Opinions

Wat 'The Lobster' zo sterk maakt is dat de absurdistische toon daadwerkelijk een doel dient, want het fungeert als een bevreemdende hyperbool voor de wreedheid waarmee men in de huidige tijdgeest mensen aantrekt of afstoot. Elk romantisch cliché als zelfopoffering, onbaatzuchtigheid of vluchten met de ander wordt met de inktzwarte grappen geridiculiseerd óf banaal gemaakt. Voor mij is het vooral een vlijmscherpe visie op hoe intieme liefdesrelaties in de tegenwoordige tijd gedomineerd worden door marktwerking en het in hokjes kaderen van elkaar.

Liefde is geen overweldigende kracht in de romantische zin, maar het is verworden tot een haast zakelijke overeenkomst waarbij men probeert rationele keuzes te maken op grond van gelijkheid en binnen de eigen leefstijl passend. De illusie van keuzevrijheid creëert een doodeng wereldbeeld waar alles en iedereen gecontroleerd wordt binnen door de maatschappij opgelegde normen. Hiermee is het de dystopische 1984 over een daadwerkelijke bestaande wereld waar Tinder en Facebook de intieme relaties tussen mensen zijn gaan beïnvloeden.

Het is altijd weer even slikken als je een klassieker uit de jeugd gaat bekijken en jezelf afvraagt of die de tand des tijds heelhuids heeft doorstaan. In dit geval heeft het werk in kwestie nog niks aan kracht verloren. Stijlvol door die goed getimede slowmotion sequences, maar het is ook ongelofelijk scherp geschreven, met geniale dialogen en met een plot waar geen gebeurtenis zonder gevolgen blijft. De sfeer van de nineties komt uitstekend tot zijn recht in één van de betere films van Guy Ritchie. Het wordt tijd om ook weer eens Snatch af te gaan stoffen.

Je weet gewoon dat je een kwaliteitsfilm kijkt als knuffelbare 'bad boy' Bill Skarsgård zijn eigen pis moet drinken. Echt goed kun je 'Locked' (2025) niet noemen, maar Skarsgård is aimabel genoeg om 95 minuten mee door te brengen in een SUV met kogelwerend glas. Tel daarbij op dat Anthony Hopkins weer eens een psychopaat op leeftijd speelt en de heerlijk venijnige satire op Amerika's inkomenskloof. Al laat 'Locked' (2025) je ook wel achter met het gevoel van een light-versie van de Saw-franchise. Zo gruwelijk wordt het niet als de features van een hypermoderne auto worden gebruikt als martelwerktuig.

Loft is met een aanstekelijke zelfverzekerdheid in elkaar gezet. Het geheel wordt volledig gedragen door de vlijmscherpe dialogen en de onderlinge chemie tussen de acteurs, met grote uitschieters in Barry Atsma en Fedja van Huet. Ze hebben Jeroen van Koningsbrugge iets teveel de rol van clown gegeven- past niet helemaal binnen de sinistere atmosfeer - maar het is ze vergeven, want de man heeft wel het hele bioscooppubliek aan het lachen met zijn botte moppen. Het spel tussen leugens en de consequenties ervan wordt goed gebracht en de plotwendingen zijn soms echt verrassend. Ik heb bij dit soort films vaak het gevoel dat ze voorbij gaan aan de emotionele ontwikkeling van de karakters, maar het spel van de acteurs is zo goed dat elke scene een nieuw stukje van hun wezen bloot legt.

Over de discussie of er wel of niet zo'n exacte remake had moeten komen: ik ben zelf van mening dat het basisprincipe op zichzelf staat (vermoorde vrouw, vijf daders, etc), er is niks Hollands of Vlaams aan. Zie het als Boer Zoekt Vrouw of The X-Factor, als een sterk format. Ze zouden dit zo in elk willekeurig ander land kunnen uitbrengen met andere acteurs. Daar zit hem - in dit geval - juist de enorme kracht in van het origineel. Ze gaan dit ook nog wel aan andere landen slijten, en laat wel wezen dat het een zeer goed teken is voor onze Nederlands/Vlaamse filmindustrie.

