Opinions

Compleet andere storyline dan het eerste deel. Ik moest even wennen in het begin, want we worden meteen in de actie gedrukt en je krijgt als kijker het idee dat je een hoop hebt gemist. Vooral in het eerste deel van de film "moest ik er even inkomen" als het ware. Aangenaam om te zien dat er nu ook een flinke stint "volwassenen" meedraaien. Zo zien we Giancarlo Esposito wel in een vermakelijke rol voorbij komen. Zo ook Barry Pepper met een fraai baardje/sikje.
Hetgeen dat een aantal berichten hierboven omschreven word over het plotselinge switchen naar actie kan ik wel beamen. Zo laat men wel heel snel zien wat ze met de jongeren doen in dat lab in het begin. Daarnaast is het moment waarin Teresa zegt dat ze nog steeds voor de onderzoeken is en het opeenvolgende moment van actie en overname wel erg abrupt.
Ook doet "The Scorch" wel heel erg denken aan het Wasteland van Mad Max, maar ik mag aannemen dat men hiervoor toch meer de inspiratie uit het boek hebben gehaald dan uit de bovengenoemde film.
Het acteerwerk is wel weer redelijk en de film weet wederom wel weer te vermaken en te intrigeren.
Ik ben nu toch wel nieuwsgierig geworden naar die boeken trouwens.

Ik was vergeten hoe slecht deze film nou eigenlijk is. Die fake celebrities zijn tenenkrommend en grappen als de American Idol jury, de gayness van de Spartanen en het gebruik van de blue screens worden me wat te veel gebruikt. Zoveel dat het meestal niet meer grappig is. Verder zijn de gevechten uiteraard (express?) erg slecht te noemen. Zo zien we regelmatig dat de zwaarden of speren onder de arm geklemd worden in plaats van dat er een daadwerkelijke doorboring is. Verder word sommige humor, zoals de grappen met het Orakel wel erg puberaal gebracht, waardoor het voor mensen van mijn leeftijd (of ouder) ook niet als grappig overkomt. Ook de put scene word heel erg uitgerekt, waardoor het de effectiviteit wegneemt.
Een erg slechte parodiefilm die volgens mij indertijd zelfs een bioscooprelease had gekregen. Onbegrijpelijk als je de film nu terugziet.

De moordenaar is lachwekkend slecht en het subplot van hem als de verloren zoon van de kampleider komt niet echt over. De moorden missen verder impact, want de oppervlakkige personages weten nergens sympathie op te wekken.
Verder nog wel redelijk vermakelijk door de ridicule combinatie van 80's typetjes.
Vooral de slet met haar twee 'aanbidders' sloegen kant noch wal.
Lowbudget 80's trash, maar ik wilde nou eenmaal zo veel mogelijk van de 80's slashers bekijken.

Sheen en Estevez weten nog wel redelijk te vermaken als het klungelige vuilnisman duo die het op moeten nemen tegen een grote chemische fabrikant. Ik moet eerlijk gezegd wel zeggen dat ik Keith David's personage nog een stuk vermakelijker vond dan dit duo. Jammer dat hij meer een bijrol kreeg in plaats van een van de hoofdpersonages.
Verder is het een simpel, voorspelbaar verhaallijntje, maar mede door de speelduur heeft de film wel een vlot tempo en verveeld deze film ook weer niet snel.
Geinig, maar verder niet heel bijzonder.

Vanavond voor het eerst in zijn geheel gezien en ik moet zeggen dat ik hier van genoten heb. Vooral de humor en het samenspel van Tommy Lee Jones en Will Smith maakt de film vermakelijk. Het verhaal is niet heel spannend en een klein tikje gedateerd. De special effects zien er nog best aardig uit voor een film uit die periode.

Ik moet heel eerlijk toegeven dat ik dit de minste western van Corbucci vind die ik tot op heden gezien heb. Dit komt voornamelijk door de personages. Zo vind ik het personage van Franco Nero niet de stoerheid van Django hebben of de grappigheid van Yodlaf Peterson (Companeros). Ook Jack Palance stelt niet veel voor in vergelijking met zijn rol als de man met één hand (tevens Companeros). Verder vind ik Tony Musante minder memorabel als Tomas Milian.

