Opinions

Replica Ready.

Dat Steven Spielberg erg belangrijk is geweest voor de filmwereld, is een understatement. Hij heeft menige parel op zijn cv staan. Toch voelt Ready Player One meer als een kopie aan. Een replica afkomstig van een copycat zelfs. Want dat zijn producties een revival meemaken, reikt vaak wat verder dan 'slechts' de jaren 80 dupliceren. Denk aan de Netflix-serie Stranger Minds. En dus kopieerde Spielberg - in navolging van al zijn bewonderaars - nu eens zelf het een en ander.

Dat de regisseur een grote liefde voor animatiefilms heeft, is geen geheim. Daar hoef je De GVR, Kuifje of zijn nieuwste animatie-serie niet voor te gaan zien. Grotendeels speelt de film zich af in een virtuele game-wereld. En voor animatiefilms gelden andere wetten. Veel regisseurs zullen zich er daarom niet aan wagen, maar Spielberg lijkt op safe te willen spelen en heeft het verhaal volgepropt met referenties aan de film- en gamewereld. Een vermoeiende zet. Herkenning betekent niet automatisch bevrediging.

Ready Player One is evengoed voldoende entertainend en met name in 3D erg mooi om te aanschouwen, maar in 2D zal alles echt een tandje minder zijn. Laat staan dat je dit op een Tv-scherm moet gaan aanschouwen. En als je de film verder ontleedt van alle grafische pracht blijft er nog minder over. De inhoud is namelijk saai en voorspelbaar. En ondanks dat de regisseur meestal een simpel verhaal omtovert tot iets spectaculairs, is dat hier op een sterk begin na niet het geval.

In Ready Player One is geen Richard Dreyfuss of Robert Shaw te ontdekken. Zelfs geen Tom Hanks of Harrison Ford op de auto-pilot. Enkel uitdrukkingsloze avatars en cliché-karakters met een VR-bril op hun neus. Meeleven zit er dus nauwelijks in. En dat is jammer want de film heeft genoeg potentie. Zelfs zonder acteerkanonnen. De regisseur is echter druk bezig zijn liefde te betuigen aan oude filmvrienden, games en al wat dies meer zij. Het leidt allemaal teveel af en schiet zijn doel voorbij.

***

Met dank aan Warner voor het recensie-exemplaar.

Tsja.

Onderhoudend is hij wel deze 'actie-thriller'.

Maar daar is dan ook zo'n beetje alles mee gezegd. Want de film weet helemaal nergens indruk te maken danwel te excellereren. De sterrencast ten spijt.

Niet slecht, maar ontzettend voorspelbaar en clichématig. Niets nieuws onder de zon dus en heel erg standaard.

Doorsnee.

Kinder-Rocky.

Het lijkt erop dat werkelijk alle clichés uit de kast zijn getrokken door misschien wel Spielberg zelf, toen hij de opdracht gaf aan tijdelijk verlengstuk Levy. De film ademt regelmatig de beroemde regisseur, maar kan zich nergens meten met zelfs maar het minste werk van de over de houdbaarheidsdatum gerakende filmtovenaar. Een speciaal ingehuurde Sugar Ray die de boksscènes realistisch moet doen ogen, verandert daar niets aan in deze slappe kindervariant op Rocky.

Doorsnee.

Nice.

Gedateerd maar nog steeds prima te doen, ondanks de oubolligheid, het racisme en de opzichtige bluescreens.

Wayne is een beetje een boer met kiespijn en wordt dan ook finaal van het doek gespeeld door Milland. De dialogen zijn uitstekend en de film barst van allerlei kleine cliffhangertjes omtrent de driehoeksverhouding (mooi woord). Slim gedaan.

Het verhaal is simpel en draait hoofdzakelijk om de romance. Met een vleugje avontuur. Wie een beetje door het schmieren van Goddard heen kan kijken en Wayne kan handelen, zal zich hier geen buil aan vallen. Zelfs niet aan de rubberen inktvis. Een aardig vermakelijke classic van DeMille.

Drie sterren.

Goed.

CGI is niet alles.

Ookal dachten de filmmakers waarschijnlijk anders. Met name het verhaal schiet te kort en weet de kijker nauwelijks te raken. Qua schrikmomenten ben je ook snel uitgeluld en dus blijft er een zeer gemiddeld griezelfimpje over. Eentje met wisselvallige acteerpresaties. Aardig om te tijd mee te doden, helaas niets meer.

