanwezigheid van een 8-jarig kind is (zoals altijd) vrij hinderlijk. De special effects zijn bij vlagen erg goed, maar op andere momenten ook weer weinig 'speciaal' te noemen. Wat wel goed is, is het acteerwerk van Jason Statham, Cliff Curtis en het feit dat de film nergens verveelt. Na het vrij spannende begin, is de tweede helft echter meer actie gericht, wat meer zorgt voor een ontspannen zit dan een spannend bioscoopbezoek. Voor mensen zoals ik die een flinke angst voor witte haaien hebben zijn enkele scenes best zenuwslopend, maar al met al was een film als The Shallows toch echt vele malen beter. Zeker leuk, maar had gewoon beter kunnen zijn.

De film was toch beduidend beter dan Mega Shark vs Giant Octopus, al is het alleen maar al vanwege de verandering in omgeving (jungles zijn toch beter dan het onderwater), de acteurs (Robert Picardo, wat doe je hier in godsnaam?) en monsters (de octopus was een lachertje, de krokodil is al iets angstaanjagender). Hoe Gary Stretch zo verdomd veel op een knappere Steven Seagal kan lijken is me nog steeds een raadsel, terwijl het feit dat Urkel in dit soort films eindigt me dan weer compleet vanzelfsprekend lijkt. Beide acteurs doen eigenlijk nog behoorlijk hun best voor zo'n crappy film, dat valt nog alles mee.

De special effects zijn heel erg slecht, daar hoeven we het niet over te hebben, maar ik ben wel blij dat men geprobeerd heeft zowel de haai als krokodil tenminste een klein beetje meer details te geven. Ook heeft de film lang niet zoveel hinderlijke herhalingen als bij de vorige film het geval was, al moet hierbij wel nog steeds gezegd worden dat de actie op zichzelf nog steeds uitzonderlijk mak is. Toch verveelt de film lang niet zo erg als de vorige, omdat de actie gespreid is en de personages gewoon een stuk minder vervelend zijn.

Het blijft allemaal echter nog steeds behoorlijk rampzalig en lang niet zo leuk als dit soort films zouden kunnen zijn. Lake Placid 2 was ook slecht, maar bij vlagen nog best vermakelijk en tenminste geschoten op locaties die nog enigszins realistisch leken. Het probleem zit hem toch vooral in scenes die steeds in dezelfde kamer zijn geschoten en heel statisch zijn. The Asylum maakt films voor een bepaald publiek, maar mist toch echt die gigantische lolfactor die ze nodig hebben voor mij om een film echt leuk te vinden.

Zeer jammer dat een film die zo leuk had kunnen zijn uiteindelijk zo saai is. De beroemde vliegtuigscene had ik al gezien, maar dit blijkt helaas ook meteen het enige hoogtepunt van een verder uitzonderlijk saai filmpje. Ik had gehoopt dat we getrakteerd zouden worden op over the top slechte special effects, maar in plaats daarvan kregen we voornamelijk een aaneenschakeling van dezelfde shots (soms gespiegeld, zodat het bijna lijkt alsof het een andere shot is) om te verhullen dat er eigenlijk gewoon niets gebeurd.

Het treurige is dat ik Deborah Gibson eigenlijk nog behoorlijk vond acteren, terwijl het gegeven dat er gewoon een romance tussen een Amerikaanse en een Japanner aanwezig was, behoorlijk origineel te noemen is voor een Amerikaanse film. Lamas was verder nog erger dan ik had verwacht, dat terwijl die gast best het charisma heeft om iets leukers neer te zetten dan dit. Vrij tragisch allemaal.

Nee, de film is net als oude Corman films gewoon een amateuristische poging om een hype neer te zetten. De titel en de al eerder genoemde scene zijn eigenlijk het hoogtepunt, want zelfs het eindgevecht was niet kitscherig genoeg om leuk te zijn. Dan toch liever een jaren '50 zwart/wit film met mannen in pakken of grote poppen, die vermaken toch een stuk meer dan dit gaapfestijn.

Niets van verwacht en ik kreeg nog minder. Na 30 minuten besefte ik dat ik een hekel aan werkelijk alle personages in de film had en dat de enorme hoeveelheid lelijke close-up shots van de hoofdrolspelers het allemaal niet veel beter maakte. Nee, Men In Black: International stond al achter op het moment dat men een compleet nieuwe cast pakte (Thompson uit deel 3 tel ik even niet mee), maar zonder de regie van Sonnenfeld en competente schrijvers werkt het al helemaal niet mee.

Thompson is vervelend. Haar personage heeft een flauwe motivatie, maar de film blijft door middel van uitleg, uitleg, UITLEG maar door de strot duwen dat ze fantastisch is. Hemsworth is vooral een lul en komt geen moment over als een capabel agent. Neeson slaapwandelt door de film en de alien sidekick Pawny is vooral strontvervelend. De vele exotische locaties (want 'international') ten spijt, het werkt allemaal niet. De dialogen zijn nergens zo gevat als tussen Smith en Jones, de actie is matig en saai en geen enkele scene laat een blijvende impact achter. Wat overblijft is een film die niet slecht genoeg is om van te genieten (weer een reden waarom Cats leuker was om naar te kijken dan het gros van de matige cinema), maar vooral saai is. Laat de reeks dan maar eindigen, ik vond 3 leuk genoeg.