Maar deze film heeft wel één van de prachtigste vrouwen die ik tot op heden in een western heb gezien (Giovanna Ralli). Verder bevat de film ook weer de nodige actie. Toch lijkt het tempo iets minder vlot te zijn dan in Corbucci's andere westerns.

Persoonlijk vind ik ook dat Nero's "lucifer gag" hier wel erg veel gebruikt word. Maar goed, verder bevat de film wel weer alle elementen die een (spaghetti) western juist zo leuk maken. Verbeten gevechten van verzetsstrijders en bandieten tegen de Mexicaanse overheid en hun legers. Ook bevat deze film weer een bijzonder sfeervolle soundtrack die de beelden geweldig weet te ondersteunen. Morricone wist als geen ander hoe hij het wilde westen tot leven moest laten komen in zijn muziek. Wederom een geweldig werk!

Misschien lijkt mijn mening een beetje negatief, maar ik moet wel eerlijk toegeven dat ik me er weer prima mee vermaakt heb.

Leuk voor de liefhebbers van het genre.

Ikhad hem volgens mij al eens eerder gezien. Nog een best degelijke thriller met een degelijke Willis en verder wel goede rollen van Baldwin en de jongen. Het verhaal heeft helaas maar weinig om het lijf.

Ik ben wel van de epische films en met deze heeft Nederland eindelijk een redelijke film uit dat straatje.

Lammers speelt een overtuigende De Ruiter die een groot gedeelte van de film zich in grootse zeeslagen stort.

Het gaat in deze film voornamelijk om de laatste jaren van Michiel's leven. Verder is het wel tof om te zien hoe ze historische feitjes erin hebben verwerkt, zoals de vlaggen en het korps mariniers.

Wel jammer dat de film doorspekt is met Nederlandse keurigheid. Zo had de actie van mij wel een stuk rauwer mogen zijn.

Maar men kan nou eenmaal niet alles hebben. Voor een Nederlandse film is deze mooi en groots van opzet.

Oef, dit is nou een echt wanproduct.

Men probeert de film een komische lading te geven, maar slaagt hier echt helemaal niet in.

Het stuk bij en net na de openingcredits begint veelbelovend, maar daarna gaat het alleen maar bergafwaarts.

Jackie Vernon speelt het weinig interessante personage Donald op een manier alsof hij er zelf ook geen zin in heeft. Daarnaast moord hij wel erg op het gemakje en is er van gore geen sprake (of we moeten de armen en benen van paspoppen daar ook al toe gaan rekenen).

Goedkoop en slecht, ik kan er gewoon geen andere woorden voor verzinnen. Gewoonweg geen geslaagde spoof.

Hier en daar is deze komedie wel leuk, met soms wat rake en flauwe grappen, maar MacFarlane zelf slaagt er gewoon niet in om een goed personage neer te zetten. Daarnaast zijn veel van zijn eigen grappen gewoon niet geslaagd. Jammer, want verder is de film doorspekt met een aantal leuke personages en zien we een aantal bekende A-film acteurs/actrices voorbij komen.

Sommige personages, zoals de "broer" van Anne, hebben wel heel weinig toe te voegen.

Ook duurt de film wat lang voor een film als deze. Wat mij betreft hadden ze wel een half uur eraf mogen halen, want nu zijn er wel veel scenes die dienst doen als goedkoop vulmateriaal.

De film heeft hier en daar zijn leuke momenten, maar al met al was het allemaal net wat te standaard en flauw.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik het eerder geziene werk van Del Toro niet super vond (Blade II en Hellboy II), maar deze creature feature gaat er nog best aardig mee door. Vooral de creature fx en andere special fx zien er best strak uit voor een film uit die tijd.
Verder hebben we helaas wel zo'n standaard happy ending en blijft de algehele sfeer te mild om dit nou als horror te bestempelen.
De personages zijn nog best leuk. Vooral de zwarte politieagent vind ik een sterke en grappige toevoeging. Het kind had men van mij wel achterwege mogen laten, maar ook diens acteerprestatie gaat er nog mee door.
Door de veelal clichématige gebeurtenissen ontstijgt "Mimic" de middenmoot niet, maar over het algemeen is het nog best een vermakelijke film.