Een lichte tegenvaller. Het is leuk dat Hugh Jackman en Patrick Stewart eindelijk de ruimte krijgen om meer duistere kanten van de iconische figuren te onderzoeken. De R-Rating geeft mogelijkheden in de actiescènes die buitengewoon positief uitpakken. En het voelt als een fijn afscheid van de X-men franchise in haar huidige vorm. Maar ik werd maar niet écht van mijn sokken geblazen. Voor mij werkt een film in dit pulp-segment zo goed als de slechteriken die tegenover de (moreel ambigue) goeierikken worden geplaatst, en daarin stelt 'Logan' (2017) teleur: de bad guys zijn een tikkeltje flets. Zeker in een film waarin zo duidelijk in wordt gezet op realisme, zijn juist de schurken wel erg voorspelbaar en eendimensionaal. Hun gemene plannetjes kunnen door de R-rating extra gemeen zijn, maar een meer volwassen conflict met Logan/Xavier/Laura is er verder ook niet. Het is extreem bevredigend als Wolverine met zijn klauwen van adamantium door schedels gaat, maar het verhaal blijft net te simplistisch en te rechtlijnig om het superheldengenre écht een volwassen draai te geven.

Fijn dat Hollywood ontdekt heeft dat er nog wat dollars te vinden zijn bij het Trump-electoraat in het misnoegde Zuiden, maar het maakt Soderbergh niet minder een genre-regisseur die vooral voorspelbare niemendalletjes aflevert. En het oogt allemaal meer als een veredelde reclamecampagne dan als een originele film met een eigen sfeer en stijl. Nascar. Supersterren met een dik aangezette 'southern drawl'. Een beauty pageant met kleine kinderen. En iedere underdog is natuurlijk even hard gepiepeld door die verrotte Amerikaanse economie. Niet grappig. Niet spannend. Niet origineel. Vooral flauw formulewerk. Dan kan Daniel Craig nog zóóó overtuigd knauwen...

Een western over moraliteit, rechtvaardigheid en mannelijkheid in aanloop naar de Algerijnse burgeroorlog, een historische gebeurtenis die een definitieve breuk zou vormen met het Franse kolonialisme. Viggo Mortensen speelt een basisschoolleraar die wapengekletter en zijn militaire dienst afzwoor, maar officieel nog in functie is bij het koloniale bewind. Wanneer een van moord beschuldigde dorpeling (Reda Kateb) bij deze Daru wordt afgeleverd, moet de Fransman besluiten of hij de gebrandmerkte aflevert bij de autoriteiten of hem laat lynchen door z'n dorpsgenoten. In 'Loin des Hommes' (2014) brengt David Oelhoffen het barre woestijnlandschap tot leven als een personage op zichzelf, als een stille getuige van het menselijke gewoel en de plotselinge machtswisselingen. Het is zinnelijke cinema vol schitterende sfeerbeelden met zwijgzame mannen die nader tot elkaar komen, of onmenselijke beslissingen moeten nemen omdat de extreme omstandigheden hen daartoe dwingen. Oorlog haalt het beste en het slechtste in mensen naar boven. Al is het een tikkeltje oriëntalistisch hoe een witte Viggo Mortensen 'de rechtschapen figuur' is die zich ontfermt over het lot van een verschoppeling. Goedheid is een sprankje westerse beschaving in een onbeschaafde woestenij, zelfs tijdens de laatste stuiptrekkingen van het kolonialisme.

