Opinions

Vuilgebekte moraal.

Leuke komedie waarbij de zoete moraal redelijk wordt weggespoeld met genoeg vuilbekkerij en de chemie tussen Scott en Rudd. Veel grapjes zijn genoeg voor een glimlach, maar af en toe zit er ook meer in. Stiekem steelt Lynch elke scène waarin ze opduikt.

Goed.

Prima.

Want ondanks dat het spel ietwat rommelig in beeld gebracht wordt en niet tot het beste segment van de film hoort, raak je als kijker toch betrokken.

Met name het camerawerk, alsmede Caan zijn sterk. Het verhaaltje ook, ondanks dat er vrijwel geen enkele motivatie danwel uitleg bekend wordt gemaakt. Het maakt niet uit. Uiterst sfeervol ook.

Zeer goed.

Dit komische antwoord op Indiana Jones deed het erg goed aan de kassa destijds en kreeg zijn eigen verplichte vervolg. De film wordt met name gedragen door Turner en Douglas en de de grappen variëren van flauw tot sterk. Inmiddels nogal gedateerd, maar nog steeds onderhoudend. Redelijk.

Puzzelende parallel.

Een rustig filmpje dat een intiem portret schildert van de kleinburgerlijke beslommeringen van een ingedut Argentijns koppel en dan met name de vrouwelijke helft ervan. Het stel staat aan de vooravond van een waarschijnlijk laatste hoofdstuk samen, omdat de kinderen op het punt staan het ouderlijk nest te verlaten. De afgesloofde moeder besluit voor zichzelf te kiezen en vlucht weg in de wereld der professionele puzzelaars. Zonder hoogtepunten volgt de kijker deze ingetogen vrouw en haar intrigerende maar pijnlijke pad.

De eventuele parallel met haar eigen puzzel des levens is er eigenlijk vooral een qua tegenwicht aan het langzaam uit elkaar vallen van een vertrouwd bestaan. Veel meer dan een realistisch aandoende momentopname van haar bijna vastgeroeste levensritme is het verder niet, maar door het uitstekende spel van met name Ornetto en de vele indringende close-ups, die de onderhuidse gevoelens extra benadrukken, is dit een bijzonder en lief werkje geworden.

Goed.

Met dank aan Cinemien voor het beschikbaar stellen van een recensie-exemplaar.

Bijzonder en rauw filmpje met een nare sfeer. Crowe trekt e.e.a. naar een hoger plan. Het verhaal is niet altijd even onderhoudend, ookal voelt het wel realistisch aan. Vermakelijk, hoe vreemd het bij deze film ook klinkt, is dit wel. Redelijk.

Kei-lamme cameo's.

Als blijkt dat Rons vriendin door al zijn kroegmaten is 'volgeblaft', zijn voor de alcoholistische stuntman de rapen gaar. Kei-lam of niet. Zijn vrouw dreigt hém echter te verlaten, in plaats van andersom. Tenzij hij de beeldschone filmactrice Bo Maerten in bed weet te krijgen. Deze 4 zinnen omvatten prima het onderbroekenniveau van Ron Goossens, Low-budget Stuntman. Een doldwaze film die je zomaar 'kijkmoe' zou kunnen maken vanwege de ontelbare cameo's en bijrollen: Fresku, Pieter Bouwman, Dick Maas, Thomas Acda, Michiel Romeyn, Bonnie St. Claire, Eddy Terstall, Mimoun Oaïssa, Martin Koolhoven en ga zo maar door. De bijrol van Chris Zegers als verslaafde figurant is wellicht de meest leuke.

Erg veel zinnigs valt er niet te melden over de laatste film van de mannen achter New Kids, behalve dan dat hij erg plat en flauw is maar ook ontzettend grappig. De pies- en poephumor moet je wel liggen. Geen tere zieltjes gewenst hier. Ron stunt namelijk niet zomaar in willekeurige films, nee het zijn prenten die refereren aan schokkende gebeurtenissen in het land. Smaakvol? Welnee, maar de zelfspot en inventieve vunzigheid houden het behapbaar al gaat men soms ook over het randje. Met kanker schelden (iets wat tijdens de promo's veelvuldig gebeurde) blijft pijnlijk onleuk. Ironisch bedoeld of niet. Wat wel leuk is? Dennie Christian die Stay Another Day van het enge East 17 ten gehore brengt. Humor.

***½

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Aardig vermakelijke filmpje met sterrencast die bij vlagen overschaduwd wordt door de aktie. Redelijk, een De Niro ten spijt.

Tegenhangers.

