Opinions

Het is eigenlijk geen van beiden. Ja, de L.A. Slasher dunt de bevolking van L.A. wat uit en doet dit op een redelijk gruwelijke wijze. Daar de meeste slachtoffers al eerder gevangen en vastgebonden waren is het in die zin wel een torture flick, maar dat is ook de enige overeenkomst.
Wat de L.A. Slasher vooral doet is het publiek laten meebeslissen over het lot van zijn slachtoffers.
Zijn outfit doet denken aan een mime speler en zijn masker en haar doen denken aan een after surgery Michael Jackson Best een creepy uiterlijk, maar door de luchtige benadering word het nergens echt creepy.
Het leukste van de film zijn eigenlijk de scenes met Danny Trejo en kompaan als drugsdealers. De eerstgenoemde word tegen het einde ook een slachtoffer van de L.A. Slasher.
Het verhaal en het concept van de film is leuk bedacht, maar helaas is de uitwerking niet boeiend genoeg. Dit soort films zijn vaak een beetje hit or miss en deze is naar mijn mening duidelijk een miss. Een mislukte poging tot een spoof als je het mij vraagt.
Naar mijn mening had deze film meer kunnen zijn dan het uiteindelijke resultaat.

Jean Rollin is een beetje een love it or hate it regisseur: sommigen vinden zijn werk geweldig en sommigen kunnen er helemaal niks mee.
Ik denk dat ik wat dat betreft een beetje in het midden zit. De helft van wat ik nu van hem gezien heb vond ik wel genietbaar, maar ik besef ook wel dat zijn films niet bestaan uit kwalitatief hoogstaand werk. Zo huurde hij regelmatig porno actrices in voor de nude shots, omdat die vrouwen daar al minder/geen moeite mee hadden. Hadden deze dames ook maar enig acteer talent? Meestal niet...
Maar goed, nu dwaal ik misschien wat teveel af. 'Zombie Lake' is overduidelijk met een klein budget gemaakt. Dit zorgt voor een behoorlijk knullig eindresultaat, maar toch heb ik me hier nog behoorlijk mee kunnen vermaken.
Het zijn vooral de (onbedoeld) grappige elementen die de film zo leuk maken. Het begint al met de groen geschminkte zombies die make-up vlekken achterlaten, maar er is meer, veel meer. Iemand die er in een flashback exact hetzelfde eruit ziet als jaren later. Een veel te uitgerekte seksscene. 90% van de vrouwelijke cast leden loopt minstens een keer met ontbloot bovenlichaam door het beeld. Een zombie die in een stampvol café enkel wat meubels omver gaat gooien. Houterige actiescenes met in het WOII stuk overdreven sound fx. De manier waarop de zombies branden tijdens/na de vlammenwerper scene.
Neem daarbij het subplot van een zombie die zijn dochter herkent dat niet overtuigend overkomt door het slechte acteer werk. Wel typisch dat Rollin hiermee de zelfbewuste zombie al ruim voor Romero uitvond. Al durf ik wel met 99% zekerheid te zeggen dat Romero zijn inspiratie daarvoor niet uit deze film haalde.
Verre van een goede film, maar ik heb me er redelijk mee kunnen vermaken.

De actie was wel erg B-film, vooral die scenes waarbij ze zogezegd in het bos worden geschoten. Dan zie je de geallieerden voor niet schuilen achter bomen .
Verder is het verhaal ook wat chaotisch. Vooral omdat er continu gewisseld wordt tussen de geallieerden en die corrupte Duitsers.
Als het verhaal wat beter uitgewerkt was geweest was deze film toch nog wel een stukje beter geweest. Nu blijft het helaas niet meer dan een matige B-film.

Meestal zijn dit soort films niet zo mijn ding, maar zojuist toch bekeken, omdat ik de overige films die vandaag op tv kwam al ken.

Ik werd in positieve zin verrast, ook al is het gedoe rondom Braff's vroegtijdige midlifecrisis niet genoeg om de speeltijd mee te vullen. Dit hebben de makers effectief opgelost door nog een divers aantal subplotten rondom de betrokken vierderkring te wikkelen.

(Familie)relaties liggen wel ten grondslag aan de problemen die de verschillende personages ervaren. Met name de subplotten rondom de ouders van Kimmy en de scheiding van het koppel met het kind kwamen wel goed over.

Neem daar nog eens bij dat Bilson nog regelmatig door het scherm komt huppelen als woest aantrekkelijke studente en we hebben een geslaagd avondje tv vermaak.

