Opinions

Blij dat in ieder geval dat ik bij de tweede kijkbeurt aanwezig was.

Deed me het meeste denken aan het kijken naar een familievideo van een gezin dat je eigenlijk niet kent.. Dat is zowel een plus als minpunt, omdat er gewoon echt een aantal shots in de film zitten die niet per se veel toevoegen. Ook de keuze van de regisseur om zijn personages van zo ver af te filmen, zorgt er voor dat ik als kijker voor het grootste gedeelte van de film vrij vervreemd van de hoofdrolspelers ben geweest. Pas bij het moment na de begrafenisstoet waarop Yumiko voor het eerst in woorden kan uitdrukken wat haar dwars zit kreeg ik een idee dat Koreeda me probeerde bij de personages te betrekken.

Het tweede gedeelte in het vissersdorpje is visueel gezien een stuk sterker dan het begin en levert ook iets beter materiaal. Uiteindelijk gebeurt er helemaal niets in de film, maar het intrigeert wel en geeft ook een mooie inzage in het sobere leven van een Japans gezin. De shots van de zee zijn prachtig en gaven me ook de wens om in zo'n kustplaatsje te gaan wonen. De dialogen zelf zijn verder compleet verwaarloosbaar, met uitzondering van het moment waarin het concept van Maborosi wordt uitgelegd, maar zelfs dat maakt niet heel erg uit.

Het is moeilijk om precies uit te drukken waarom de film me aansprak, het was gewoon zo. Blijkt achteraf dat ik van Koreeda ook al Wandâfuru Raifu heb gezien en die sprak me heel erg aan. Er gaat gewoon een stukje magie uit van deze regisseur.

Persoonlijk vond ik deze film een verbetering ten opzichte van het overigens ook erg goede eerste deel. Meer humor/one liners, meer actie, een interessant script en zoals altijd fantastisch acteerwerk van Clint.

So far toch mijn favoriete Kawajiri. Wicked City was me in een aantal opzichten toch echt te pervers, wat er toch voor zorgde dat ik niet volledig kon genieten van de film. In dat opzicht is Demon City Shinjuku een stuk gekuister, al was er geen moment een punt waarop ik me verveelde. Dit komt ook voor een groot gedeelte omdat het verhaal ondanks het simpele gegeven best interessant was en er ook nog steeds qua design prachtige creatures te zien waren.

Grootste pluspunt blijft echter de mooie contrasten tussen donker en licht en de zeer geslaagde animaties. Het is te zien dat het budget niet heel hoog zal zijn geweest, maar men zorgt juist in die serene scenes er voor dat het niet stoort dat er soms bijzonder statische momenten in de film zitten.

Alles bij elkaar een zeer fijn werkje. Hard waar het nodig is, maar nergens op het perverse of ultiem smerige af, zonder dat men hierbij inboet aan impact.

Bijzondere meevaller dit sprookje! Ondanks dat ik niet zo'n grote liefhebber ben van Angelina Jolie en ik het nut van de steeds groter wordende stroom van herzieningen van oude verhalen nog steeds niet helemaal inzie, heb ik toch erg genoten van Maleficent. Sterker nog: deze film laat op visueel vlak perfect zien waartoe 3D effecten gebruikt kunnen worden en dat fantasy films niet per definitie hoeven te lijden onder het feit dat films in het post-Peter Jackson tijdperk heel vaak gebruik maken van dezelfde cliché designs als het op creatures aankomt. Deze film deed me qua inspiratie nog het meeste aan het werk van Brian Froud denken, wiens illustraties over elven, trollen en andere wezens uit Europese folklore toch een behoorlijk stuk creatiever zijn dan wat we na LOTR hebben aanschouwt.

Maleficent heeft echter een groot nadeel: het is niet duidelijk of de film nu duister of lichtvoetig moet zijn. Ja, ik begrijp dat men een soort balans probeert aan te brengen, maar in tegenstelling tot Snow White And The Huntsman (duister), werkt deze balans niet. Maleficent's personage dat een dunne lijn tussen goed en kwaad bewandeld zou voldoende moeten zijn en voor een goede balans moeten zorgen, maar de toevoeging van drie verschrikkelijk kinderachtige feetjes die dingen naar elkaar gooien slaat de balans teveel door naar kinderlijk. Dat is zonde voor iets dat op zijn beste is als duister sprookje. Ook de vertelster die ons bij de hand neemt en werkelijk alles verteld, zorgt voor een wat gemaakte en bovenal kinderachtige invulling.

Maar dat zijn echter wel de enige minpunten. Het zijn belangrijke minpunten, maar ik heb zo genoten van Jolie's acteerwerk, de special effects, de prachtige soundtrack en de look van de film, dat ik hier verder ook weer niet teveel over wil zeuren. Maleficent is gewoon een mooi sprookje dat ook op een dergelijke wijze bekeken dient te worden. Het verhaal is vreemd, de motivaties van de personages lijken weinig uitgewerkt, maar het totaalplaatje is dermate fascinerend dat ik me er ook niet te druk over moet maken.

Toch maar eens uit de kast getrokken, om weer eens wat afwisseling in mijn kijkgedrag te hebben. Voor de euro die ik hiervoor betaald heb was het helemaal een uitstekende film met zeer realistisch acteerwerk (helemaal Baldwin steelt de show) en een briljante plottwist. Ook ik zat me af te vragen waar het zijverhaal met de verkrachter naartoe ging, ik heb zelfs lang Baldwin's personage hier nog van verdacht, tot de uiteindelijke ontknoping met betrekking tot Pullman's onvruchtbaarheid naar boven kwam.