Ik heb de Despicable Me films nooit gekeken en keek dus een beetje "door een andere bril" (nee, niet de 3D bril, ok flauwe grap ook weer gemaakt) naar deze film.
De Minions zijn een grappig volkje die in een vreemde taal spreken die hier en daar wel wat weg heeft van het Spaans. Weet iemand hier of het ook daadwerkelijk Spaans is of dat ze een mengeling met een zelf verzonnen taal of een andere taal en het Spaans hebben gemaakt?
Afijn, dat doet er even niet toe. De film is alleen behoorlijk straight forward: de minions hebben geen "baas" meer en moeten drastisch op zoek naar een nieuwe om uit hun depressie te komen.
Drie Minions worden zo de grote hoop van het volkje, omdat zij dapper genoeg zijn om op zoek te gaan naar die baas.
Ik moet zeggen dat ik die Scarlet Overkill wel een aardig verzonnen personage vond, maar helaas voor Bullock is het haar vriend die naar mijn mening een stuk grappiger uit de hoek wist te komen.
Verder zijn de Minions zelf wat wisselend. Sommige grappen vind ik wel erg flauw, maar andere juist weer erg leuk. Zo kon ik de verwijzingen naar The Beatles en Jimi Hendrix wel waarderen. Ook dat stukje met die familie die ze naar de bandieten conventie brengen vond ik erg leuk. Daarnaast vormde voor mij de theedrinkende politieagent in een rijdende politieauto voor mij wel het hoogtepunt van het vermaak. Geweldig hoe ze die (flauwe) grap wisten te brengen.:)
Helaas zijn er ook een aantal scenes die ik wat minder goed vond. Zo vond ik het begin met de T-Rex net wat te flauw en ook die scene waarin ze gaan liften naar Orlando kwam dan weer een stuk minder goed over.
Verder vond ik de 3D in deze film wat tegenvallen. Over het algemeen leent het 3D gebeuren zich juist bij uitstek voor animatiefilms (vind ik dan, want naar mijn mening kwamen tot op heden de beste 3D effecten toch uit die hoek), maar er werd in deze film niet enorm veel aan gedaan.
Goed, je hebt hier en daar wat scenes waar door de 3D wat meer diepte in zit, maar daar is dan ook alles mee gezegd.
Over het algemeen een geinig, luchtig animatiefilmpje die geschikt lijkt te zijn voor een redelijk breed publiek.

Cruise en co. weten de verwachtingen wel weer aardig waar te maken.

Deze keer krijgen de heren het zwaar te voortduren, aangezien de CIA hun organisatie wil oprollen.

Daarnaast heeft Hunt aan Cyndicate-leider Solomon Lane deze keer wel een aardige gelijke gevonden. Al weten we natuurlijk allemaal hoe het uiteindelijk af zal lopen.

Mission Impossible kunnen we inmiddels met het oog op de snelle actie en het gebruik van electronica bijna omschrijven als het Amerikaanse antwoord op de James Bond-films. De actie is eigenlijk ook het voornaamste om naar te kijken, want echt origineel kunnen we deze prent natuurlijk niet noemen. Vooral niet doordat deze MI het "actiefilm plot" op behoorlijk nauwgezette wijze volgt. Van "de held die de dag red" (Hunt), tot de knappe vrouw in het midden die verliefd op hem word.

Laatstgenoemde word op degelijke wijze gespeeld door de van oorsprong Zweedse Rebecca Ferguson (haar moeder is Brits voor zij die zich afvragen hoe ze dan aan deze rol heeft kunnen komen).

Verder vind ik Sean Harris wel een geschikte "bad guy". De man wist me vooral een kriebelig gevoel te geven door zijn rol in The Borgias, maar ik kende hem ook nog van Prometheus. Het is vooral zijn stemgeluid die hem een overtuigende slechterik maakt en ik verwacht dan ook dat we in de toekomst hem nog wel vaker in dergelijke rollen voorbij gaan zien komen.

Soms ietwat voorspelbaar, maar dat kan ook bijna niet anders daar dit inmiddels alweer de vijfde film uit de reeks is. Een vermakelijke zit voor de liefhebbers van de reeks/het genre.