De BluRay-rental die ik bekeek is trouwens van een adembenemend slechte video-kwaliteit. Maar dit terzijde.

Wederom een parel van een film. De spanning wordt prachtig opgebouwd en Stewart en Kelly spatten van het doek. Meesterwerk dat vele malen gebruikt zou worden als blauwdruk.

Belangrijke bestseller.

The Reason I Jump is een documentaire die iedereen die met autisme te maken heeft eens zou moeten zien. Voornamelijk vanwege het ietwat omstreden boek (inmiddels een bestseller) uit 2007 van de toen 13-jarige autistische jongen Naoki Higashida. Omstreden, want als je net zo autistisch bent als de kinderen die hier voorbijkomen; hoe schrijf je dan in vredesnaam een boek? Op deze vraag krijg je hier een antwoord.

En er zijn meer antwoorden, vooral op vragen die bij ons 'normale' mensen komen bovendrijven als we voor het eerst een zwaar autistisch mens ontmoeten. Want hoe communiceer je met iemand die niet kan communiceren? Of lijkt dit alleen maar zo? Wat weten we sinds het belangrijke boek van de puber uit Japan? Een eyeopener voor menig familielid of andere betrokkene van iemand die zich in het autistisch spectrum bevindt.

Meerdere kinderen worden geportretteerd met als meest schrijnende voorbeeld een Afrikaans meisje dat gelukkig begripvolle ouders heeft. In dat continent ben je als afwijkend kind al snel aan de Goden overgeleverd aangezien men er nog graag in hekserij en dergelijke gelooft. Hoe ontroerend de kinderen en hun ouders ook zijn, de film zelf blijft helaas net iets te veel aan de oppervlakte kabbelen.

***

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Mysterieuze moraal.

Dit al weer meer dan zeventig jaar oude werkje van de meester der suspense is nog steeds de moeite waard. Er wordt goed geacteerd en de mysterieuze ondertoon die onder dit romantische verhaaltje broeit wordt, des Hitchcocks, door een prima spanningsopbouw naar boven gevoerd. Het zij naar een ietwat teleurstellende finale met dubbele moraal, maar een en ander werkt wel en is met vakmanschap vervaardigd.

Zeer goed.

Aardig maar niet goed.

Aan Gökbakar ligt het niet echt. De Turkse komiek kent een geinige lichaamstaal maar weet vooral te imponeren met zijn scheldgedrag.

Het eerste half uur zit er genoeg vaart en prettige visualiteit in de film om de humor in balans te houden, het laatste uur helaas niet. Dat zit hem voornamelijk in een aantal flauwe scènes alsmede het clichématige verhaaltje.

Redelijk.

Kinderachtige knipogen.

The Devil to Pay is een redelijk en onderhoudend probeersel tot een hillbilly-thriller, maar er zijn veel betere voorbeelden. Toegeven, de shots van de Apalachen zijn prachtig, maar echte sfeer is ver te zoeken. Wellicht is hoofdrolspeelster Danielle Deadwyler net iets te stijlvol voor een 'mountain woman'. Sowieso is de styling nogal gladjes, maar misschien is ons beeld van de arme Amerikaanse bergbewoners verkeerd. Goed dat een donkere dame de heldin is. Appalachians hoeven namelijk niet per se wit te zijn.

Toch mis je het rauwe randje van bijvoorbeeld Out of the Furnace, waarbij alles smaakvol wordt opgediend. Een meesterwerk vergeleken bij dit werkje. Goed acteerwerk of een fijn script is hier namelijk niet aanwezig en het is dus allemaal te clean. Er wordt nog een interessante poging gedaan met een sekte, maar ook hier slaan de makers een verkeerd pad in, al had het een aardige Wrong Turn kunnen opleveren. Om afsluitend kinderachtig te kunnen blijven knipogen met flauwe filmische woordgrappen; de film verdient helaas geen Deliverance.

**½

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Zeer clichématige actiethriller die erg veel leunt op voorspelbaarheid. Zelfs Pacino schittert niet optimaal en kan de film nog onmogelijk redden. E.e.a. is onderhoudend maar daar houdt het wel een beetje mee op.

