Opinions

Wederom weer een best sfeervolle spaghetti western met een soundtrack van Morricone waardoor je zelf al bijna op een galopperend paard lijkt te zitten.
Deze keer gaan de hoofdrollen naar Lee Van Cleef en John Phillip Law. In het begin moest ik even wennen aan deze twee tegenpolen. De weinig gezaghebbende houding van Law beviel me niet en het sentimentele gepraat van Cleef in het midden van de film ook niet. Dit laatste vooral omdat Van Cleef altijd zo'n serieuze, stoere uitstraling heeft. Het voelt dan niet natuurlijk als hij ineens gepraat gaat doen als "I wish I had a son like you, blablabla". Verder weet Luigi Pistilli nog wel te overtuigen als boef en ook Anthony Dawson draagt zijn steentje bij.
Tegen het einde word de film weer wat gered wanneer de relatie tussen de personages van Van Cleef en Law wat bekoeld.
Al met al is dit een best sfeervolle "stoere mannen" western. Jammer van de eerder genoemde sentimentele stukken, maar verder is dit een prima film.

Een stukje minder dan The Other Guys, vooral omdat ze hier wat meer de familiefilm kant opgaan, maar Ferrell weet altijd wel te vermaken in dergelijke flauwe rollen en dat is nu wel weer zo.
Verder is het samenspel met de kinderen vaak wel leuk, met Ferrell die er dan vaak als de gebeten hond uitkomt. Wel een beetje jammer dat ze Wahlberg op het einde ook helemaal veranderen in een goede huisvader.

Nog een sterke film van Emilio Miraglia.
Het verhaal is best origineel verzonnen. Er word in het begin al een oude legende verteld over 2 koninginnen die elkaar niet konden uitstaan.
Kitty (Barbara Bouchet) en Evelyn, zussen en de huidige bewoonsters van het kasteel waar de legende plaatsvond, hebben ook vaak ruzie.
Nadat dit een keer uit de hand loopt begint een vrouw in een rode mantel bekenden van Kitty te vermoorden. Kitty begint daarna langzaam maar zeker te beseffen dat zij het laatste slachtoffer gaat zijn.
De moordenares gebruikt voornamelijk een dolk (en een keer een autoportier) voor de moorden. Veel van de moorden zijn on screen te zien (iets wat je in die tijd nog niet veel zag) en ook lekker bloederig.
Verder word het modewereldje waarin Kitty en Franziska (Marina Malfatti) betrokken zijn gebruikt om hier en daar wat vrouwelijk schoon en wat naakt te laten zien.
De soundtrack werd wederom verzorgd door Bruno Nicolai en is wederom best sterk.
Een aantal andere dingen werken weer wat minder, zo zijn de plot twists deze keer wel redelijk voorspelbaar en komt de macabere lach van 'the lady in red' niet echt over.
Toch valt hiermee genoeg te genieten en is het vooral mooi om te zien hoe de gotiek van het verhaal goed samengaat met het toenmalige heden en de modewereld. En Miraglia weet gewoon hoe hij een sfeervolle prent moet schieten.

Meestal liggen zomkomedies (pun intended) me wel, zo genoot ik niet gek lang geleden nog van Cooties. Dat was ook duidelijk een film met niet al te hoog budget. In dit geval gaat het ook om een dergelijke film, maar deze keer gaat het om een aantal High School studenten ten tijde van hun Prom. De meeste grappen komen alleen gewoon niet goed bij mij over. De relationele perikelen van het koppel dat op de poster staat komt wat geforceerd over.
Daarnaast zijn grappen als zombies die tegengehouden worden door Metal muziek ook niet bijster origineel.
De grap wanneer de hoofdpersoon pizza moet gaan bezorgen, omdat hij in de auto van zijn werk rijd is ook zo'n voorbeeld van een grap die op mij niet overkomt als grappig.
Deze keer dus een voor mij wat minder geslaagde horror/komedie met zombies.