Best leuk voor een keer.

Het eerste deel van de film is erg sterk met sterk acteerwerk van Vincent Price. Je kan je als kijker helemaal verplaatsen in het desolate, wanhopige gevoel dat hij moet hebben. Verder zijn er erg veel gelijkenissen te zien tussen deze film en Romero's Night of the Living Dead.
De manier waarop men met de infectie omgaat is te vergelijken met de aanpak in NofLD, verder probeert Romero ook een beetje desolate sfeer neer te zetten. Verder moet de een van de hoofdpersonen uit die film een vergelijkbare situatie ondergaan als Price z'n karakter in deze film met zijn vrouw.
Wanneer Ruth Collins (gespeeld door Franca Bettoia) erbij komt word het langzaamaan steeds wat vager. Zo is de aard van het Collins personage apart te noemen en is de reden van hun ontmoeting ook een beetje apart. Verder slaat de eindsequentie nergens naar, gezien beide personages (die van Price en Bettoia) dit voorval hadden kunne voorkomen.
Soms meer drama dan horror, maar over het algemeen weer een best sfeervolle film met Price.

Mij weet hij toch nog niet helemaal te overtuigen. Cassadaga schiep van te voren wat verkeerde verwachtingen door over-the-top artwork, maar ook deze film weet me niet helemaal te boeien. De scares zijn hier en daar inderdaad nog best effectief door degelijke make-up fx.
Het verhaal is alleen wat standaard en de geïsoleerdheid van de locatie kwam niet goed op mij over. Daarnaast vind ik het lame dat ze ervoor gekozen hebben om het hoofdpersonage continu te doen geloven dat die Monica van de telefoon nog echt leeft. Verder komt het drama element dat in Cassadaga wat meer op de voorgrond stond hier ook weer in terug in een wat minder overtuigende versie (die telefoongesprekken met haar vader).
Visueel is de film nog best sterk, maar het lukte bij mij niet om de film ergens ook echt angstaanjagend te maken.
Wel moet ik zeggen dat er in vergelijking met Cassadaga vooruitgang te zien is, dus wie weet is zijn volgende prent wel raak.

Natuurlijk is het verhaaltje nogal cliché en voelt het allemaal als iets dat al erg vaak voorbij is gekomen, maar toch zorgt vooral de aangename cast ervoor dat dit nog een best vermakelijke zit was.

Gewoon een lekker luchtige film om bij te ontspannen en waarbij je even niet al teveel meer hoeft na te denken. Ik moet zeggen dat dit op de vrijdagavond net na een drukke week best eens prettig kan zijn, daarom zag ik deze film eigenlijk ook op het juiste moment.

Een leuke film met een algehele gemoedelijke uitstraling. "Luchtig" is wel een toepasselijk woord om deze film te omschrijven. Gewoon geen eisen van te voren stellen en lekker kijken. Dan valt er nog best van deze prent te genieten.

Helaas geen hele bijzondere film, al is het concept nog niet heel veel gebruikt en nog nooit in een setting als deze. Olivia Wilde speelt de hoofdrol niet slecht, maar is wat te knap om overtuigend over te komen als "het kwaad". Daarnaast zijn de schrikmomenten voor de geoefende horrorliefhebber behoorlijk voorspelbaar. Ook het einde, waarbij men het luik opent voor een sequel.
Sarah Bolger ziet er wederom schitterend uit (ik kende haar al van haar rol in The Tudors)en acteert niet slecht. Dit laatste kan ook gezegd worden over de mannelijke castleden.
De film is alleen overduidelijk met een laag budget gemaakt om nog even gauw te cashen op het succes van dergelijke horrorfilms.
Niet eng en mede daardoor niet altijd even interessant.

Roddy McDowall (bij mij bekend als Peter Vincent in de originele Fright Night films) leid deze kleine en relatief onbekende cast in deze aardige ouderwetse spookhuisfilm.

De mensen stralen echter geen angst uit, waardoor de spanning niet echt wil werken. Jammer, want verder heeft deze film zeker wel potentie. Het oude huis en de sfeervolle mistige omgeving zijn prima middelen voor een film als deze. Met dank aan de bijdrage van de dames Pamela Franklin en Gayle Hunnicutt komt hier en daar gelukkig nog wel een scene voorbij waarin de angst voor de entiteit zichtbaar is.

Het potentie komt helaas niet helemaal tot zijn recht in deze film, maar verder is dit nog een best vermakelijke ouderwetse horror.

