Opinions

Fendou Liu kan nog wel eens uit gaan groeien tot een interessante regisseur. In deze debuutfilm toont hij de onzekerheden en angsten van mannen en hoe zij smachten naar de positieve respons van de vrouwen in hun omgeving. Het zit stillistisch vernuftig in elkaar; met schitterende shots die de opgeslotenheid en het trootseloze van de karakters weet te vangen. Het heeft wel iets van de Nouvelle Vague weg. Het tweede deel heeft mijn voorkeur, omdat de oudere acteur wat meer die onderhuidse spanning die in hem omgaat weet uit te beelden. De getergdheid en de frustratie spatten van hem af en er zijn geen geforceerde onzin-dialogen nodig om het eruit te krijgen.

Een coming of age over midden twintiger Luca (Martina Schöne-Radunski) die boerend, bier drinkend en brutale spitsvondigheden spuiend steeds net de verkeerde afslagen neemt richting een volwassen bestaan. Haar middelbare schoolcarrière heeft ze nog niet afgerond door een langdurige depressie en een verslavingsperiode. Haar strenge moeder wil een keurig uitgestippeld levenspad zien, maar geeft daarmee dochterlief alleen munitie om zich ergens tegen te verzetten. De oudere mecanicien Kurt Pfeiffer (Hans-Heinrich Hardt) heeft meer succes om tot haar door te dringen. Kurt volgt namelijk dezelfde lessen aan een avondschool en maakt zich eveneens op voor de staatsexamens, maar anders dan Luca's leeftijdsgenoten wil hij niks anders van haar dan dat ze allebei slagen. Hij is goed in wiskunde en zij in Engels. 'Luca Tanzt Leise' (2016) is een lieve, warme film over hoe mensen uit verschillende generaties soms in hetzelfde schuitje zitten en elkaar toch kunnen stimuleren om de beste versie van zichzelf te zijn. Qua dramatisch conflict had ik het interessanter gevonden als Kurt's motieven overliepen in een verliefdheid en Luca en hij moesten leren omgaan met een niet-wederzijdse aantrekkingskracht in hun machtsrelatie. Maar zo'n film is het niet en eigenlijk is zo'n intens goede mentor-figuur ook fijn op z'n tijd.

Voor een beoogde kritiek op de kwalijke gevolgen van beeldvorming op de rechtspraak weet deze verfilming van Lucia de B. zelf óók flink aan stemmingmakerij te doen. De rechterlijke macht wordt eenzijdig neergezet als een georganiseerd clubje boze boemannen dat een meer dan onschuldige verdachte trappen na blijft geven. Betrokken raadslieden en de ziekenhuisdirectie worden flink door het slijk gehaald door hun hypocrisie en egoïsme lekker dik aan te zetten.

Extra filmisch effect wordt op sentimentele wijze afgedwongen met een huilerige soundtrack en extreem suggestieve lichte en donkere filters. We zullen als kijkend publiek weten dat de poppenkast rond de ex-verpleegster geleid heeft tot één van de grotere gerechtelijke dwalingen van de laatste paar jaren. Daarmee haakt het fijntjes in op ongenuanceerde standpunten, die een aanzienlijk deel van het volk des Vaderlands, toch al heeft over de rechtsstaat.

Het enige lichtpuntje in deze duistere productie is de fantastische vertolking van Ariane Schluter als de plat Haagse verpleegster, die haar proces met een mengeling van ongeloof en opgekropte woede tegemoet ziet. Wellicht had de regisseuse beter gekozen om het bij Lucia de B. zelf te houden, maar met minder populistische maatschappijkritiek om een ingewikkelde strafzaak verder te reduceren tot een versimpeling van goed en kwaad.

Typisch zo'n film die mee probeert te komen in de slipstream van Tarantino en daarin maar half in slaagt. Grootste pluspunt is een geraffineerd plot met aardig overdreven karakters. Waar je overigens geen moer om geeft, want ze blijven simpele bordkartonnen figuren. Best vermakelijk, maar ik snap echt niet wat deze in de top 250 heeft te zoeken...

Bijzonder project dat de liefhebber van cinema eens gezien moet hebben, maar dat ook niet veel meer is dan pretentieus geouwehoer en oninteressante verwijzingen naar Lumière. Positieve uitzonderingen zijn enkele grote regisseurs als Abbas Kiarostami, David Lynch, Jaco van Dormael, Zhang Yimou, Andrey Konchalovskiy.