De opening credits geven enkel Anthony Dawson (alias van Antonio Margheriti) als regisseur, maar volgens imdb en deze site zou Sergio Corbucci dus mede hebben geregisseerd. Volgens imdb heeft laatstgenoemde ook meegeholpen met het screenplay.
Ik was nog niet heel erg bekend met Margheriti's werk. Daar waar ik van Corbucci al de nodige westerns heb gezien, heb ik nog geen enkele van Margheriti gezien. Enkel zijn Apocalypse Domani (Cannibal Apocalypse) heb ik al eens gezien.
Goed, in deze film neemt Alan Foster (Georges Rivière) een weddenschap aan om de 'nacht van de dood' (nacht van 31 oktober/1 november) door te brengen in het oude kasteel van de Blackwoods. Het belooft een nacht te worden vol met bizarre ontdekkingen en gebeurtenissen.
Barbara Steele schittert in de rol van Elisabeth Blackwood en ook Margrete Robsahm ziet er prachtig uit als Julia Alert. Maar goed, ik vind vrouwen in dergelijke jurken vaak wel mooi. Ik kan de kledingstijl wel waarderen en dat tegen de gotische achtergrond van het kasteel. Geweldig!
Verder weet Arturo Dominici nog voor wat onheilspellends te zorgen in zijn rol als Dr. Carmus.
Helaas ligt het accent heel erg op de relatie tussen Elisabeth en Alan. Mede hierdoor komt de horror minder goed over. Daarnaast werkt de soundtrack van Riz Ortolani niet altijd even effectief. Vooral het deuntje dat te horen is tijdens de scene met het bewegende schilderij of de scene met de rook/mist komt over als zo'n clichématig 'griezelmuziekje'.
Het zwart-wit beeld zorgt wel voor wat extra sfeer en de wisseling tussen scenes in het heden en scenes uit het verleden komt ook wel goed over.
Over het algemeen nog een best aardige gotische (horror)film, maar wat mij betreft had het accent iets minder op de romantiek mogen liggen.

Sterke documentaire die op boeiende wijze iets meer duidelijkheid probeert te krijgen op de uitwerking die Hitler had op zijn bevolking en bondgenoten. Aan het einde lijkt de conclusie een beetje te zijn dat het kwam door een samenloop van vele gebeurtenissen ie variëren van gelukstreffers tot sterk uitgedachte strategieën.

Helemaal erachter komen hoe het komt dat hij zo aanbeden werd doen we echter niet en ik betwijfel of we dat ook ooit te weten zullen komen.

Ze draaien hem op Canvas en persoonlijk vind ik het een interessante en goed gemaakte documentaire. Ik raad hem dus aan voor zij dieninteresse hebben in een dergelijk onderwerp.

Op papier komt deze inderdaad een stuk beter tot zijn recht, want na de onthulling van Stark en de vele screentime die hij krijgt is de magie wat weg.
Verder word er wel degelijk geacteerd en mag met name de eerste helft er zeker zijn. Wel een leuke combi tussen een horror en een soort macaber sprookje.

Dit is... extra belegen jaren '80 kaas (als jullie begrijpen wat ik daarmee bedoel:P).

Het "acteerwerk" is lekker over-the-top. Werkelijk elk personage word dusdanig overdreven neergezet dat bijna iedere dialoog wel een lach weet op te wekken. Vooral het personage van Paul Holman (de huisbaas) en Lash LaRue (die klassiekers als Law of the Lash en King of the Bullwhip op zijn naam had staan) zijn lekker fout en vermakelijk.

Sommige van de dialogen waren zo raar dat ik me haast niet anders kan voorstellen dan dat dit expres gedaan is om er meer komedie in voor te laten komen.

Ondanks de korte speelduur komen de Toltecs maar laat in actie, maar gelukkig zijn de knotsgekke personages en situaties vermakelijk genoeg om tot die tijd te blijven kijken.

In het laatste deel van de film komt nog wat verrassend goed uitziende gore voorbij en zorgt LaRue voor nog wat extra (zweep)actie en nog wat memorabele one-liners.

Deze jaren '80 kolder is een fantastisch voorbeeld van "so bad it's good".

