Opinions

Serieus ongeloofwaardig.

Cassel werd Maginel, maar dat maakt verder weinig uit in dit vervolg op de Franse thriller met inspecteur Niemans. De onevenwichtigheid van dat deel verdwijnt hier ietwat door meer op de actielijn te gaan zitten, doch de sterke sfeer van het eerste deel is hier ver te zoeken. Ook bij dit deel draait ongeloofwaardigheid in combinatie met een serieuze toonzetting het geheel de das om.

Redelijk.

Kassovitz’ klapstuk.

Flinke namen werkten mee aan deze sfeervolle prent die vaak de juiste griezelige toon weet te zetten. Met name de close-up intro van een lijk doet de kippenvellen welig tieren. Het is dan ook erg jammer dat een vreemdsoortig Kungfu-gevecht de film bijna van genre doet veranderen. Het trieste klapstuk is echter een belachelijke ontknoping met een nog zwakkere uitvoering, die het voorgaande bijna geheel om zeep helpen.

Redelijk.

Bovengemiddelde actie die tot een van de favorieten van Tarantino behoort. Inmiddels zijn eigen cultstatus verworven.

Mendes levert weer eens een goede film af, maar ondanks de goede acteerprestaties is dit vooral een visueel stijlvol snoepje. Qua inhoud is het niet bijster sterk en vooral clichématigheid troef. Een krappe goed.

Vermakelijk filmpje dat o.a. door een prachtige bijrol van Green naar een hoger niveau wordt getild. Bevat nogal wat Saturday Night Life-achtige humor die niet ieders kopje thee zal zijn. Niets bijzonders maar wel lachen. Het evenwicht tussen flauw en hilarisch is soms iets te groot, maar uiteindelijk prima te doen. Redelijk.

Apocalyps als nachtkaars.

De acteerprestaties in deze thriller, waarin Mortensen en zijn zoon proberen te overleven in een vergane wereld, zijn goed en het plot biedt tevens veel. Toch worden niet alle kansen genomen en hangt het geheel een beetje tussen drama en thriller in. Al is er continu een lichte spanning voelbaar, echt kippenvel verschijnt slechts tijdens een tweetal scènes. Het trage tempo en de meelijwekkende flashbacks brengen de film regelmatig uit balans.

Het einde verklapt de ongemakkelijkheid die de makers moeten hebben gevoeld tijdens de screening. Op safe en ten glorie van het grote publiek beleeft de film alsnog het zoete gevoel wat door de grauwe setting daarvoor nog enigszins werd afgevlakt. En zo blaast de film zichzelf uit als een nachtkaars.

Redelijk.

Geen 3D.

Dit avontuurlijke bijbelverhaal is erg mooi geschoten en kent genoeg indrukwekkende scènes om de aandacht 135 minuten vast te houden. Voor het eerst een film in cinemascope, aldus de makers. Volgens de poster heeft men geen 3D brillen nodig voor een mirakel. De geschiedenis lijkt zich te herhalen wat dat betreft. Toch valt de film tegenwoordig deels door de mand door de vaak overdreven acteerprestaties.

Redelijk.

Onderhoudende en vermakelijke Disney-klassieker. Niet de beste maar wel een goede met leuke grappen en, zij het gedateerde, schitterende animaties. Goed.

Zwakke adaptatie.

Deze zoveelste Robin Hood-verfilming is niet best qua uitvoering. Apatisch trekt dit wisselvallige product voorbij aan de kijker. Weinig achtergrond en geen diepgang doen elk empatisch vermogen wegebben. Voor de characters dus weinig sympathie, mede dankzij enkele geforceerde grapjes en het ongeloofwaardige liefdesplotje.

Ook de actie is van het bekende 13-in-1-dozijn-niveau, evenals de acteerprestaties. Als Von Sydow, Hurt, Blanchett en Crowe op het menu staan, met als chefkok een van de broertjes Scott mag men meer verwachten. De grootste schuld ligt bij het zwakke scenario en de regisseur zelf.

Doorsnee.

Wederom een mindere Brooks die helaas nooit meer het niveau van zijn eerste films heeft kunnen evenaren. Deze komedie is erg mager maar bevat gelukkig wel een paar sterke grappen. Gemiddeld.

Ongetwijfeld twijfelen.

Regisseur Reynolds gaf met deze zoveelste remake een aparte draai aan het bekende verhaal, met name op visueel gebied maar ook de karakters geven een bijzondere bijsmaak af. Freeman doet wat verdwaald aan, om van Connery nog maar te zwijgen. Rickman is echter een leuke schurk. Puristen zullen ongetwijfeld twijfelen, want deze benadering doet soms onevenwichtig aan. Maar vermakelijk is het allemaal wel.

