Opinions

Ik ben nooit een gigantische Mortal Kombat fan geweest, al had ik wel het eerste deel op de Game Boy waar je met slechts 6 personages (Kano, Liu Kang, Sonya, Sub-Zero, Rayden en Scorpion) een beperkt aantal moves had die zeer sloom werden uitgevoerd. De film was al een lange tijd geleden en ik verwachte bij een herkijkbeurt eigenlijk blootgesteld te zullen worden aan afgrijselijk acteerwerk en matige vecht-choreografie.

Dit was gelukkig bijna helemaal niet waar! Grootste miskleum blijft echter wel de vechtscene tussen Sonya en Kano, waarbij het zo overduidelijk is dat beide vechters geen kaas van martial arts gegeten hebben, dat het pijnlijk is. Gelukkig was dit ook de laatste keer dat Sonya echt mocht vechten, zodat er meer ruimte over bleef voor de goed gechoreografeerde en geregisseerde scenes met Kang en Cage. Wat vooral opviel, was dat voor een Westerse films hun scenes een goed ritme hadden en gebruik maakten van veel lange shots, zonder hinderlijk plak- en knipwerk.

Ik zal wel weer de enige zijn overigens die genoot van Christopher Lambert en zijn sarcastische opmerkingen, want er waren veel slechtere en bovenal minder leuke acteurs in de film aanwezig. Sonya was afgrijselijk en de prinses zelf had ook een zeer ondankbare rol. Wat betreft special effects was een personage als Reptile afgrijselijk verouderd, waar Goro wonder boven wonder nog zeer degelijk naar voren kwam. In vergelijking met het iets eerder uitgekomen Street Fighter oogt deze film vele malen professioneler.

Grootste mankement blijft echter het kinderlijke script (en bij de making of zei de producer nog dat men probeerde Hong Kong actie met een goed verhaal te combineren, men is hierin slechts voor de helft geslaagd) en een hoop grappen waar je plaatsvervangende schaamte aan overhoudt. Beat 'em ups vertalen zich nu vaak slecht naar films als het op verhaal aankomt en Mortal Kombat maakt zich daar net als Street Fighter schuldig aan (al is men hier het oorspronkelijke verhaal wel meer trouw gebleven dan bij SF het geval is). Maakt dit uit? Niet zolang de actie in orde is, vandaar dat ik met plezier uitkijk naar een nieuwe film als Tekken waar zowel de regisseur als acteurs kennis van zaken hebben.

Of ik Mortal Kombat net zo goed/leuk vind als Street Fighter weet ik nog niet, die film was immers toch een stuk vermakelijker in al zijn knulligheid. Als we het echter hebben over actie, dan moet ik Mortal Kombat door de aanwezigheid van Robin Shou toch echt het voordeel geven. En Street Fighter mag dan wel een heerlijk overacterende Raul Julia hebben, Mortal Kombat heeft de immer fenomenale slechterik Cary-Hiroyuki Tagawa, die het voor mij toch net iets beter doet.

Op naar deel 2, die heb ik vroeger per slot van rekening helemaal niet gezien, dus daar heb ik nu in ieder geval geen valse herinneringen aan

Vervloekt.

Na het veel beter dan ik me herinnerde uitgevallen deel 1 was het voor mij nu de tijd om eens aandacht te geven aan het nooit eerder geziene deel 2. En ik had het al kunnen verwachten: wat een gruwelijk in elkaar gezet wanproduct.

Het gaat al fout in het begin als de acteurs zich omdraaien en we zien dat er slechts twee originele mensen uit het eerste deel over zijn. Ik ben allang blij dat Robin Shou hier nog inzit, want de beste man blijft een uitstekend martial art, maar schrok toch wel van wat er terecht is gekomen van Rayden en Cage. Sonya Blade daarentegen bleek een aangename verrassing, want niet alleen ziet ze er beter uit, in haar vechtscenes komt ze veel overtuigender over dan in het eerste deel. Prinses Kitana blijft een vrij nietszeggend personage en haar plotselinge romance met Kang was al helemaal belachelijk.

Goed, wat hebben we allemaal om op te zeiken? De shitload aan nietszeggende personages die geintroduceerd worden op stomme manieren om daarna plotseling te verdwijnen of heel abrupt afgemaakt te worden? De abominabele special effects? Het afgrijselijke acteerwerk? De matige actiescenes? Het stompzinnige script?

