Opinions

Leuk uitgangspunt maar de uitwerking laat net iets teveel te wensen over. Het is wel lekkere over-the-top nonsense die van begin tot eind vermaakt.

Will Arnett is een begenadigde stemacteur. Zoals hij met 'BoJack Horseman' een onvergetelijk personage wist neer te zetten als de man van middelbare leeftijd die betekenis zoekt tussen zijn verslavingen en psychische problemen. Zijn versie van Batman in 'The Lego Movie' (2014) was wat dat betreft een stuk luchtiger, maar ook weer volstrekt authentiek als film noir-antiheld met grootheidswaanzin. Zoals hij deze Batman zowel een donker stemgeluid geeft in de innerlijke monologen als de hyperactieve energie van een opgefokte puber. Zo onmiskenbaar Batman en toch passend in een lego-adaptatie van de vleermuisman. Het postmoderne spel met een knutseluniversum vol verschillende Lego-werelden krijgt in 'The Lego Batman Movie' (2017) iets minder ruimte. Maar je krijgt er in elk geval een immens vat aan stripboek- en filmverwijzingen voor terug. Opnieuw van begin tot eind een grote glimlach op mijn smoel.

Kinderlijke verbeelding en postmoderne ironie. Kleine Kaj had met zijn motorische onhandigheid meer met Playmobil dan met Lego, maar voor een verfilming biedt 'The Lego Movie' (2014) eindeloos meer ruimte dan de stijve harken met bloempotkapsels. Van de vele franchise-gerelateerde cameo's tot de mogelijkheid om alles af te breken en opnieuw op te breken. Het deed me qua esthetiek wat denken aan de Little Big Planet Games, waarin alles oogt alsof het bij elkaar is geknipt en geplakt door een hobbyist. Een beetje postmodern ook als 'onze wereld' slechts één van velen blijkt te zijn binnen een multiversum van Lego-werelden. Ook met volle teugen genoten van een 1984-dystopie waarin de volgzame legopoppetjes onderdeel blijken van een totalitaire staat van uniformiteit en voorspelbaarheid.

Even op mijn tanden bijten tijdens een strontirritante openingssong, maar 'Leo' (2023) blijkt uiteindelijk veel scherper dan je mag verwachten van een kinderproductie. Leo (Adam Sandler) en Squirtle (Bill Burr) zijn ook leuk op elkaar ingespeeld als de Statler en Waldorf van het klaslokaal. Of zoals zij verschillende generaties hyperactieve kinderen zagen komen en gaan, terwijl ze zelf beperkt zijn tot de grenzen van een terrarium. Leo's midlifecrisis wordt echter doorbroken wanneer een strenge juffrouw de boel op scherp zet als ze herintroduceert dat kinderen de klasdieren mee naar huis moeten nemen. Bij de kinderen thuis ontpopt de hagedis zich tot een kindertherapeut als ze hun zorgen bij hem neerleggen. Er worden lesjes geleerd, maar 'Leo' (2023) scoort toch vooral door harde grappen en puberale poep- en scheethumor. Zelfs de liedjes blijken een stuk leuker als je goed naar de teksten luistert en ze helemaal niet zo gezapig zijn als je denkt.

Een flinterdun en voorspelbaar verhaaltje krijgt een welhaast surrealistische draai in de handen van regisseur Van de Sande Bakhuyzen. Gras is net iets groener; de sterren schijnen net iets geler tegen de zwarte hemel; en zelfs de steriele saaiheid van een winkelcentrum verandert in een kinderparadijs. Vooral de volwassen acteurs stelen de show, onder aanvoering van de heerlijk karikaturale slechterik die Loes Luca speelt. Alles klopt. Natuurlijk is het niet opgehangen aan de peperdure special effects die de Harry Potters in de wereld bieden, maar deze regisseur bewijst dat de ware magie dichter bij huis te halen valt. Eeuwig zonde dat hij op jonge leeftijd is overleden, want deze man had vast nog meer kunstwerkjes af kunnen leveren.