De regie is weinig verheffend, maar solide en de soundtrack is zeer sfeervol. Persoonlijk vond ik de film na Kidman's verraad een beetje inzakken, maar dit kwam meer door het overweldigende begin, dan door het einde. Een grote aanrader!

Ik had niet verwacht dat Film Noir mijn genre zou zijn, maar The Maltese Falcon was ondanks het complete gemis aan enige vorm van visueel spektakel en/of actie een zeer amusante en intrigerende zit. Voornaamste reden hiervoor is toch wel de norse uitstraling van Bogart zelf, ik kan me prima voorstellen dat hij medio jaren '40 een zelfde status had als mensen als Clint Eastwood later kregen: wat een fantastische manier hoe hij zijn zinnen brengt en strontchagrijnig zichzelf door de film heen moppert.

Er gebeurt praktisch niets in de film, maar de personages zijn erg aanstekelijk en de dialogen zijn dermate goed geschreven en gebracht dat ik me hier geen seconde druk over heb gemaakt. Ook erg fijn dat men niet voor een geforceerd happy ending gaat waarbij Astor en Bogart samen gelukkig voort zouden leven, maar dat Bogart, zoals zijn personage ook duidelijk is, haar alsnog uitlevert aan de politie. Fantastisch hoe men de aandacht er met minimale middelen bij kan houden, ik denk dat ik maar eens meer van Bogart's oeuvre moet gaan opzoeken.

Yes, eindelijk weer eens een film waar ik oprecht bij gegriezeld heb vanwege echt enge scenes. De CGI-effecten zijn dan misschien niet ideaal, de momenten waarop ze gebruikt worden zorgen vaak alsnog voor angstaanjagende scenes. In dat opzicht werkt de film net wat beter dan een andere Del Torro productie (Don't Be Afraid Of The Dark), omdat de monstertjes daar toch niet heel eng waren, maar Mama heeft alsnog een vrij naar uiterlijk, waardoor het design goed meespeelt.

Het mysterieuze aspect werkt heel goed, helemaal omdat de aard van de situatie van de meisjes (goed geacteerd!) pas laat naar voren komt. In de tussentijd is het vooral griezelen bij het gedrag van de meiden, de vreemde omstandigheden in het huis en de fantastische geluidseffecten. Coster-Waldau heeft een wat kleine rol, het is naast de meisjes voor Chastain die een hele sterke rol neerzet. Valt me nu pas op dat Del Torro vaak goede vrouwelijke (kind)personages in zijn films heeft, zelfs de badguy heeft in ieder geval een karakter.

Naarmate we dichter bij de ontknoping komen en Mama in volle glorie te zien is en daarmee dus ook een stuk minder eng is dan de glimpsen die we van haar daarvoor zagen valt er iets van de spanning weg, maar openbaart zich alsnog een vrij goed en emotioneel verhaal. Bij vlagen eng met het hart op de goede plaats, zo mag ik ze graag zien!

Argh.

Ja, het was niet alsof ik er heel veel van verwachtte van tevoren, maar dit? Een enkele capabele zangeres (Seyfried) daargelaten: het klinkt allemaal verschrikkelijk. Het enkele Abba-nummer dat ik wel te tolereren vind (The Winner Takes It All) is of niet uit te staan, of zit uberhaupt niet in de film (Fernando). Niet dat het verder iets uitmaakt, want de nummers hebben toch al amper iets te maken met de gebeurtenissen en zijn daardoor alleen maar extra irritant. Buiten dat zijn de personages zelf ook al uitzonderlijk oninteressant of uitzonderlijk irritant. Streep heb ik doorgaans erg hoog zitten, maar dat respect heeft zo zijn grenzen bereikt met deze wanprestatie.

Oef, en dan Brosnan. Ik heb vooral pijnlijk gelachen en dat zorgde er in ieder geval dat de mondhoeken nog een juist kant opgingen. Zijn scenes met Firth en Skarsgard zijn verreweg de beste uit deze 'film', maar wie hem ooit heeft laten zingen, verdient een nekschot. Of een Oscar. Ik weet het niet, het was vooral hilarisch. Pijnlijk en zo grappig. Het is een acteur van een bepaald formaat die er alsnog mee wegkomt, de vriendinnen van Donna komen er absoluut niet mee weg en zorgen voor verschrikkelijke en wanstaltige momenten.

Urgh. Die muziek, die regie, de kitsch. Het non-existente plot! Er gebeuren dingen, maar het boeit allemaal niets, er is nooit een bepaalde ernst aanwezig waardoor ik er iets in wil investeren. De aankleding is al helemaal verschrikkelijk met de afzichtelijke kleuren en kostuums. Dit is podverdrie nog an toe nog een stap erger dan Grease en ik dacht daarmee al de meest wanstaltige musical ooit gezien te hebben. Ik wil mijn hersencellen terug.

En terwijl ik dit type (omdat ik dacht dat het einde al in zicht was) krijgen we nog een afsluitend lied van de drie dames die Dancing Queen doen terwijl de aftiteling er omheen danst. Stop daarmee. De film is klaar en dient niet nog langer te duren dan hij nu al geduurd heeft. STOP!

