Opinions

Liggende loer.

De rol van zwijgzame beroepsmilitair is Mads Mikkelsen op het lijf geschreven. De dreiging die hij uitstraalt biedt een goed tegenwicht aan de potpourri van buitenbeentjes, aangevoerd door de immer sterke Nikolaj Lie Kaas. Het is knap dat een gewelddadige misdaadfilm zo goed weet te werken in combinatie met de hier gepresenteerde humor, die niet alleen gitzwart maar tevens hartverwarmend is.

Dat dit op allerlei manieren had kunnen ontsporen is helder, maar gelukkig doet dat het niet. Het blijft een enigszins originele film en de sterke acteerprestaties alsmede het onvoorspelbare verloop zorgen ervoor dat de vele op de loer liggende clichés uitblijven. Vermakelijk, bijzonder en onderhoudend. Dat de Deense Cinema behoort tot de top, is hier weer een bewijs van. Daar kunnen we in de lage landen nog een puntje aan zuigen.

***½

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Wederom weerwolf.

Naschy is ten tijde van de decenniumafronding wederom de weerwolf in een van die vele Spaanse monsterfilms uit de jaren '70. Ook deze laat duidelijk te wensen over, met dank aan een zeer matige uitvoering van een niet al te sterk script. De acteerprestaties zijn amateuristisch en de, doorgaans bij dit soort films aanwezige, erotische ondertoon ontbreekt. Op enig lesbisch gesuggereer na uiteraard. Erg beneden de maat allemaal, zonder enige spanning of lekkere sfeer.

Slecht.

Kat en muis.

Retreat is een zeer clichématige thriller die, dankzij de hoofdrolspelers, nog enigszins voor vermaak zorgt. Het dertien-in-een-dozijn-opzetje en bijpassende verhaaltje doen dat niet, en na een uurtje begint het kat- en muisspel tussen een koppel en hun belager zelfs te vervelen.

Doorsnee.

Hilarische finale.

Een onderhoudende horror met een paar vieze momenten en een aardige aanloop tot wat later zou inzakken als bovennatuurlijke thriller. Het griezelige mysterie omtrent de van synthetisch haar voorziene Lipscomb en zijn buurt vol clichétypes levert lekkere beeldvulling op. Zeker dankzij een sterke en goed gefilmde opening. Gaandeweg schommelt de film nogal en tegen het einde is het niveau dusdanig afgezwakt dat de veel te lang uitgestelde finale zelfs hilarisch wordt uitgevoerd.

Redelijk.

Klein tegenvallertje.

Had iets meer verwacht van het haastige vervolg op de klassieker.

Waar die film vooral scoort door een hoge mate van suspense, gooit men het hier over een andere boeg. Zo doet e.e.a. zich een beetje aan als een misdaadfilm. Niets mis mee, maar iets meer spanning was prettig geweest.

Ook jammer is dat we de vlieg gelijk te zien krijgen. Zo'n hoofdoekje creeërt namelijk angst. Belachelijk was de man in de doodskist. Als een tang op een varken.

Erg leuk zijn de trailers op de DVD. Met name die van de originele The Fly. Price spreekt het publiek toe. Deed me denken aan de geniale (alternate) trailer van Hitchcock bij Psycho. Waarin hij het bioscoopbezoek langs het huis leidt als een makelaar.

Op naar deel 3 dan maar..

Een nipte goed.

Rotzooi.

Waar deel 1 best vermakelijk is, doet dit zich aanvoelen als een amateuristische en zeer voorspelbare B-film. Voortboordurend op het succesje, maar nergens ook maar ergens vermakelijk. Eerder irritant.

Lelijk geschoten, ook nog eens.

Slecht

Eindelijk eens een Disney-vervolg dat NIET een direct- to-video is. Meer aandacht voor de animatie en ook meer aandacht voor het verhaal. De film is vermakelijk maar haalt het niet bij het origineel, de magie is namelijk een beetje weg. Redelijk.

Enigszins sfeervol, en soms zelfs een beetje spannend, maar oh zo voorspelbaar. Toch valt deze thriller goed weg te kanen en is hij behoorlijk onderhoudend. Redelijk.

Deel 2.

Uit de beroemde reeks, en wederom van de hand van monstermovie-expert Fisher.