Sterke actiefilm, die het voor de verandering niet alleen moet hebben van explosies en vuistgevechten, maar van de prachtige beelden en het behoorlijke acteerwerk. Dolph Lundgren laat zien ook een zachtere kant aan te kunnen (zonder hierbij de vuistgevechten en vette actie te laten verslappen), waardoor zijn personage behoorlijk overtuigt. Een behoorlijke aanrader voor de liefhebbers van actie in een mooie omgeving!

De trailer die ik had gezien beloofde voornamelijk een aaneenschakeling van 'malle' humoristische scenes, de uiteindelijke film was gelukkig beter dan dat.

Ik mag Bridges en Clooney altijd graag zien omdat zij beiden met hun sterke mimiek ook buiten een script om grappig kunnen zijn. The Men Who Stare At Goats is een film waarbij ze beide zaken echter goed kunnen benutten: een goed script met sterke mimiek (Clooney met zijn sparkling eyes was helemaal weergaloos) en acteerwerk.

De film was geen continue aaneenschakeling van flauwe grappen of hilarische scenes, maar het gegeven was zeer intrigerend en de acteurs waren dermate charmant dat ik bleef kijken. Enkele scenes waren wel degelijk zeer grappig (de LSD in het eten, de training van Bridges), maar het was toch fijn om te zien dat de film ook buiten deze makkelijkere manier van scoren zo goed werkte.

Het meest grappige in dat opzicht zijn de reacties van mensen die de film niet grappig vonden. Wat mij betreft een van de leukere komedies van de afgelopen jaren (en zeker beter dan films als The Hangover).

Ik ben serieus boos op de makers van deze film om na het overweldigende begin de film zo te laten aftakelen naar een ongelooflijk saai niveau. Zeer spijtig, want de actie is goed in beeld gebracht, Steven lijkt lol te hebben in zijn rol en het geheel voelt behoorlijk geproduceerd aan. Waar het echter fout gaat is het moment waar de actie afneemt en men een verhaal probeert te ontwikkelen, wat niet interessant genoeg is om de aandacht er echt bij te houden.

Ik had verwacht dat Mercenary For Justice een betere score van me zou krijgen dan Today You Die, maar dit zit er toch net niet in. Dit maakt de film daarom echter nog geen mislukking, want daarvoor zit er genoeg kwaliteit in, het had echter allemaal net een tikkeltje beter gekund.

Zonder te weten waar de film over ging kostte het me iets meer moeite om in het verhaal te komen, maar vanaf de shot van Clooney bij zonsopgang bij de drie stilstaande paarden waarna zijn auto explodeert greep de film me wel bij de strot.

Mooiste rol was weggelegd voor Tom Wilkinson, die zijn personage zijn waanzin op weergaloze wijze vertolkte. Clooney zelf verraste me ook zeer positief, omdat ik hem toch meer gewend ben in luchtigere en komische rollen. De film vraagt in ieder geval met de kennis die ik nu heb nog om een herkijkbeurt, zodat ik me iets meer kan richten op de details.

En bedankt RTL 7 dat men de film dit keer wel uitzond en de voetbalprogramma's achterwege liet, zodat ik de film wel eindelijk kon zien. Allereerst moet ik toch toegeven dat ik ietwat teleurgesteld was over de hoeveelheid gore, aangezien ik een hoop verhalen had gehoord van flauwvallende en kotsende mensen in de bioscoop, maar dit viel me echt heel erg tegen. Ik zeg niet dat het niet gaaf was, want zelfs met de CGI heb ik een hoop leuke vondsten gezien, maar ik heb nergens dat echte geschokte gevoel gekregen wat ik wel hoopte te krijgen. Uiteindelijk zijn veel van de scenes daar toch te clean voor, dan vond ik de andere metro-horror die ik laatst zag (Creep) toch een stuk overtuigender in dat opzicht.

Afgezien hiervan moet ik ook meteen toegeven dat dit een van de weinige rollen is waar ik Bradley Cooper enigszins kon uitstaan. Vanzelfsprekend was het echter Vinnie Jones die de gaafste rol als meedogenloze slager neerzet, wat een heerlijk schurkachtige uitstraling heeft die gast! Het verhaal is gewoon fijn in de Barker traditie met een flinke dosis mysterie, niet al teveel uitleg en daardoor vooral veel gaafheid. Mooie shots van de metro en een steeds gekker wordende Bradley Cooper, maar bovenal een fijn verdorven sfeertje. De ontknoping was enigszins onuitgewerkt, maar tegelijkertijd wel treffend. Zo mag ik mijn horror graag zien.

Ah, ik kan er toch echt van genieten om op onverwachte momenten oude films te vinden die ik never nooit op dvd zou kunnen vinden. Met Dudikoff en Hamill op de voorkant en het Cannon logo op de achterkant, had ik niet verwacht dat ik een briljante film zou krijgen, maar vermakelijk zou toch wel moeten kunnen? En ja, Midnight Ride is absolute pulp, maar volgens het befaamde Cannon recept wel met een hoop actie en explosies. Wie kan er nou niet genieten van een scene waarbij de held onder hardrock klanken een met een auto achterstevoren van een grote truck rijdt?