Hoewel de film op het einde iets aan kracht begon in te boeten, kan ik toch met grote overtuiging zeggen dat ik de combinatie van drama en actie erg goed vond uitpakken (iets waarvoor deze film juist veel bekritiseerd werd). Het acteerwerk was over het algemeen heel goed (mooie emotionele stukken van Diesel bij de dood van zijn vrouw en de nasleep hiervan), de actie was goed en hard in beeld gebracht en de soundtrack was goed uitgekozen. Het script was soms wat rommelig (tweede helft van de film), maar al met al is deze film zeker geslaagd te noemen.

Vermakelijk, maar met slechts drie goede acteurs (Depardieu, Byrne en vanzelfsprekend de immer fenomenale Irons) kun je een film ook niet echt goed noemen. De film is daarnaast afgezien van enkele seksueel getinte grappen ongelooflijk braaf: vooral afgedekt naakt en tijdens de actiescenes valt het pijnlijk op dat er geen bloed te bekennen is (ja, op enkele strepen op wangen na). Het maakt de film net teveel een opsomming van scenes die uitstekend zullen werken voor een jong publiek, terwijl het hele verhaal juist veel beter uit zou komen met een grauwere achtergrond en realistische, bloederige actie.

En er zitten een hoop acteurs tussen die echt een wanprestatie leveren: allereerst Malkovich. Ik weet dat hij in staat is tot goed werk, maar hier levert hij zijn zinnen uitzonderlijk matig. Dan DiCaprio, die geen moment als een echte slechte heerser over komt. En Judith Godrèche, die voor mooi moest doorgaan, ergert alleen maar met haar afgrijselijke accent.

Maar goed, alles bij elkaar valt het nergens echt stil en zijn de scenes tussen de musketiers zelf erg plezant (helemaal het moment dat Porthos zelfmoord wil plegen). Ik blijf er echter blij dat deze film veel beter gewerkt had als men voor een meer duistere benadering was gegaan. Dat, en een soundtrack die niet de hele tijd zo ongepast ingezet wordt.

Op musicmeter zijn RuudC en ik al jaren bezig met marathons van bands. Hierbij beluisteren we albums in chronologische volgorde, becijferen en recenseren we de albums en plaatsen ze in een ranking van hoe goed albums zich tot elkaar verhouden. Ik wil dit ook al een tijdje doen als herziening van de DCEU films. Bij het uitkomen van Man Of Steel heb ik de film vooral verweten saai en 'niet zo leuk als Marvel' te zijn, maar nu ik Marvel de laatste jaren steeds meer beschuldig van simpele cashgrabs, matige humor en gewoonweg saaie films, was ik benieuwd hoe deze film zichzelf hoog zou houden. Toen ik in 2015 begon met het lezen van comics heb ik zowel Marvel als DC een flinke kans gegeven, om uiteindelijk toch tot de conclusie te komen dat ik DC personages vele malen interessanter vind dan wat Marvel heeft (X-Men als positieve uitzondering).

Niet dat Man Of Steel nu ineens zo ongelooflijk comic-correct is. Sterker nog, het zou pas tot Justice League (tweede helft van de film) duren tot men bij Warner Brothers zou uitvinden hoe Superman zich als superheld volgens de comics gedraagt met zijn optimisme en charme. En ja, vanuit dat standpunt valt Man Of Steel nog steeds tegen. Waar ik Cavill de eerste keer erg saai vond, valt het me nu echter op dat hij het personage toch op vrij behoorlijke wijze vormgeeft. Bij vlagen onnatuurlijk en bijna onmenselijk, maar daarin wel op interessante wijze dat buitenaardse trekje dat hem als Superman anders maakt dan de mensheid die hij wil beschermen. Lois Lane is ook verre van comic-correct en veel serieuzer, maar waar ik me daar bij de eerste kijkbeurt zwaar aan ergerde, kan ik nu veel meer meekomen met hoe het personage in deze meer serieuze benadering van het verhaal wordt benadert.

Waar Man Of Steel de grootste pluspunten haalt, is met het Zod-karakter. Michael Shannon's spel is over the top en de scenery-chewing is constant aanwezig, maar het maakt hem heerlijk intens. De scene waarin hij en Superman tegenover elkaar komen te staan nadat Clark zijn schip heeft vernietigd en hij de as in zijn handen opvangt, is weergaloos. Helemaal volgende tekst is fantastisch en maakt hem zoveel interessanter dan ik de eerste keer voor mogelijk hield:

"Look at this. We could have rebuilt Krypton on this planet, but you chose the humans over us. I exist only to protect Krypton. That is the soul purpose for which I was born. And every action I take, no matter how violent or how cruel, is for the greater good of my people. And now, I have no people. My soul, that is what you have taken from me!"

Een jaar eerder raakten we als kijkers al verwend met The Avengers en de volle glorie van stedelijke vernietiging. Man Of Steel vond ik toen erg langdradig, omdat de uiteindelijke actie de helft van de film beslaat, waar The Avengers een opening, middenstuk en einde heeft. Nu heb ik hier geen probleem mee, omdat de opbouw van de film goed is en de actie vele malen 'realistischer' is gefilmd dan in het heldere, kleurrijke en bovenal veel optimistischere Avengers-verhaal. De hele vernietiging van de stad voelt aan als een terroristische aanslag of een grootse oorlogsscene, waarbij de focus goed gebalanceerd is tussen hoe held/schurk zich ertoe verhouden en hoe het publiek op de grond lijdt onder het geheel. Het voelt hier ook meer als een strijd tussen godheden, waar wij als mensen slechts pionnen zijn in een groter schouwspel, compleet conform DC's 'gods turning human'-thematiek.

