Opinions

Mistig mysterie.

Er zit een eng incestueus tintje aan deze griezelfilm. Het draagt bij aan het vreemde mysterie, dat evengoed makkelijk oplosbaar lijkt. De uiteindelijke uitkomst zal door menige kijker echter als te vanzelfsprekend worden geacht. Kortom voorspelbaarheid troef, of toch niet? Toch weet deze vergeten film evengoed te vermaken. Mede dankzij degelijke filmmakerij, een sfeervol en mistig decor en goede vertolkingen door de cast, met een sterke Locke voorop.

Goed.

Behold.

'Jamaican Kali from the hills is the best'. Zo fluistert de rasta naar de interviewer, die zelf graag ook alles even test middels zijn pijp. De camera schakelt al snel over naar de bushdoctor Peter Tosh, die met zijn 'Legalize it' waarschijnlijk Doe Maar's 'Nederwiet' bijna volledig inspireerde. Een kunst an sich. McIntosh legt uit dat de roots uit Afrika komen, hetgeen naadloos aansluit op het slavendrama waaruit de Jamaicaanse bevolking is ontstaan. Hij bezong het al eerder met zijn vriend Bob in '400 Years'.

In Saint Ann's, de geboorteplaats van Marcus Garvey en Bob Marley, spreekt Winston Rodney (a.k.a. Burning Spear) over de Rastacultuur tijdens een potje voetbal. Met de zelfbewustzijn verhogende joint in de mond uiteraard.

De Nyabinghi, boeren en andere natuurliefhebbers uit de bergen, spelen de conga of hun leven ervan afhangt en spreken diep religieuze teksten die de interviewer amper lijkt te begrijpen. 'Dem all gwan fe di dollars, but move way Babylon vampire!' Om vervolgens in een liefdesbetuiging voor ganja te ontaarden. Want iedereen rookt zich een hoedje in deze legendarische documentaire.

De achtergrondinfo is goed en de muziek briljant. Dit is er eentje die niet mag ontbreken in de kast van de serieuze liefhebber. Met als afsluiter, de muziek van en een interessant interview met, koning Marley. En alweer tijdens een potje voetbal.

Als tegen het einde de meest gebande muzikant van het tropische eiland Clancy Eccles verschijnt om gewaagde uitspraken te doen tijdens een interview met een rasta-schoonheid, wordt het hoogtepunt bereikt. Hij imponeert haar met zijn paringsdans en vergeet voor het gemak maar even de strofe 'I will spit (of was het shit) on Babylon's grave'. 'Freedom' heeft echter nog nooit zo mooi geklonken, vanaf een muurtje in de bushbush. Babylon staat voor New York, zo legt hij uit. Laat Geert Wilders het maar niet horen..

Zeer goed.

Voldoende voedingsbodem.

Een griezelfilm met Alejandro Amenábar op de regiestoel schept verwachtingen. Zeker met een cast waarin Ethan Hawke, Emma Watson en David Thewlis de hoofdrollen aanvoeren. Het onderwerp satanisme biedt sowieso voldoende voedingsbodem voor een huiveringwekkende avond. Helaas. De verwachtingen worden niet waargemaakt en de film voelt onevenwichtig aan.

Qua sfeer zit het redelijk snor, al moet gezegd dat de clichématige soundtrack een té overheersende rol opeist. Sowieso kent deze film een matige geluidsmix qua verhoudingen. Maar goed, een kniesoor die daar op let. De juiste ingrediënten zijn immers aanwezig. Toch gaat het vrij vlot mis met dit detectiveverhaal omtrent een misbruikzaak, waarbij de daders onder hypnose worden gebracht.

Een aardige David Thewlis ten spijt vertoont het script teveel hiaten en wordt er aan kijkersbedrog gedaan. Wil je met zoiets wegkomen, dan moet een film welhaast ingenieus in elkaar gestoken zijn. En dat is nu juist allesbehalve het geval met Regression. Natuurlijk is het aardig dat de verwachte uitkomst een andere blijkt te zijn, maar bevredigend is het allemaal amper. Onderhoudend wel.

Redelijk.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Ridicule Rasta.

Waar je Snoop Doggy Dogg er gemakkelijk van zou kunnen betichten dat hij weer eens de weg kwijt is na al zijn verschrikkelijke filmavonturen, wisselvallige platen en zelfs pooier- en pornoverleden, lijkt dat hier niet geheel gerechtvaardigd. Hij is dan ook op zoek naar zijn roots. Of iets dergelijks. De hier gelukkig weggelaten persconferentie waarin hij aankondigt zijn naam te hebben veranderd is tenenkrommend, maar de trip naar Jamaica lijkt oprecht.