Valt ook meteen op dat Dudikoff eigenlijk op zijn best is als hij niet geforceerd de stoere jongen uit hoeft te hangen. Natuurlijk is hij nog badass, maar niet onoverwinnelijk en komt realistisch over als wanhopige politieagent die zijn vrouw uit de klauwen van een maniak probeert te houden. Petje af voor de maniak overigens, want Mark Hamill zet hier een vele malen meer overtuigende rol neer dan hij ooit in een Star Wars film heeft gedaan. Een ongelooflijk eng figuur met vieze obsessies en oh zulke sadistische trekjes. In dat opzicht jammer dat Savina Gersak met haar accent een rampzalig actrice bleek te zijn (en het feit dat Robert Mitchum even enkele minuten door het scherm slaapwandelt), maar de eindconfrontatie tussen beide mannen was weergaloos.

Ja, Midnight Ride (ja, het is een compleet middernachtelijke film ook) is een erg leuke, zo niet de beste film die ik tot nu toe met Dudikoff heb gezien. Lekker duister en sinister horrorachtig sfeertje, maar tegelijkertijd met de over the top Cannon actie. Erg gaaf, blij dat ik deze heb gevonden!

De vergelijkingen met The Wicker Man en Get Out liggen er inderdaad dik bovenop, maar qua sfeer en esthetiek deed de film mij ook flink aan Soudain le Vide denken. Niet zozeer qua thematiek, maar het trage, meeslepende en vooral door drugs veroorzaakte hallucinante karakter gaf mij toch wat vergelijkingspunten. Verder gewoon sterke folkhorror van het soort waar een flink gedeelte van het bioscooppubliek echt niet wist wat ze ermee aan moesten.

Ergens begrijp ik ook wel dat dit niet voor iedereen zal zijn: 147 minuten is echt een flinke zit. Toch voelde de film voor mij nergens te lang, omdat Aster de dreiging goed aanwezig houdt. Nadat hij me al een flink gevoel van onbehagen gaf met de zelfmoord van Dani's zus en de daarbij horende moord op haar ouders trekt hij door met ongemakkelijke scenes van een toxische relatie. Op het moment van de Ättestupa komen de eerste horrorelementen naar voren, al werd er meteen na die scene nog een uitleg gegeven waardoor ik dacht "weet je, hier zit misschien nog wel wat in..." In de steeds verder escalerende situatie kwam het ongemak steeds weer terug, maar in vergelijking met de Amerikanen die daar aanwezig waren en over heilige bomen heen pisten bleef de vraag in hoeverre dergelijke culturen nu echt kwaadaardig zijn. Tegen het einde zou ik alsnog wel "ja" zeggen, maar Aster deed het goed door me twijfels te geven.

Een interessant punt waar ik vanmorgen pas aan dacht, was hoe het gebruik van psilocybine de gemeenschap daar beïnvloedde. Mensen die daar flinke dosissen van binnen krijgen kunnen flinke euforie, liefde en openheid naar anderen in ervaren. Dat niet iedereen in deze film daarmee te maken kreeg, neemt niet weg dat het personage van Pelle vanuit de beste (verknipte) intenties handelde toen hij zei dat hij blij was dat Dani mee ging. Hij wist dat Dani als May Queen closure zou vinden. Waar de film dan ook flink verschilt met The Wicker Man, is de acceptatie van Dani van haar lot. Waar The Wicker Man overduidelijk een tragisch aspect heeft, is Dani's keuze om 'verrader' Christian te offeren (in plaats van iemand uit de groep) een empowering moment die me aan verscheidene (existentialistische) filosofen deed denken. Een Kierkegardiaanse leap of faith of a la Sisyphus (Camus) de absurditeit omarmen, het gaf me hoe dan ook een vrij positief gevoel na een overduidelijk naargeestige eindscene.

Midsommar is voor mij met gemak een van de beste horrorfilms van de afgelopen jaren. Origineel en angstaanjagend, maar tegelijkertijd ergens ook bevredigend en esthetisch zeer mooi. Ari Aster gebruikt het expliciete geweld ook dermate spaarzaam, dat het contrast met de idyllische omgeving extra sterk naar voren komt. Tel daar nog even de ijzersterke acteerprestaties bij op en ik heb een dikke top 10 notering voor het jaar binnen!

Ik weet nog goed hoe bij ons de ene helft van de klas naar de publieke omroep keek en altijd met verhalen over Villa Achterwerk en Buurman en Buurman op school kwam, terwijl de andere helft dit saaie kleuterprogramma's vond met een gruwelijk tekort aan geweld. Ja, ik zat bij de laatste groep en na het gisteren opnieuw gezien hebben van de Mighty Morphin Power Rangers film weet ik nog steeds zeker dat ik aan de goeie kant stond en niet aan de kant van de zijden sokken die vandaag de dag geen alcohol meer drinken omdat vrouwlief dat liever niet heeft en iedere avond lekker vroeg naar bed gaan. (Ja, dit hele intro is ironisch bedoeld en dient niet al te serieus genomen te worden, tenzij je jezelf wel heel duidelijk in mijn omschrijving herkent)

Podverdrie, ik begrijp nog steeds waarom ik deze serie als kind fantastisch vond! In feite is het gewoon een combinatie van Kanji en kung fu films met alle 'swoosh' geluiden, over the top salto's en sprongen en grote monsters die steden kapot maken. Het verhaal is knurftig, de dialogen zijn afgrijselijk, maar de film is zo ongelooflijk vermakelijk dat het allemaal niets uitmaakt. En eerlijk is eerlijk, de actie is echt niet zoveel slechter dan het gros van die overdreven kung fu films waar iedereen aan het rondspringen is, het is hier alleen wel erg bloedeloosen bij vlagen is het wel erg duidelijk dat de trappen mis zijn.