Zo'n egodocumentaire waar de zoektocht belangrijker is dan de sluitende antwoorden. 'Let's Talk' (2019) vertelt het verhaal van vrouwen uit het leven van de Egyptische filmregisseur Youssef Chahine. Filmmaakster Marianne Khoury is zelf een nicht van 'Uncle Joe' en haalt haar eigen moeder/oma uit de schaduw van deze iconische figuur. In een-op-eengesprekken confronteert ze haar dochter met traumatische herinneringen aan taboes, onuitgesproken ambities en de veranderende positie van Egyptische vrouwen. Bij vlagen is 'Let's Talk' (2019) interessant als een subtiele kanttekening bij de manier waarop de progressieve vrouwbeelden in Chahine's cinema niet altijd strookten met de realiteit van zijn vrouwelijke familieleden. Vooral Khoury's eigen moeder leed onder de druk van maatschappelijke verwachtingen en een ongelukkig verstandshuwelijk. Voor de filmmaakster een pijnlijk besef dat haar moeder wellicht liever was overgegaan op een abortus dan een dochter krijgen. Het zijn spaarzame momentjes in een documentaire die te vaak verzandt in oninteressant geleuter of obligaat archiefmateriaal. Een beetje navelstaarderig en pedant is 't ook wel dat Khoury haar eigen dochter opwerpt als een soort feministische arbiter over het verleden.

Zvyagintsev heeft een kale, observerende stijl waarmee hij de voornaamste personages louter beschouwt vanaf een afstand. Personages komen op het toneel of verdwijnen weer geruisloos. Diepere psychologische beweegredenen worden slechts gesuggereerd in de spaarzame momenten dat ze gebroken worden door hun eigen leed. Het overweldigende natuurschoon lijkt de eigenlijke hoofdrolspeler te zijn, terwijl de mensen van vlees en bloed slechts fungeren als passanten in grote maatschappelijke ontwikkelingen die naast hun individuele levens spelen.

Zoals de Leviathan uit de titel Job opslokt en weer uitspuugt, zo is de moderne zoektocht naar zingeving en betekenis er één waar het individuele botst met ondoordringbare systemen. Een giftige combinatie van corruptie en religie ondermijnt de basisbeginselen van een gezonde rechtsstaat, namelijk het meenemen van menselijke faalbaarheid in de strafmaat én bescherming bieden tegen oneerlijke machtsverhoudingen. De afstandelijk ogende manier van karakteropbouw vormt in mijn ogen een vlijmscherpe kritiek op hoe burgers in het moderne Rusland niet erkend worden als volwaardige menselijke subjecten.

Zouteloze poging om Indiana Jones te evenaren. Werkelijk elk cliche komt wel ergens langs. Goed, je zou kunnen zeggen dat het een parodie is op die cliches. Maar juist door de extreme foutheid krijgt hij wel een zekere fun factor mee. Het is niet de meest afschuwelijke film uit mijn leven.

Vooralsnog mijn minst favoriete van de lichting telefilms uit 2013. Ik ben geen moraalridder als het op films aankomt, maar hier wordt ongeneerd een nogal stereotiep beeld van laag opgeleiden en zwakbegaafde mensen gebruikt voor een intens zwartgallig verhaal. En dat binnen een reeks die vanuit overheidswege gesubsidieerd wordt omdat het maatschappelijk relevante thema´s aan zou snijden! Het levert vooral een nare film op die een weinig subtiel beeld schetst van mensen in de marge, en die dat doet op een manier waarbij het lijkt alsof het emotioneel betrokken is. Oh Oh Cherso maar dan geacteerd. Wat daar zeker niet aan meehelpt is dat de vaak radicale beslissingen van karakters onvoldoende gemotiveerd worden. Op deze manier kan er geen binding komen met waarom ze die vreemde dingen doen en het staat ook nog eens de geloofwaardigheid flink in de weg.