Nog maar zo weinig stemmen bij deze toch weer sterke Disney?

De animaties zien er weer prachtig uit en het verhaal sprak mij meer aan dan dat van Frozen.

Leuk hoe ze eeuwenoude legendes bewerkten tot een nieuwe Disney film.

Erg leuk vermaak voor jong en oud. Wat mij betreft een van de betere films die ik van dit jaar gezien heb.

"The Evil Dead" is een beetje bedrieglijk en de poster lijkt ook duidelijk op de Amerikaanse The Evil Dead in te haken, maar de films hebben dan ook niks gemeen. Daar waar het bij de Amerikaanse film gaat om een algemeen "kwaad", krijgen we hier te maken met een soort Cambodjaanse maanduivel/demon.
De eerste helft blijft een beetje vaag. Shiang Chin-Fei wil zijn onschuld bewijzen en slaagt hier niet in, maar doordat een aantal willekeurige mensen bezeten raken door de demon en hun partner vermoorden lijkt er toch meer aan de hand te zijn.
We krijgen een nogal zwak plot over een inheemse Cambodjaanse stam die een soort maangod zouden aanbidden. Werkelijk iedereen, van politieagenten tot wiskundeleraren (Donnie Yen's personage), kan kung-fu en dit laten ze hier en daar dan ook graag zien. Ik moet zeggen dat de actiescenes niet noemenswaardig zijn en door de overdreven sound fx juist wat cheesy overkomen.
Neem daar nog eens wat scenes bij waarin men uit een zwaard een soort oranje bliksemstralen kan schieten en het word alleen nog maar cheesier.
Helaas is de ondertiteling, zoals mijn voorganger al zei, niet altijd even goed te lezen. Daarnaast heb ik het idee dat de vertaling echt verschrikkelijk is. Of ze moeten de demon echt moon monster noemen.
Verder blijft het nogal onduidelijk waarom de excentrieke rijkaard Ma Tian die maanduivel nou wil helpen. Wel weet hij in zijn beide uitdossingen, eerst in een compleet wit pak met pijp en bijpassende witte cowboyhoed en later als een soort beeltenis van de maangod, voor het meest 'kleurrijke' personage te zorgen. Daarnaast vind ik de scenes in en rond zijn villa, waar uit het niets de meest exotische predatoren komen opdagen, het leukst.
Gerijpte kaas uit de HK cinema waarin men niet goed lijkt te weten wat voor film ze nou uiteindelijk wilden maken. Weinig horror, meer actie en (onbedoelde) komedie.

Misschien wel de meest pure kannibalen film die ik tot op heden gezien heb. Franco koos, in tegenstelling tot zijn Italiaanse collega's, voor een film zonder dierenleed, waarbij de gore scenes beperkt blijven tot de kannibalistische scenes.
Deze scenes worden nog wel redelijk goed in beeld gebracht, alleen hier en daar (mede door de slow motion) wat teveel uitgerekt. Zo kan zelfs het kannibalisme saai worden.
Verder slaagt Franco er door zijn film stijl niet in om enige binding tussen de kijker en de personages te creëren. De dochter word te vroeg in de film ontvoerd en m.u.v. Jereny Taylor (gespeeld door Al Cliver) blijven de personages vrij plat.
Cliver's acteer werk komt ook het beste uit de verf. De rest, niet geholpen door de slechte Engelse dub, komt niet bepaald overtuigend over.
De bont geschilderde kannibalen zien er visueel wel gaaf uit, maar komen soms wat houterig over.
De soms wat psychedelische soundtrack is misschien nog het meest positieve aan de film.
Wederom een Franco die bij mij niet verder komt dan matig.

Ook ik heb me prima weten te vermaken met deze film. Ik vind het hele uitgangspunt gewoon erg tof en de manier waarop ze het hebben gedaan met de aap is fantastisch. Je krijgt namelijk als kijker echt het idee dat de aap al die dingen doet. Dit moet een geweldig afgericht diertje zijn geweest.

Verder leeft men als kijker het meeste mee met de gehandicapte Allan (prima rol van Jason Beghe). Daarnaast is Romero erin geslaagd om de personages erg natuurlijk over te laten komen. Hierdoor blijft de film zijn serieuze toon houden en blijf je als kijker meeleven met de personages.