Jason David Frank is overigens een badass. Niet alleen is hij overduidelijk de beste echte martial artist van de groep tieners, het feit dat hij mij vroeger ook liet zien dat ook de coole gasten lang haar hadden heeft me ook nog eens bijzonder goed geholpen om gezeik over mijn eigen (lange) haar te doorstaan. Dat de beste man nu op het moment in de MMA wereld aan het doorbreken is maakt hem nog extra gaaf. Go go Power Rangers!

Mmm, verbazingwekkend veel negatieve reacties voor een film die er bij mij toch iedere keer goed ingaat door de ijzingwekkende sfeer in de verlaten (nou ja, niet helemaal verlaten) metrogangen, het acteerwerk en de originele monsters. Goed, de special effects zijn in de tussentijd wat CGI betreft al wat achterhaald, maar de rubberen modellen blijven er angstaanjagend uitzien. De film bevat daarnaast lekker wat gore, speelt niet teveel op safe qua script (kinderen worden opgegeten door de monsters) en is goed geschoten.

In dit opzicht is het voor een Del Toro film misschien wat aan de magere kant qua inhoud (vrij in you face, waar hij doorgaans meer mystiek er in stopt); de angstaanjagende monsters die hun prooi imiteren zijn nog steeds overduidelijk hersenspinsels van zijn (kinderlijke) fantasie. Ik heb hem geen moment als saai of langdradig ervaren.

Ook ik had een uitzonderlijke kutfilm verwacht (die op zijn tijd best leuk kunnen zijn), maar was toch aangenaam verrast. De Minotaurus ziet er lekker angstaanjagend uit en de achtergronden en het soms overdramatische acteerwerk gaven me een zelfde soort sfeerimpressie als de oude Hammer films dat ook gaven. Tuurlijk, het verhaal lijkt slechts vanuit de verte nog op de oude mythe, maar de eigen draai de men er hier aan heeft gegeven is, zodra je het oorspronkelijke verhaal loslaat, zeker niet verkeerd.

De zus van de koning is overigens wel een afgrijselijk actrice die ik niet vaker hoop tegen te komen, Theo (waarom niet gewoon Theseus?) vond ik het zeer behoorlijk doen.

En Rutger Hauer heeft vaak iets cheezies over zich wat zijn rollen altijd genietbaar maakt, in deze film was het geen uitzondering.

In mijn ogen een verdiende 3,5 sterren.

Ah, de filmreeks waardoor ik overtuigd raakte van het feit dat Chuck Norris verantwoordelijk is voor het duurste computereffect in de filmgeschiedenis (de CGI die hem overtuigend lieten verliezen van Bruce Lee in Way Of The Dragon), heeft nog niet veel van zijn kracht verloren. Goed, de enige kracht die de reeks ooit heeft gehad is de aanwezigheid van zijne Chuckheid zelf, want de supporting cast is met uitzondering van Soon-Tek Oh verbazingwekkend zwak, evenals de soundtrack en de dialogen.

Dat Chuck zelf een van de beste acteurs van de film is zal voor een hoop mensen niet veel zeggen, maar ik was verbaasd over de hoeveelheid emoties die Braddock kent. Niet alleen maar met een ijzeren gezicht rondlopen, nee, er kon zelfs nog een traantje vanaf. Met het script leek het er zelfs op alsof men een serieuze Vietnamfilm van probeerde te maken, zou dat echt de bedoeling zijn geweest?

Helaas zijn de actiescenes in veel gevallen zeer matig (soldaat a schiet, soldaat b valt in het volgende shot zonder gat of bloed) met uitzondering van het fantastische eindgevecht waar Chuck Oh met het grootste gemak een afstraffing geeft met een fantastische combinatie van trappen, klemmen en stoten. Zeker niet de beste van de reeks en eigenlijk een gruwelijk slechte film, maar podverdomme, het is Chuck Norris!

Dat deze film het subkopje 'Martial Law III' draagt kan ik me goed voorstellen. 'Martial arts agent met vrouwelijke partner slaat boeven neer' is immers een plotlijn die ook al overeen kwam met deze twee films, helemaal als je jezelf bedenkt dat Wincott in deel 2 een hoofdrol had. Dat maakt Mission Of Justice ook precies wat je zou verwachten als je een van de deze films gezien hebt: standaard jaren '90 soundtrack, acteurs met verschrikkelijke kapsels en kleding en enkele best aangename martial arts scenes die vooral laten zien dat Wincott een capabel acteur voor dit soort zaken is.

Het acteerwerk van het gros van de cast viel me overigens best mee, al blijf ik erbij dat iemand als Nielsen gewoon eigenlijk geen actrice genoemd zou mogen worden. Wincott beviel me prima, evenals Karen Sheperd en Matthias Hues als enge Duitser met paardenstaart (was dat zo populair in de jaren '90?) Verder ook nergens bijzonder, want het verhaal is verschrikkelijk, de dialogen zeer houterig en het verloop van de film is pijnlijk cliché. Gewoon leuk voor een keer.