Al moet gezegd dat de fervente liefhebber van wiet hier natuurlijk sowieso zijn hart, pardon longen, kan ophalen als nooit te voren. Je ziet de verwarring bij Bunny Wailer in de ogen, maar als Snoop zelfs in de achterbuurten van het levensgevaarlijke Kingston rondwaart alsof het zijn eigen oude hood betreft, kun je als kijker slechts enkel vermoeden dat hij het allemaal niet slecht bedoelt. Hoe ridicuul en dubieus de ommekeer van deze gangstarapper naar Rasta ook is. Het levert interessante beelden op.

Goed.

Lachwekkende twisten.

Deze onderhoudende misdaadfilm kent aardige performances die de kijker er goed bijhouden, maar het verhaal begint tegen het einde al meer te ontsporen. De film neemt zich echter behoorlijk serieus, iets wat niet goed werkt aangezien de vele twisten uiteindelijk nogal lachwekkend aandoen. Toch is e.e.a. vermakelijk genoeg om een voldoende te verdienen.

Goed.

Mager en vetter.

Die Lustig. Als cultregisseur is de man geslaagd, alleen al door het prachtige tweede deel uit de Maniac Cop-trilogie. Toch is Relentless een iets mindere - met uitzondering van het tenenkrommende Uncle Sam - film uit zijn koker. Het verhaal is namelijk wel erg dun en de uitwerking misschien nog wel magerder op sommige momenten. Wat gelukkig wel wat vetter wordt aangezet zijn de karakters, waarbij Loggia in positieve zin opvalt. Onderhoudend, maar waarom dit maar liefst drie vervolgen kreeg? Joost mag het weten..

Redelijk.

Probeerplotjes.

Sommige verhaallijntjes van dit romantische drama zijn best aardig, maar de warrige en tevens clichématige vertelwijze, alsmede het opgeklopte sentiment laten een dubbel gevoel achter. De aanwezigheid van Brosnan maakt een hoop goed, maar het overdreven en onnodige einde rondt naar beneden af. Een en ander voelt aan als half werk omdat een aantal plotjes probeersels lijken.

Redelijk.

Remo Bond.

Ondanks dat eigenlijk alle ingrediënten voor een aardige actiefilm aanwezig zijn, stelt Remo Williams nogal teleur. Dat zit hem in de wisselvallige uitvoering van Hamilton, die schijnbaar geen keuze kan maken tussen een Bondfilm of iets anders. Het resultaat is dan ook een ruw aftreksel van 007, waarbij weinig lijkt te werken. Enigszins gered door een beetje humor en een onderhoudend tempo wordt het verder nergens echt slecht, op menig acteerprestatie na dan.

Redelijk.

2 x niks.

Want ik heb beide versies gezien. 'Zen Kwan Do Strikes Paris' en de erotische variant 'Kung Fu Leung Strikes Emmanuelle'. Zeldzame filmpjes tot op het naadje, desondanks nog steeds niet de moeite waard.

De erotische versie is een soort van knip en plakwerk van het origineel, met soms, vreemdgenoeg, toegevoegde gevechten. En dezelfde, maar herschoten, scènes inclusief de blote borstjes. Niets spannends aan. Meest lachwekkende is wanneer Liu temidden van een groepje naakte dames aan het trainen is.

Wat de overeenkomst tussen beide versies is? Een warrig en flinterdun verhaaltje voorzien van belachelijke acteerprestaties en dito gevechten.

Matig.

Oogverbluffende animatie.

En voorzien van een solide detectiveverhaal plus uitstekende voiceacting.

Wat vooral opvalt naast het visuele feest zijn de bakken met sfeer en de kleine details. Het verhaal is goed maar enigszins standaard, evenals de soundtrack. Als geheel is dit echter een uiterst stijlvolle en meesterlijke film.

Geweldig.

Puike acteerprestaties, een goede cast en een sterk verhaal ten spijt, ontspoort deze film naar het einde toe in een typische Hollywoodproductie. En dat is heel jammer, want de goed opgebouwde suspense wordt hiermee abrupt afgebroken. Redelijk.

Vermeende voyeur.

Voor menig horrorliefhebber zal The Rental gaan tegenvallen. Met name omdat dit bovenal geen horror is, maar eerder een thriller met enkele expliciete momenten. Maar nog eerder betreft het hier een drama dat ontaardt in een thriller. Want de spanning mag dan wel om te snijden zijn, dat komt meer door de verboden chemie tussen een zwager en zijn schoonzus dan door de vermeende voyeur die hen belaagt.

Het relatiedrama dat zich ontpopt tijdens een weekendje weg, begint als een standaard griezelfilm wanneer de verhuurder van het vakantiestulpje vreemde trekjes lijkt te hebben. De kracht zit hem eerder in de relationele stress dan in het mysterie, al sluit een en ander naadloos op elkaar aan. De acteurs zijn sterk, de setting heeft iets naargeestig en de sfeer is onheilspellend.