De veelbesproken eindscène waarin Superman een leven neemt, heb ik altijd sterk gevonden. Ja, Superman heeft gedood, maak je maar klaar voor een wat meer grimmige sfeer voor de komende films. Dit maakt Man Of Steel sowieso beduidend duisterder dan je zou verwachten van een Supermanfilm. Het klopt echter binnen de worldbuilding volkomen en voelt in dat opzicht vrij mythisch aan. Minpunten kan ik er nog steeds wel aan geven: Kevin Costner blijft namelijk tamelijk verschrikkelijk in zijn rol als Jonathan Kent. Dan doen Diane Lane en Russel Crowe het toch beduidend beter. Ook is de non-lineaire wijze waarop de scenes vertoon worden bij vlagen verwarrend en/of onnodig. Dit neemt echter niet weg dat ik mijn mening over deze film echt 180 graden heb moeten herzien en het geheel me toch echt uitzonderlijk goed is bevallen.

Ik houd het toch maar op Bergman films, want kennelijk betekent het houden van die specifieke Scandinavische films en het houden van thrillers, niet automatisch dat een film als Män Som Hatar Kvinnor me echt boeit. Ja, de verhaallijn van Lisbeth intrigeerde me, inclusief alle nare scenes die daar bij hoorden, maar wat Blomkvist nu precies probeert te achterhalen en wat hem overkomt... ik kom er niet in en kan moeilijk de aandacht erbij houden. Interessant, want de sfeer is goed, het acteerwerk is prima en in potentie spreekt het onderwerp me wel aan. Maar verdomd als het niet stervenslang duurt en tergend langzaam op gang komt. En dan heb ik nog twee delen te gaan...

Geen toppertje, maar voor een film waar ik en mn vriendin zomaar op stuitten zeker niet slecht. Het plot was behoorlijk warrig, maar de acteurs maakten er zeker wat leuks van.

Waar The Room een Tommy Wiseau egotrip was, bewijst RZA met deze film dat ook hij moet maken dat hij weg komt uit de wereld der cinema, want de enorme hoeveelheid wantalent die hij hier tentoon spreidt, is een gruwelijke belediging voor het intellect van de kijker. Buiten zijn afgrijselijke voice-over en monotone performance is zijn script zelfs als ode aan Shaw Brothers films (die al niet bijster hoogwaardig waren) zwaar ondermaats. De muziek voelt de hele film door ongepast aan en zijn voorliefde voor de meest irritante slow-motion shots die iedere vorm van ritme of impact uit de actie halen zijn funest voor een film die zou moeten draaien om goede martial arts gevechten. Enkele mooie shots daargelaten, heb ik niets gezien wat me ook maar op een bepaalde vorm stimuleerde om de film meer te waarderen.

Een eveneens grote fout is het feit dat men kennelijk ervoor gekozen heeft om de ene helft van de cast keurig Engels te laten praten (logisch voor Crowe en RZA) en de andere helft (oude mannetjes) hun eigen taal te laten spreken. Badguys die keurig accentloos Engels spreken verwarren in een setting als dit, helemaal als de performances al niet bijster interessant zijn. De enige die echt leuk was om te zien was nota bene Russel Crowe, die overduidelijk lol in zijn rol lijkt te hebben en zodoende (buiten het feit dat zijn personage alsnog nergens op slaat) nog voor enkele grappige momenten zorgt. Liu is een prachtdame, ze had hier niets te doen en haar personage was een praktische kopie van wat ze in Kill Bill mocht vertolken. Cheung is een prachtdame, veel meer dan als lustobject fungeren zat er voor haar hier ook niet in. Nee, op wonderbaarlijke wijze vond ik MMA vechter Bautista dan nog het minst vervelend acteren, hoe dit gebeurt is, is me onduidelijk.

Waar de film nog het meeste onder lijdt, is het feit dat het allemaal godsgruwelijk saai is. Ja, het is af en toe lachen geblazen op het moment dat er over the top gore momenten in gestopt worden, deze momenten zijn te spaarzaam om de film leuker te maken. The Man With The Iron Fists is een film waarvan ik blij ben dat ik hem slechts 1 keer in mijn leven zal hebben gezien.

Aardig tussendoortje dat helaas nergens echt grappig wordt. Het is voornamelijk de wisselwerking tussen Jackson (die zichzelf weer eens kopieert) en Levy (die eigenlijk vrij matig acteert) die de film het aanzien waard maakt, maar zodra het script zich begint te focussen op scheet-grapjes en verwijzingen naar de grote van elkanders geslachtsdelen begint de vermoeidheid toch toe te slaan. Het sterkste punt van de film is dan ook voornamelijk enkele grappige situaties, qua dialogen is het cliché en niks verheffend.

Film van het jaar. Flink balen dat ik hem in de enkele week bioscoop hier in Rotterdam gemist heb en dat de film alleen maar op dvd ipv BD in de winkel lag, maar uiteindelijk is dat iets meer korrelige beeld prima in verhouding met de hele psychedelische retrosfeer die door de cinematografie heen spookt. Ik vond Beyond The Black Rainbow eveneens een fantastische film waarin Cosmatos met weinig budget zoveel sfeer neerzette en zie nu hoe hij met een iets grotere cast en budget (denk ik?) een stapje verder kan gaan.