The Rookie is een formulefilm pur sang, maar zelfs Eastwood en Sheen kunnen het magere misdaadverhaal weinig extra's geven. De chemie tussen de acteurs is ver te zoeken en de film bevat een allesbehalve sterke boef (Julia). Sowieso hangen er te veel ongepast komische momenten en weinig verheffende dialogen tegen het evenwicht van een goede balans in.

Redelijk.

Spanningsloos.

Twee knappe actrices maken nog geen zomer. Zo ook niet in deze griezelig bedoelde cliché-film, die uitblinkt in het ontbreken van originaliteit. Nu hoeft dat laatste niet per se een probleem op te leveren, maar de uitwerking is hier dusdanig mat en ontbeert vooral spanning. Iets wat essentieel is voor een thriller. En zo kabbelt de film anderhalf uur voort. Ook tussen de acteurs valt er geen elektriciteit te bespeuren.

Doorsnee.

Rasta-roadmovie.

Hoogstwaarschijnlijk zullen voornamelijk reggaeliefhebbers genieten van dit vreemde komische Jamaicaanse werkje. Met name door de continu klinkende klanken van de in de titel genoemde rootsmuziek, alsmede door de Cheech & Chong-achtige humor en het realistische eilandkarakter dat een ‘Rockers’ ook al zo veel goeds deed.

Deze komische rasta-roadmovie lijkt echter onaf, hetgeen te maken moet hebben met het overlijden van de hoofdrolspeler. Toch kan er voor het teleurstellende einde nog genoeg gelachen worden door een ieder die ervoor open staat. Toaster ‘Jah Bull’ stierf voor het uitbrengen van de film, hetgeen inderdaad doet vermoeden dat er nog opnamen met hem moesten worden gemaakt.

Redelijk.

Originele en spannende Hitchcock die de suspense meesterlijk opdrijft. Hitchcock verlegt de sympathie voor goed en slecht. Stewart is geweldig.

Viva VHS!

Het verschrikkelijke DVD-label 'The Company' releasede in de jaren ’80 wel vaker telecines met als bron slechts een VHS-tape. Zo ook hier. Het doet niets af aan het feit dat dit een onsamenhangende en matig in elkaar gestoken thriller is, die overduidelijk rust op de schouders van Sutherland en Durning. De rest van de cast en met name het verhaal is van een bedenkelijker niveau. Een belachelijke romance die er aan de haren bij wordt gesleept en de hoofdlijn die amper weet te beklemmen of te boeien. Neen, dit is er eentje die gerust overgeslagen mag worden.

Doorsnee.

Door velen op handen gedragen miniserie op een verhaal van King. Als film een erg lange en vaak saaie zit. Veel middelmatigheid en een niet al te sterke uitvoering van het verhaal. Duidelijk voer voor de commerciele kabelexploitanten. Niets bijzonders en zeer gemiddeld. Met bij vlagen stuitend acteerwerk.

Oud maar mooi.

Al heeft e.e.a. niet geheel de tand des tijds doorstaan, deze klassieker behoudt zijn status. Op de droomsequences en enig schmieren van Farrow na blijft dit een goede, sfeervolle en spannende film. Het nadeel van een blauwdruk is dat het déjà vu-gevoel je soms bekruipt. Een typisch gevalletje van Abraham en de mosterd. Deze mosterd smaakt i.i.g. prima.

Zeer goed.

Bijzonder.

En dan met name omdat ik nog nooit van Reed had gehoord. Een nogal vreemde snuiter, zo blijkt. Maar helaas wordt er niet al te diep op de mens Reed ingegaan. Want ik had voornamelijk de indruk dat Reed een soort van acteur moet zijn geweest in het dagelijkse leven. Hij komt iig iets te veel plastic over. Alsof er iets vreemds onder de oppervlakte zit verborgen, wat niemand mag zien. Maar goed, uit de docu komt dan ook genoeg vreemds naar voren.

Anyway, een aantal exen licht een tipje van de sluier op als het gaat om het sociaal-emotionele aspect van de persoon Reed. Mijns inziens slechts een tipje dus.

Er wordt vooral ingegaan op de activist en socialist Reed. Absoluut interessant maar behalve de mens achter het bewogen leven, blijft ook de muziek ietwat onderbelicht. Onderhoudend is e.e.a. wel, ondanks dat die mystiek wat beter had kunnen weggenomen. Zo blijft het een beetje een allegaartje van archiefbeelden en meningen. De makers hadden er allicht een uurtje aan vast kunnen plakken om het plaatje meer rond te krijgen, en hierdoor een helderder beeld kunnen geven van deze bijzondere man. Ik blijf zelf iets te veel zitten met de vraag of hij gek was of juist niet..