Een nogal aparte afsluiter van de Hammer Dracula reeks. Dit komt uiteraard door de combinatie tussen de Hammer Horror en de Martial Arts films van de Shaw broers (het was dan ook een co-productie tussen de twee).
Een redelijke poging om voor wat vernieuwing te zorgen en ik moet zeggen dat het eindresultaat zeker niet slecht is. Van Helsing (Cushing) is inmiddels bekend geworden door zijn kennis over het vampirisme. Hierdoor besluit Hsi Ching (David Chiang) zijn hulp in te roepen om de 7 vampiers te doden die zijn geboortedorp terroriseren. Zij blijken echter alleen maar minions te zijn van een vermomde Dracula. Helaas keerde Christopher Lee niet meer terug in zijn welbekende Dracula rol en moeten we het in deze film met John Forbes-Robertson, die haast een karikatuur van het personage maakt. Daarnaast is zijn make-up ook ietwat overdreven.
Het is dan wel weer tof dat we de nodige Martial Arts actie te zien krijgen waarvan de choreografie ook nog best goed is. Cushing als een oerdegelijke Engelsman komt er haast ongepast in over.
Een film om niet al te serieus te nemen en die nog best vermakelijk weet te zijn. Door de Shaw invloeden is deze haast niet te vergelijken met de andere films uit de Hammer Dracula reeks. Mede daardoor vind ik het moeilijk in te schatten of dit een geslaagde film is voor de Hammer puristen.
De stijl is namelijk echt heel anders en de opzet lijkt meer op een avonturenfilm dan een horrorfilm.
Waarschijnlijk niet voor iedereen weggelegd dus, maar ik vind het nog best leuke, cheesy entertainment.

Tyburn was inderdaad een bedrijf met wat minder budget te besteden dan Hammer. In deze film zie je dat, net zoals in Francis' 'The Ghoul', wel goed terug: een wat kleinere cast, wat minder grote sets, enz.
Toch moet ik zeggen dat ik vooral deze richting de kwaliteit van de Hammer films vind gaan.
Het acteer werk is namelijk prima: wederom gaf Francis de rol van het monster aan een onbekende acteur. David Rintoul mocht deze als een van zijn eerste rollen aannemen en speelt, zeker voor iemand die nog maar net begon, erg goed. Hij haalt het niveau van Lon Chaney, Jr. en Oliver Reed niet, maar toch weet ook hij de getormenteerde ziel overtuigend neer te zetten.
Neem daar nog eens Peter Cushing bij die wederom een sterk personage neerzet (doet soms wat aan Sherlock Holmes denken) en nog een speciale benoeming van Ron Moody, die naar mijn mening een grappig personage neerzette om de boel hier en daar wat luchtig te houden.
Het Britse van acteurs als Ron Moody en Hugh Griffith zorgt er wel voor dat het niet realistisch overkomt dat de setting Parijs zou zijn. Dat is echter iets waar van die typisch Britse producties wel vaker last van hadden. Zo heb ik een keer Roger Moore een Duitse officier zien spelen en neem het nog redelijk recente The Boy in the Striped Pyjamas. De kwaliteit van de prent gaat er niet meteen door achteruit, maar het is wel iets dat opvalt tijdens het kijken.
De make-up van de weerwolf vond ik er trouwens geweldig uitzien en doet gelijk denken aan die Hammer klassieker van Terence Fisher (The Curse of the Werewolf). Toch weten de make-up artists er wel hun eigen draai aan te geven en kan men niet spreken van een kopie.
De muziek werd wederom verzorgd door Harry Robinson (deed ook The Ghoul) en is wel herkenbaar door het bombastische. Deze keer vind ik het echter veel gepaster ingezet dan in de hierboven genoemde film. Het verhaal leent zich er ook veel meer naar, dus dat hadden ze deze keer gewoon beter afgestemd.
Wat mij betreft is hij, zeker voor de liefhebbers van Hammer producties, enz., de moeite van het kijken waard. Een aanrader.

Deze film haalde heel wat leuke herinneringen op uit de tijd dat ikzelf met dit wereldberoemde speelgoed speelde. Het verzinnen van verhalen bij verschillende poppetjes deed ik vroeger als kleine jongen ook. Ik vond het vooral tof om veldslagen plaats te laten vinden tussen de goeie poppen en de slechte.