Deze film draait echt heel erg om de spectaculaire visuals, maar ik moet als Nicolas Cage liefhebber toch even kwijt hoe blij ik ben dat Cage mag Cagen. Uiteindelijk is hij op zijn gaafst als hij mag schreeuwen en tieren en de dood van Mandy geeft hem hier genoeg voer voor. Fantastische performance! Eveneens niets dan respect voor de subtiele performance van Andrea Riseborough en de over the top prestatie van Linus Roache.

Qua designs kan ik als heavymetalliefhebber mijn hart ophalen. Nic's bijl blijkt geleend te zijn van het Celtic Frost logo, Mandy's Black Sabbath-shirts en voorliefde voor black arts spreken ook tot de verbeelding en openen met King Crimson kan ook nooit kwaad. Die helse motorrijders deden me heel erg aan Clive Barker's Hellraiser denken, met een flinke dosis heavymetalesthetiek van jaren '80 albumartwork.

De film voelt aan als een tweeluik waarbij de opening traag en sfeerbepalend is, om halverwege over te gaan tot een slasherschlockfestijn. De kwaliteit is echter in de tweede helft niet weg, aangezien de cinematografie, belichting, soundtrack en het acteerwerk consistent blijven. Op het moment dat de gore ingezet wordt, komen de herinneringen aan de jaren '70/'80 inderdaad naar boven, maar het ergert niet.

Dat Mandy door de massa niks gevonden wordt was te verwachten, daarvoor is het werk van Cosmatos in den regel gewoon te vreemd. Voor mij is het echter de ervaring van het jaar geweest!

Pffft. Ik weet dat het doorgaans geen briljant idee is om een vervolg eerder te zien dan een originele film, maar dat het hier om een uitzonderlijk slappe horrorfilm gaat is me toch wel behoorlijk duidelijk. Geen gore, geen kills die ook maar enige vorm van impact hebben en een script wat veel te pretentieus is voor dit soort low-budget pulp. Wel leuk om Claudia Christian te zien buiten Babylon 5 en Robert Davi is altijd een gave badass, maar meer dan leuk acteerwerk van hun kant kan ik er ook niet van maken. Het feit dat Bruce Campbell al praktisch meteen het loodje legt, maakt het echt niet beter. Ik heb het vele malen erger gezien, maar het is wel allemaal heel erg saai en bloedeloos.

Ted DiBiase Jr. is niet cool. John Cena vond ik ook al niet denderend in het acteerwerk, maar hij had in ieder geval met zijn vierkante kaak nog de uitstraling van een badass persoon, deze hoofdpersoon komt vooral over als een keuterboer eersteklas. Als acteur is hij niet per se beter of slechter dan de meeste worstelaars, dat scheelt nog iets, maar hoe ze ooit bij hem zijn gekomen is me nog steeds een raadsel. Nee, Michael Rooker was beduidend de coolste persoon uit de hele film en had van mij dan ook echt meer scenes moeten hebben. De badguys zelf (Engels sprekende Aziaten) waren niet vervelend, alleen was er nergens een echt gevoel van dreiging.

Toch, de actie was erg goed gefilmd. Ik was al tevreden over Reiné's werk met Seagal in Pistol Whipped en ook hier laat hij zien dat hij vechtscenes en slow-motion shoot-outs met het grootste gemak kan filmen. Vooral deze actie redt de film, want verder is er natuurlijk niet veel om het lijf.Toch erg leuk, maar lang niet zo leuk als de eerste film.

Zeer aangenaam verrast.

Ik houd absoluut niet van worstelen en aan de hand van de extra's op de dvd zal ik ook nooit een John Cena fan worden met zijn matige hiphop uitstraling en dito act, maar hij slaagde hier wonderbaarlijk goed er in om de film genietbaar te maken.

Goed, het was voornamelijk Robert Patrick die de show stal met zijn cynische opmerkingen, maar John Cena is als emotieloze actieheld zeker niet verkeerd (iets wat in de man op man actiescenes goed naar voren kwam). De film moest het echter niet perse hebben van de handgevechten, maar meer van de indrukwekkende explosies en spectaculaire achtervolgingen (het moment waarop Cena met auto in het water knalt terwijl de badguys zijn wagen vanaf de onderkant nog extra doorzeven was prachtig geschoten!)

Het verhaal is crap en de dialogen tussen Cena en zijn vrouw lopen voor geen meter, maar de aanwezigheid van de kleine collectie boeven onder begeleiding van T-1000 Robert Patrick maakt een hoop goed. Flauw en melig, maar tegelijkertijd, mits in de juiste stemming, zeer genietbaar. 'This guy is like the Terminator' was overigens een prachtige verwijzing naar Terminator: Judgement Day

Of Cena gemaakt is voor betere rollen zou ik niet durven zeggen; wat ik wel kan zeggen is dat John Bonito zeker meer kansen in Hollywood zou mogen krijgen. Hij heeft oog voor spectaculaire actiescenes en weet goed af te wisselen tussen over the top slowmotion effecten en vlot geschoten knokscenes.

The Marine is voor mij een weergaloze ode aan de no nonsense actiefilms die de jaren 80 rijk zijn. Chapeau!

Toch een halve punt erbij, de vorige keer keek ik toch over een cruciaal element heen wat deze film onderscheidt van de andere Seagalfilms: echte, angstaanjagende sfeer. Daarnaast heb ik toch wel behoorlijk genoten van zijn aikidoskills die in deze film zeker het beste tot uiting komen. De soundtrack was overigens bovengemiddeld goed.