Er is een onaards monster dat door de hedendaagse cinema waart en we noemen het CGI (Computer-Generated Imagery). 'Life' (2017) is de zoveelste rip-off van oorspronkelijke genreklassiekers als 'Alien' (1979) en 'The Thing' (1982), maar ook dit monster is keurig glad getrokken met computereffecten die elk gevoel van ruimtelijkheid of aanwezigheid missen. Zelfs remakes met klassieke filmmonsters ontkomen overigens niet aan de tergende gestel van deze moderne succubus. Het tragische is dat 'Life' (2017) qua setdesign een uitmuntende illusie neerzet van claustrofobische ruimtes en zwaartekrachtloosheid, zoals in een ruimtevaartuig. Maar ik heb een aantal maal hardop gelachen om het koddige CGI-monster met zijn generieke en voorspelbare strooptocht langs de bemanningsleden. En de film begon nog zo goed met die mengeling van verwondering en angst bij het ontdekken van buitenaards leven en de aardse fascinatie met het astronautenbestaan. Ligt het trouwens aan mij, of herkende ik werkelijk Bijbelse allusies terug in sommige shots? Op een bepaald moment het laatste avondmaal (als de astronauten met elkaar aan tafel zitten) en later de kruisiging van de heiland. Dit kan ook vergezocht zijn van mij.

Mooi portret van een zwarte juwelendievegge die niet alleen een roemruchte carrière achter de rug heeft, maar ook nog eens flink bezig blijft op haar tachtigste. Het presenteert een interessant moreel dilemma: is het nog menswaardig om dit oude besje uit de maatschappij te houden met terechte gevangenisstraf? Of weegt het zwaarder dat zij toch wel door blijft gaan en daarmee een doorn in het oog is voor degenen die zij besteelt? Ze heeft zelf geen moreel besef over haar handelen en dat maakt haar stiekem zelfs nog wat sympathieker.

Nog te vinden op uitzending gemist: VPRO Import: VPRO Import: The life and crimes of Doris Payne - Uitzending Gemist - uitzendinggemist.nl

Mooi hoe ze Peter Sellers weten te verbeelden als een ongrijpbare persoonlijkheid wiens gekozen rollen meer over hem zeggen dan de daadwerkelijke gebeurtenissen in zijn leven. Fijn ook dat ze de akelige kanten van de persoon niet bepaald schuwen, en ook laten zien dat het beslist niet alleen maar een fijne man was. Veel waarheidsgetrouwer dan de meeste biopics, die de schaduwzijde van de geportretteerde verdoezelen met de mantel der liefde.

Ik ben diep ontroerd door deze documentaire. Het weet treffend een dag op aarde te schetsen in al zijn schoonheid en lelijkheid. Enerzijds diep ontroerend: de vader die met zijn zoontje naar het portret van de overleden moeder kijkt, het straatjongetje dat zijn laptop toont aan de wereld, de jongen die aan zijn oma vertelt dat hij gay is, de vader en zoon die een hamburger gaan eten. Anderzijds ook schokkend: met name de gebeurtenissen op de love parade en de fragmenten waarin dieren geslacht worden. In eerste instantie was ik terughoudend met mijn becijfering omdat ik sommige walgelijke dingen niet hoefde te zien, maar daarmee is misschien juist des te belangrijker geworden om ze WEL te laten zien. In zijn geheel is het een bijzonder project als lofzang op de betrokkenheid met elkaar over de hele wereld.

Wat is het toch met boekverfilmingen dat ze voelen als statische, uitleggerige samenvattingen van het oorspronkelijke bronmateriaal!? 'Life of Pi' (2012) moet het hebben van het bombastische CGI-spektakel waarmee de beelden uit het boek tot leven worden gebracht. Verder komt Ang Lee met te weinig ingenieuze vondsten om het moeilijk te verfilmen plot recht te doen. Zo zijn de passages met de oudere Pi en de romanschrijver tenenkrommend: middelmatig geacteerd en oninteressant. De eerste jeugdherinneringen tot aan de uiteindelijke schipbreuk zijn een weeïge aaneenschakeling van clichés over zingeving en de zoektocht naar religieuze betekenissen. Erg geforceerd en sentimenteel, en elk cliché over India wordt wel uit de kast getrokken om in de oriëntaalse verlangens te blijven voorzien.