Maar genoeg over mij, deze film is een leuke en toffe ode aan lego. De humor kan ik wel waarderen en de animaties zien er wel leuk uit. Hier en daar wel erg druk inderdaad, maar dit word naar mijn mening nergens echt te storend. Naar mijn mening een geinige film voor jong en oud.

Als Scooby liefhebber vond ik dit wat minder dan de gewone animaties, maar hier en daar is het weer ouderwets genieten. Ik betwijfel of de huidige generatie kids gelijk de link kunnen leggen met de echte oude horroracteurs, maar verder heeft men wel hun best gedaan om wat meer huidige dingen in deze film te stoppen. Zo word er regelmatig gebruik gemaakt van een drone en is er op het einde zelfs ruimte voor een selfie.
De LEGO animatie heeft zo zijn voors en zijn tegens, maar met name het vele gebruik van Shaggy's haardos is dan wel weer leuk gedaan.
Geinig filmpje voor samen met de kids, maar voor mij solo hier en daar net wat te kinderlijk.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik Trenchard-Smith's Leprechaun 3 te lang geleden heb gezien om me te herinneren of er ook logica achter zit dat de inmiddels vertrouwde Leprechaun (wederom gespeeld door Warwick Davis) zich in de ruimte bevind. Afijn, hij is weer eens uit op meer goud en denkt dit te kunnen doen door een bekende space-princes te ontvoeren.
Een aantal weinig sci-fi (m.u.v. die gast met zijn half stalen schedel misschien) uitziende militairen proberen hem te stoppen.
Weinig aandacht voor de Leprechaun deze keer, daar Guy Siner (bij mij bekend van de Britse satirische WO II serie 'Allo 'Allo) voorbij komt als een gestoorde professor met een half lichaam.
Aan haast alles in deze film is te zien dat het budget niet al te hoog was. Zo lijkt de 'planeet' in het begin wel erg veel op een set die ook in deel 3 gebruikt is en staat Davis duidelijk een keer in een soort loods.
De make-up van Davis ziet er dan nog wel redelijk verzorgd uit moet ik zeggen en ook die eerder benoemde stalen schedel is nog best te doen. Zelfs het monster waar Siner in veranderd is nog redelijk te doen moet ik zeggen. Verdere fx zien er dan weer lelijk uit, zoals de scene waarin die prinses bulten op haar gezicht krijgt.
Bij een Leprechaun film zou je verwachten dat Warwick Davis wel het meeste op de voorgrond staat, maar in deze film lijkt Guy Siner hem te overtreffen qua zendtijd. Daarnaast is zijn erg foute personage een nog best grappige toevoeging.
De rest van de cast acteert... amateuristisch, laten we het daar maar op houden. Kritiek geven is altijd makkelijk natuurlijk, maar ik probeer dan ook niet te acteren, omdat ik weet dat ik er slecht in ben.
B-film meuk, maar dat viel ook wel te verwachten.

De Warwick Davis films waren natuurlijk ook niet Oscarwaardig materiaal, maar toch nog een stuk vermakelijker als dit.

De Leprechaun is hier gereduceerd tot een grommend monster wat wel heel duidelijk iemand met een masker op is. Verder heeft de maker wel voor een héél serieuze aanpak gekozen.

Alles staat in het teken van "het maken van een angstaanjagende horrorfilm". Mede door het budget en het slechte acteerwerk slaat deze film de plank echter helemaal mis.

De Leprechaun zelf ziet er niet angstaanjagend uit, de wazige beelden die met zijn verschijningen gepaard gaan hebben geen toevoegende waarde en... iedereen neemt dit wel heel serieus!

Ze hadden het beter bij de kolder van de oorspronkelijke serie kunnen houden, want dit is gewoon een zeer ondermaatse poging tot het maken van een enge film.

Een middelmatige horror waarin Vincent (Alice Cooper) zo'n beetje zichzelf speelt.
De effecten zijn wat goedkoop en het weerwolf subplot komt niet geweldig over.
Hier en daar nog wel wat bloederigheid, maar niet genoeg om mij als kijker te bekoren. Verder is het acteerwerk ook benedenmaats.
Hier had meer in kunnen zitten als je het mij vraagt.

De geweldige setting en de haast Argentoeske filmische stijl doen het hem in deze film. Uniek in het genre, aangezien deze nagenoeg alleen in Oostende opgenomen is. Neem daar nog eens bij dat de sfeervolle soundtrack haast aan Goblin materiaal doet denken en dat de moderne variant van "Countess Bathory" nog best angstaanjagend overkomt.