Redelijk.

PS Ik wil je wel een kopietje sturen Quentin.

Elvis met meisje op de kermis.

Tussen de liedjes door valt er weinig te genieten, maar als Elvis-vehicel is deze allerminst slecht te noemen. En voor de niet-fans is deze ook geschikt om de tijd te doden als luchtig en muzikaal vermaak. De songs zijn goed. Erg veel heeft het verder niet om het lijf.

Er zijn slechts een handjevol goede films met Elvis:

- King Creole

- Love Me Tender

- Charro

- Flaming Star

- Jailhouse Rock

De plsm 25 andere films zijn niet best of minder, en in moordend tempo geschoten met een vaak ongemotiveerde en/of stonede Pelvis. Met dank aan het idiote film-wurgcontract waar zijn manager hem al helemaal niet in ondersteunde. Deze zette Elvis zelfs onder druk om hieraan te blijven voldoen en de ridicule scripts te slikken.

Gelukkig kon The King de laatste 8 jaren van zijn leven "vrij "leven. Het filmcontract liep af in 1969.

Hoe een wereldzanger bijna zonk tot B-acteur.

Kostelijk filmpje met veel eigenaardige personages en vermakelijke humor. De balans tussen comedy en drama werkt niet altijd, waardoor enige onevenwichtigheid toeslaat. Goed.

Originele autoband.

De originaliteit, prima vormgeving en soundtrack kunnen niet verhullen dat het verhaaltje niet overal en even sterk blijft boeien. Toch schiet het overdreven uitleggerige sfeertje met knipoog niet in het verkeerde keelgat en blijkt het knap werk hiermee voldoende weg te kunnen komen. Een autoband die er behagen in schept kleine dieren op te blazen verdient in elk geval veel van de eer. Mr. Oizo mag vaker een filmpje maken.

Goed.

Country Rambo.

Pretty boy Benedict was in de jaren '70 en '80 niet alleen bekend van zijn rollen uit succesvolle TV-series als 'Battlestar Galactica' of 'The A-Team'. Zo verscheen destijds ook deze voorloper van 'First Blood' met hemzelf als de opgejaagde Vietnamveteraan. Een stuk lichter dan de eerste van Sly, met dank aan een hoog 'Dukes Of Hazard'-gehalte en een ongeloofwaardige lovestory.

Veel heeft het allemaal niet om het curieuze lijf, maar vermakelijk is het wel. Dit dankzij een prettige dosis actie en de countryscore van Willie Nelson.

Goed.

Aller-allerkleinsten.

Deze kerstfilm uit de oude doos is nog lang niet vergeten, zo blijkt wel uit de heruitgave op DVD, met o.a. een clip van Destiny's Child. Feit is desondanks dat het hier oubolligheid is wat de klok slaat, in dit verhaaltje omtrent de kerstmans beroemdste rendier. Alle goede songs ten spijt, is dit tegenwoordig eigenlijk alleen nog geschikt voor de aller-allerkleinsten.

Redelijk.

Enigszins onderhoudende horror die, na een redelijk begin, al snel bergafwaarts gaat om te ontaarden in gemiddeldheid.

Sterk drama van Coppola met puik acteerwerk. Vooral heel erg sfeervol. Goed.

Geëxploiteerde exploitation.

En wanneer je normaliter bij twee minnetjes een plusje krijgt, is dat hier niet het geval. Een dosis sexploitation en een beetje gore in de hoop het grindhouse-sfeertje te doen herleven. Iets wat volledig mislukt. Niets geen plakkerige stoeltjes. Zo hebben de hoofdrolspelers, inclusief de badguys hier allemaal gebleekte tanden. Dat niveau dus.

Slecht.

Cannonclassic.

Stuitend slecht acteerwerk, met uitzondering van John P. Ryan, kan de vermakelijkheidsfactor van deze Cannonclassic niet heel ver naar beneden halen, al doet het scenario vol onlogica ook aardig haar best. Met het verstand op nul valt er gelukkig nog voldoende te genieten van deze actiethriller, maar als geheel duurt de film te lang en is een en ander veel te onevenwichtig.

Redelijk.

Redelijke wegkijker.

Aardige actieflick waarbij Schwarzenegger bijna letterlijk het stokje overgeeft aan de 'nieuwe' ijzervreter Johnson. Voorspelbaar en doorspekt met vele clichés, maar ook voorzien van een paar leuke grappen en lekker veel geknok en geknal. Dat laatste begint de overhand te nemen in de ietwat teleurstellende finale. Ook het script verdient geen hoofdprijs.

Redelijk.

Angstaanjagende anabool.