Goed.

's Werelds slechtste regisseur presenteert.

Ditmaal onder de naam Joe Livingstone. Godfrey Ho blijft een stiekeme boef. Zoals zo vaak heeft hij ook weer een lekker foute en nieuwsgierig makende poster geregeld. Ho-ho (zoals ik Ho liefkozend noem) jat namelijk niet alleen zijn soundtracks, maar ook het succes van andere regisseurs. Je moet ook wat met meer dan 20 aliassen op je naam.

Wanneer de 'robo-vampire' op een zak meel slaat en het moet voorstellen dat hij een tegenstander in elkaar beukt, weet je al dat Livingston niemand minder is dan de oosterse Wood Jr., met waarschijnlijk 'Zombie Vs. Ninja' (een van de grootste drollen in het land der cinematografie) nog vers in het geheugen. Niet dat Ho-ho er veel van geleerd heeft overigens. Want ook dit smaakt naar bocht en is voorzien van hilarisch slechte breakdance-gevechten. Het camerawerk is gelukkig iets beter, al zien we de pulp hierdoor alleen maar beter. Misschien daarom toch geen plus.

Eerlijk is eerlijk, dit is niet de regisseur zijn slechtste werk, hoe belachelijk de carnavaleske Robocop-imitatie ook moge zijn. Humor is niet het genre, maar de cheesy bijkomstigheid van deze serieus bedoelde flick. Ho kennende kon er alleen maar een lachje vanaf toen de nietsvermoedende distributeur geld voor het werkje over had. Net genoeg om het uit te kunnen zingen tot het volgende project. Of zou Ho-ho dan toch een masochistische verslaafde zijn van zijn eigen werk? God(frey) mag het weten..

Slecht.

Robocop is een uiterst vermakelijk filmpje. Het verhaal heeft weinig om het lijf, de actie des te meer. Toentertijd origineel en een absolute bioscoophit. Inmiddels een beetje gedateerd maar nog steeds onderhoudend en leuk. Goed.

Doorgetrokken lijn.

De verrassing van deel1 voorbij en op zijn minst wisselvallig doch vermakelijk, is dit vervolg op de succesfilm van Verhoeven. De lijn wordt stevig doorgetrokken en de humor wordt opnieuw afgewisseld met veel geweld. Op naar deel 3.

Goed.

Dekker's derde.

En helaas laatste. Het blijft een van de vele mysteries uit de filmhistorie. Al is waarschijnlijk een van de belangrijkste factoren geld. En dan kon er wel eens sprake zijn geweest van 'driemaal is scheepsrecht'. Filmbazen willen geen verliezen draaien.

Niet dat het logisch is dat 'Night Of The Creeps' en 'The Monster Squad' alsmede deze film flopten. Soms weten de cultfans het namelijk beter. De eerste twee zijn echt de moeite waard. Al geldt dat niet helemaal voor Robocop 3.

Want hoe een geweldige regisseur Dekker ook is, de film is niet bepaald een goede. De lijn van de eerdere delen werd echter wel doorgetrokken. Misschien wel iets te strak, ondanks het amper aanwezig zijn van de geinige commercials. Misschien is het plotje wel iets te weinig chaotisch en de actie te karig. Feit is dat de bossbattles nogal teleurstellen.

Miller's script bleek niet voldoende en de pruillip van de nieuwe held is nu eenmaal niet die van Weller. De film wachtte een somber lot. De regisseur ook. Dat laatste geheel ten onrechte.

Redelijk.

Mislukt.

Althans dat is wat ik er van vind. De humor is vooral niet grappig en de robots zijn op geen enkele manier interessant. Ook het verhaal schiet te kort. Dan blijfts 'slechts' het knappe animatie-werk over..

En dat is niet genoeg.

Brave Rock & Roll.

De pafferige Haley met zijn geforceerde krul op het hoofd, bleek na zijn keurige classic weinig meer klaar te spelen. Het bleek een van zijn rauwere liedjes, waardoor het thema van deze bijna promo-film voor een nieuwe muziekstijl, nog enigszins wordt voorzien van wat peper. Een jeugdige Presley wordt echter behoorlijk gemist en mede daardoor blijft het bij een gammele houten kapstok die van stevig roestvrijstaal had moeten zijn.

Gelukkig bevat de film een handjevol leuke liedjes en mooie maar vaak te braaf uitgevoerde rock & roll. Alsof ten tijde van de ontdekking van de echte koning nog even een filmpje moest komen met prins Haley. Minder rauw, maar toentertijd even opruiend. Martinez en The Platters deden het rustiger aan, al zijn ook hun liedjes wonderschoon. En zo blijkt de film eigenlijk alleen te doen door de muziek. Braaf of niet, compositorisch gezien geniaal. Gooi de jasjes maar op de grond.