Goed, eerlijk is eerlijk; The Rental bewandelt allerlei geijkte paden en eigenlijk gebeurt er weinig nieuws onder de zon. Toch is het genieten geblazen en wordt een en ander realistisch in beeld gebracht. Natuurlijk worden er tegen het einde keuzes gemaakt door het slachtvee die de geloofwaardigheid niet altijd ten goede komen, maar Dave Franco's regiedebuut mag er zeer zeker wezen.

***½

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Woo's adem.

En dat is niet genoeg. Niet dat ik van hèm zo'n fan ben, maar dit bevat naast actie-scènes maar bar weinig.

De cast is een feest der herkenning, al doen men soms slechts vijf seconden mee. De visuele stijl is stoer en sfeervol, maar u kent het verhaal van de drol en het glitterpapier.

Gelukkig maakt de overdreven actie een hoop goed. Desondanks is ook dat het allemaal net niet.

Doorsnee.

Verkwikkende pulp.

Replicant is een van de leukere actieflicks uit de lange rij waaraan Jean-Claude van Damme heeft meegewerkt. Waar de meeste van die films uitblinken in het ‘dertien-in-een-dozijn-gevoel’, kent deze actiefilm een aardig verhaaltje, alsmede uitvoering. Natuurlijk is dit geen hoogstandje, maar de rol van Rooker is erg vermakelijk en het feit dat Van Damme nu eens ondergeschikt is i.p.v. de held werkt verkwikkend. Lekkere pulp.

Goed.

Cut-cult.

Wat opvalt, naast een aardige soundtrack, is het feit dat alles prima in beeld wordt gebracht en het verhaaltje op zijn minst origineel is. Evenals de montage al is die waarschijnlijk vooral onbedoeld komisch. Tevens is het script een rommeltje en zakt een en ander halverwege behoorlijk in naar zeer bedenkelijk niveau.

Matig.

Vermakelijke pulp.

Van een waterdicht plot hoeft Repo Men het niet te hebben, maar de vermakelijkheidsfactor is wel hoog. Dit met dank aan Law en Whitaker die van deze SF omtrent kunstmatige organen iets leuks maken. Ze worden daarbij geholpen door een lekker kitseriche soundtrack. De tante van George Clooney zingt het schitterende Sway, al is het hoogtepunt van de film Whitaker die op de vocalen van Toots Hibbert zijn eigen gewelddadige ska-dansje doet.

Het deel na de pauze kent meer drama en is duisterder van toon, hetgeen de film niet altijd ten goede komt. Gelukkig keert men tegen het einde weer terug naar het over-de-top-gehalte dat doorspekt is met humor. De film bevat tevens een aantal leuke filmgrapjes waarvan die met 'The Meaning Of Life' het grappigst is. Pulp zoals pulp hoort te smaken, onevenwichtig maar smakelijk.

Goed.

Suffe spoof.

Met name The Exorcist wordt hier in het ootje genomen, met behulp van Linda Blair zelf. Nielsen moet voor de verplichte komische noot zorgen, maar het script is vooral flauw. Meer dan een lelijk gefilmde aaneenschakeling van platte en voorspelbare grappen is het niet geworden.

Matig.

Alvast sorry.

Want ik lees nogal wat lyrische reacties.

Ik was helaas minder onder de indruk. Sfeervol, dat wel. Degelijk gefilmd ook.

Maar een psychologisch drama moet wel een beetje onder mijn huid gaan zitten. En dat gebeurde geenszins. Deneuve is beeldschoon, net als haar acteerwerk. Maar het verhaaltje kon mij amper bekoren, evenals het tempo. Vond weinig drama terug in de geestelijke aftakeling. Althans weinig wat ik sterk vond. En echt griezelig werd het amper.

De traagheid van een film kan mij heus wel doen opgaan in het scherm. Hier wekte het bij mij soms irritatie. Geen goed teken.

Deux.

Mooie paranoia-thriller over het gebruik van drugs. Meesterlijk gemonteerd en geschoten. Een waar juweeltje en inmiddels een classic. Niet altijd even makkelijk om te kijken vanwege onderbuikgevoelens maar wonderschoon.

Drie en een halve ster oftewel: zeer goed

Tegenvaller.

Bale is niet in goede doen en dit soort verhalen kennen we nu zo langzamerhand wel. Het is niet slecht, maar binnen het gevangenis-genre zeker gemiddeld. Het lijkt of de film soms ietwat stuurloos is. Het einde is tenekrommend.

Gemiddeld met af en toe een uitschieter. Niets meer, misschien minder. Jammer.