Het eerste uur van de film is onderhoudend, spannend en uiterst sfeervol. Het laatste half uur is dat helaas niet. Voorspelbaar en knullig ook. Met als dieptepunt het amateuristische gevecht met de dikke bewaker . En de sterf-scène van Stein's creatie.

Ook is het 'monster' nu niet echt goed gegrimeerd, en allesbehalve griezelig. Wel zielig en dat werkt ook wel, maar had er wel iets meer van verwacht.

Een klein tandje minder dan het eerste deel, maar de uiterste houdbaarheidsdatum van dat deel is inmiddels ook verstreken. Vooral leuk voor de fans en genre-liefhebbers dus. Het wordt nergens ècht slecht overigens, en met name het laatste deel haalt mijn beoordeling flink naar beneden.

Doorsnee.

Cannonpulp.

Na de beroemde aftrap met Enter the Ninja, volgde al snel het verplichte vervolg, waarbij Kosugi ditmaal tot de good guys behoorde. Het verhaal is wederom een belachelijke kapstok voor zoveel mogelijk actiescènes, die hier zowaar wat beter uit de verf komen dan bij het eerste deel met Franco Nero. Toch blijft het vermaak voornamelijk beperkt tot onbedoeld grinniken om het idiote acteerspel en de belachelijke ontwikkelingen. Typisch Cannonpulp.

Doorsnee.

Een geheel waardige afsluiter van de reeks zat er voor Sellers helaas niet in. De film wordt te veel volgepropt en de magie lijkt een beetje verdwenen. Toch nog een redelijke komedie.

Niet mat.

Een flitsende misdaadfilm van Ritchie, die hier weer in goede doen is na enig filmgeneuzel met zijn toenmalige vrouw Madonna. Uitstekende raakvlakken met het schaakspel, verpakt in een intellectuele actiefilm die niet een ieders kopje thee zal zijn. Dat zit hem met name in het ietwat ontspoorde plot wat wel sterk is, maar helaas niet waterdicht. Schaak dus, geen schaakmat.

Goed.

Aardig.

Maar geen hoogvlieger binnen dit genre. En we hebben er nogal wat voorbij zien komen.

Toch begint e.e.a. best leuk, inclusief de toilet-wip + betaling met benzine. Ik kon er smakelijk om lachen.

Wat volgt is dan toch al weer snel het cliché-verhaal, al vind ik de uitvoering zeker niet slecht. Vond de 'video-game' beelden wel okee en bepaalde keuzes van camerawerk en uitvoering van het verhaal wel in orde.

Ook kent de film een aantal spannende momentjes, al zijn die wel ver te zoeken vanaf de ontknoping rondom de dader(s).

Goed.

Lithgow.

En hoe hij een film kan redden.

Gelukkig heb ik hem net weer gezien in het laatste seizoen van Dexter, en de man blijft een held. Zo vind ook mijn jongere vriendinnetje die de man niet kende. Veel enger worden ze tegenwoordig niet gemaakt. Ze dook gelijk weer in een schulp achter mijn schouder. Is dat niet die zelfde man van? Tsja, Lithgow.. Hij doet mijn relatie i.i.g. goed.

Niet dat Washinton ronduit slecht is, in tegendeel. Maar Lithgow maakt de boel vermakelijk. Op de kermis is Denzel de held, maar je voelt op je sloffen aan dat deze boef een echte is. Als het moet maakt hij een junk van je. Brrrr.

E.e.a. is gedateerd. Maar destijds was dit übercool. En stiekem nog steeds een beetje.

Ook tijdens het herzien, 100 jaar later, wil ik nog steeds graag de rol van Ice-T. Tsja, filmrecensenten zijn niets anders dan mislukte acteurs o.i.d.

Redelijk.

Stop Making Sense 2.

Een interessante muziekdocumentaire, enigszins verweven omtrent de frontman van de legendarische popband Talking Heads. David Byrne doet het muzikaal gezien al tijden met Brian Eno en heeft voor zijn nieuwste concertreeks een aantal kunstzinnige choreografen de opdracht gegeven om het podium te verrijken met vreemd dansende mannen en vrouwen. De zanger houdt er wel van, zo weten we sinds 'Stop Making Sense', de beroemde concertfilm van Jonathan Demme. Daar liet Byrne zien dat niet alleen Presley en Jagger zich tijdens het zingen bijzonder vreemd konden voortbewegen over een podium.