Hier en daar had hij misschien iets korter gekund, maar verder heb ik hier niets over te klagen. Ook leuk voor mensen die niet zo van horrorfilms houden trouwens.

John Carradine en Vincent Price hebben het duidelijk naar hun zin in hun rollen. Helaas zijn zij meer de verbinding tussen de verschillende verhalen. Zo speelt Price een vampier die het niet kan laten om het bloed van zijn favoriete auteur (Carradine) te proeven. Hij nodigt de man, die horrorverhalen schrijft, uit om met hem mee te komen naar de Monster Club. Hier kijkt de schrijver zijn ogen uit als hij een grote hoeveelheid monsters ziet dansen. De bijbehorende muzikale omlijsting van een aantal verschillende bands is erg leuk. Vooral het afsluitende nummer van The Pretty Things is leuk in elkaar gezet.
Helaas zijn de drie verhalen die voorbij komen wat minder overtuigend. Dit lijkt voornamelijk te komen doordat Baker niet goed kon kiezen tussen een horrorfilm en een komedie.
Het eerste verhaal weet in de eerste instantie wel te vermaken. Vooral het dodelijke fluiten is wel leuk verzonnen. Helaas komt hierdoor het drama rondom het personage en het macabere van het einde dan weer niet goed over. Je blijft het als kijker namelijk niet al te serieus nemen.
Ook het tweede verhaal word wat te sprookjesachtig gebracht om het serieus te nemen als horror. Een nogal serieus ogende Donald Pleasance komt dan haast ongepast over. Wel is het nog even vermakelijk om hem met puntige hoektanden te zien.
Het derde en laatste verhaaltje heeft vooral door de setting de beste sfeer. Een desolaat dorpje met een kerk en een mistig kerkhof doet het altijd wel goed. Daarnaast is de make-up in dit filmpje ook best goed.
Door de aanwezigheid van de drie legendarische acteurs die hier in de credits staan en meer bekende gezichten uit de Britse (horror)cinema (o.a. Britt Ekland en Patrick Magee) worden de verwachtingen wat hoog. Het eindresultaat is helaas niet wat ik van te voren gehoopt had.
Hier en daar wel vermakelijk en met zo af en toe nog wat rake grappen van Vincent Price.
Meer een film voor de die-hard liefhebbers van dergelijke Europese horrors dus, overige (horror)liefhebbers kunnen deze waarschijnlijk wel skippen.

Na zijn succes met de "Demoni" films keerde Bava in '86 weer terug naar zijn reeds verkende terrein: de giallo. Helaas naar mijn mening een stuk minder sfeervol dan zijn "A Blade in the Dark", maar hij word hier en daar wel wat geholpen. Neem nou de soundtrack. Niet alleen zorgt die voor de "good ol' giallo" sfeer, maar Simonetti's stempel is er duidelijk op terug te horen. Dat vind ik als liefhebber van dergelijke cinema dan weer best tof.
Het acteerwerk is van redelijke kwaliteit, maar helaas zijn de moorden en de wijze waarop deze in beeld gebracht zijn wat aan de saaie, niet originele kant. Laten we eerlijk zijn: het fenomeen van bloed + wit douchegordijn is haast al net zo oud als Psycho van Alfred Hitchcock.
Verder lijkt Bava in de laatste helft van de film de draak te steken met het genre door een flauwe grap met een mixer.
De plottwist tegen het einde van de film is dan weer bijzonder geraffineerd, maar mist de "shock value", mede doordat dergelijke twists al eens eerder in genrefilms gebruikt waren.
Al met al brengt Bava een redelijke ode, maar ik vind hem net wat minder sterk dan zijn eerdere giallo film. Meer een film voor de echte liefhebbers die alles gezien willen hebben.

Ercoli legt deze keer wat minder het accent op Scott's rondingen. Daar waar ik dacht dat dit misschien voor een betere film zou zorgen, wil dit helaas niet zo vlotten. Het plot en met name de ontknoping is te vergezocht. Nu ben ik na het kijken van een aantal andere giallo's inmiddels wel wat gewend, maar Ercoli weet er gewoon niet goed mee weg te komen.
Het hele subplot rondom de drugsdealers komt gewoon niet lekker uit de verf. Jammer, want de eerste helft van de film is nog best spannend. De moordenaar ziet er lekker mysterieus uit en het moordwapen is wel gruwelijk en sadistisch bedacht.
Tegen het midden begint de film echter te slepen en de bizarre plot twists tegen het einde maken het er niet beter op.
Hier had meer in kunnen zitten als je het mij vraagt.