Leuk c-filmpje, waarbij je het oninteressante script en de ongelooflijk zoetsappige soundtrack met gemak kunt vergeten door het hoge vermakelijkheidsgehalte en de bij vlagen zeer aardige martial arts scenes. Rothrock blijft helaas zwaar onder benut, terwijl ik me wederom afvraag waarom zo'n zoutzak als David Carradine weer moet over komen als een kung fu meester, helemaal gezien het feit zijn stuntdouble de 'moeilijke' bewegingen uitvoert en zijn bewegingen traag en trillerig zijn. Chad McQueen was daarentegen een positieve verrassing! Ik vond zijn performance in Firepower zeer ondermaats, maar hier liet hij zien wel degelijk een goed martial arts acteur te zijn en ook nog eens realistisch over kwam in het acteerdepartement.

Verder weer intrigerend hoe een film als deze aan zo'n lage score komt, gewoon leuk, dom vermaak en niet veel minder dan films van bijvoorbeeld Gary Daniels of Jeff Speakman. Wie weet hoe de band heet die in de bar speelde, maakt me overigens ook erg blij.

Een film waarvan ik de hype overduidelijk niet begrijp. Het begon allemaal intrigerend door het feit dat je als kijker in het diepe gegooid wordt en geen idee hebt waarom een heel gezin afgeslacht wordt, maar naarmate de film vordert werd het mij al vrij snel duidelijk dat ik de shock factor uitermate laag vond en het uiteindelijke plot weinig verheffend. Toen RuudC en ik deze film bekeken zeiden we allebei al vrij snel na afloop dat er gewoon niets meer uit de film te halen is dan wat je ziet en dat is vrij summier voor een film die door velen als diepzinnig bestempeld wordt.

Qua shockmomenten was er een punt wat me wel enigszins is bijgebleven en dat is het punt waarop ze bij het mishandelde meisje de metalen helm van haar hoofd trokken. De befaamde eindscene vond ik echter weinig schokkend, helemaal omdat als de film dan in potentie een klein beetje gruwel zou kunnen laten zien, er ineens van alles buiten beeld moet gebeuren. Tja, dan zijn de scenes waarbij een meisje in matig geschoten beelden geslagen wordt echt niet voldoende om bij mij enige gruwelgevoel op te wekken.

Aardig geacteerd, uitgangspunt met potentie, maar verder vond ik het ondanks alle verhalen een vrij matig product.

Ok, dit was een GENIALE film in zijn genre. Het acteerwerk was prima (zelfs Dolf Lundgren viel mee en Courney Cox deed het in 1 van haar eerste rollen ook best goed). Skeletor blijft toch wel de held van de film met zijn cannonades van gave gemene quotes. De special effects waren goed te doen en het verhaal was zoals je kon verwachten erg cheezy.

Ik geef hem een verdiende 4 sterren, dit gemiddelde is veel te laag. Een aanrader voor de liefhebbers van films als Krull en Conan The Barbarian.

Maximum Conviction is een film waar voor de actieliefhebbers genoeg lol in te vinden is. Er is voldoende actie te bekennen, de badguys zelf zijn voor de verandering niet zo naam en gezichtsloos dat je ze niet onthoudt, maar zijn in enkele gevallen herkenbaar en zodoende interessanter als personages dan in een standaard in Oost-Europa geschoten film het geval zou zijn. Tel hier ook nog eens bij op dat iemand als Bren Foster aan de kant van de good guys ook nog eens vrij sympathiek over komt en het moge duidelijk zijn dat Maximum Conviction toch weer een vooruitgang is voor Seagal ten opzichte van een film als A Dangerous Man.

Het is toch echter Steve Austin die hier de show steelt en niet Seagal. Austin heeft de gaafste oneliners, leukere vechtscènes en komt in het algemeen gewoon stoerder over dan bij Seagal het geval is. Deze laatste heeft dan wel enkele aardige actiescènes (aardig, niet goed), maar in het acteerdepartement is het werkelijk abominabel wat hij nu weer in het rond aan het fluisteren is. Ik hoop echt dat hij weer eens een keer moeite steekt in acteren of de pijp aan Maarten geeft, want hier word ik echt niet vrolijk meer van. Iemand als Paré, die echt niet bekend staat om zijn grootse acteertalent, heeft in ieder geval duidelijk meer toewijding aan zijn rol.

Buiten Seagal's mankementen heb ik echter weinig te klagen: Maximum Conviction is gewoon een actiefilm waar je niet teveel hoeft te letten op het verhaal, maar gewoon rustig kan genieten van de actie en de oneliners Austin begint mij op deze manier in ieder geval steeds meer te bevallen.

Dan heb je een rare variant gezien want er was weldegelijk een seksscene in de badkamer van het hotel, terwijl de twee FBI badguys die hun gevangen hielden gewoon in de kamer ernaast zaten. Dit was wel een van de grappigste momenten van de hele film.

Waarmee ik niks slechts over de film wil zeggen, want ik heb me behoorlijk vermaakt. Het feit dat er weinig karatemomenten inzaten (de vechtsscenes zelf waren daardoor wat realistischer) komt de film hier absoluut ten goede. Jean-Claude speelt geen getormenteerde karateka die uit is op wraak, hij is een gewone man die de waarheid wil achterhalen (en toevallig net iets beter vecht dan de normale man, hoewel hij met die grote Rus toch behoorlijk wat problemen had).

En mijn God, wat is Natasha Henstridge toch een knappe vrouw (die ook nog eens goed kan acteren ).