Misschien wel meer een film over de liefde dan over misdaad. Achter de energieke, eclectische montagestijl en techno-soundtrack kleeft namelijk een romantische vertelling. Drie keer opnieuw moet Lola (Franka Potente) rennen om haar geliefde Manni te redden. Drie keer volgt het narratief precies dezelfde continuïteit, maar vormen kleine beslissingen of toevalligheden een katalysator die een andere wending geven in het ruimte-tijd-continuüm. Drie keer de opofferingsgezindheid van een jonge vrouw die haar mogelijke ondergang tegemoet rent, terwijl haar vader zich ook driemaal voorbereidt op het huwelijksverraad van moeder inruilen voor een jongere secretaresse. Twee keer liggen Manni en Lola in elkaars armen als ze trouw en genegenheid naar elkaar uitspreken. Een opvallend rustpunt in de hectiek, maar wat de kijker precies krijgt voorgeschoteld wordt nooit helemaal duidelijk. Is het een flashback naar betere tijden en daarmee een psychologische duiding bij waarom Lola rende voor haar Manni? Of is het een flashforward naar een hemelse versmelting waar de twee niks anders meer hebben dan elkaar en het noodlot hen niet uit elkaar probeert te drijven? Voor mij is 'Lola Rennt' (1998) dé film over dat achter elke liefde een tikkende tijdbom tikt, die soms maakt dat (tegen beter weten in) hard moet worden gerend om het samenzijn te redden. Maar is dat tijdelijke en het precaire ook niet ergens de schoonheid van jeugdige overmoed in de liefde!?

John le Carré met een queer sausje. Hoofdpersoon Danny (Ben Whishaw) is voor de zoveelste keer teleurgesteld in de liefde en stuit tijdens zijn nachtelijke omzwervingen op een mysterieuze vreemdeling. Hij wordt getroffen door hoe deze Alex (Edward Holcroft) enerzijds de hardheid uitstraalt van iemand die veel van het leven gezien heeft, terwijl hij anderzijds een onzekere en sensitieve kant heeft. Die liefde waarin alles lijkt te kloppen wordt echter bruusk onderbroken wanneer Alex van de aardbodem verdwijnt en Danny in zijn zoektocht naar antwoorden verwikkeld raakt in intriges. Scriptschrijver Tom Rob Smith ken ik vooral van z'n Leo Demidov-trilogie. Wat ik waardeer aan Smith's boeken, is dat hij minder bekende geschiedenissen gebruikt om te schetsen binnen welke ideologieën inlichtingendiensten moesten opereren. Zo laat hij 'London Sky' (2015) duidelijk situeren tegen de hypocriete en traumatiserende omgang met homoseksuele agenten. Een coming-out en een verdwijning brengen die homofobe erfenis weer terug naar de moderne tijd, want de dubbele moraal sluimert nog altijd op de achtergrond.

Ontstellend plat. De overdreven vrolijke trainingsvideo's bij de opening credits zijn al een aanwijzing welke kant het op gaat, maar dan zien we onze hoofdrolspelers - stoere witte mannen met hipsterbaardjes- door het beeld paraderen als Baywatch-modellen. Verder veel technoporno vol modern wapentuig en flitsende voer-, vaar- en vliegtuigen. Alles is in beeld gebracht als in een flitsende televisie-commercial. Het leger wordt hier op dezelfde manier geprezen als de Phillips Sonicare AirFloss - die reclame zat voor de televisiekijkers tussen de reclameblokken van Veronica in gemonteerd. Mooie mensen brengen een mooi product onder de aandacht en je bent bezopen als je er niet aan meedoet.

Hoe anders blijkt dat te zijn voor de Afghaanse baardmannen, die qua karaktereigenschappen keurig zijn gerangschikt op de kleur van hun kleding. Donkere kleding staat voor Taliban, dus die hebben al hun menselijkheid verloren en kunnen vrijelijk doodgeschoten worden door onze helden. Lichte kleding staat voor al het verzet tegen de Taliban, dus dat zijn een soort knuffelbare Ewoks die voor comic relief dienen of de Amerikanen uit de brand helpen. Dat de teringzooi in Afghanistan een stuk weerbarstiger in elkaar stak, wordt gemakshalve achterwege gelaten, want je zou als kijker maar moeten nadenken over de ontwrichtende effecten van oorlogs-interventie in deze instabiele regio's.