Goed, Jax is een grappig personage en enkele vechtscenes waren te doen. Daarnaast was het overacteerwerk van Brian Thompson aangenaam genoeg om te genieten van zijn rol als slechterik, maar een ergere martial arts film dan dit hoef ik voorlopig toch echt even niet meer te zien.

Ik verwachte een belachelijke horrorfilm met over the top gore en de nodige humor, maar kreeg toch minder. Het acteerwerk van de hoofdpersoon was best goed, maar over het algemeen had de film een gebrek aan rode draad, te weinig gore en bijna geen humor.

Overigens, het zout verhaal is helemaal niet gek, zout zorgde volgens de Haitianen ervoor dat zombies beseften dat ze dood zijn en daardoor terug gaan naar hun graf.

Wederom een fijne Bousman. Ik heb het origineel niet gezien, maar begrijp aan de hand van de omschrijving dat het een typische jaren '70 terrorfilm moet zijn. Vandaag de dag zijn home-invasion en urban horror films weer helemaal terug, dus een remake is niet compleet onrealistisch. Of het nodig was weet ik uiteindelijk niet, maar ik ben zeker niet ontevreden over deze film, al blijft het bij veel van dit soort films toch jammer dat er geen catharsis is op het einde waar de badguys gewoon allemaal het loodje leggen, moderne filmmakers laten ons liever niet met geen goed gevoel achter.

Het acteerwerk is grotendeels best goed, zelfs Jaime King valt te pruimen als ze geen redneck accent hoeft op te zetten. Qua gore zit het allemaal ook goed in elkaar. Nergens te over the top, maar bij vlagen zijn de scenes toch ongemakkelijk om te zien, met een in de wang geschoten vrouw en haar wat in brand gezet wordt als voorbeelden. Persoonlijk had ik wat graag nog een happy end gezien, maar ik waardeer dat Bousman in dat opzicht niet voor de gemakkelijkste weg heeft gekozen. Fijn filmpje.

Dat... viel best mee. In de zin van: ik had weinig tot niets van deze film verwacht en hoopte in ieder geval nog gewoon op een goede cast en zangwerk. En ja, die twee zaken klopten nog behoorlijk goed. McGregor die nog behoorlijk kan zingen, Kidman die overduidelijk op het hoogtepunt van haar carriere zat, Broadbent is erg charmant en Roxburgh was fantastisch over the top.

Een ding moet me wel van het hart: wat was deze film uitzonderlijk hyperactief. Alsof de complete cast en de regisseur aan een aantal pepmiddelen hebben gezeten en toen maar lukraak aan het filmen zijn geslagen. Het is bij vlagen charmant, maar er waren zoveel momenten dat ik echt verlangde naar de wat subtielere aanpak van een Schumacher (Phantom Of The Opera) om wat rust te vergaren en wat nuance terug te zien. Helemaal bij een scene als waar Kidman's personage in de war is over de intenties van McGregor is het geheel gewoon vermoeiend om te zien.

Het verhaal is verwaarloosbaar en des te meer ik het woord 'love' voorbij hoorde komen, des te vermoeiender het werd. Dan toch maar weer letten op de kleurenpracht en praal en het zang- en acteerwerk waardoor het allemaal best uit te zitten was. De muziekkeuze was niet helemaal mijn ding, maar ik heb me er verder niet teveel aan kunnen ergeren aangezien alle nummers wel duidelijk hun rol vervulden. Alles bij elkaar is Moulin Rouge een vrij vermakelijke film die me qua musicals in ieder geval over de Mamma Mia! en Grease kater heen kan zetten.

Laat je niet verwarren door de rating van 7.5/10 op imdb, dat is waarschijnlijk het gemiddelde van de cijfers die de cast aan deze film moet hebben gegeven, want het is je reinste troep. Tegelijkertijd wel grappig om te zien dat Tropic Thunder dus niet zo'n originele film is als vaak gedacht wordt, want het hele concept van een groep acteurs die in een echte oorlog terecht komt blijkt al lang eerder gedaan te zijn.