Verder is dit een van de weinige films uit deze tijdsperiode die ik ken die dusdanig subtiel erotiek vermengt met horror. Het werk van o.a. Jean Rollin en Jesus Franco ligt er veel te veel bovenop, daar deze film het juist op de achtergrond laat sluimeren. Sterke cinematografie van Harry Kümel waar zijn eerder genoemde genregenoten van kunnen leren.

Qua setting origineel en de overige verhaallijnen zijn degelijk uitgewerkt Een mooi en sfeervol werkje voor zij die klassieke (Europese) horror wel kunnen waarderen.

Tjah, soms weet ik niet meer hoe ik dergelijke films moet beoordelen.
De film start sfeervol met een korte en degelijke bijdrage van Billy Burke (voor mij het bekendste gezicht van de cast). De toon word gezet en de allereerste keer is het dan ook even schrikken.
Daarna begint de film pas echt en verliezen de schrik momenten vanwege het repetitieve hun kracht.
Dit zorgt er voor dat de rest van de film verre van angstaanjagend was, maar ik vind het moeilijk om te beoordelen waar dit door komt: ken ik 'het trucje' gewoon al te goed of hebben de filmmakers slecht werk geleverd?
Goed, tijd om naar andere aspecten van de film te kijken. Het verhaal vind ik redelijk goed. Ik vind het wel interessant hoe ze deze keer 'het spook' hebben uitgewerkt, maar daar omheen zie ik bar weinig originaliteit.
Helaas moet ik hetzelfde zeggen over de uitwerking van de personages. De cast weet redelijk acteerwerk neer te zetten, waarbij het meeste respect naar de jonge Gabriel Bateman gaat. Verder is het leuk om te zien dat Teresa Palmer haar acteerwerk nog aan het ontwikkelen is. Verder ziet ze er ook geweldig uit, dus die gaan we vast meer zien.
Enkel Alexander DiPersia komt in het begin wat onnatuurlijk over, maar dat lijkt gedeeltelijk ook door het script te komen, want later in de film .komt zijn personage een stuk 'echter' en daarmee ook geloofwaardiger over.
Verder is de setting redelijk alledaags te noemen. Het woonhuis is nergens echt angstaanjagend, met uitzondering van de creepy basement. Die laatste vind ik nog best goed gemaakt, want ondanks dat de haren niet direct overeind gaan wist het zelfs deze 'oude rot' (nu doel ik even op mezelf) iets te verontrusten.
Ook de CGI en special fx zijn redelijk te pruimen: ik heb al eens beter gezien, maar ook al eens (veel) slechter. Wat dat betreft merkte je gewoon dat er bij deze film meer budget achter zat.
Waarom dan toch deze relatief lage score? Dit komt vooral door het gevoel en de gedachten die ik kreeg toen de eind credits begonnen te lopen. Vooral de gedachte 'is dit nou echt het beste dat big budget horrormakers te bieden hebben' blijft wat hangen.
Van die ledige gedachte moet ik bijna een traantje laten.

Om de humor kon ik lang niet altijd lachen en het personage die Sammo hier neerzet vond ik niet geweldig. Ook alle scenes met die bedelaar die denkt dat hij grappig is vond ik maar matig.

Wel kent de film een aantal sterke kung-fu scenes en valt er op dat vlak weinig te klagen. Het gevecht met die "kat" vond Il dan wel weer erg leuk gevonden.

Leuk voor een keer, maar meer ook niet. Zij die meer van slapstick humor houden kunnen hier misschien wel meer van genieten.

Tjah, waarom heb ik dit eigenlijk gekeken?
De korte speelduur is de redding van deze lowbudget film die erg aan The Last House on the Left doet denken.
De casting van Lisa was nog wel redelijk, maar de boevenbende is wel erg cliché met 'de leider', 'de twijfelaar' en 'de losgeslagen maniak'.
Vreemd dat deze film bij de Video Nasties belandde, want het is een best tam filmpje waarin maar weinig bloed vergoten wordt en er op een aantal snijwonden na helemaal geen gore te zien is.
De vage muziek wist dan zo nu en dan nog wel een apart sfeertje op te roepen, maar deze film had echt geen 90 minuten moeten duren.

Voor een in 2 dagen geschoten film is dit nog best een prestatie, maar mijn soort film is het niet. De dialogen zijn verschrikkelijk gedateerd en de personages zijn erg dom en irritant. Enkel het personage van de tandarts en de bezoeker (Nicholson) wisten mij te vermaken, maar verder was het niet veel soeps. Verder is de setting ook wel erg beperkt en begon het gezeur van de plant me uiteindelijk de keel uit te hangen.