Mmm, interessant dat deze film wereldwijd erg goed ontvangen is, maar hier matige kritieken krijgt. In heel veel opzichten was deze film een hommage aan Pale Rider van Clint Eastwood (het gevecht aan het begin, de kogelwonden in zijn rug, het 15-jarige meisje, de slechterikken op het einde en het religieuze ondertoontje), iets wat voor mij erg slaagde. Dolph laat zien een zeer behoorlijk acteur te zijn en heeft oog voor sterke actiescenes en drama. Ik vond persoonlijk het kleurgebruik hier net iets te wazig (iets wat volgens de dolph fansite dolph-ultimate.com niet de bedoeling was) en geef toe dat de film soms wat aan de saaie kant kon zijn tussen de actie door, maar dit weerhoud me er niet van de film te belonen met deze score, helemaal als je je bedenkt dat deze film een budget van tussen de 2 en 4 miljoen dollar had, iets wat voor hedendaagse standaarden bijzonder laag is.

Een van de beste horrorfilms van de afgelopen jaren die zowel de gore- als de suspense liefhebbers een fijne tijd zal geven. Darabont slaagt er perfect in een wanhopige atmosfeer te creeeren waarin wij als kijker net zoveel in het duister tasten over de situatie als de hoofdpersonen zelf. In een bepaald opzicht deed de film me dan ook erg veel denken aan de Silent Hill spellen, voornamelijk door de aanwezigheid van de mist, maar ook door enkele monsters als de Pterosaurus achtige wezens die de grote insecten pakken.

Het acteerwerk was in bijna alle gevallen erg sterk, al moet ik toegeven dat ik Thomas Jane in het begin in de supermarkt soms erg ongeloofwaardig over vind komen in het brengen van de zinnen. Op het moment dat hij de superheld rol op zich neemt komt hier gelukkig verandering in, hoewel zijn sterkste moment toch echt zit in de dramatische eindscene.

Marcia Gay Harden vertolkt een personage wat je maar wat graag wil haten, soms zelf zo erg dat ik mezelf er meerdere malen in de film op betrapte dat ik haar toch graag iets eerder had zien sneuvelen. Als men haar personage (iets waar Ollie al mee dreigde) al eerder de mond had gesnoerd met tape en haar vervolgens ergens achter in de winkel gevangen had gehouden tot men gered werd, dan zou de hele situatie waarschijnlijk veel minder snel geescaleerd zijn.

De monsters zelf waren doeltreffend eng, al waren er weinig ontwerpen die echt origineel waren. Het gigantische wezen dat men tegenkwam toen ze in de auto zaten zorgde wel voor een prachtig angstaanjagend en mooi moment tegelijk, al had dit ook een hoop met de weergaloze soundtrack te maken die slechts op de cruciale momenten werd ingezet.

The Mist heeft een paar schoonheidsfoutjes, maar dit alles neemt niets weg van de kijkervaring. King en Darabont mogen wat mij betreft vaker samen werken.

Over the top, onrealistisch en cartoonesque.

Oh wacht, laat ik de review toch maar even afmaken, anders denkt men dat ik ik dit als negatieve zaken ervaren heb. Money Train bevat geen Oscarwinnend materiaal en had zeker een kwartier korter mogen zijn, maar is alles bij elkaar door de chemie tussen Snipes en Harrelson, de spectaculaire einscene in de geldtrein, de humor en de scene waar Snipes de maffiosi die zijn broer bedreigen in elkaar mept absoluut de moeite waard.

Daarover gesproken, de hele situatie van Snipes en Harrelson als broers was hilarisch, maar had iets beter uitgewerkt kunnen worden. De verplichte relatie met Lopez' personage had wat mij betreft ook niet gehoeven, maar ik moet toch toegeven dat ze (in tegenstelling tot haar afgrijselijke muzikale carriere) best een behoorlijk actrice is.

Alles bij elkaar een leuke no-nonsense (nou ja, eigenlijk behoorlijk wat nonsense, maar je begrijpt het punt) film waar genoeg te lachen valt.

Sean Patrick Flanery doet het hier werkelijk afgrijselijk, dat had ik toch niet verwacht of gehoopt. Voor de rest bevat de film vanzelfsprekend van iedereen in de cast afgrijselijk acteerwerk, maar dat viel dan weer wel te verwachten. Hiernaast kunnen we 'genieten' van omgevingen uit 'Mongolië' (overduidelijk Amerika) en amateuristische actie en dialogen. Het enige waar ik me wonderbaarlijk genoeg niet aan heb zitten ergeren zijn de wormen zelf, omdat zij er bij vlagen zeer behoorlijk uitzien. Jammer dat de wormenactie uitzonderlijk tam is en het qua uiterlijk een bijna letterlijke kopie van Tremors (een superieure film in ieder opzicht) betreft.

Het grootste probleem is echter dat deze film heel cheezy en pulperig had kunnen zijn om nog wat vermaak te verschaffen, maar het geheel is gewoon saai. Geen over the top actie met slechte effecten of gore, gewoon saaie dialogen in saaie omgevingen met slecht acteerwerk. Een mislukking in bijna ieder opzicht.

Het is vrij duidelijk waarom deze film mislukt is: de film heeft duidelijk niet voor ogen wat de juiste doelgroep moet zijn. Aan de ene kant zitten er een hoop banaliteiten in die uitermate goed in de smaak zouden vallen bij een jong publiek, maar aan de andere kant zitten er stukken in die dermate freaky zijn, dat het vraagt om een ouder publiek. Een scene als het moment waarop Miley in een schilderij getrokken wordt dat rechtstreeks uit Eraserhead lijkt te komen, was behoorlijk onaangenaam.