Wederom een klassieker uit Disney's koker. Alle Disney-ingrediënten zijn weer aanwezig in deze entertainende tekenfilm. Goed.

Dit debuut van de geniale Tarantino is er gelijk een met grote klasse. Deze thriller is aangenaam spannend en bevat een ijzersterk verhaal. De cast is subliem. "Stuck in the Middle with You" van Stealers Wheel zal nooit meer hetzelfde klinken. Zeer goed.

Hmmm.

Op de scène met de lasers na, valt er hier erg weinig te halen. En die bewuste scène is ook al geen topper.

Evenmin kun je dat zeggen van het acteerwerk, al is Jovovich een plaatje om te zien.

Waar de games je de stuipen op het lijf jagen (met name deel 4) is dit toch van een andere orde. De schitterende spelserie had een betere film verdiend.

Doorsnee.

Diepvries-zombies.

Dit vijfde deel uit de beroemde zombie-reeks ruikt naar schrale uiers van een uitgerangeerde melkkoe. Vrijwel alles is voorspelbaar inclusief de laffe smaak. Al zouden 'The Matrix' en andere slomo-foefjes ook kunnen doen vermoeden dat de houdbaarheidsdatum gepasseerd is. Origineel is het allemaal niet.

Voor de gamers is het misschien aardig te zien dat de Wesker uit RES5 acte de présence geeft, maar de hap proeft als een standaard diepvriesmaaltijd vergeleken met dat schitterende speldeel. En daar kunnen hoofdrolspelers uit populaire TV-series als 'Heroes' en 'Prison Break' geen mallemoer aan veranderen.

Doorsnee.

Onderhoudend vervolg.

En nog niet eens zo slecht. Dat wil zeggen, weinig minder dan het niet al te beste eerste deel. Al is 'Nemesis' een van de lelijkste monsters uit de filmgeschiedenis, echt gedenkwaardig valt dit onderhoudende tweede deel uit de lange serie amper te noemen. Een en ander is nogal standaard en zeker binnen het zombie-genre nergens onderscheidend.

Doorsnee.

Ach.

Hersenloos vermaak is niet altijd even vervelend. Zo ook niet hier.

De actie ziet er aardig uit, soms leuke plaatjes en er zit een redelijke vaart in het magere verhaaltje. Allesbehalve een cinematografisch pareltje, maar onderhoudend.

Persoonlijk vind ik de games vele malen beter. Maar dat terzijde.

Redelijk

Strafbankje.

Als je als regisseur een thriller met dit basisidee en deze acteurs toch nog om zeep helpt, mag je best op het strafbankje plaatsnemen. Zo zit Jokinen daar al een tijdje, want een rechtstreekse première op DVD lijkt het enige zinnige lot van deze flauwe vertoning. Althans in het thuisland, want ondanks dat de BluRay is gearriveerd in Europa, zullen hier zelfs sommige bioscopen worden aangedaan.

Het zal niet veel meer uitmaken voor de filmmaker. Want wie onder de naam 'Hammer' een nieuwe film met een bijrollende Christopher Lee tot een zielloos product verdraait, zal niet snel een tweede kans krijgen.

Doorsnee.

Rijzende vragen.

Restrepo biedt een stevig kijkje in de keuken van de Amerikaanse grondtroepen die Afghanistan mochten voorbereiden op de komst van de rest van het leger. En dus moest er in een uiterst gevaarlijke vallei, waar vanuit alle hoeken de dood dreigt, worden gebouwd aan een basiskamp. Dat dit gepaard gaat met de nodige spanning en schermutselingen wordt al snel duidelijk in deze prima documentaire.

Een echte prelude ontbreekt, hetgeen een gemiste kans is. De getraumatiseerde koppen na afloop van de missie doen hopen op een follow-up, omdat dit sinds WO2 en de Vietnamoorlog hoogstwaarschijnlijk de meest beschoten soldaten ooit zijn. Hierna normaal kunnen functioneren in het burgerleven lijkt gans onmogelijk. De vraag hoe ze dat gaan doen rijst dan ook onmiddellijk boven. Evenals of deze jongens wel goede nazorg gaan krijgen.

Zeer goed.

Drama dat helaas de aandacht moeilijk weet vast te houden en ontaard in langdradigheid. Jackson is wederom goed, maar de film helaas niet. Redelijk.

Men neme.

I.d.d. 7even en wat dies meer zij.

Toch is deze film, zoals hieronder al eerder wordt beweerd, geen vreselijk lullige. Want e.e.a. is best onderhoudend en zelfs een klein beetje spannend. Ondanks dat de film soms van matige ingrediënten en clichés uit elkaar valt. Men neme een Lambert..

Redelijk.