Pas als Pi slachtoffer wordt van de schipbreuk komt de film eindelijk tot leven met enkele beklijvende visuele vondsten. Het hart van de film is dan ook de grensverleggende computeranimatie. Van de haartjes op de zoogdieren Richard Parker, de zebra, de hyena en de orang-oetang, tot aan de schitterende sfeershots van een ranke jongen die de sterrenhemel weerspiegeld ziet in het oceaanoppervlakte. Toch missen zelfs die passages de nuance en de rust om er meer uit te halen dan er nu is gebeurd. Of de hinderlijke voice-over tettert op de achtergrond hoe je elke emotie of psychologische ontwikkeling moet lezen. Of er worden onwaarschijnlijke hoeveelheden dieren op het scherm gekwakt om de actie erin te houden.

De grensverleggende computeranimatie ten spijt, maar de film blijft aan de vlakte door het gemakzuchtige formulewerk waarin het geheel is gegoten. Ang Lee had meer durf kunnen tonen in plaats van een overdadige, kitscherige stortvloed van indrukken; alsof het dezelfde achtbaanrit is als elke grote blockbuster van de laatste 10 jaar.

Het is bijna jammer dat sommige personages terug op aarde komen. 'Lifeforce' (1985) piekt namelijk met een surrealistisch sfeertje waarin enkele astronauten een ruimteschip onderzoeken in de komeet van Haley. Het is hallucinante cinema met prachtige sets en een mysterueuze opbouw naar die eerste ontmoeting met een buitenaardse beschaving. Zoals de etherische Mathilda May ook de kijker lokt met haar zinnelijke perfectie. Eenmaal terug op aarde, komt 'Lifeforce' (1985) op wat bekender terrein: schimmige overheidsdiensten moeten zich wapenen tegen een buitenaardse dreiging. En juist dan laat de film wel erg veel steken vallen met een rommelig plot vol onlogische wendingen. Om dan alsnog explosief te eindigen met een bizarre pay-off waarin alle registers worden opgetrokken met apocalyptische taferelen. Heerlijk cheesy wel.

Homo-erotische spanningen rond een verlaten vuurtoren. Je moet 't Robbert Eggers nageven dat hij karakteracteurs als Robert Pattison en Willem Defoe maximaal benut in een cryptisch vat vol intertekstuele verwijzingen. Van de zeevaardersromantiek met homoseksuele subtekst uit Melville's 'Moby Dick' (1851), tot de omineuze aanwezigheid van zeemeeuwen als in Hitchcock's 'The Birds' (1963) of tentakels uit een andere wereld uit het werk van H.P. Lovecraft. Talloze verwijzingen naar mythes uit de Grieks-Romeinse oudheid of Bijbelse vertellingen. Het meest in 't oog springt natuurlijk de esthetische keuze voor stemmig zwart/wit en expressionistische kadreringen als in het werk van Murnau of Fritz Lang. Bloedmooi om naar te kijken, maar het bizarre spel van aantrekken en afstoten tussen Pattison/Defoe is het werkelijke hart van de film. Ze zijn zowel onuitstaanbaar als hilarisch in hun hallucinante dans om de macht en hun neerdaling in een delirium.

Een Palestijnse filmcrew wordt tegengehouden als ze een sluiproute nemen om een Israëlische checkpoint te omzeilen. Voor de Palestijns-Amerikaanse filmmaakster en de Palestijns-Israëlische geluidsman is Palestina verboden gebied. Het maakt 'Like Twenty Impossibles' (2003) een film over de moeilijkheden voor Palestijnen met andere nationaliteiten om toegang te krijgen tot het gebied waar hun oorsprong ligt. Ik heb wel een zwak voor de naturalistische aanpak om de suggestie te wekken dat daar echt een filmcrew wordt tegenhouden bij een grenscontrole. Helaas krijg je door deze afstandelijke opzet nooit echt binding met de personages. Ze komen zelfs een beetje vervelend en drammerig over. Het helpt ook niet dat 'Like Twenty Impossibles' (2003) uiteindelijk ontaardt in avant-gardistische filmacademiepretenties. Het betekent veel maar emotioneel doet 't weinig.