De grootste kritiek die ik op Monkeybone zou uiten is voornamelijk het feit dat het wel heel erg op Beetle Juice lijkt qua stijl en concept. Lichtvoetig en zwartgallig tegelijk en daarin ook meteen wat onsamenhangend, terwijl qua design Downtown niet heel veel lijkt te verschillen van de onderwereld uit Burton's film. Tegelijkertijd is het voor mij lang geleden dat Burton een film maakte die zo heerlijk fout was, dat ik deze stijl nu eigenlijk nog best verwelkomde.

Qua personages is het een beetje hit and miss. Fraser doet heerlijk zijn best en blijft gewoon een fantastisch acteur als het op komische situaties terecht komt, maar Monkeybone zelf is toch wel een gruwelijk vervelend personage waarvan ik me gewoon niet kan voorstellen dat iemand daar van die smerige tekenfilms als in het begin van de film van zou willen maken.De film deed me verder wel weer beseffen hoeveel ik Bridget Fonda mis in films, want het blijft toch een bijzonder leuk actrice. Whoopi Goldberg kan ik daarentegen nooit uitstaan, maar de mogelijkheid om haar hoofd te zien ontploffen wilde ik niet afslaan.

Monkeybone is totaal niet goed en qua humor zal hij veel mensen echt niet liggen, maar tegelijkertijd heb ik uitzonderlijk genoten van die typische stomme momenten als Fraser die uitzonderlijk goed als Jack Black acteert nadat Monkeybone in zijn lichaam is teruggekomen en de allerbeste scene was toch echt het moment waarop de hoofdpersoon terugkomt in het lijf van een overleden atleet die met gebroken nek op een operatietafel ligt, terwijl de dokters zijn organen er uit aan het halen zijn. Het moment waarop hij daarna zijn nek aan een stok vasttaped om zo te voorkomen dat hij steeds scheefzakt, is hilarisch.

Maar toch, ondanks alle slechtheid, de inconsistente stijl en enkele behoorlijk mislukte scenes, valt er toch een hoop te genieten van het acteerwerk en de erg leuke special effects. Blijft verder onmogelijk om duidelijk te kunnen aangeven voor wie de film nu geschikt is, maar gelachen heb ik alles bij elkaar toch behoorlijk veel!

Goed, dat hebben we ook weer gehad. Scifi Channel zal me nu in de tussentijd wel nooit meer gaan verbazen, maar uiteindelijk was het toch ook weer niet zo slecht als het gros van The Asylum films. Men tracht nog iets van een script neer te zetten, maar het is weer op zo'n gruwelijk religieuze wijze weergegeven (zoals de atheistische hoofdpersoon die zichzelf halverwege bekeert omdat hij doodsbang is) dat het allemaal alsnog niet veel uitmaakt. Op zich wel aardig acteerwerk van O'Connor en een grappige, al is het wat stereotype, rol van Tommy Lister, maar verder weer een hoop onrealistische en vervelende personages (wat zijn dikke nerds eigenlijk vervelend!).

Special effects: non-existent, helemaal het feit dat men geen normale helikopters kan laten zien is hilarisch. Het monster is overigens gruwelijk lelijk en lijkt ook meer op een vreemde Pokémon dan op een angstaanjagend iets, interessant dat God zo'n wezen dan op Aarde zou zetten en het verder aan de mensheid zou laten om het op te lossen. Maar goed, ik heb hem in ieder geval uitgezeten. Altijd lachen om te zien hoe men in Oost-Europa probeert Arabische landen neer te zetten.

Monsters bleek een vreemd doch goede ervaring. Na al verhalen gelezen te hebben over het erg lage budget was het toch even afwachten of de special effects (toch essentieel voor een film waar men buitenaardse wezens volledig in beeld laat zien) ergens op leken, maar op een paar scenes die wel erg tactisch van veraf geschoten waren, was ik aangenaam verrast over hoe het er uit zag. Voor mij toch weer een bewijs (samen met een film als Trolljegeren) dat goede special effects niet per se uit een miljoenenbudget hoeven te komen.

Maar goed, de film draait niet echt om de aliens, maar meer om de relatie tussen twee personen en hoe ze in feite geleefd worden. De Mexicaanse achtergronden zijn prachtig en zorgen ondersteunt door de dromerige soundtrack voor een erg rustige sfeer, iets wat toch frappant is voor de situatie waarin iedereen zich bevindt. De enige kritiek die ik hierop zou kunnen uitoefenen, is dat het er allemaal op deze manier wel voor zorgt dat de film bij vlagen meer van een documentaire dan een echte film weg heeft.

Maar toch, echt moeilijk wil ik hier ook weer niet over doen. Het acteerwerk is door de naturelle manier van spelen erg realistisch en daardoor ook erg aangrijpend. Helemaal de eindscene waarin de twee getuige zijn van iets wat lijkt op een buitenaards paringsritueel, waarna zij worden weggehaald door soldaten en zij toegeeft dat ze niet naar haar verloofde terug wil is een mooi stukje cinema.