Redelijk.

Zeer vermakelijke en vlotte actiefilm met geweldige cast. Met name Connery steelt de show in deze videoclip-achtige achtbaanrit. Goed.

Verplicht voer voor reggae-liefhebbers.

Dat de Jamaicaanse cinema weinig pareltjes kent, moge een feit zijn. Dit is echter een uitzondering op die regel. Ondanks dat ook hier het acteerwerk beneden de maat is en het verhaal te gek voor woorden, is dit een mustsee voor elke rootsrocker. Zo zien wij de vele cameo's als een feest der herkenning en krijgen we niet genoeg van Jacob Miller en Horsemouth, de legendarische drummer. Wanneer zelfs Dr. Alimantado, als halve figurant, acte de presence geeft, kunnen wij, de liefhebbers, alleen nog maar genieten. Zeer goed.

Irie Ites!

Zonder Spielberg.

Een uiterst vermakelijke en actierijke avonturenfilm over een gewone man die superheld wordt. Maar dit maal met een origineler invalshoek dan doorsnee film met dit thema. Een prettige dosis humor en bakken vol sfeer doen denken aan bemoeienis van Spielberg, maar niets is minder waar. Indiana Jones is desondanks een naam die onvermijdelijk naar boven schiet.

Zeer goed

Knuffelige kunstenaar.

Wat wellicht leuk is aan Rocketman, is dat je geen echte fan hoeft te zijn van de artiest. En de jeugd van tegenwoordig zal dat ook echt niet zijn, al zullen sommigen de Brit herkennen van de Snickers-reclame. Heiligschennis natuurlijk, want wie liedjes kent als Daniel, Your Song en Sorry Seems to Be the Hardest Word, weet wel beter. Zelfs in de jaren 80 beroerde de muzikale kunstenaar de wereld met het oh zo foute, maar eveneens geniale Nikita en het net iets te gladde Blue Eyes. Je zou maar zulke liedjes kunnen maken.

Taron Egerton weet al lang hoe goed Johns muziek is en gaf een visitekaartje af bij de animatiefilm Sing, waarin hij een lied van de zanger ten gehore bracht: I'm Still Standing, de grote hit uit 1983. Egerton, die vooral bekend is van de Kingsman-films, zou je desondanks niet in deze rol verwachten. Hij schijnt echter al liedjes van Elton John te zingen sinds zijn tienerjaren. En dat is in deze musical goed te horen. Hij zingt ze met gemak, al is het best jammer dat je op één liedje na de grote kleine meester zelf niet hoort.

Na Kingsman: The Golden Circle, waarin sir John een bijrolletje had, zal het ijs definitief gebroken zijn en kreeg de jonge acteur zijn zegen. Met Elton John op de producerstoel is het niet moeilijk te begrijpen dat diens levensverhaal wel erg eenzijdig wordt belicht. Iedereen deed lullig tegen hem, vanaf zijn hufterige ouders die weigerden hem te knuffelen tot aan zijn partner die eigenlijk zijn pooier bleek te zijn. Het lag nergens aan Elton zelf. Veel te kort door de bocht allemaal qua biopic, maar vermakelijk is het wel.

***

Met dank aan Paramount Pictures voor het recensie-exemplaar.

Misschien had meneer Ritchie in zijn achterhoofd de hoop op scheiding van zijn vreemde vrouw, feit is dat hij met deze film weer richting zijn oude niveau gaat. Uiterst vermakelijk, want na een wat moeizame start is deze prent, na het zeer teleurstellende Swept Away (Revolver helaas nog steeds niet gezien), toch de moeite waard. Audiovisueel gezien weer erg prettig allemaal, maar had qua humor nog een klein tandje vetter gemogen. Op naar Sherlock Holmes!

Zeer goed.

Mooie memoires.

Deze Jamaicaanse variant op The Buena Vista Social Club, kent een nog warmer gevoel. Ook hier zijn het de bejaarden die de muzikale dienst uitmaken, maar Stranger Cole moet wel een van de liefste opa's ooit zijn. Hij loodst ons door de geschiedenis van de reggae en dus die van rocksteady. Want zonder dit genre waren The Wailers nergens. Marley wist dit als geen ander en ondanks dat hij niet in de film zit, heeft hij een schat aan platen met dit belangrijke genre in de muziekgeschiedenis achtergelaten.