Onmenselijke verveling. Soms kom je zo'n film tegen die voor jou persoonlijk gemaakt lijkt te zijn. Voor mij heeft 'Limbo' (2020) precies die perfecte mengeling van surrealisme, droogkomische humor, Schots natuurschoon en maatschappijkritiek. De jonge Syriër Omar (Amir El Masry) zit gevangen in het vagevuur van een asielstatus. Hij wordt langs de ene kant getergd door hoogstaande verwachtingen van het thuisfront en opgedane trauma's, maar langs de andere kant blijven goedbedoelende Schotten hem als een buitenstaander zien. Omar wacht en wacht en wacht...en wacht. Alleen zijn trouwe Oud (een Oosters snaarinstrument) herinnert hem nog aan de persoon die hij was en die hij misschien weer kan worden. Als het wachten voorbij is. Ooit.

Droogkomische lulligheid rond de Limburgse folklore van een schutterij-vereniging. Grappige opbouw naar het moment dat een prijswinnend schot, een vrijpartij en een auto-ongeluk bij elkaar komen.. Vooral de verschillende kleurenfilters en de weidse landschapsshots ogen fijn. Willie Willems is hilarisch met de peuk die pafferig uit zijn mondhoek steekt, terwijl hij daarbij steeds als een onnozele voor zich uit staart. Waarom heeft deze Michiel Kerbosch verder geen noemenswaardige rollen gespeeld!?

De frisse, flitsende montage en het acteerwerk van Bradley Cooper, die heel goed de transformatie van de nerdige loser tot zelfverzekerde alleskunner weet te verbeelden, maken van deze thriller een zeer prettige ervaring. Jammer alleen dat ze soms te snel met plotwendingen komen en hiermee de spanning ondergraven. Zo had de film best wat meer sparring matches tussen Robert de Niro en Bradlley Cooper mogen hebben. Maar eer ze bij het punt komen dat de relatie tot botsing komt, strooien ze al met moordaanslagen, pikante onthullingen en onverwachte wendingen Het hele concept van het volledig utiliseren van de hersencapaciteiten door drugs is leuk gevonden, maar van mij hadden ze nog een stap dieper mogen gaan in de gevolgen ervan. Wat betekent het nou om zo'n supermens te zijn in een wereld van imperfectie? Hoe pijnlijk is het als de kick dan uitwerkt en het beseft komt dat ook jij maar een gewone sterveling bent? Dit soort vraagstukken komen in de verdrukking in de luchtigheid die de film vooral biedt.

Ironisch genoeg is het de fenomenale acteerprestatie van Daniel Day-Lewis die bij mij tot irritatie ging leiden. Hij zet Lincoln fantastisch neer, maar de balans tussen verering voor de historische figuur en hem menselijk maken, is een beetje zoek. Zelfs op momenten dat ik als kijker geacht werd om compassie met Lincoln te krijgen, zoals wanneer zijn eigen zoon ervoor kiest om het leger in te gaan, moet het meteen weer naar een hoger niveau getrokken worden als iets dat staat voor de grootsheid van deze man. daarbij wordt veel van de ontroering gehaald uit de gekunstelde cliches die we nu wel kennen uit het gehele oeuvre van Steven Spielberg (denk aan: zeikerige vioolmuziek, Amerikaanse vlaggen die opzichtig in beeld verschijnen, bevlogen redevoeringen voor groepen mensen, etc).