Iedereen op het podium moet dansen. Byrne's achtergrondkoor is er duidelijk over. Zo een opdracht was aan hen nog nooit gegeven. Er wordt hier namelijk nogal wat verwacht van de muzikanten. Dat resulteert in vaak mooie en bijzondere choreografieën, die soms een beetje afleiden van de prachtige liedjes. Dat komt ook omdat regisseur Curtis geen Demme is. Sommige shots zijn nu eenmaal wat onoverzichtelijk en dragen bij aan de drukte op het podium. Dat is niet altijd even prettig.

De in zwart-wit geschoten interviews, die tussen de liedjes door aan de kijker worden gepresenteerd, zijn interessant maar niet echt veelzeggend. Er wordt wat gemompeld over het creatieve proces en de uniekheid van het hele concept valt van menig gezicht af te lezen. Het toont tevens de gedrevenheid van de geniale tekstdichter Byrne, die even hard tracht mee te dansen en ermee wegkomt. Naast alle mystiek heeft de man sowieso iets aandoenlijks.

De liedjes en de vreemde vertolker behelzen de werkelijke reden waarom dit werkje zich moeiteloos kan meten met de beroemde voorloper uit 1984. Byrne is de belangrijkste factor van de invloedrijke Talking Heads en speelt daarom ook een aantal van de grote klassiekers als 'Road to Nowhere' en het fenomenale 'Once in a Lifetime', ter feestvreugde van het amper in beeld verschijnende publiek. De mijlpaal die de eerste film was zal Ride, Rise, Roar niet worden, maar een aanrader is het zeker voor eenieder die heeft genoten van 'Stop Making Sense' en de muziek van Byrne en zijn Talking Heads. De film voelt zelfs aan als het onofficiële vervolg op de beroemde film.

Zeer goed.

Met dank aan A-Film voor het recensie-exemplaar.

Bovengemiddelde thriller die helaas iets te veel vaart op suspense die niet waargemaakt wordt. Het einde wordt voor de filmkijker met ervaring enigzins voorspelbaar.

Van dun hout.

In de jaren '80 en '90 waren er voldoende van dit soort thrillers. Meestal met romantische ontwikkelingen en een vleugje erotiek. Aanraders zijn bijvoorbeeld 'Body Heat' en 'The Last Seduction'. Tevens met een twist, maar dan wèl een leuke. Hier is het mager uitgevoerde plot van dun hout en zo zaagt men de film wel erg voorspelbaar door, inclusief de belachelijke draai.

Doorsnee.

De enige reden waarom dit, van kleine foutjes voorziene, rommelige verhaaltje de moeite waard is, zijn Pacino en DeNiro. Ondanks de vaak magere dialogen blijft het altijd weer een klein feestje om ze aan het werk te zien. Ookal zijn ze hier een klein beetje miscast en staat de film bol van de cliché's. Redelijk.

Mooi geschoten.

Na zijn debuut 'The Pleasure Garden' keert Hitchcock terug naar het thema vreemdgaan. Maar waar hij in die film dat thema wel bevredigend afrond, is dat hier niet het geval. Althans, mijns inziens. Vind het einde namelijk veel te gemakkelijk. Neen, dan heeft de schitterende regisseur wel betere stomme films gemaakt.

Toch is e.e.a. vermakelijk en onderhoudend en zien we duidelijk het vroege vakmanschap van de meester der suspense. Al is de suspense in dit filmpje natuurlijk niet aan de orde. Alhoewel, de scene met het armbandje in het achteraf hoekje..

Redelijk.

Enigszins spannende remake, die naar het einde toe nogal wat steekjes laat vallen en bijna volledig ontspoort. Het eerste gedeelte van de film valt echter redelijk te pruimen.

Animatieberg.

Deze vrolijke animatiefilm uit de Blue Sky-stal moet het vooral hebben van de karakters en niet zo zeer het formuleverhaaltje. Eisenberg blijkt geknipt voor zijn rol en ook de andere bekende namen doen hun werk verder goed. Binnen de enorme berg aan animatiefilms heden ten dage verdient Rio ondanks alle clichés een voldoende.

Goed.

Lekker luchtig.