Het is al een behoorlijke poos geleden dat ik de originele film zag, maar werkelijk alle scenes die ik me nog kan herinneren kwamen hierin terug.

Wat dat betreft kan men dit haast letterlijk als remake zien, want ik heb het idee dat men in veel dingen het origineel gekopieerd heeft.

Het is wel anders dat hier veel meer contact is met de vader en dat het gezinsdrama flink wat meer op de voorgrond is gezet. Ik meen me te herinneren dat men in het origineel daar minder aandacht aan besteedde en die tijd meer gebruikte om de beklemmende sfeer van het gebouw uit te buiten.

Dat is vooral wat ik mis bij deze remake. Daar waar in de originele film het gebouw overkwam als een kil, betonnen gebouw, mis ik dit een beetje bij deze film. Doordat het accent op andere dingen word gelegd komt de sfeer van het gebouw wat minder goed over.

Wat ik wel geinig vond was dat er nog wat bekende gezichten voorbij kwamen. Jennifer Connelly staat in mijn geheugen gegrift vanwege Phenomena en A Beautiful Mind. Verder vond ik het apart om John C. Reilly hierin terug te zien. Die ken ik voornamelijk door zijn rollen uit flauwe comedies, dus best apart om hem in een dergelijke film terug te zien.

Niet de beste Amerikaanse remake van de Japanse horrors en sowieso een aparte keuze voor een remake. Dat men in de V.S. het succes van Ju-on en Ringu wilde uitbuiten kan ik me nog voorstellen, maar films als Dark Water en Premonition ook meenemen? Really?

Zou niet mijn eerste keuze zijn geweest, maar zolang men er geld aan kan verdienen wil men weleens ver gaan.

Ik kijk liever naar het origineel dan naar deze Amerikaanse variant, maar dat is mijn mening.

Weinig verrassend dat dit een Jason Blum (o.a. Insidious, Paranormal Activity en Sinister) productie is.
David Mazouz speelt een autistisch (excuus om het personage lekker vlak te maken) jongetje die tijdens een gezinsvakantie in de Grand Canyon in een grot met een aantal aparte stenen valt. Uiteraard voelt hij zich hier direct door aangetrokken en besluit hij ze mee te nemen.
Al snel beginnen de andere gezinsleden ook te merken dat er iets niet pluis is: onverklaarbare handafdrukken, deuren die een eigen wil krijgen en andere paranormale gebeurtenissen.
Er blijken vijf eeuwenoude demonen ontketent te zijn die Michael (David Mazouz) wel mee willen nemen naar de onderwereld.
Kevin Bacon restaureerde een aantal jaren terug zijn acteercarrière met The Following, waarin hij het best goed scheen te doen.
In deze film heeft hij echter totaal geen uitstraling. Het is niet moeilijk te raden van welke kant van de familie Michael zijn autisme heeft. Nu ligt dat gedeeltelijk ook wel aan het script, maar ik heb de hele film amper een verandering in zijn gezichtsuitdrukking gezien.
Radha Mitchell speelt dan nog wel aardig de moeder, maar kan helaas de film niet in haar eentje dragen. Het subplot rondom Peter's (Bacon) vreemdgaan komt niet goed over, daar Bacon amper reageert als zij zegt dat ze het hem vergeeft.
Lucy Fry acteert een beetje overdreven puberaal als de dochter des huizes, maar blijkt wel een geschikt slachtoffer te zijn voor een aantal vreemde gebeurtenissen. Wel een knappe dame, maar niet een die een lange, blijvende indruk achter zal laten.
De schrik momenten zijn voorspelbaar en cliché en vaak al eens (beter) gedaan in een van de eerdere Blum producties. De demonen zien er niet angstaanjagend uit en komen niet echt dreigend over. Verder is de toevoeging van het medium + haar assistent (Zuid-Amerikaans natuurlijk, want die zijn immers nog bijgelovig volgens veel Amerikaanse horrors) ook wel heel cliché.
Neem daar nog eens bij dat hier en daar de CGI er gewoonweg lelijk uitziet en we hebben weer te maken met een matig paranormaal/demonen filmpje.
McLean's creature feature Rogue (tevens met Radha Mitchell) blonk ook niet uit in originaliteit, maar vond ik een stuk vermakelijker dan deze film.
Als je (net als mij) die paranormale formule een beetje beu begint te raken, zou ik deze al helemaal ontwijken.