Goed, de grootste 'ster' van de film is Bo Svenson, een man waarvan zijn voornaamste rollen bestaan uit het spelen van piloot in een Chuck Norris film of dronken barbaar in een 'klassieker' als Wizards Of The Lost Kingdom. Hij zit meer dan 80% van de film in een stoel en komt op het einde even aan met een M60 om zijn acteurs te redden (hij speelt namelijk de regisseur). De rest van de cast is een inwisselbare hoeveelheid non-talenten die teksten in de beste Dora The Explorer traditie opdreunen (inclusief 'Het lukte, het lukte!' meerdere malen). De actie, die overigens wel rijkelijk aanwezig is, bestaat voornamelijk uit soldaten die al vallen voor het knalgeluid van het geweer te horen is en helikopters die er met raketten niet in slagen om op een open vlakte een zooitje ongetrainde acteurs neer te krijgen. Hilarisch. En treurig.

Gelachen heb ik wel, al was het vaak als een boer met kiespijn. Vanwege het hoge surrealistische gehalte van de film dan ook niet de laagste score, daarvoor ben ik verwonderd genoeg geweest. Troep is het absoluut wel.

Normaal gesproken ben ik totaal geen Pitt of Jolie fan, dat ik de film zonder teveel gezeur tegen mezelf uit kon zitten zegt daarom wel iets. Het gegeven van de film was best leuk, beide acteurs hadden sterke onderling chemie (de relatie die na deze film is opgebloeid zal wel ergens vandaan komen) en de actie is vaak leuk geschoten (helemaal de vechtscene in hun eigen huis waarbij ze de hele boel slopen).

Waar ik wat minder over de spreken ben is het saaie acteerwerk van de hoofdrolspelers en de teksten die ze moeten uitkramen. Goed, Jolie acteert beduidend beter als ze geen afgrijselijk Engels nepaccent hoeft op te zetten, maar echt spectaculair is het nog steeds niet. Pitt is zijn gebruikelijke zoutzakkelijke zelf en komt er nog maar net mee weg, het feit dat hij en Jolie elkaar duidelijk zagen zitten speelt hier goed in mee. De teksten zijn helaas nergens echt scherp of spitsvondig zoals ik het graag bij actiekomedies mag hebben, daar gaat de film toch echt de mist in.

Maar goed, de actie zit goed en het gegeven is wel degelijk leuk. Ik ben nog steeds geen fan van 'Brangelina' geworden, maar zie hen alsnog liever in zo'n soort film dan in afgrijselijke kitsch als Tomb Raider of melodramatische actie als Troy.

Niet zo zeuren, het is een fantasyfilm die op geen enkele manier de werkelijkheid over Jet Li's vechtkunsten probeert te benaderen. Probeer dan ook maar op afstand van Lethal Weapon 4 te blijven, daar verslaan Mel Gibson en Danny Glover hem ook. NOOOOOOOOOO!

Goed, zoals verwacht (maar niet gehoopt) voegde dit deel niet veel toe aan het fantastische eerste en mindere tweede deel van de serie. Maria Bello had de ondankbare taak om Rachel Weisz te doen vergeten, iets wat wat mij betreft ten dele lukt omdat ze er aan de ene kant wel in slaagt die klunzigheid over te brengen, maar aan de andere kant toch faalt omdat ze gewoon geen Rachel Weisz is. Ik had het leuker gevonden als ze iets meer van zichzelf erin had gestopt. Brendan Fraser blijft overigens een prima acteur voor dit soort rollen met zijn geschreeuw en gezichtsuitdrukkingen. Samen met John Hannah zeker wel de vermakelijkste acteerprestaties uit de hele film.

De special effects waren in orde, maar toch had ik nergens het gevoel dat de film zo groots en episch werd als de eerste films. Ik denk dat dit voornamelijk aan de settings ligt, want Egypte is een locatie waar nog niet zoveel films over zijn gemaakt als China. Waar de yeti's vandaan kwamen was me overigens nog steeds een raadsel, dat had echt beter uitgelegd mogen worden.

Het script was... matigjes, iets wat bij de andere delen toch beter in orde was. Voornamelijk de familieperikelen met zoonlief waren erg hinderlijk. Luke Ford kwam wat mij betreft wel goed uit de verf als zoon van Fraser, maar zijn personage maakte de film zelf helaas niet bijzonder veel beter.