Een redelijke film. Ook ik ging na het zien van de trailer met verkeerde verwachtingen naar de bios.

Affleck had wel een hele grote vinger in de pap en zijn stempel is tijdens de hele film merkbaar aanwezig.

Hij heeft wel goede casting keuzes gemaakt als je het mij vraagt. Zelf komt hij helaas het minste over. Hij gedraagt zich te vaak wat stoïcijns.

Mede hierdoor komt het einde dan ook wat zielloos over.

Maar goed, de film had ook zijn goede momenten. Zo vond ik de weinige actie die er in voorkwam wel gaaf in beeld gebracht.

Ee martial arts film die zich vooral lijkt te richten op de Amerikaanse markt. De badguy Johnny is lekker foute jaren '80 met z'n stalen spieren en matje. Het zijn vooral de badguys waar het in deze film om te doen is, want in de biker gang zitten ook een aantal memorabele gezichten. Vooral de leider met de vlechtjes wist me wel aan het lachen te brengen. Daarnaast is er nog de scene waarin men het zwaard uit Tak's winkel gaan halen waarin een badguy laat zien dat hij zijn borstspieren getraind heeft.
Een film met een simpel wraakverhaaltje dat me qua stijl en uiterlijk wat deed denken aan Bloodsport of The Karate Kid, al moesten we het deze keer zonder martial arts toernooi doen.
Zeker geen topper in het genre, maar verder wel een redelijk vermakelijke film.

Wat een toffe martial arts film is dit zeg!

Het verhaal stelt eigenlijk niet zoveel voor, maar dat is wel vaker zo binnen dit genre. Hiroyuki Sanada speelt een jonge Japanner die wraak wil nemen op de man die hij verantwoordelijk acht voor de dood van zijn vader. De neef van de man is begonnen aan kung fu om indruk te kunnen maken. Dit personage wordt gespeeld door Conan Lee die, mede door zijn halflange haar, soms wel wat weg heeft van Jackie Chan.

De film gaat natuurlijk het meeste om de vechtscenes en die zijn in voldoende mate aanwezig en best memorabel. Vooral het stuk met de stelten had ik werkelijk nog nooit gezien. Erg leuk gevonden!

Verder ligt de humor me ook wel en kon ik zelfs een beetje lachen om de kolder met de tovenaar op het einde.

De tijd vliegt om, een aanrader voor zij die ervan kunnen genieten.

Ik heb me nooit zo in Presley verdiept, daar zijn muziek nooit zo my cup of tea is geweest. Toch ken ik "het icoon" natuurlijk wel. Er zijn in de Westerse wereld waarschijnlijk maar weinig mensen die niet van Presley gehoord hebben. Ik had dan ook nog nooit van Colonel Parker gehoord en wist al helemaal niet dat hij Nederlands was van origine.

Echt veel over de man komen we niet te weten. We krijgen een aantal mensen te zien die zakelijk bij hem betrokken waren of die voor de Elvis periode door hem gemanaged werden. De meningen over de man en zijn methodes zijn wat verdeeld, maar lijken vooral negatief te zijn. Een aantal van de personen die aan het woord kwamen leken wel jaloers te zijn op zijn succes en doen zijn succes af als een gelukstreffer. Daarnaast lijken een aantal mensen hem er indirect van te beschuldigen dat hij Presley teveel gepusht zou hebben.

De "waarheid" heeft de man waarschijnlijk meegenomen in het graf, want wat in het laatste stuk van de docu goed naar voren komt is dat hij flink zijn best deed om off-radar te blijven. De opmerking over dat hij zelfs het (Amerikaanse) gerecht wist te omzeilen door aan te geven dat hij feitelijk geen identiteit meer had deed mijn wenkbrauwen fronsen.

Interessant om een klein tipje van de sluier te krijgen, maar echt veel weet deze documentaire eigenlijk niet te vertellen.