Tjah, Dead 7 is voor een gedeelte een campy western zombie flick, maar daarnaast helaas ook een soort BSB promo. Wat wil je ook met een door Nick Carter geproduceerde en geschreven flick waarin de mannen ook nog eens de theme song voor hun rekening hebben genomen.
Ik kwam net iets te laat (1991) om de boy/girl bands hype mee te krijgen en gelukkig maar, want ik heb er echt niks mee.
Carter zelf speelt Billy, een van de lead characters, bijgestaan door zijn vrouw die de jaagster Sirene speelt. Apart dat men haar die rol gaf en dat Carrie Keagan Billy's grote liefde Daisy Jane mocht spelen.
Jeff Timmens speelt de beste gunslinger van de gang, maar blijft helaas een nogal plat personage. Dit kan helaas ook wel op voor de andere personages. Howie Dorough is van weinig toevoegende waarde als de sniper 'The Vaquiro'. Verder werken Carter en A.J. McLean me allebei op de heupen. Carter vooral omdat hij er continu bijloopt als een Backstreet Boy (vooral dat petje kan echt niet). McLean's character lijkt gebaseerd te zijn op The Joker uit The Dark Night, alleen McLean zet het personage op een irriterende wijze neer.
Joey Fatone zet naar mijn mening het tofste personage neer als Whiskey Joe, het enige personage die de boel weleens wat minder serieus neemt.
Goed dan, Debra Wilson vind ik nog wel een redelijke baddie en het is wel geinig dat zij een soort voodoo gebruikt om de handgevoerde copperheads (benaming voor de zombies in deze flick) te beheersen.
De shots naar Apocalypta's berg zijn rommelig en ook in het begin lijkt het of de camera crew en de editors niet goed wisten waar ze mee bezig waren.
Ook de gore fx en CGI fx zijn van een abominabele kwaliteit.
Zo af en toe een Asylum flick moet wel kunnen vind ik, maar dit is zo'n trieste uitschieter naar 'heel slecht'.

Wauw, het laatste bericht bij deze film dateert van meer dan 2 jaar geleden.
Genoeg reden dus om deze low budget parel weer eens in de schijnwerpers te zetten.
Ja, het is best slecht en low budget, maar dat is juist ook weer de charme van deze film.
De zombies zijn deze keer taaie rakkers, daar ze na een schot door het hoofd en onthoofding nog steeds leven.
Daarnaast is het verrassend hoeveel mensen ze nog hebben weten te ronselen, want ze geven mede door de aanwezigheid van de grote hoeveelheid zombies, nog best de indruk dat ze bij "de grote jongens" uit het genre willen horen.
Verder is de film duidelijk gemaakt door liefhebbers van het (Amerikaanse) low budget genre, daar de hoofdpersoon Raimi heet (gespeeld door Peter Ferry). Daarnaast komen in bijrollen nog commander Carpenter (gespeeld door Jeff Welch) en dokter Savini (gespeeld door Joe Wedlake) voorbij.
Voor een trashy film als deze zijn de meeste gore/make-up fx van verrassend hoge kwaliteit en heeft men duidelijk een exponentieel bedrag van het totale budget hieraan besteed.
De dialogen zijn van het huis- tuin en keuken niveau: houterig acteerwerk met een aantal geforceerde dialogen die (bijna) iedereen wel zou kunnen uitvoeren. Dat maakt de pret alleen maar groter.
Een toffe low budget zombie flick voor zij die daar van kunnen genieten.