De humor heeft mij wel positief verrast. Met goed getimede grappen en sterke bijrollen wordt er op een humoristische manier naar de meer droge aspecten van de geschiedenis gekeken. Maar over de gehele linie is het echter een film die zijn doel een beetje voorbijschiet en ik hoop ten zeerste dat Daniel Day-Lewis weer voor interessantere regisseurs gaat kiezen. Zijn fenomenale acteerwerk past niet in de sentimentele stijl van een Spielberg.

De film draait geheel op het charisma van Matthew McConaughey, die een advocaat speelt in dat heerlijke schemergebied tussen goed en kwaad. Vanaf de achterbank van zijn Lincoln behandelt hij zijn zaakjes met als voornaamste doel om er zelf slaatje uit te slaan. Het juridische spel is niet zoveel meer dan een spaarvarken waar hij meer rendement uit weet te halen door extra hoge gages te vragen of spelletjes te spelen met zijn cliënten en zo meer geld los kan peuteren. Die houding komt hem duur te staan wanneer hij de zaak van een rijkeluiszoontje op zich neemt in de overtuiging van zijn onschuld. Onze vrolijke vrijbuiter van een advocaat wordt meegesleurd in een paradoxale situatie waarin het recht waarin hij verdedigt niet meer de uitkomst heeft dat de schuldigen boeten, maar die juist onschuldigen achter de tralies doen belanden en de ware schuld van alle blaam ontdoet. Hij moet nu zijn kennis van het recht juist inzetten om zichzelf en zijn familie te beschermen tegen kwade krachten. Een grappig uitgangspunt waarin de mankementen van het rechtssysteem op de korrel worden genomen. Spitsvondige dialogen en leuke bijrollen maken dat het van de benodigde jus voorzien wordt om te smaken tot een zeer vermakelijke twee uur. Ik hoop eigenlijk ook dat er meer films rond deze karakters gaan komen.

De sentimentele tearjerker die ik had verwacht, maar de opzwepende cinematografie in combinatie met een sterke performance van Dev Patel, maken het tot een film die precies op de juiste momenten een snaar bij mij raakt. Het idioot schattige kindacteurtje Sunny Pawar steelt de show in het Indiase gedeelte met zijn grote ogen en zijn uitgesproken mimiek.

Intrigerend omdat het een stuk geschiendenis in beeld brengt die wij doorgaans niet meekrijgen. Het gaat om de strijd tussen de oorspronkelijke Libische bewoners tegen de Italiaanse fascisten. Anthony Quinn speelt de sympathieke verzetsheld (type streng doch rechtvaardig) die de overheersing van de Italianen jarenlang weet af te slaan. Erg subtiel is het allemaal niet. Mussolini en de belangrijkste generaals worden neergezet als machtsgeile karikaturen die weinig menselijks meer hebben. Op een bepaald punt had ik het wel gehad met de aanzwellende, protserige muziek die de ijdelheid en het gemaakte van de fascisten nog dikker aanzet. Gelukkig geeft de film op enkele momenten wel enkele nuances die wat grijstinten aan de geschiedschrijving bieden, maar het blijft in zijn geheel een fractie te simplistische weergave van de gebeurtenissen.

Ach, wel respect dat een wereldreligie zo in beeld is gebracht door een grote regisseur. De fascinatie voor het Boeddhisme straalt ervan af. Waarmee ik niet goed praat dat er gekozen is voor wel erg matige acteurs en een plot dat nogal braafjes in elkaar steekt..

Klucht rond een driehoeksverhouding op een onbewoond eiland, tussen een getrouwd stel en een single man. Wie houdt er nou eigenlijk van wie, en welke man is nou de beste man voor het kindvrouwtje in de hoofdrol? De getrouwde gentleman lost het dillema handig op door zijn vrouw bij haar lover in de hut in te laten trekken. Ziet ze ook eens wat zijn tekortkomingen zijn. Heerlijk Britse humor met briljante dialogen. Wel een tikkeltje teveel studiowerk door de wel erg fake sets.