Op een gegeven moment slaat de toon van de film 360° om en wordt het een passiespel in de christelijke traditie; met vleeswonden, afgeschoten ledematen en gehavende gezichten. Tijdens het spuwen van hun bloed en hun laatste doodsrochels, weten onze helden nog net vaderlandsliefde en ludieke oneliners te lispelen. Ook de trommelmuziek op de soundtrack helpt ons eraan herinneren dat deze massaslachting eigenlijk heel mooi en groots is.

Navy Seal zijn is best tof. Eerst mag je met wapentuig spelen en een beetje chillen met je homies, maar als je helemaal kapot geschoten wordt, dan ben je in ieder geval gestorven voor een grotere zaak dan voor alleen dat betekenisloze leventje van je. Er levend vandaan komen is helemaal tof, want dan heb je schijnbaar verdieping gevonden in de vroegere mannenvriendschap met je medestrijders. (Disclaimer: Trump heeft zitten morrelen aan Obama-Care, dus de kans bestaat dat je therapie naderhand niet meer wordt vergoed. Maar Phillips Sonicare AirFloss vermindert in ieder geval bloedend tandvlees!)

Steve Buscemi had zich als acteur al bewezen als komisch talent, maar ook als regisseur doet hij het niet onverdienstelijk. In deze simpele zwarte komedie weet hij perfect de absurde grappen te plaatsen op de juiste momenten. De stijl is melodieus zwartgallig maar tegelijkertijd ook opbeurend en mooi. Over de echte wereld en alle gemankeerde mensen die erin rondlopen. Casey Affleck is briljant als de depressieve kankerpit en Liv Tyler is helemaal niet zo vervelend als ze in andere films is. Een erg fijne independent dus.

Grootste attractie is natuurlijk de heerlijke rol van Elliott Gould als de antidetective die rondwandelt in een totaal krankzinnige L.A. Het heeft dat fijne camerawerk van de Europese cinema maar de toegankelijkheid en de fun van Hollywood. Had wel iets eerder af mogen lopen, want tegen het einde werd het iets teveel veel van hetzelfde. Hoewel het einde - waarbij de compleet onverwachte ontmaskering volgt - dan weer hilarisch goed is.

Je haat Nicolas Cage of je houdt van hem, maar zelfs in 'Longlegs' (2024) kun je er niet omheen dat hij een enorme stempel drukt op de films waarin hij speelt. Cage is bijna niet in beeld en hij is onherkenbaar geschminkt. En toch weet de cultacteur op spaarzame momenten het maximale eruit te halen als de vermaledijde seriemoordenaar Longlegs plotseling opduikt. Je zou bijna vergeten dat de eigenlijke verhaallijn gaat over de jonge FBI-agente Lee Harker (Maika Monroe) en haar zoektocht naar waarom het lot van Longlegs zo verbonden lijkt met het hare. Toch werkt het contrast wel tussen de ingetogen, sombere zoektocht van de FBI-agente tegenover de absolute waanzin van de seriemoordenaar. Alsof haar traumatische zoektocht bruusk wordt verstoord door zoveel slechtheid. Ook echt een verdienste van Cage dat die Longlegs zo'n waaier aan tegengestelde emoties oproept: hilariteit, walging, angst en zelfs een beetje medelijden.

Een frustrerende Sorrentino. Bij vlagen magistraal zoals de fraai gestileerde zwembadscène met tientallen halfnaakte vrouwen in afwachting op hun kapitalistische messias. Of de scènes waarin Toni Servillo een perfecte Silvio Berlusconi neerzet, als een omhooggevallen beroepsoplichter die van alles en iedereen vervreemd is geraakt in zijn vruchteloze strijd tegen de vergankelijkheid. Op een oppervlakkige manier is deze Berlusconi aimabel en stoer, maar tegelijkertijd klinkt er in Servillo's spel een triestige oude man door. Wiens leven van decadentie en seksuele gratificatie hem tot een eenzaam en fragiel mens hebben gemaakt. Naarstig zoekend naar datgene wat altijd buiten zijn bereik zal liggen, want ook hij is ondergeschikt aan het onverbiddelijke verstrijken van de tijd. De ironie wil dat zij die op zoek zijn naar manieren om dichterbij hun object van verlangen te komen, niet zien wat de prijs is die hun messias er zelf voor moet betalen. Namelijk dat de warmte en de verdieping van menselijke relaties aan hem voorbijgaan.