Deze film voor 6 jaar en ouder? Lekker verstandig bij een film met een zelfdoding erin en veel verwijzingen naar oude gedichten van bekende poëten.
Robin Williams laat in deze film zien dat hij ook prima een serieuze rol op zich kan nemen. Met een film als deze zie je weer het verlies dat de acteerwereld heeft geleden door zijn vroegtijdig overlijden.
Een prachtige film waarbij we als kijker in het leven van de jongens in de kostschool Wel-"Hell"-ton worden gezogen. Op een meeslepende wijze krijgen we te zien hoe Keating (Williams) de denkwijze van de jongens weet te veranderen. Pakkend en met vlagen ontroerend om te zien hoe de levens van deze jongemannen verandert worden.
Persoonlijk vind ik het nogal sentimentele einde wel op een mooie, aangrijpende manier gedaan. Wellicht geen film die voor iedereen is weggelegd, maar persoonlijk vind ik hem sfeervol en gewoon goed uitgewerkt.

Een beetje een aparte film van Craven.
Matthew Lebarteaux speelt een jonge knul die met zijn moeder verhuist naar een typisch Amerikaans plaatsje. Hij is goed met computers en heeft zelfs al een robot gemaakt die zichzelf kan 'upgraden' en dus kan leren.
Hij ontmoet Samantha (gespeeld door Kristy Swanson) en begint dit buurmeisje leuk te vinden. Samantha word echter geterroriseerd door haar vader die paranoïde is en na wat alcohol gewelddadig word.
Hiermee brengt Craven nog best serieuze onderwerpen in deze tot op heden familieachtige film. Een aparte keuze die baar mijn mening nog best aardig goed uitpakt, mede dankzij de overtuigend creepy overkomende vader.
Tijdens een Halloween grap verliest Paul echter zijn robot. Deze werd natuurlijk (hoe verzinnen ze het?) kapotgeschoten door een krankzinnige buurtbewoonster. Jammer, want ze begonnen bet wat serieuzer te worden door het gebruik van de term 'artificial intelligence'.
Wanneer Sam bij Paul thanksgiving heeft gevierd, vind ze thuis haar dronken en kwade vader. Hij is deze keer zo kwaad dat hij haar van de trap af slaat en hierdoor komt ze zelfs te overlijden.
Wederom ineens een best serieus iets in deze tot op heden zo familievriendelijke film. Paul besluit om samen met een vriend BeeBee's chip in Sam's hersenen te plaatsen om zo haar leven te redden. De gevolgen blijken echter desastreus.
Dit heeft als gevolg dat er nog een aantal moorden worden gepleegd, waarbij men zelfs nog wat horror gore voorbij laat komen in de basketbal scene. Dit gedeelte vond ik hier en daar goed en wat minder goed uit de verf komen. Swanson heeft duidelijk wat moeite om als robot over te komen en ik vond haar met enkel wat 'doden make-up' op ook niet echt overtuigend. Verder vond in de scene van Paul's droom over Sam's verbrande vader ook zwak, met name door het uiterlijk van de vader.
Het budget dat Craven voor deze film had was duidelijk een stuk hoger dan bij Nightmare on Elm Street, maar hij heeft er wel een erg aparte mix van genres en stijlen van gemaakt. De jaren '80 look (de kleding) en het geluid (de soundtrack) kan ik dan wel weer goed waarderen.
Nog best aardig voor een keer, maar zeker niet Craven's beste werk.

Vergeten jaren '80 film die volgens mij nooit (officieel) op dvd uitgebracht is. Begrijpelijk, want echt veel heeft deze film niet te bieden. De eerste helft van de film is een soort Halloween ripoff waarin een groot aantal slasher clichés voorbij komen, zoals een jong koppel die in een donkere weg panne krijgen. Er komen een aantal onoriginele moorden voorbij, al vond ik die "onder de motorkap-moord" nog wel aardig. Halverwege komen er een aantal typische twists voorbij, waarna men het over een andere boeg probeert te gooien door Jessie (gespeeld door Molly Cheek, bekend van haar rol als Jim's moeder in de originele American Pie trilogie) te laten ontvoeren. De weinige spanning die me had kunnen creëren valt i di stuk helemaal weg. Dit omdat Cheek overdreven hysterisch acteerd en de rest van de cast doet het zowaar nog beroerder.
Ik kan alleen maar aanraden deze film te laten voor wat het is.