Deze westernklassieker dankt zijn status aan vele aspecten, waarvan de beroemde cast er natuurlijk één is. Daar zit hem ook gelijk de kracht van het geheel. De club acteurs heeft overduidelijk chemie met elkaar en zelfs de houterige Wayne komt daardoor bijzonder goed uit de verf. De dialogen zijn dan ook uitstekend en de film kent een prachtig tempo, hetgeen de algehele beleving zeer ten goede komt.

Natuurlijk ligt een en ander er duimendik op en is het tevens wachten op het letterlijk verplichte nummertje van Martin en Nelson, maar soms levert dik hout een aardige steiger op om tegen aan te dobberen. Er hoeft niet altijd te worden doorgezaagd. Het kluchtige shoot-out einde en de bijna komische romance kunnen de pret dan zelfs niet meer drukken. Het sluit mooi aan bij het onderliggende humoristische toontje dat een en ander lekker luchtig houdt.

Zeer goed.

Rise Of The Footsoldier zal met name goed vallen in hooligankringen. Deze uiterst geweldadige film komt rommelig over en wil net iets te graag hip zijn en shockeren. Niet onaardig maar het script bevat veel te veel hiaten en met name door de manier van editen wordt het uiteindelijk resultaat een wat teleurstellende film. Niet slecht maar ook niet goed.

Worst wezen.

De animatiefilm 'Rise of The Guardians', in de lage landen uitgebracht als 'De Vijf Legendes', is er eentje voor de hele familie. Wanneer boef Pitch de wereld in duisternis wil dompelen, bundelen vijf helden de krachten. De Kerstman, de Paashaas, het Zandmannetje, de Tandenfee en Jack Frost. En ondanks dat Pitch Black eindelijk weer eens een goede bad guy biedt in een familiefilm, wordt het niet eng genoeg voor slapeloze nachten. Gelukkig maar, je zou zomaar je doelgroep voorbij stevenen. Wat dat betreft wordt er niet al te veel afgeweken van het voorspelbare formulewerk, maar het werkt wel.

En dus kan er worden gelachen en gehuiverd, maar alles binnen veilige vaste kaders waarin de tatoeages van de Kerstman en het gemeenheidsgehalte van de boef, die bijna een vrolijk vogeltje fijnknijpt, de uitzonderingen zijn. Niets nieuws onder de zon dus, en zeker geen Shrek-niveau. Toch zien de animaties er mooi uit en vliegen de minuutjes voorbij, dankzij een lekker hoog tempo. De 3D-Bluray zal ongetwijfeld ietsje hoger scoren, maar dat is niet de hier beoordeelde versie. Waarschijnlijk zorgt de derde dimensie voor een wat spectaculairder kijkervaring.

De DVD is o.a. voorzien van een Nederlandse en een Vlaamse stemmencast en voldoende extra’s, waaronder een creatief DVD-ROM gedeelte, om de tijd ruimschoots mee door te kunnen komen. Met name het PC-gebruik van de disc levert leuke kleurplaten en knipsels op. Wat de extra’s betreft sluit de film keurig aan bij het feit dat kinderen hoogstwaarschijnlijk het gelukkigst worden van de film. Een gemiste kans, want de beste animatiefilms zijn die waarbij er ook grappen ingebakken zijn die de volwassenen bekoren. Het zal de kleintjes echter worst wezen.

Goed.

Met dank aan DreamWorks voor het recensie-exemplaar.

Fijn familievoer.

Na de beroemde reeks met Charlton Heston en de ietwat vreemde remake dan toch een fijn filmpje. Slim gegooid op wat sentiment met Lithgow en een zielige aap, om langzaam te veranderen naar wat meer actie en een grimmiger toon. Zonder echt heel veel aan balans te verliezen, maar de kijker ook niet gelijk weg te blockbusteren. Het blijft voorspelbaar formulevoer voor de gehele familie vanaf 12, maar gelukkig entertaint de film voldoende. Uiteraard met een kleine knipoog naar de overleden voorzitter van de NRA himself. Laat Michael Moore het maar niet merken.

Goed.

Rise up fallen fighters.

Bob Marley's geest is ver te zoeken in het hedendaagse Jamaica, waar het geweld nog steeds overheerst. De moderne reggae sluit hier naadloos op aan met artiesten als Buju Banton en Sizzla. De teksten hebben vaak het thema criminaliteit. Niet in de laatste plaats omdat met een schuin oog naar de Amerikaanse hiphop-scene wordt gekeken. Net als vroeger Robert Nesta Marley de soul-scene nauwlettend in de gaten hield.