De rest van de cast was overigens ook sterk. Interessante badguys die je al vanaf het begin wil zien sneufelen. Van Damme zelf acteerde mijns insziens prima. Niet zo cartoony als zijn eerste films, verbitterd op de juiste momenten, maar toch sympathiek in het geheel (en overtuigd onder de indruk van Henstridge uiterlijk. Wacht, dat valt niet meer onder acteren!).

Als deze film een Bruce Willis in de hoofdrol had gehad, dan waren de kritieken waarschijnlijk een stuk milder geweest. De Jean-Claude die hards hebben liever meer karate en de gemiddelde film liefhebber heeft toch liever iemand zonder frans accent. Mij maakte het allemaal niks uit, ik heb erg genoten van het vlotte verhaal, de juist getimede actie en het acteerwerk. Een van de betere Jean-Claude van Damme films die de mensen die normaal gesproken afgeschrikt raken van martial-arts best nog kan vermaken.

Kijk eens aan, een young adult film die zijn publiek serieus neemt en zich niet teveel probeert in te houden uit angst dat het problemen krijgt met ratings en censuur. Ik heb best genoten van een film als The Hunger Games, maar heb me tevens geergerd aan het feit dat zo'n soort film er alles aan doet om vooral niet zo gewelddadig of duister te zijn, als het zou moeten zijn aan de hand van het concept. Buiten het feit om dat deze film voor de verandering ook echt eens een goed sterk acterende cast heeft (dat ontbreekt nog wel eens bij jongere Amerikaanse acteurs), bevat de film ook een interessant gegeven, mooie sets en gave monsters in de vorm van de half mechanische schorpioenwezens genaamd Grievers.

De film neemt de tijd om het mysterie op te zetten en te ontrafelen, zonder dat men hierbij gebruik maakt van de al te simpele Hollywood trucs. Helemaal het feit dat de film op het einde nog steeds zoveel verklaart, maar alsnog helemaal niets verklapt, maakt het allemaal nog een stuk beter. Ik heb de boeken niet gelezen, maar ben in ieder geval nu erg benieuwd wat er precies allemaal aan de hand is buiten het labyrint.

Een paar zaken waren echter alsnog wat 'jammer'. Allereerst ga je mij niet vertellen dat in een groep van zoveel jongens, waarvan sommigen er al jaren zitten, dat iedereen nog steeds in dezelfde merk kleding met netjes gestyleerde kapsels rondloopt. Ik besef dat jonge sterren met baarden en lang haar geen publiek trekken, maar dit haalde toch wel een flink stukje suspension of disbelief weg. Ook jammer dat er in de vorm van Chuck weer een klein dikkertje in moest als makkelijke manier om sympathie bij het publiek los te trekken. Alles wat hij deed kreeg de lachers op de handen in de zaal, al heb ik echt het idee dat ik gemist heb waarom zijn personage grappig moest zijn. Was het toch het dik zijn? Dat is erg jammer bij een film als dit.

De scenes in het doolhof zijn verreweg het beste. Deed me qua stijl nog het meeste denken aan een combinatie van Shingeki no Kyojin en Cube. De scenes in het kamp zelf waren ook niet verkeerd, maar zorgden bij mij toch nog wel voor wat vragen hoe een maatschappij die bestaat uit tienerjongeren alsnog zo goed zichzelf in stand zou kunnen houden. De komst van het meisje verbaasde me ook. Ik wil graag denken dat de mensheid in staat ertoe is om het tegenovergestelde geslacht zonder probleem te accepteren na een periode van jaren afwezigheid, maar was verbaasd dat zij geen enkele vorm van seksuele intimidatie te verduren kreeg.

Maar goed, de film verwonderde qua concept, zag er goed uit, had puik acteerwerk en zet echt aan tot het uitkijken naar het vervolg door het open einde. Ik ben erg benieuwd, dit was een veel positievere ervaring dan ik had verwacht!

Ik kende deze film alleen van naam en reputatie, als een anti-D&D propaganda stukje uit een tijd waarin de christelijke bevolking zeer overtuigd was van het feit dat Dungeons & Dragons de jeugd naar Satan zou leiden. Hoe dan ook, toen ik door de Mediamarkt liep met een maat die nieuwe films zocht, was ik degene die hem deze film aanraadde (voor de grap), omdat wij beiden met plezier af en toe wat Dungeons & Dragons sessies afgaan (en daarna jonge maagden ontvoeren om ze te offeren aan de duivel, vanzelfsprekend). Gisteren werd ik gedwongen om dit 'meesterwerk' ook eens met eigen ogen te aanschouwen, want hij had nog steeds spijt van zijn aankoop.

Ik schaam me in ieder geval dat ik iemand gedwongen heb dit flut-product te kopen. Het was nog geeneens de vooringenomenheid tegen een in mijn ogen onschuldig spel, het was het complete amateurisme wat het geheel zo naar beneden haalde. Tom Hanks was gelukkig verreweg de beste acteur in de hele film, maar hij kon duidelijk niet uit de voeten met de stupide dialogen en vreemde karakter-ontwikkelingen die zijn personage moest ondergaan. Van het een op het andere moment verandert hij van een redelijk normale tiener met een complex over zijn verdwenen broer, naar een labiele idioot die zijn personage wordt in plaats van speelt. Hoe dit ineens kwam was redelijk onlogisch en zeer lachwekkend uitgewerkt.