Maar is 'Loro' (2018) een goede film? Zoals altijd weet Sorrentino de machinaties van de macht te verbeelden met z'n absurdistische metaforen en een fantastische gebruik van locaties. Groots, decadent en met een triestige ondertoon. Desalniettemin moet een regisseur een verdomd goede reden hebben om een film 151 minuten te laten duren en bij deze zwanenzang van Sorrentino bekroop me iets te vaak een zekere irritatie om gemaakte scriptkeuzes. Hoeveel blote vrouwenborsten zijn er eigenlijk nodig om Berlusconi's pornoficatie van de media mee te onderstrepen? En waarom heeft de eerste helft van de film eigenlijk zo weinig raakvlak met de tweede helft? Het betekent thematisch een heleboel dat het personage van Sergio Morra (Riccardo Scamarcio) probeert om gewillige vrouwen te verzamelen voor die ingang bij de grote messias. Vervolgens wordt Morra's sociale klim bijna volledig van tafel geveegd en gaat het alleen nog over Berlusconi zelf. Het probleem met 'Loro' (2018) is dat het symboliek een doel op zich laat zijn en daarmee weggaat van een logische plot- of karakteropbouw. En dat terwijl 't nu ook weer niet zulke diepgaande inzichten biedt om deze fragmentarische keuzes te rechtvaardigen.

Lompe humor en weinig tot de verbeelding sprekende karakters. Niet mijn ding.

Millenials die navelstaren in #Berlijn, is bijna een genre op zich geworden. Want oh wat is die stad #hip en #happening, terwijl het zo'n beladen geschiedenis heeft. 'Lost & Found' (2018) doet een Nederlandse duit in het zakje, met een liefdesgeschiedenis tussen Lucas (Bram Suijker) en Lena (Hannah Hoekstra). Helemaal betekenis met een dikke vette B, maar dan met een vleugje relativerende #ironie. De contrasten worden te dik aangezet en de maatschappijkritiek is weinig subtiel. Echt hoogdravend of origineel is het allemaal niet, maar de sfeerscènes van #Berlijn zijn amusant en het heeft lekkere songs op de soundtrack. Maar hé, #Berlijn wordt #fijn op het #beeld getoverd. De #diepgang krijg je erbij #cadeau!

Deze korte miniserie is gebaseerd op een echte strafzaak waarin de moord op huurster Joanna Yeates breed werd uitgemeten in Britse kranten en huisbaas Christopher Jefferies volksvijand nummer één werd. Ondanks cruciale missers tijdens het onderzoek was de einzelgänger publiekelijk veroordeeld voordat hij de mogelijkheid had juridisch zijn onschuld te bewijzen. 'The Lost Honour of Christopher Jefferies' (2014) gaat meer over de traumatische inbreuk op de persoonlijke levenssfeer van de titelpersoon dan over het moordonderzoek zelf. De Britse acteur Jason Watkins zet Christopher Jefferies treffend neer als een hyperintelligente, ietwat pedante meneer met autistische trekjes. Als iemand die behoefte heeft aan structuur en voorspelbaarheid, terwijl hij tegelijkertijd een zekere autoriteit uitstraalt met zijn monotone dictie en horkerige scherpzinnigheid. Maar Watkins geeft Jefferies ook de gelaagdheid van een man die zich als een kameleon aanpast in sociale situaties en minder antisociaal of berekenend is dan hij op het eerste gezicht lijkt. De tragiek van Jefferies' proces is dat er een persoon gestraft werd die niet verder van de kille moordenaar af kon staan. Het waren vooroordelen over zijn anders-zijn (of zelfs onduidelijkheid rond zijn seksualiteit) waardoor men vrij kon schieten op een persoon in een extreem kwetsbare positie.