Wat de film wel te genieten maakte was het feit dat het gewoon simpel popcornvermaak was met een beetje humor, een beetje drama, een beetje actie en een klein beetje griezelen (helaas wel minder dan het eerste deel) en enkele leuke martial arts scenes. Ik hoop voor de volgende film (mocht hij ooit uitkomen) wel op een beter script en iets meer horror, als dat zo is zal ik zeker blijven kijken.

Na de grote tegenvaller die de Muppet reboot van enkele jaren geleden was, was dit toch een erg grote meevaller. Een flinke hoeveelheid leuke cameo's, een weergaloze rol van Jeffrey Tambor en een flinke dosis lol zorgen er voor dat Muppets From Space een erg plezierige zit was. Beste van allemaal is nog wel het feit dat er geen enkel lied in te vinden was en er geen verschrikkelijke belegen moraal boven op gelegd wordt, waardoor de film voor volwassenen minstens even leuk is als voor kinderen.

Ik mis deze eind jaren '90 muppets wel. Clifford, Johnny Fiama, Rizzo en Bobo Bear waren erg leuke aanvullingen op de al bestaande cast en zorgden er ook voor dat de cast nog een beetje gemoderniseerd werd zonder de Muppet charme te verloochenen. Vanzelfsprekend stelt het als film zelf allemaal niet veel voor, maar het vermaakt bijzonder goed.

Wat een verschrikkelijke keuze om Jason Segal en Amy Adams in deze film te zetten, ik heb met uitzonderlijk veel moeite de eerste twintig minuten uitgezeten vanwege hun verschrikkelijk kinderachtige personages, de rampzalige liedjes die ze zingen en de compleet oninteressante verhaallijnen die ze toebedeeld krijgen. Niet dat het Walter personage zelf zo intrigerend is, ook hij had er met alle gemak uitgelaten kunnen worden. Nee, vanaf het moment dat er eindelijk weer wat Muppet personages in de film komen begon het langzaamaan te verbeteren om op het einde zelfs nog echt leuk te worden. Leuke bijrollen van Jack Black en een rappende Chris Cooper (meteen het enige leuke lied van de hele film), die voor een aantal vermakelijke scenes zorgen, het blijven echter toch de golden oldies die het leukste zijn.

Ik ben altijd fan van de Muppets geweest en deze film doet me dat ook meteen weer beseffen. Fozzie, Sam The Eagle, Bobo Bear, Statler & Waldorf en zelfs de verschrikkelijke grappen van Fozzie Bear brengen altijd wel een glimlach op mijn gezicht. Jammer in dat opzicht dat de film niet meer focust op de show zelf, want die stukken waren overduidelijk het leukste. Alles bij elkaar wel vermakelijk, maar het had zoveel leuker en beter kunnen zijn.

Uiteindelijk duurde het allemaal wel erg lang, was de moraal wat dubieus, konden de CGI effecten echt niet en was Ashanti nu niet direct de beste keuze voor een hoofdrolspeelster, maar... de Muppets blijven gewoon leuk en de humor was verbazingwekkend veel op volwassenen gericht. Verwijzingen naar Kill Bill en Girls Gone Wild ontgaan het jeugdige publiek hoogstwaarschijnlijk, maar zorgen toch voor een glimlach op mijn gezicht. Niet briljant, maar wel leuk voor een keer.

Door deze film begon ik me weer af te vragen waarom de naam John Malkovich meehielp mij over te halen deze film te huren, want zijn prestatie was om te janken zo slecht. Sterker nog, op Ron Pearlman, Jane Thomas en helemaal Sean Pertwee (zeer sympathiek acteur) na, was de rest van de cast ook behoorlijk ongeinteresseerd. Lag het aan het matige script met houterige dialogen of de oninteressante personages dat veel van de acteurs de hoop van tevoren al op hadden gegeven?

Wat deze film echter redt, is de enorme hoeveelheid spectaculaire actiescenes die lekker bloederig in beeld worden gebracht. De mutanten zijn gave vijanden, de special effects komen door het grauwe kleurenfilter best goed uit de verf en het steampunk sfeertje zit er op zich goed in. Een echte no-brainer.