Barker bracht met deze "Lord of Illusions" een voor jaren '90 begrippen behoorlijk gore horror. De effecten van de illusies zien er nog best sterk uit. De zwaardenscene is prachtig in beeld gebracht en ook het einde met o.a. in drijfzand wegzakkende mensen en een helleput zag er niet verkeerd uit.
De casting van Daniel von Bargen als de kwaadaardige persoon in dit verhaal is wel goed gedaan. Hij weet in de beginsequentie imponerend over te komen en ook tegen het einde weet hij goed in zijn rol te blijven. Het is alleen zo jammer dat we hem zo'n groot gedeelte van de film moeten missen vanwege D'Amour's onderzoek, de opbloeiende liefde tussen hem en Janssen's personage en de fake death van Swann.
Dit middenstuk duurt me iets aan de lange kant. Dit komt ook omdat weinig personages me aanspreken, daar Bakula's personage nogal standaard is en Janssen's personage al helemaal plat is. Kevin O'Connor kwam dan nog het beste uit de verf, maar ook zijn subplot met zijn mateloze liefde voor Janssen komt wat ongeloofwaardig over.
Een film die voor de horrorliefhebbers nog best goed te doen is en die vooral weet uit te blinken met de special fx. De rest er rondom is wat aan de lange kant. Ik heb zelf de gewone cut gezien en ik vond die al lang genoeg (vraag me af of die 10 minuten in de directur's cut nou nog zoveel zal bijdragen).

Geinige no-brainer. De actie en dergelijke personages hebben we allemaal al weleens gezien, maar het kijkt nog best lekker weg. Zelfs de stukken waarin men duidelijk meer richting de B-film gaat vind ik het nog wel te doen. Nergens bijzonder of origineel, maar wel redelijk vermakelijk.

Met een schoolhoofd die Mr. Cunningham (gespeeld door Robert Patrick) en een tiener die Adrienne (gespeeld door Kendra Leigh Timmins) heet kan je al raden waar de maker veel naar heeft gekeken.
Al met al nog een best redelijke hommage aan de klassieke slashers waarin de "zondaar tieners" een voor een er aan moeten geloven. Dan hadden ze maar niet moeten gaan joyriden en wiet roken.
Het begint nog best aardig met een aantal vermakelijke personages, waarbij Jesse Camacho sympathiek overkomt als de klassieke nerd en Robert Patrick (de bekendste kop in het midden van deze cast) een vermakelijke ex-Vietnam vet/principal neerzet.
Na de eerste, best verrassende moord (vooral de keuze van de persoon) word het echter wat wisselvalliger. Het uiterlijk van "Junior Joad" is nou niet bepaald angstaanjagend en doordat ze een behoorlijk klassiek stramien volgen komen er geen echte verrassingen voorbij.
Wel leuk dat ze er een oogbal moord in verwerkten. Lekker over-the-top. Daardoor wellicht ook wat fake, maar dat is bij slashers (in het verleden) ook nooit zo problematisch geweest.
De meeste gewone grappen die gemaakt worden zijn wat te flauw voor mijn doen, maar hier en daar hebben ze dan weer (onbedoeld?) grappige stukken. Zo moest ik dan weer lachen om de overduidelijk neppe snor van Adrienne's vader.
Waar ik dan niet om moest lachen waren de erg flauwe "dom blondje" gags die ze hier en daar erin verwerkten.
En nog iets heel erg ander: ik vind het jammer dat ze de clash tussen Cunningham en Joad niet on-screen deden, maar afhielden met wat geluiden en het afgehakte hoofd van Cunnigham.
Redelijk, maar daar is alles ook wel mee gezegd.

Een stukje beter dan Castle of Blood als je het mij vraagt.

Dit is een sfeervol gotisch horrorverhaal die iets minder oubollig overkomt dan de eerder genoemde prent.

Wederom weet Barbara Steele een sterke rol neer te zetten, maar de overige castleden doen het ook niet slecht.

Verder is deze film voorzien van een effectieve en sfeervolle soundtrack van Carlo Rustichelli.

Een blu-ray release zou deze film van mij ook wel mogen hebben, want de kwaliteit waarin ik hem nu zag was een beetje erbarmelijk...

Toen ik het logo van Full Moon zag verschijnen (ik wist niet dat dit een productie van hen was) begon ik al te vrezen. Een B-film zou het hoe dan ook gaan worden en nu maar hopen dat deze tot de betere helft van hun B-films behoort.

Dat doet deze film naar mijn mening niet. We krijgen een hoop personages op een beperkte ruimte bij elkaar, waardoor met name de eerste helft van de film uit veel dialogen bestaat. Het lijkt dan ook in de eerste instantie op een slechte poging tot een crime thriller. Helaas zijn de dialogen van povere kwaliteit en komen de verschillende typetjes ook niet helemaal lekker uit de verf. Het acteer werk is ook niet denderend. Meestal vind ik Jeffrey Combs wel goed, maar zijn personage is wat aan de flauwe kant (meer de schuld van de bedenkers van het scenario). Ook Ashley Laurence deed het veel beter in de Hellraiser films, maar goed.