Thriller/Horror vind ik toch wel een wat straffe bestempeling van deze giallo van Ercoli. Mede door de vele soft erotische scenes met Scott en het vele politiewerk van het guitige politieduo blijft het accent niet genoeg op de spanning liggen. Dat terwijl er hier en daar nog best effectieve scenes zijn waarbij Ercoli goed gebruik maakt van close-ups en een onbekende killer met een vervormde stem.
De deathcount blijft helaas wat laag, maar de laatste moord word wel op bijzonder gruwelijke wijze in beeld gebracht. Een keel snijding voor in de boekjes.
De ontknoping is dan weer bijzonder vernuftig gedaan en is er een die velen niet zullen zien aankomen.
Voor mij de eerste film van Ercoli en het smaakt wel naar meer. Binnenkort ook maar eens zijn 'Death Walks at Midnight' proberen.

R.L. Stine stond met zijn Goosebumps reeks en zijn 'revival' met R.L. Stine's Haunted Hour waarmee hij in dezelfde stijl doorging wel garant voor geslaagde kinder horror. Hierbij was vooral het opvallende dat naast het cheesy vermaak er hier en daar echt iets griezeligs voorbij kwam en het liep niet altijd goed af.
Hier krijgen we te maken met een lachwekkende, clowneske geest die in opdracht van Danny Trejo de wereld moet gaan overnemen.
Nergens ook maar iets van griezelig en het hele gezeur rondom die fake haunted mansion duurt veel te lang.
Misschien tof voor kinders van 5-8 op op een saaie zondagmiddag, voor kwalitatief wat hoger werk verwijs ik jullie door naar de in het begin genoemde televisieseries.

Een niet al te beste slasher. De personages zijn dom en het acteerwerk is ver beneden de maat. De moorden zien er ook zeer amateuristisch uit. Het camerawerk is nog redelijk, de muziek is nog best tof en het einde ook. Helaas is de film verder zeer saai. Ik heb er spijt van deze ooit gekocht te hebben.

Ik dacht tijdens het kijken dat deze film al van een later datum was en was al verbaasd dat Walken er nog zo jong uit leek te zien.
Maar goed, dit werd inmiddels 18 jaar geleden uitgebracht, dus is het niet te verwonderen dat bovenstaande er nog wat jonger uitzag.
Bovenstaande wist trouwens ook het (naar mijn mening) meest vermakelijke personage van de film neer te zetten, al bleek zijn rol niet heel groot te zijn.
Verder weten de twee broers vooral te vermaken op de momenten dat ze dus op muizenjacht zijn. Zo vond ik de scene met het spijkerpistool wel leuk en vond ik de scene met de stofzuiger extra grappig. Dit laatste kwam mede door een verhaal dat ik vrij kort daarvoor gehoord had dat ook betrekking had op een muis en de jacht met de stofzuiger. Erg toevallig en geinig dat ze dit ook in deze film verwerkt hadden.
Verder maakt het plot de film wel ietwat voorspelbaar, maar bij een dergelijke film vind ik dit niet meteen een ramp.
Geinig voor een keer.

"Mr. Church' is een mooi drama dat voornamelijk vanuit het perspectief van Charlie (Britt Robertson)
Eddie Murphy Speelt de rol van Mr. Church op een mooie, ingetogen manier, Daarnaast vind ik het leuk hoe ze jazz muziek tot iets iconisch van dat personage maakten. Leuk dat door de jazz muziek in de laatste scene Charlie even dacht dat hij het was.
Britt Robertson speelt ook een degelijke hoofdrol en Natascha McElhone, die Charlie's moeder speelt, spat in de eerste helft van de film van het scherm. Ze is niet alleen een prachtige verschijning, maar heeft ook een zeer charismatische en zachtaardige uitstraling.
Het typische vind ik dan wel dat het overlijden van Marie en Henry (Mr. Church) niet overkomt als een hartverscheurende gebeurtenis. Voor een gedeelte lijkt het er op dat dit ook de bedoeling van de makers was, vooral bij het overlijden van Mr. Church.
Wat dan wel weer overkomt is de smart die Charlie heeft omdat ze haar moeder ziet wegkwijnen.
Best een mooi drama met hier en daar ook een aantal mooie en hartverwarmende scenes erbij.