Zo getrouw aan het oorspronkelijke bronmateriaal (een brievenroman van Jane Austen) dat het bijna ironisch wordt. Theatraal acteerwerk met dialogen waarin bewust dat schitterende Victoriaanse Engels zit verwerkt. De cheesy knipoog waarmee de karakters worden geïntroduceerd met hun voornaamste karaktereigenschappen en eigenaardigheden. Er komt zelfs klassieke typografie op het beeld om brieven, notities, een huwelijkse voltrekking of liefdesgedichten mee te accentueren. Kate Beckinsale is heerlijk als de venijnige intrigante, die zelfs niet schroomt om de christelijke doctrine tegen haar maagdelijke dochter te gebruiken om haar eigen zin door te drijven. Ook Chloë Sevigny wordt in beschouwingen over deze film vaak geroemd, maar ik vond het eigenlijk vooral leuk om de actrice eens in de kleurrijke kostuums te zien die bij dit genre horen. Helaas blijft het allemaal wat bloedeloos en braaf, en eerlijk gezegd had ik na een kwartier speeltijd al weinig trek meer in alle verwikkelingen. Misschien voor de hardcore fan van Jane Austen!?

De chemie tussen de geliefden maakt het wat ongeloofwaardige en voorspelbare verhaaltje goed. Wereldschokkend wordt het echter nergens. Het is een leuke gimmick dat ze ook een liefdesgeschiedenis uit de jaren zestig parallel laten lopen aan een liefdesverhaal uit onze tijd. Zo worden de veranderde normen en waarden op scherp gezet, maar schetsen ze ook een beeld van de tijdloosheid van liefdes die gescheiden worden door omstandigheden.

Een eigentijdse update van 'Thelma & Louise' (1991) met meer anabolen, smeuïge seks en nostalgische throwbacks. Het maakt 'Love Lies Bleeding' (2024) tot een broeierige, hallucinante onderdompeling in de gekwetste ruwheid van twee lesbische geliefden. Giftig tot en met, maar tough love heeft zo haar eigen schoonheid. Erg fijn ook hoe Lou (Kristin Stewart) als verlegen muurbloempje opkijkt tegen de fysieke verschijning van bodybuildster Jackie (Katy O'Brian). Prachtig vormgegeven met trainingsmontages en desolate sfeerbeelden van de sterrenhemel over New Mexico. Al hadden de sluimerende spanningen tussen Lou/Jacky tegeover Papa Lou (Ed Harris) iets uitgediept kunnen worden. Sommige heftige plotwendingen komen erg plotseling.

Lekker sfeervolle Cajun fantasie. John Travolta als oude zak en Scarlet Johanson als het jonge bloempje vullen elkaar mooi aan.

Vreemd ook eigenlijk hoe bij homoseksualiteit dat inwijdingsritueel van een coming-out hoort. Alsof het accepteren van de seksuele voorkeur van een jong iemand iets is wat bij de persoon zelf vandaan moet komen, terwijl het de heteroseksuele normen en waarden zijn waardoor mensen nog meer kunnen twijfelen over hun eigen identiteit, zelfs in progressieve/linkse milieus. Net als in 'Get Out' (2017) draait 'Love, Simon' (2018) namelijk overbekende genreclichés om en stelt zo vooroordelen, stereotypes en valse aannames over homoseksualiteit en homoseksuelen ter discussie. Simon Spier (Nick Robinson) is zo alledaags en normaal dat de heteroseksuele karakters hem overtreffen in eigenaardigheden en flamboyante trekjes. Zoals Martin (Logan Miller) met zijn geaffecteerde stem en maniertjes, terwijl hij eigenlijk een onzekere heterojongen is die met dwang en afpersing probeert een meisje te versieren. Of een 'oversekste' zwarte lerares (Natasha Rothwell) die openlijk praat over haar eigen seksuele behoeftes, maar uiteindelijk de enige persoon blijkt die openlijke discriminatie in de kiem smoort en de daders meteen hun plek wijst. Qua representatie zit het dus wel snor met deze productie, maar uiteindelijk ligt de prekerige boodschap (accepteer jezelf en anderen zullen het ook doen) er zo dik bovenop dat het glazuur van mijn tanden springt.