De rest van de acteurs liepen er met statische gezichtsuitdrukkingen maar een beetje bij, worstelend met stupide zinnen. Door het lelijke kleurenfilter was de kleur rood daarnaast een pijnlijke aanslag op mijn ogen, waardoor ik iedere keer als iemand deze kleur aanhad mijn ogen fijn moest knijpen. De soundtrack was eveneens verwaarloosbaar slecht en ongelooflijk hinderlijk aanwezig. Is er nog meer te zeuren?

En dan het verhaal... ik geef toe dat ik ondanks het feit dat ik graag Dungeons & Dragons mag spelen, weinig opheb met LARPen en daarom best kan begrijpen dat mensen dit een belachelijk iets vinden. Er echter uit halen dat deze spellen gespeeld worden door mensen die in het dagelijks leven niet kunnen functioneren op een universiteit (of in het leven) en dat mensen die het spel spelen stoppen zodra ze volwassen worden, is compleet lachwekkend. En dan nog het hele 'flippen' verhaal met Robbie's karakter: in het dagelijks leven kunnen mensen flippen van alles: spellen, films, reclames, sport, politiek en al helemaal religie: een spel daarom gelijkstellen aan 'slecht' is een klassieke drogredenering.

Alles bij elkaar is de film saai, lelijk en zeer slecht. Laad je niet verleiden door de cover en de naam Hanks. Met een andere groep D&D'ers wellicht de moeite om een keer zwaar te lachen, voor de rest is het verplicht om dit te mijden!

Mean Machine heb ik ooit op een brakke vrijdagochtend gezien in de tijd dat namen als Vinnie Jones en Jason Statham me nog niet veel zeiden. Zonder enige vorm van kennis van 'The Longest Yard' tot me te hebben genomen in de tussentijd, moet ik toegeven dat deze film nog steeds een uiterst vermakelijk verhaal heeft. Echter, toen ik hier het kopje drama/komedie las, moest ik toch even fronsen. Drama? Maar inderdaad, de film heeft een hele vreemde combinatie van humor en drama en werkt in dat opzicht ook lang niet altijd. De film zou mijns inziens dan ook het beste gewerkt hebben als een komedie, aangezien het op de dramatische punten met mishandelende bewakers, bommen en vechtpartijen behoorlijk veel meer lijkt op praktisch alle andere gevangenissenfilms.

Nee, de leukste stukken zitten hem in de training, de wedstrijd zelf en praktisch iedere scene met Statham. The Monk is een personage dat zijn eigen film zou moeten krijgen, ik kan me nu al een combinatie van Crank en Snatch voorstellen! Met betrekking tot het acteerwerk zit het wel snor, zelfs Jones komt goed weg met een wat meer serieuze rol. Ook de match zelf is erg leuk, en dat zegt iemand die helemaal niets met dat hele voetbalspelletje heeft (ja, kom maar op!). Gewoon een erg leuke film, die misschien iets gebalanceerder had gekund qua stijl.

Mensen kunnen zeggen over Statham wat ze willen, maar het is wel een feit dat de beste man op het moment een van de stoerste (en weinige) nieuwe actiehelden is. Daarnaast wordt er ook vaak gezegd dat hij altijd in dezelfde films speelt, maar ik vond dit in het geval van The Mechanic behoorlijk meevallen. De film is dan ook geen volledige actiefilm, maar meer een actie/thriller, waardoor de aandacht automatisch al meer uitgaat naar het acteerwerk en het verhaal, dan naar de actie.

Het was echter niet Statham, maar Ben Foster die de show stal. Geen acteur die een film compleet op zichzelf kan dragen, maar net zoals in Pandorum had hij een bepaalde intensiteit over zich, die heel erg goed werkte. De badguys zeiden me verder niet heel erg veel, maar kwamen gelukkig wel op dermate vermakelijke wijze om het leven dat dit geen groot probleem was.

Simon West toont nog steeds gevoel te hebben voor goede cinematografie en een gebalanceerde manier van het schieten van actie. Ik ben in dat opzicht nu ook helemaal benieuwd hoe The Expendables 2 er uit ziet, want aan de hand van deze film (en natuurlijk Con Air) zou ik zeggen dat het hem prima moet lukken. Gewoon een zeer fijne actie/thriller, zoals ik ze graag mag zien.

Teveel overbelichting en er zou toch echt minder slow-motion in moeten zitten (een van de weinige actiefilms waar dit wel goed in gemonteerd zit blijft toch Hard Target).

Dit maakt de film echter absoluut niet slecht. Ik ben nog niet bijzonder thuis in de Dolph Lundgren films (ken hem alleen van Rocky IV en Universal Soldier), maar ben zeker tevreden over wat ik heb gezien. De actie deed me denken aan Wake Of Death van Jean-Claude van Damme: goed over de film verspreid en erg hard. De hele film had weinig humor, maar het acteerwerk was niet slecht en de shootouts waren goed gefilmd. Wat ik miste wat was knokwerk (gezien het feit Dolph toch een karateka is, weet iemand welke films ik daarvoor zou moeten zien?) met de vuisten en voeten, maar ik heb me alles bij elkaar geen moment verveeld.

Nu heb ik verder nog The Shooter, Hidden Agenda en Direct Action van hem liggen, ben benieuwd wat voor soort films dit zijn, als ze in het straatje van The Mechanik liggen heb ik weer een nieuwe actie-acteur erbij waar ik weer wat van kan verzamelen (de Seagal en van Damme collectie is toch al zo goed als compleet).