Bij het onlangs opnemen en bekijken van enkele animatiefilms van de afgelopen jaren had ik vooral hoge verwachtingen van Despicable Me en vrij weinig van Monsters vs. Aliens. De omgekeerde waarheid bleek het geval te zijn, Monsters vs. Aliens is namelijk een stuk leuker dan het vooral kinderachtige gekneuter van een stel gele mannetjes. Goed, deze film zet je in het begin nog op het verkeerde pad met een vrij karakterloze main character, maar met de komst van de monsters zelf wordt het allemaal een stuk leuker. Klein hoogtepuntje is toch wel de door Stephen Colbert gespeelde idioot van een president, maar ook Hugh Laurie en Kiefer Sutherland leveren goed werk.

De film ziet er verder niet uit, maar ook bij deze film had ik niet het gevoel dat men probeerde om iets vernieuwends of prachtigs neer te zetten. Het voldoet echter allemaal wel, de film is bijvoorbeeld niet te kinderachtig en heeft sympathieke personages. Het loopt allemaal lekker vlot zonder te belerend te worden en heeft een goede voicecast. Onschuldig vermaak, waar prima van te genieten is door volwassenen.

Ah, de periode dat animatiefilms uit de V.S. nog originele verhalen hadden in plaats van scripts met antropomorfe machines die iedere film hetzelfde doen. Visueel misschien ietwat achterhaald, maar het script is origineel en de voice-acting is erg goed te noemen. De film is in dat laatste opzicht sowieso al een halve Big Lebowski bijeenkomst met Goodman en Buscemi, maar Crystal is ook subliem. Ik heb aan de ene kant nergens het idee dat ik echt iets briljants gezien heb, en de film is zeker minder goed dan het geval is bij een Finding Nemo, maar het was allemaal erg vermakelijk en sympathiek te noemen.

Ursula Andress die de helft van de tijd topless rondloopt, vreemd dier vs dier geweld, bestialiteit en een hoop gore: het moge duidelijk zijn dat Mountain Of The Cannibal God een hele foute film is. In het interview met de regisseur wat als extraatje op de disc staat wordt al meteen duidelijk dat de beste man nogal gedesillusioneerd is als het op de feitjes aan komt. Zo vertelt hij dat het aapje wat door de python wordt aangevallen er zelf voorliep, terwijl de documentaire daarna uitgebreid laat zien dat het beestje er gewoon in geduwd werd, en dat de film nogal wat protesten van de moslimbevolking opriep vanwege het vermeende pornografische gehalte. Natuurlijk wordt dit ook door hem ontkent, maar meteen laten de documentaire makers een aaneenschakeling van pornografische hoogstandjes zien (met als hoogtepunt een man die doet alsof hij een varken pakt, terwijl het beestje onverstoord dooreet) om het tegendeel te bewijzen.

Met uitzondering van Stacy Keach en Claudio Cassinelli is het acteerwerk bijna non-existent. Mevrouw Andress pronkt wat met haar lichaam, maar is eigenlijk gedurende de hele film zeer irritant, terwijl er verder nog een scala als inheemse figuren (een maniakale dwerg onder andere) voornamelijk rondrennen om de stereotypes van enge inboorlingen weer te benadrukken. De scenes waar dieren tegen elkaar vechten (volgens de regisseur om een documentaire achtige feeling aan het geheel te geven) zijn overduidelijk in scene gezet, waardoor ik toch moet zeggen dat ik dit soort exploitatie nog steeds niet heel prettig vind. Waar de film zichzelf wel mee redt is de enorme aanwezigheid van gorescenes en enkele momenten die zo absurd zijn dat je het gewoon moet zien om het te geloven.

Mountain Of The Cannibal God is net zoals het gros van de Italiaanse horrorfilms uitzonderlijk slecht (kitscherige soundtrack, slecht acteerwerk, slecht script) maar vermaakt eigenlijk wel degelijk. Helemaal zonder de dierenscenes is het een zeer vermakelijk pulpwerkje die best de moeite waard is om gezien te worden. Voor mij in ieder geval beter dan Cannibal Holocaust, al moet ik wel toegeven dat ik afgesneden penissen nu echt niet meer hoef te zien.

Mmm, ik denk dat ik toch terug kom op mijn eerdere uitspraak bij The Spy Who Loved Me: misschien dat het herzien van de Bond films toch leuker wordt dan ik dacht. Om de een of andere reden voldeed Moonraker namelijk behoorlijk goed aan de eisen die ik stel voor een leuke film, terwijl ik me bij The Spy Who Loved Me veel meer heb zitten ergeren aan een hoop zaken.

Moonraker is wel in ieder opzicht een domme film te noemen (Bond in de ruimte, lol), maar heeft wel een hoop vermaak. Moore stoorde me hier een stuk minder, terwijl Lonsdale gewoon een erg gave badguy is. De openingsscene is daarnaast erg spectaculair en de humor werkt ook een stuk beter dan bij de vorige film het geval was. Scheelt ook nog dat de Bondgirl een stuk beter acteerde.

De film duurt echter wel veel te lang tegen het einde. Op het moment dat men eenmaal in de ruimte zit en we getrakteerd worden op een hilarisch cartoonesque ruimteveldslag gaat de film zeker een kwartier te lang door. Jammer daarvan, maar alsnog heb ik van deze film best genoten.