Peter Jackson grijpt terug naar zijn ''Heavenly Creatures'' met een film die surrealisme met drama combineert. In The Lovely Bones van Alice Seboldt heeft hij dan ook perfect materiaal gevonden. Zijn bewerking van de roman levert vooral een visueel zeer indrukwekkende film op, die op bijna psychedelische wijze het rouwproces van een familie in beeld brengt. Toch wringt er iets. De hyperrealistische wereld van de levende karakters botst met de juist kitscherige droomwereld waarin het dode meisje zich bevindt. De twee willen maar niet naadloos in elkaar overgaan en er blijft continu een afstand naar de gebeurtenissen toe. Waarmee ik de film niet meteen af serveer, zoals zoveel anderen doen, want uiteindelijk wordt de cast gedragen door een bijzonder sterke groep acteurs. Stanley Tucci zet een ijzersterke rol neer als Marc Dutroux-achtige creep. Mark Wahlberg speelt een grievende vader die de dood nooit los zal kunnen laten. Susan Sarandon heeft een kleine doch zeer memorabele bijrol als de weinig politiek-correcte oma. Tussen al die sterren is het echter nog steeds het jonge meisje met de mooie ogen die iedereen van het scherm speelt, ik denk dat we van deze Saoirse Ronan nog veel moois terug gaan zien.

De twist zie je van heinde en verre aankomen, maar ik moet zeggen dat 'Lover, Stalker, Killer' (2024) op een onderhoudende manier ernaartoe opbouwt. Toch wel één van de betere true crime documentaires van de laatste tijd.

Wel een aardige educatie over het fenomeen loverboys en hoe sommige meiden in hun klauwen kunnen vallen. De laatste scene is overigens bloedstollend sterk gedaan. Hij bleef bij mij in ieder geval in mijn hoofd zitten. Als geheel is het een typische publieke omroep-productie: degelijk maar met het hart op de juiste plaats

Dochter Amy-Jo Albany (Elle Fanning) observeert het moeizame gevecht van haar vader tegen de reclassering en zijn drugsverslaving. Joe Albany (John Hawkes) sprokkelt als jazzpianist net wel of net niet genoeg geld bij elkaar om rond te komen, terwijl Amy-Jo z'n grootste fan blijft en geen kritiek kan verdragen op zijn levenskeuzes. Oma Gram (Glenn Close) ziet met lede ogen aan hoe schadelijk deze gezinssituatie is voor haar kleindochter, maar is zelf ook onmachtig om het wangedrag van haar eigen zoon te stoppen. 'Low Down' (2014) heeft de charme van een autobiografische vertelling (Amy-Jo schreef zelf mee aan het script) en voelt als een authentiek, intiem sfeerbeeld van het huishouden Albany. Niet in de laatste plaats omdat Joe Albany liefdevol wordt neergezet als iemand die het ene moment de leukste pappa kon zijn en een volgende zijn plichten pijnlijk kon verzaken. Op de achtergrond een ijzersterke soundtrack met bijpassende jazznummers om de zwoele sfeer uit te dragen van een berooid muzikantenbestaan. Toch gaan juist die sfeertoetsen tegenstaan omdat de film een spanningsboog of een aangrijpende psychologische ontwikkeling mist. 'Low Down' (2014) freewheelt als een ongestructureerde jamsessie rond de grote dramatische gebeurtenissen, maar weet nooit de juiste uithalen te vinden voor onvergetelijke slotakkoorden.

Fendou Liu kan nog wel eens uit gaan groeien tot een interessante regisseur. In deze debuutfilm toont hij de onzekerheden en angsten van mannen en hoe zij smachten naar de positieve respons van de vrouwen in hun omgeving. Het zit stillistisch vernuftig in elkaar; met schitterende shots die de opgeslotenheid en het trootseloze van de karakters weet te vangen. Het heeft wel iets van de Nouvelle Vague weg. Het tweede deel heeft mijn voorkeur, omdat de oudere acteur wat meer die onderhuidse spanning die in hem omgaat weet uit te beelden. De getergdheid en de frustratie spatten van hem af en er zijn geen geforceerde onzin-dialogen nodig om het eruit te krijgen.