Het zijn de oude rasta's en al wat dies meer zij, die van overal en nergens worden ingevlogen op het beroemde eiland waar het vinyl nog steeds hoogtijdagen beleeft. Mooie memoires die worden voorgelezen uit de ongeschreven herinneringen van vergeten artiesten, geschiedenislessen en bovenal muziek. Het ene lied nog mooier dan het ander. Vooral de schitterende songs voeren hier de boventoon, wat het achterliggende verhaal soms iets te vaak op de achtergrond houdt. Dat geeft niet zo heel veel, want als Sly Dunbar aftikt om Dawn Penn te begeleiden knort de versterker tevreden mee.

Goed.

De eerste en de beste. Absoluut geen meesterwerk maar Stallone is prima gecast. De film heeft een prima sfeertje en mikt op het sentiment, al heeft het allemaal niet erg veel om het lijf. Toch maakt de film indruk. Goed.

De magie van het eerste deel zal, net als bij de Rambo-melkkoe, nooit meer overtroffen worden. Al moet gezegd dat dit niet de minste poging is. Het door plastische chirurgie misvormde gezicht van Sly doet een hoop af aan de geloofwaardigheid. Toch is zelfs het kleine liefdesplotje best vermakelijk, evenals het gevecht.

Toentertijd in een volle bios gezien. De film was een groot commercieel succes in NL. Ook destijds bleek het verhaal niets om het lijf te hebben, en niets minder te zijn dan een herhalingsoefening met de vreselijke Lundgren. Toch, na herzien, is de film nog steeds onderhoudend. Soms zelfs vermakend. De soundtrack is fout, maar leuk. Gemiddeld filmpje verder.

En zoals het bijna altijd standaard gaat: des te meer delen.. des te minder de vreugde. De film is niet volledig mislukt, maar weet erg weinig te boeien. Het voelt te veel aan als leven trachten te blazen in iets doods. Cliché op cliché, zielloos geschoten. Matig.

Rauwe Rotterdammer.

Roffa, ofwel Roffadam. Het moge duidelijk zijn dat de straattaal welke een woord als de titel bezigt ook gelijk de lading dekt qua sfeer. Ruig wordt het namelijk wel. Althans, Loek Peters speelt een overtuigende hooligan van de oude Rotterdamse garde. Net vrij uit de bajes wil hij zijn leven beteren. Dat gaat lastig als een van je vrienden Mads Wittermans is. Deze geweldige acteur, die onder bijna dezelfde naam (Sef) ook al zo'n onheilspellend figuur speelde in 'Van God Los', geeft wederom een ijzingwekkende performance weg. Deze zuipende en snuivende makker van het rauwe hoofdpersonage wil graag zijn oude kameraad terug. Niet diens nieuwe nettere versie.

Het verhaal is al tig keer eerder gedaan en ook wel beter. Een en ander verdient tevens qua uitvoering geen originaliteitsprijs, maar de film vermaakt zeker. En dat is best knap, want waar menigeen meer tijd nodig heeft weet regisseur Bobby Boermans binnen 47 minuten een spannend drama af te leveren. Misschien neemt hij wel iets teveel hooi op zijn vork, niet alles werkt altijd even goed. De film voelt overvol aan. Met het einde trekt de regisseur een hoop weer recht. Heel eventjes vraag je je namelijk oprecht af hoe het afloopt. Betrokkenheid is altijd prettig. De dreiging blijft continu, vaak onderhuids, aanwezig. En dus blijft de kijker op scherp staan. Een goede zaak.

Goed.

Met dank aan One Night Stand & Herrie voor het recensie-exemplaar.

Tegenvaller.

Al is het debuut van Moore geenszins slecht.

Het probleem zit hem vooral in het feit dat Moore alle problematiek ophangt aan één persoon. Een gegeven waar hij in latere docu's beter mee wegkomt, maar hier niet.

De context en Moore zijn natuurlijk nooit vriendjes geworden, maar dit mist net niveau van Columbine en The Awful Truth-niemandalletjes.

Dieptepunt is dat wanneer Moore eindelijk Roger tegen het lijf loopt, hij de verkeerde vraag stelt, waarop Roger twee keer hetzelfde antwoord geeft.

Toch bevat e.e.a. genoeg stof tot nadenken en kijkt het geheel makkelijk weg. Ondanks de vragen over Moore's ingeslagen pad, die tijdens het kijken vanzelf bij de kijker naar boven komen.

Redelijk.

Krokodillenknipoog.

Door te schommelen met de focus op verschillende hoofdpersonages, valt er ondanks enkele clichématige paden genoeg te genieten van deze krokodillenfilm. Het gaat niet zozeer om het bloed maar des te meer om de spanning, die automatisch wordt opgeroepen wanneer het water stijgt en een ieder kopje onder zal moeten. Tegen het einde wordt het verhaal al ongeloofwaardiger, hetgeen de film amper schaadt en een welkome knipoog oplevert.

Goed.