Het tweede deel maakt het nog voor een gedeelte goed. Zo vind ik persoonlijk de monsters nog wel vermakelijke looks hebben. Ja, je ziet overduidelijk dat het rubber (o.i.d.) is, maar toch heeft het wel een leuke uitstraling.

Verder is het heerlijk overdreven einde (MIchael Bay is er haast niks bij ) ook nog wel vermakelijk.

Ik ben benieuwd wat er door Lovecraft's hoofd zou zijn gegaan als hij gezien had wat ze met zijn kort verhaal hebben gedaan.

Ik vind dit een geslaagde opvolger van "The Vampire Lovers" en vind deze nog net iets beter dan zijn voorganger.
Met het zien van deze film heb ik alle Hammer films van Jimmy Sangster bekeken en ik moet zeggen dat ik dit de meest geslaagde vind.
De film begint (op de openingsscene na) lekker luchtig met de introductie de knappe jongeman Richard Lestrange (geslaagde rol van Michael Johnson). De schrijver komt erachter dat in de buurt van zijn tijdelijke verblijfplaats een school is vol met knappe jongedames. Dat ziet hij wel zitten en het lukt hem om de nieuwe docent met een excuus naar het buitenland te sturen, zodat hij zijn plaats in kan nemen. Hij raakt in de ban van de mooie Mircalla (Yutte Stensgaard), maar moet er langzaam maar zeker achter komen dat zijn grote liefde niet is wat ze lijkt.
Stensgaard emigreerde in '63 naar het Verenigd Koninkrijk in de hoop op een filmcarrière. Ze slaagde daar redelijk in en was in verschillende films te zien tussen '68 en '72 (ironisch genoeg was haar eerste film een Italiaanse film). Ik kende haar nog niet en na door haar filmografie gelezen te hebben moet ik ook toegeven dat dit voor mij de eerste film was waarin zij een rol had.
Naast dat ze een erg knappe vrouw is, acteert ze in deze film niet slecht. Ze spreekt mooi, accentloos Engels en weet hier en daar nog best creepy over te komen (vooral in de scene waarin ze neerkijkt op een knielende Ralph Bates).
Bates zorgt met zijn rol ook nog hier en daar voor een komische noot. Hij zet een vermakelijk personage neer als de licht excentrieke en verstrooide docent Giles Barton.
Verder vind ik Suzanna Leigh nog het vermelden waard, omdat zij in haar schoonheid Stensgaard nog een stukje overtreft wat mij betreft. Ook is het wel leuk hoe Jimmy Sangster de acteur Mike Raven tot een soort Christopher Lee lookalike heeft omgevormd in de rol van graaft Karnstein. Hij heeft niet de sterke uitstraling van Lee, maar weet nog best angstaanjagend over te komen.
Mede door de toevoeging van de stukken humor en de wat langere aanloop in de relatie tussen Richard en Mircalla, lijkt de erotiek wat minder centraal te staan als in The Vampire Lovers. Het blijft echter nog steeds een best erotische horrorfilm, vooral wanneer de relatie tussen de twee bovengenoemde personages op gang komt.
Door alle bovengenoemde dingen is de hele film goed en word het nergens saai of vervelend. Zoals altijd heeft men weer hun best gedaan op de decors en de kostuums, dus ook visueel ziet alles er prima uit.
Als laatste vind ik het einde ook nog wel noemenswaardig. Het is niet de eerste keer dat we in een Hammer film op het einde een soort heksen/vampier klopjacht te zien krijgen, maar deze keer hebben ze het best groots aangepakt. Ook met een leuk oog voor details, want zo vond ik het erg leuk om erachter te komen dat de koetsier van de Karnsteins ook een vampier is. Zijn eindscene is best memorabel. Eerst gaat hij zijn aanvallers te lijf met een zweep, maar het heeft weinig zin. Daarna word op lekker bloederige wijze een grote staak door zijn hart geduwd. Het einde van Mircalla vind ik echter nog bijzonderder en misschien wel de meest memorabele scene van de hele film. Erg grappig gevonden om haar te doorboren met een brandende staak, waardoor later haar hoofd ineens in brand staat.
Wat mij betreft was dit weer een erg geslaagde Hammer film en persoonlijk vind ik deze stukken beter dan Sangster's andere Hammer films. Een aanrader voor de liefhebbers van old school vampierfilms.