Dat deze film gered wordt door de uitstekend acterende Cox moge duidelijk zijn. Zonder hem zou er bitter weinig van overblijven. Sizemore komt niet geheel uit de verf en het verhaal kent nogal wat vals sentiment en overdreven wendingen. Met name het zijplotje met de journaliste is erg vervelend (het ontbrak er nog net aan dat ze een romance zouden krijgen), evenals het familiedrama in de achtergrond. Toch is de film absoluut onderhoudend en wekt Cox' personage enigszins sympathie op bij de kijker. Redelijk.

Misplaatst thrillerrandje.

Ondanks dat er een uiterst voorspelbaar en zoutloos verhaal wordt gepresenteerd, is een en ander best vermakelijk. Dat komt door de over-de-top-actie en een paar geslaagde grapjes. Met name Dreyfuss en Malkovich zijn grappig, al wordt de humor in de film helaas dikwijls ondergesneeuwd door een misplaatst thrillerrandje.

Goed.

Vrolijke vertolkingen.

Een zeer leuke en avontuurlijke feelgood-movie, gebaseerd op een waargebeurd en ongetwijfeld flink aangedikt verhaal, over een uiterst charmante hond. Deze geslaagde film kent zoete momenten, maar de vaak droge humor zorgt voor een uitstekende tegenhanger. Met name de introductie van alle komische karakters veroorzaakt hilariteit, terwijl de hond tussendoor de kijkers hun harten steelt.

Het knappe aan Red Dog is, dat het een film voor jong en oud is. En tevens eentje voor man en vrouw. Een ware familiefilm dus. Iets waar weinig genrefilms heden ten dage echt mee kunnen wegkomen. De gevarieerde, nogal gelikte, soundtrack vol hits werkt wonderwel mee en de veelal vrolijke vertolkingen zijn dik aangezet. De balans tussen drama en komedie blijft desondanks keurig bewaard.

Van dik hout zaagt men hier planken en clichés worden amper geschuwd. Evengoed bedient deze vriendelijke film zich van een hoop frisheid door een originele, luchtige aanpak. Ondanks de klassieke ingrediënten die de tranen doen trekken. Soms mag een taart mierzoet zijn, maar alleen als hij echt lekker smaakt. Red Dog suikert de smaakpapillen en hapt precies zo lekker weg als je zou wensen.

Geweldig.

Met dank aan Koch Media voor het recensie-exemplaar.

Het niveau van Silence Of The Lambs wordt helaas niet gehaald,maar deze thriller kent genoeg wendingen om het verhaal, in tegenstelling tot Hannibal, weer iets meer te doen laten spreken. Al is het einde, helaas, ietwat voorspelbaar. Fiennes is magistraal.

Bovengemiddelde thriller van Craven die voor de geoefende kijker tegen het einde nogal voorspelbaar wordt. Evengoed zeer onderhoudend met een redelijk eindresultaat. Craven lijkt de weg een beetje terug te vinden.

Schieten & zagen.

Typische eighties-actiefilm met een vermakelijke Schwarzenegger als schietgrage Rus. Het buddy-concept met Belushi had beter kunnen worden uitgemolken, maar de film moet het vooral hebben van de hersenloze actie. Gelukkig is er ook een snufje humor aanwezig, hetgeen het van-dik-hout-verhaal goed uitkomt.

Redelijk.

Western modern.

Al zou 'wisselvallige western' de lading ook goed dekken. Want het gegeoochel met de verschillende invalshoeken brengt een en ander wel uit balans. Zo begint de film uiterst sfeervol en mysterieus, om vrij plots over te schakelen op het betere B-actiewerk, inclusief humor, en vervolgens af te sluiten met een dosis drama. De film kent een aantal tenekrommend zwakke momenten, maar blijft onderhouden.

Redelijk.

Unrated.

Want stel je voor dat je dacht dat je iets te kort kwam.

Ik vermoed dat de rated versie overigens minder ruk is, want e.e.a. zal dan misschien wel een minuutje korter zijn. En de gore stelt toch vooral teleur.

In zulke gevallen hoop je dan op humor. Tijdens deze film tevergeefs. En ondanks dat het eerste gedeelte nog redelijk is, ontaard het magere script al snel in rommelige cliché-meuk. Inclusief de plot-hiaten en onlogica. Met name het einde is er eentje van een beledigend niveau. Het maakte mij al niet meer uit.