Het rund dat wordt vertolkt door Schoenaerts is er een die blijft hangen. Nu speelt de regisseur ook handig met het gegeven waarom elke man ineen krimpt bij het aanschouwen van zogenaamd grappig bedoelde homevideo’s op TV, waarbij andere mannen per ongeluk op hun scrotum belanden. Wij kerels voelen dat soort pijn nu eenmaal dwars door het beeldscherm, of in dit geval filmdoek, heen. Het leed dat de hoofdpersoon als jongetje is aangedaan draagt hij dagelijks bij zich en dat straalt van de inmiddels angstaanjagende anabool af.

Het is niet de enige reden waarom deze Belgische verrassing zo sterk uit de hoek komt. Het verhaal rondom de boerse hormonenmaffia moet het dan wel voornamelijk van de acteerprestaties en types hebben, maar het deprimerende landschap en het degelijke camerawerk dat dit in beeld brengt, ronden het geheel af naar een sterk drama. Het is vooral de suggestie die angst aanjaagt moeten de makers hebben gedacht. Groot gelijk hebben ze.

Zeer goed.

Puik popcornvermaak.

'I’ll be back!' zegt Schwarzenegger voor de zoveelste keer in The Running Man, maar het verhoogt de feestvreugde alleen maar in deze foute, typische eighties-flick. Leuke bijrollen, van vooral Richard Dawson, maken het helemaal af. Met voor de goed oplettende kijker eveneens de muzikanten Dweezil Zappa en Mick Fleetwood met iets kleinere bijdragen. Ook de Nederlandse cultheld jonkheer Erland van Lidth de Jeude geeft acte de presence (voor de vierde en tevens laatste keer in filmland), voordat hij in hetzelfde jaar komt te overlijden. Vooral de reclamespotje op de futuristische zender doen de kijkers schuddebuiken. Puik popcornvermaak.

Goed.

Running Scared is een goede aktie-thriller die behalve origineel ook sfeervol is. Tevens een uit zijn voegen gegroeide B-film die erg lekker smaakt. Uiteraard over de top maar precies goed gedoseerd. Drie en een halve ster, oftewel: zeer goed.

Strip-samoerai.

Rurôni Kenshin is een manga die voor nogal wat succes zorgde en aan de basis stond van een anime-serie, een anime in de bioscoop en verschillende op video. Het Japanse stripverhaal resulteerde uiteindelijk dus in deze 'echte' film, waarin een legendarische samoerai na de oorlog zijn zwaard aan de wilgen heeft gehangen. En dat die er weer uit moet worden gehaald lijkt slechts een kwestie van tijd.

Hoofdrolspeler Takeru Satô maakt ondanks zijn gladde uiterlijk en soms bijna vrouwelijke features indruk als Kenshin, de vliegensvlugge zwaardvechter die zich bedient van speciale technieken. Hieruit blijkt hoe sterk de gevechten in beeld worden gebracht, hoe over de top men dan ook gaat. Het tempo blijft gelukkig hoog liggen en ondanks al het geschmier zijn de personages erg leuk in deze live-action versie van het getekende papier.

Zeer goed.

Met dank aan Splendid Film voor het recensie-exemplaar.

Dialogenduel.

Je hoeft gelukkig geen Formule 1-freak te zijn om Rush te kunnen waarderen, al zal dat best meehelpen. Want wat dat laatste betreft zal menigeen hebben gewacht op dit filmdocument omtrent de coureurs Niki Lauda en James Hunt. Het tijdsbeeld is in elk geval goed gevangen, hetgeen een beetje wordt aangedikt door de hits van weleer. Toch voelt de film allesbehalve belegen aan. Afgezien van de mise-en-scène en flitsende races zijn het met name de verbale duellen tussen Brühl en Hemsworth die imponeren. Hoe vervelend eerstgenoemde ook overkomt, vrijwel elke scène delft Hemsworth het onderspit.

Goed, er wordt van dik hout planken gezaagd en ondanks het waarheidsgehalte behoorlijk gemakkelijk met bepaalde feiten omgegaan, de film weet wel te beklijven. Dat Hunt trouwt en er in praktisch de volgende scène al weer de brui aan geeft zij regisseur Howard vergeven. Het heeft sowieso even mogen duren voordat de beroemde filmmaker weer eens een echt goede film afleverde, al het kassucces van zijn Dan Brown-verfilmingen ten spijt. Rush is namelijk daadwerkelijk in orde en weet dankzij het hoge tempo en leuke dialogen nauwelijks te vervelen.

Zeer goed.

Met dank aan Warner Brothers voor het recensie-exemplaar.