Een coming of age over midden twintiger Luca (Martina Schöne-Radunski) die boerend, bier drinkend en brutale spitsvondigheden spuiend steeds net de verkeerde afslagen neemt richting een volwassen bestaan. Haar middelbare schoolcarrière heeft ze nog niet afgerond door een langdurige depressie en een verslavingsperiode. Haar strenge moeder wil een keurig uitgestippeld levenspad zien, maar geeft daarmee dochterlief alleen munitie om zich ergens tegen te verzetten. De oudere mecanicien Kurt Pfeiffer (Hans-Heinrich Hardt) heeft meer succes om tot haar door te dringen. Kurt volgt namelijk dezelfde lessen aan een avondschool en maakt zich eveneens op voor de staatsexamens, maar anders dan Luca's leeftijdsgenoten wil hij niks anders van haar dan dat ze allebei slagen. Hij is goed in wiskunde en zij in Engels. 'Luca Tanzt Leise' (2016) is een lieve, warme film over hoe mensen uit verschillende generaties soms in hetzelfde schuitje zitten en elkaar toch kunnen stimuleren om de beste versie van zichzelf te zijn. Qua dramatisch conflict had ik het interessanter gevonden als Kurt's motieven overliepen in een verliefdheid en Luca en hij moesten leren omgaan met een niet-wederzijdse aantrekkingskracht in hun machtsrelatie. Maar zo'n film is het niet en eigenlijk is zo'n intens goede mentor-figuur ook fijn op z'n tijd.

Voor een beoogde kritiek op de kwalijke gevolgen van beeldvorming op de rechtspraak weet deze verfilming van Lucia de B. zelf óók flink aan stemmingmakerij te doen. De rechterlijke macht wordt eenzijdig neergezet als een georganiseerd clubje boze boemannen dat een meer dan onschuldige verdachte trappen na blijft geven. Betrokken raadslieden en de ziekenhuisdirectie worden flink door het slijk gehaald door hun hypocrisie en egoïsme lekker dik aan te zetten.

Extra filmisch effect wordt op sentimentele wijze afgedwongen met een huilerige soundtrack en extreem suggestieve lichte en donkere filters. We zullen als kijkend publiek weten dat de poppenkast rond de ex-verpleegster geleid heeft tot één van de grotere gerechtelijke dwalingen van de laatste paar jaren. Daarmee haakt het fijntjes in op ongenuanceerde standpunten, die een aanzienlijk deel van het volk des Vaderlands, toch al heeft over de rechtsstaat.

Het enige lichtpuntje in deze duistere productie is de fantastische vertolking van Ariane Schluter als de plat Haagse verpleegster, die haar proces met een mengeling van ongeloof en opgekropte woede tegemoet ziet. Wellicht had de regisseuse beter gekozen om het bij Lucia de B. zelf te houden, maar met minder populistische maatschappijkritiek om een ingewikkelde strafzaak verder te reduceren tot een versimpeling van goed en kwaad.

Typisch zo'n film die mee probeert te komen in de slipstream van Tarantino en daarin maar half in slaagt. Grootste pluspunt is een geraffineerd plot met aardig overdreven karakters. Waar je overigens geen moer om geeft, want ze blijven simpele bordkartonnen figuren. Best vermakelijk, maar ik snap echt niet wat deze in de top 250 heeft te zoeken...

Bijzonder project dat de liefhebber van cinema eens gezien moet hebben, maar dat ook niet veel meer is dan pretentieus geouwehoer en oninteressante verwijzingen naar Lumière. Positieve uitzonderingen zijn enkele grote regisseurs als Abbas Kiarostami, David Lynch, Jaco van Dormael, Zhang Yimou, Andrey Konchalovskiy.