Doorsnee.

Overduidelijke ongewisse.

Vrij standaard thriller die zich in eerste instantie presenteert als de zoveelste rampenfilm, maar vervolgens ontaardt in een matige whodunit. Dat heeft niet zozeer te maken met het overduidelijke gebrek aan budget, maar wel met het feit dat je als kijker slechts zeer kort in het ongewisse wordt gelaten en de ontwikkelingen slap zijn. Dat de film er zeer goedkoop uitziet helpt ook niet echt mee.

Doorsnee.

Voorspelbare wandeling.

Deze Sciencefiction film moet het niet zozeer hebben van de wonderschone visualisatie waarmee sommige genregenoten de kijker kunnen overvallen, maar meer van het verhaaltje an sich. Helaas kent dat na een aardige opening vooral een voorspelbare wandeling langs allerlei clichés die op een prettige manier de tijd doden, maar verder weinig indruk achterlaten. Terwijl het gegeven van een bezoekje aan Mars in het verleden vaak wel leuke cinematografische resultaten opleverde, is dit vooral aardig maar niet veel meer.

Redelijk.

Aftreksel.

De doorgaans goede regisseur Fleischer weet met dit broddelwerkje weinig hout te snijden. De film kent onbedoeld lachwekkende actiescènes en een slecht acterende cast. Dieptepunt is een gevecht tussen Schwarzenegger en een robotachtig watermonster: deze scène is niet alleen hilarisch, maar duurt ook nog eens te lang. Sowieso hangt de rol van de Oostenrijkse eik er maar een beetje bij en is Nielsen absoluut niet geschikt om dit tegenvallende avontuur te dragen. De film voelt dan ook in alles aan als een zwak aftreksel van Conan the Barbarian.

Matig.

Vervroegd pensioen.

Deze favoriet van tovenaar Tarantino is dat hoogstwaarschijnlijk niet alleen vanwege de snedige en doldwaze dialogen, die hijzelf ook graag in zijn films verwerkt. Het verschuiven tussen de genres werkt ook wonderwel, wanneer dit griezelig beginnende werk na een goede spanningsopbouw wat luchtiger vermaak begint te bieden. Volgens regisseur Smith zelf is dit zijn voorlaatste film, voor hij vervroegd met pensioen gaat. Dit doet echter smaken naar meer..

Zeer goed.

Geen gegrinnik.

J-sploitation, oftewel Japanse exploitation, kan zeer vermakelijk zijn. Meestal zijn deze B-films vervuld van bloederig geweld en gaat men volledig over de top. Doordat de films vaak allesbehalve serieus van toon zijn levert dit grinnikende kijkers op die allesbehalve tere zieltjes bezitten. Want ondanks de overdaad aan CGI of 'echte effecten' blijft het er toch wel smerig uitzien.

Zo ook bij Red Tears, een actie-horrorfilm die het bloed combineert met knokscènes, die middels de schokkende camera’s extra betrokkenheid bij de kijkers moet veroorzaken. Iets wat slechts ten dele lukt, vooral vanwege de kabels waar de acteurs aan blijken te zitten. Waar die doorgaans in Azië, zelfs tijdens het subgenre, enigszins worden verbloemt is dat hier niet het geval. Nu nekt het serieuze gehalte het overduidelijke gebungel.

Het sterkste gedeelte van Red Tears is het thrillerachtige begin waarin nog een hoop onduidelijk is. Op het moment dat de actie begint en de monsters opdagen ontbreekt het aan de bezieling die films als Machine Girl of Yakuza Weapon vermakelijker doet zijn. Humor is altijd een belangrijk ingrediënt, maar die is hier helaas iets te ver te zoeken.

Onvoldoende.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Viva VHS!

Want zo kom je nog eens iets geks tegen. Niet iets goeds in dit geval.

Het onzinnige plot omtrent een vrouw die gestalkt wordt is om te huilen zo slecht. Met de mond open en de tong eruit zal menig kijker dit aangapen. Waarschijnlijk in gedachten zoekend naar de stopknop. Vooral wanneer de eerste hiaten en onlogica om de hoek komen kijken.