Deze documentaire biedt de rise van Turbulence, een ex-crimineel die gered is door het Rastafari-geloof. We zien hem smeken om aandacht die niet lang uit kan blijven. Het zij de man van harte gegund omdat het doorbreken zijn persoonlijke missie lijkt geworden en hij daadwerkelijk al zijn energie omzet in muziek en teksten. Goed of slecht, over smaak valt te twisten.

Tevens zien we een rise en ook fall van de Jamaicaanse versie van Joran van der Sloot, genaamd Ice Anastacia. Een rijkeluisjochie dat voortdurend dronken en stoned is. De paar momenten dat hij poogt te zingen doet elke idols-auditie, van menig geestelijk achtergestelde, verbleken. Zo vals dus. Maar met behulp van vader's goede connecties wordt hij binnengesluisd op een belangrijk festival. Aldaar gaat hij wederom af, al lijkt hij dit zelf niet zo te zien. Waar is Henk-Jan Smits wanneer je hem nodig hebt? Wanneer Ice de kijker vraagt op te letten omdat hij iets stoers gaat doen, trekken de tenen vanzelf krom. Hij gooit vanaf zijn luxe BMW een steentje naar een 50 meter verder lopende ghetto-junk en sommeert hem weg te blijven. Zo cool. En ook best ver gegooid! Gelukkig maar dat de wereld hoogstwaarschijnlijk van zijn albums bevrijd zal blijven. Ook in Jamaica zijn ze namelijk niet achterlijk.

De meest interessante rise die voorbijkomt is die van Kemoy Reid (geen familie van Junior). Een plattelandsmeisje dat voor het ongeluk geboren lijkt. Via Sly & Robbie komt er uiteindelijk toch een plaatje, deze heren weten namelijk wèl dat talent met geld niet te koop is. Dit in tegenstelling tot de vriendjes van de Jamaicaanse Ice Ice Baby. Helaas is er ook al snel een fall, want de Tracy Chapman-achtige zangeres raakt zwanger. Laten we hopen dat ze het bij één kindje gaat houden, opdat de wereld er een goede vocaliste bij krijgt.

Het volgen van deze drie artiesten in spé gebeurt nergens hoogstaand en is cinematografisch gezien bijna verwaarloosbaar. Ware het niet dat het oog van de camera de rauwe werkelijkheid onverbloemd in beeld brengt met een hoog Big Brother-gehalte. Iets wat menige docu ontbeert en deze juist precies kon gebruiken.

Goed.

Het verhaal heeft niet al te veel om het lijf, maar toch is e.e.a. prima onderhoudend en enigszins vermakelijk. Met dank aan Connery. Redelijk.

Onbedoeld grinniken.

Hopkins gaat tegen het einde behoorlijk los, maar dat is tevens het moment waarop de kijker zich zal realiseren dat het verhaal volledig ontspoord is. Des te sneuer, want alle ingrediënten voor een goede griezelfilm waren aanwezig.

Feit is dat het script uitermate slap is en Braga en O'Donoghue weinig charismatisch zijn. Wanneer de grote finale zich afspeelt voelt alles zo misplaatst aan dat een en ander soms aan een parodie doet denken. Met onbedoeld grinniken als gevolg.

Doorsnee.

Klinkende cast.

Ondanks de aanwezigheid van een klinkende cast, is dit een nogal tegenvallend en zwak geregisseerd werkje. Voorspelbaar, clichématig en goedkoop uitziend. Met name het script is slap, maar ook de acteerprestaties van de gerenommeerde acteurs vallen tegen. Ze zitten dan ook gevangen tussen domme dialogen in een verhaal waarbij zo'n beetje alle spanning ontbreekt.

Matig.

Viva VHS!

Ninja-grossier Firstenberg gooit het opnieuw over de actie-boeg in 1990. Ditmaal zonder de Japanse huurmoordenaars maar wel met sporadische momenten vol houterige martial-arts. Overgoten met een licht blaxploitation-sausje.

Met dank aan de vuilbekkende Frank en wat standaard actie, een redelijk onderhoudende B-rit. Echter nergens boven het gemiddelde actievoer uitstekend en voorzien van een teleurstellende finale.

Doorsnee.