Fijne indie film waarin een jongensvriendschap misschien wel of misschien niet een juridisch geschil tussen de twee families overleeft. Het straalt een dromerig, nostalgisch verlangen uit naar die vroege tienerjaren, maar Jake (Theo Taplitz) en Tony (Michael Barbieri) hebben vooral weinig invloed op de keuzes die de volwassenen voor hen maken. Het contrast is ook mooi tussen het sobere sociale drama van de middenstandsfamilies met financiële mores en echtelijke spanningen, terwijl daartegenover sfeershots staan van de twee schavuiten die langs pittoreske plekken van Brooklyn skaten. Wel laat de film wat liggen aan karakterpsychologie door weinig conflict aan te brengen in de vriendschap tussen de twee jongens. Het voelt als een wat geforceerde heiligverklaring van kinderlijke onschuld dat ze elkaar zo trouw blijven terwijl de clash tussen de ouders behoorlijk gemeen wordt.

Mooie ode aan de niet-perfecte mens. On-Amerikaans en toch weer extreem Amerikaans tegelijk. Leuke film die ik kan blijven kijken tot ik erbij neer val.

Sommige jeugdzondes hou je het best in de warme gloed van de nostalgische herinnering. Met deze prent de confrontatie met het verleden aangedurfd, en eigenlijk viel hij alleszins mee. De lompe onderbroekenlol en de cheesy special effects maken het nog steeds tot een hoogst vermakelijke guilty pleasure. Bizar hoe Sandler een jaren '90 sterrencast bereid heeft gezien om in zijn foute filmpje te figureren. Uitermate geschikt om in groepsverband te kijken, vooral als drugs en alcohol de feestvreugde kleurt van de aanwezige gasten.

Het louteringsverhaal van een jonge vrouw (Addison Timlin) die de innerlijke rust uit een nonnenorde combineert met zelfexpressie middels metalmuziek. Voor hoofdpersoon Colleen een manier om zowel te ontsnappen aan haar dysfunctionele jeugd als vanaf een veilige afstand te kijken naar de progressieve waarden van haar ouders. Hun vrije omgang met drugs en alcohol. Hun kijk op verantwoordelijkheid en seksualiteit. 'Little Sister' (2016) weet subtiel Colleen's geloofsconflict te verbeelden door met camerawerk haar verschillende gemoedstoestanden te visualiseren. De rustige, contemplatieve sfeerbeelden waarin de jonge vrouw opgaat in de conformistische voorspelbaarheid van alledaagse rituelen als gezamenlijk eten of bidden. De surreële onderbreking waarin zij als non een punktoneelstuk bijwoont vol felle kleuren, uitgesproken seksualiteit en mensen in drag. Of de schokkerige camera wanneer Colleen terugkeert in haar ouderlijk huis, alwaar ze de confrontatie aangaat met de dominante moeder waar ze ooit aan ontsnapte.

Maar zo subtiel als Colleen's individuele loutering vormkrijgt, zo onsubtiel wordt dezelfde loutering doorgetrokken naar het trauma van 9/11 en de Irakoorlog. De reden voor haar terugkeer is namelijk dat haar oudere broer (Keith Poulson) óók verzet pleegde tegen zijn progressieve jeugd door in dienst te gaan bij het leger. Jacob Lunsford overleefde een bomaanslag en raakte daarbij onherkenbaar verminkt door ernstige brandwonden. Zowel hun ouders als de gemeenschap weten niet wat ze met de oorlogsveteraan aanmoeten, terwijl hij zich eenzaam terugtrekt in het gastenverblijf. De combinatie van religieuze zingeving met metalmuziek vormt voor broer en zus een aanknopingspunt om nader tot elkaar te komen. Het maakt dat 'Little Sister' (2016) uitmondt in een voorspelbaar melodrama waarin vooral familiebanden worden hersteld en rafelrandjes gladgestreken. Ook als sfeerschets van het polariserende tijdvak (waar we nog immer de vruchten van plukken) werpt dit lauwwarme bad pretenties op die niet waargemaakt worden.