Hartman doet als psychiater alles fout wat je maar fout kunt doen. Als toeschouwer wens je haar al snel een pijnlijke dood toe, ondanks haar mooie ogen. Wanneer ze plotsklaps een relatie begint met een man die haar eerst slaat voor het vrijen, verdwijnt ook het laatste beet sympathie voor haar personage. De film valt van de ene idiote scène in de andere en is daardoor allesbehalve de moeite waard.

Slecht.

Dit goed te pruimen drama is bij vlagen vaag maar zeer onderhoudend. Door een ietwat ongeloofwaardige twist toe te passen verliest de film zijn klasse. Enigzins voortbordurend op dit deels geslaagde element raffelt de film zich af naar een teleurstellend einde. Bovengemiddeld.

Doorgeilen of demonen?

Het lastige aan deze documentaire over de verschrikkelijke oorlogsmisdadiger Blayhi is dat door het beeldscherm sijpelt dat de man nog steeds zo gek is als een deur. Zo kan de kijker zich haast niet onttrekken aan de gedachte dat de generaal, die zo graag in zijn blote kont vocht, zijn slachtoffers niet bezoekt uit boetedoening, maar als onderdeel van zijn psychologische oorlogsvoering. Alsof hij alsnog een beetje doorgeilt op al het leed dat hij menigeen heeft aangedaan.

Schrikwekkend is het gemak waarmee hij zijn juridische veroordeling afketst, maar al gauw wordt duidelijk dat ook hij last heeft van demonen. Het handje op de rug tijdens een van zijn confrontaties met een huilend slachtoffer verraadt dat van een echte innerlijke strijd echter geen sprake kan zijn. Of wel? Het is deze vraag die de kijker het meest bezighoudt tijdens deze schokkende documentaire.

Zeer goed.

ADHighDefinition.

Of deze filmmaker een hyperactief brein heeft en zijn natte racedroom probeert te verwezenlijken op het filmdoek, kun je jezelf afvragen. Evenals of het ontsnapte vocht afkomstig is uit blije gedachten of een iets teveel aan Red Bull. Niet dat regisseur Takeshi Koike het gelijk verdient in een hokje te worden geplaatst, maar een kleine ontwikkelingsstoornis kan hem haast niet vreemd zijn. Hij weet misschien wel als enige het overzicht te bewaren in deze chaos. Want hoe prettig ook, er gebeurt erg veel en tot in de details. Dit werk komt dan ook het best tot zijn recht op de blauwe schijf. ADHD in HD SVP.

Er is hier wel degelijk sprake van een soort van oersituatie ontstaan uit overdoses energie. Creatieve energie welteverstaan. Gelukkig maar. En zo krijgt de kijker een bombardement aan beeldschone animaties, doorspekt met gekkigheid, voor de figuurlijke kiezen. Alhoewel, de bek gaat er vanzelf bij openstaan. Zoveel pracht en praal verdient eigenlijk een minder moordend tempo, want je zou er zo maar eens in kunnen stikken. Daarom dient dit explosieve werkje uitgeslapen te worden ingenomen. Anders ontstaan er vanzelf stoornissen.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Geweldig.

Huiveringwekkende haai.

Na een gehaast intro en niet al te sterk acteerwerk, blijkt het magere verhaal de kijker toch rillingen te gaan bezorgen. En daarvoor hoeft niets waargebeurd te zijn, want het gegeven an sich is griezelig genoeg. En ondanks dat het verhaal in het water zich nogal rechtlijnig ontvouwt, is het met name de claustrofobische sfeer die werkt. Want hoe groot de oceaan ook is, de uitzichtloosheid van deze groep vakantiegangers wordt al groter wanneer een haai het op hen heeft voorzien.

Het einde komt niet erg sterk over, maar de continue dreiging van een huiveringwekkende dood zal menige kijker doen beven. Net als bij de Open Water-films draagt de realistische wijze van filmen en het simpele dilemma bij aan een grotere betrokkenheid bij de toeschouwers. Iets wat de hoeveelheid rillingen nog net iets vaker doet toenemen. Na Jaws en vele mislukte klonen en andersoortige pogingen wordt hier het 'haaiengenre' weer eer aangedaan.

Goed.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Scheids Leary.

Stand-up comedian Leary doet het aardig in deze komedie rondom een ruziënd koppel. Sowieso ligt het probleem niet zozeer bij de cast, alswel het wisselvallige script. Ook de dialogen variëren van matig tot sterk.

Redelijk.