Nog een best geinige film. Niet alle grappen komen even goed over, maar met name het samenspel tussen Sandler en Ryder is nog best leuk. Verder speelt Buschemi wel een geinige gastrol waarin hij ook flink de draak met zichzelf steekt.

Op aanraden van alexspyforever deze wat minder bekende prent van William Castle ook eens bekeken. Ik moet zeggen dat ik er erg van genoten heb.

Mr. Sardonicus komt goed over als een bruut, haast sadistisch man die alles zou (laten) doen om zijn doel te bereiken.

Verder weet zijn valse dienaar Krull ook nog wel voor wat vermakelijke scenes te zorgen.

Mrs Sardonicus is eigenlijk het minst opvallende/boeiende karakter in het hele verhaal en ze komt hier en daar wat overbodig over.

Als laatste wil ik nog even mijn lof uitspreken over de make-up van Sardonicus, want zelfs nu komt hij nog altijd freaky/creepy over.

Grappig einde ook met de cakmeo van Castle himself.

Een vermakelijke horror die de tand des tijds best aardig heeft weten te doorstaan. Een aanrader voor de liefhebbers van ouderwetse horrors.

Misschien word dit voor mij wel de slechtste horrorfilm van het jaar.
De film begint met een lange scene waarbij je het idee krijgt dat je ergens halverwege het verhaal inhaakt. Men probeert in dit stuk nog wat de spot te drijven met de horrorclichés, maar helaas zorgt dit alleen maar voor een aantal pijnlijk slechte dialogen.
Ook al is de film in 4K geschoten, als je een aantal scenes (die in het moeras) dusdanig slecht belicht dat er alsnog weinig te zien is, dan heb je daar niet zoveel aan.
Verder zorgen de vele rondborstige dames die om de meest belachelijke redenen hun kleren uittrekken en de slechte achtergrondmuziek er soms voor dat je het idee krijgt dat je naar een goedkope pornofilm aan het kijken bent.
Soms is het camerawerk gewoon ronduit slecht te noemen en ook dat werkt weer in het nadeel van de kwaliteit. Zelfs voor de Kane Hodder liefhebbers die hem weer willen zien doen waar hij om bekend staat is deze film echt niet de moeite van het bekijken waard.
Ik kan alleen maar adviseren om hier met een grote boog omheen te gaan.

Vooral mooi en sfeervol in beeld gebracht.

Verder is het acteerwerk ook wel sterk te noemen. Tye Sheridan weet het meeste indruk te maken, maar McConaughey doet het hier ook wel goed. Het probleem is alleen dat zijn personage niet bijster interessant is, waardoor al gauw het accent op Sheridan komt te liggen.

Witherspoon loopt er een beetje bij als het derde wiel. Haar personage is nog platter dan dat van McConaughey en veel meer dan wat "eye candy" voor de heren is ze eigenlijk niet. Veel dialogen heeft ze dan ook niet.

Een trage opbouw, maar mede daardoor komt de sfeer die men probeert te scheppen weer wel goed uit de verf. Al met al geen slechte film, maar hier had meer in kunnen zitten.

No man ever suffered as I did for you.

Karloff krikt het niveau van deze klassieke en romantische griezelfilm omhoog. Het aanschouwen van hem in zijn mummiemake-up is het indrukwekkendste. Maar ook als de verliefde farao weet hij te overtuigen en boezemt zijn statige voorkomen wat ontzag in. Verder ziet Zita Johann er prachtig uit en weet ook zij haar rol degelijk te vertolken.

De korte speelduur is in dit geval wel een plus, want echt veel heeft dit eeuwen verstrekkende liefdesverhaal niet om het lijf.

Niet zo goed als Dracula wat mij betreft, maar nog steeds wel een degelijke en sfeervolle film.