Het is altijd lastig om af te gaan op recensies van de critici als het gaat om Sony-gerelateerde superheldenfilms, aangezien er toch een behoorlijke vooringenomenheid lijkt uit te gaan naar alles dat niet MCU is, maar in het geval van Morbius is het wat mij betreft niet meer dan terecht dat de film door critici met de grond gelijk gemaakt is. Dat hij op het moment van typen nog een 3/5 op basis van 53 stemmen (ook niet bijster veel) haalt, is in een bepaald opzicht opzienbarend, want een voldoende kan ik met geen mogelijkheid geven aan dit oersaaie wanproduct.

Van tevoren waren al dingen naar buiten gekomen over Leto's method acting die hem al niet in een bijzonder positief daglicht zetten, maar op basis daarvan had ik nog gehoopt dat er iets van intensiteit uit zijn rol zou komen. Niets is minder waar: Leto is uitzonderlijk saai in zijn rol, dermate saai zelfs dat ik me afvraag wat er in zijn hoofd omgaat op het moment dat hij ook maar de simpelste vorm van standaard omgang met zijn medemens moet acteren. Dat mensen als Adria Arjona en Jared Harris eveneens niets te doen hebben, kan ik ze gezien hun ondankbare rollen nog meer vergeven, maar een hoofdrolspeler zou er toch wel moeten uitspringen? Nee, dan is Matt Smith's karikaturale rol nog iets meer te genieten, aangezien hij lijkt te snappen in wat voor troep hij speelt en nog probeert om wat overdrevens toe te voegen, maar hij kan dit product met geen mogelijkheid redden.

Gesteund door zo'n lelijk blauw kleurenfilter dat we ook al kennen van de Underworld films is Morbius een behoorlijk bloedeloze vampierfilm. Bij vlagen is er een slow motion scene die even laat zien wat er gebeurt, maar hier is extra duidelijk dat de CGI van ondermaats niveau is en als er bloed moet vloeien is er niets te zien. Sterker nog, slagaderlijke bloedingen worden aangegeven als iets waarbij mensen nog hele dialogen kunnen houden, terwijl de omgeving helemaal schoon blijft. Tevens krijgen we een hoop onzin over vampiervleermuizen te horen (zo gevaarlijk zijn die dingen echt niet mensen, hondsdolheid is het ergste dat ze verspreiden, maar ze zullen je niet aanvallen als je een bloedende duim omhoog houdt) en is er van enig wetenschappelijk realisme geen enkele aanwezigheid. Dit zou niet erg zijn als de film over the top zou zijn, maar het is zo verschrikkelijk serieus en humorloos dat het extra pijnlijk blijft opvallen.

Er is een enkele scene waar Espinosa wat regisseurskwaliteiten toont als een zuster in het ziekenhuis gestalkt wordt. Prima belichting, fijne opbouw: goeie scene. Daar is ook alles wel mee gezegd, want zaken als Leto's eerste transformatie zijn spanningsloos en grotendeels off screen. De geforceerde poging om de film toe te voegen aan het Spider-Man universum door Vulture nog even te laten opdagen aan het einde was nog even extra lachwekkend. Had Morbius maar gewoon in een volgende Spider-Man film zijn opbouw gegeven als tragisch personage, dan was er mogelijk nog iets van zijn personage over gebleven, nu...

Morbius is saai, lelijk, bloedeloos, te serieus, matig geacteerd en bovenal een verhaal dat niet verteld had hoeven worden. Hoe matig ik de vele MCU-films ook blijf vinden (de afgelopen jaren), Morbius is van een compleet ander kaliber slecht.

Ik heb zeker nog wat aan te merken op de dialogen, het acteerwerk en het script, maar uiteindelijk overwint bij mij toch echt de verbazing over hoe mooi deze film eruitzag en hoe interessant het gegeven was. Ja, 'rijdende steden door een desolate woestenij' is een absoluut idioot gegeven en vanwege het gebrek aan uitleg (ik heb de boeken ook niet gelezen) blijf je met een hoop vragen zitten, maar de designs zijn werkelijk fantastisch en wederom bewijst men dat er geen 200-300 miljoen nodig is om spectaculaire film neer te zetten.

De problemen zitten hem vooral in het feit dat de personages vaak erg zwak geschreven zijn. De dialogen zijn sowieso van het standaardniveau 'young adult', maar het hoofdpersonage van Hester Shaw is een behoorlijke farce als het aankomt op 'strong independent woman': er zijn standaard wat verwijzingen naar hoe awesome ze moet zijn aan de hand van wat zijkarakters over haar te zeggen hebben, maar buiten het feit dat ze een zwaard heeft en een litteken, blijkt nergens uit dat ze echt badass is. Helemaal als blijkt dat ze gewoon in de wildernis heeft overleefd in de bescherming van een cyborg, is er nog weinig van haar badasserigheid over. Fake female empowerment, dat is jammer.

Gelukkig is er Hugo Weaving die zoals altijd met flair speelt en een fantastische badguy neerzet. De rest van de cast is adequaat genoeg om je niet aan te ergeren, al is het nergens echt fantastisch. Nee, het is een typisch geval van style over substance, maar het werkt wel. Ik wil meer weten over deze wereld en verlang naar meer actie, dat is in ieder geval iets dat men dus absoluut goed gedaan heeft. Of het verder nog een succes zal zijn zal me benieuwen: ik ken niemand die de boeken gelezen heeft en van wat ik so far begrepen heb, is er erg weinig van het oorspronkelijke verhaal over. Als er een vervolg komt zal ik het echter alsnog graag zien.