Tjah, eigenlijk is alles hierboven al wel een keer opgenoemd. Het is erg tof om te zien hoe men met een zeer beperkt budget toch nog zo'n film heeft kunnen maken. Het begin is haast exact hetzelfde als dat van The Blob (1958), maar daarna pakken ze wat leuker en origineler uit met de scenes in de kelder.
Vooral de eerste moord waarbij een rij verdbussen en een kaal peertje worden bespat met bloed is toch wel erg leuk gevonden. Daarna gaat het wat meer de humoristische kant op, waarbij vooral het ruw door de creaturen verstoorde theekransje eruit springt. Verder weet vooral het monster liefhebbende jongetje wel te boeien als personage. Hij krijgt door een interview in het begin net wat meer diepgang en weet uiteindelijk op creatieve wijze de aliens uit te schakelen.
Verder weet men nog leuk uit te pakken met wat redelijke gore fx en zien de monster animaties er toch ook wel redelijk uit.
De soundtrack heeft zo'n heerlijke cheesy sci-fi feel en is verassend sterk voor een film als deze.
Als je een zwak hebt voor jaren '80 B-flicks is deze zeker de moeite van het kijken waard.

Dan moet je ook verder dan die 20 minuten kijken bderbove. Een groot stuk van het eerste deel is namelijk een flashback naar de actiescene in het begin. De structuur word wel duidelijk als je dat door hebt.
Verder is dit echt een film voor mij. Ik ben geen enorm liefhebber van superhelden, maar deze antiheld heeft wel wat. De humor moet je liggen, maar de vele inside-jokes vond ik echt geniaal gevonden. Reynolds steekt met flink wat dingen op een geslaagde manier de draak, zelfs nog een keer met zichzelf.
De andere superkrachten en superhelden die we te zien krijgen vind ik persoonlijk een stuk minder boeiend, maar het zorgt hier en daar wel voor nog wat fraaie actie. De ijzeren man is wel mooi gemaakt, al stellen zijn krachten wat teleur.
Heel erg hit & mis als ik de andere reacties zo lees, maar ik heb me hier prima mee vermaakt.

Op youtube te vinden onder de noemer The House of Death.

Ik begon aan deze film met weinig tot geen verwachtingen, maar werd blij verrast door de kwaliteit van deze slasher. De film volgt het slasherrecept op traditionele wijze: een stel adolescenten begaan "zondes" als drinken, wiet roken en seks voor het huwelijk.

Helaas heeft de film een wat trage opbouw. Na de veelbelovende openingsscene gebeurt er lange tijd niets tot het laatste half uur/20 minuten.

Het acteerwerk was van redelijk gemiddeld slasher niveau en de moorden zijn weinig bijzonder. De sfeer van de film vind ik echter fantastisch! De carnaval met die cheesy muziek continu op de achtergrond, het half mistige kerkhof en het sterke gevoel van de isolatie van de jeugd zorgt ervoor dat de film aangenaam kijkbaar blijft. Daarnaast is de soundtrack gewoon erg sterk.

Way mij betreft een aanrader voor liefhebbers van 80's slashers.

Geniaal lijstje! Dit was mijn eerste Van Damme film, maar zou "knappe vrouw die verliefd op hem word" er ook bij passen?

Door de jaren heen heb ik inmiddels toch al wel minimaal één actiefilm van alle "action heroes" gezien, maar om de één of andere onverklaarbare reden had ik nog nooit een echte Van Damme film gezien (The Expendables 2 tel ik even niet mee omdat zijn personage daar niet helemaal in centraal staat).

Mede door de Expendables films is de laatste jaren mijn interesse voor dit soort B-actiefilms wat meer aangewakkerd. Ik was deze avond wel in de mood voor een cheesy filmpje als deze en ik moet ook zeggen dat ik me van begin tot eind vermaakt heb.

Er komen op vaak toffe en grappige wijze een groot aantal cliché's voorbij, variërend van een soort pimp tot een agressief Zuid-Amerikaans mannetje of een met hormonen gevulde computer nerd. Vooral die laatste werkte goed in op mijn lachspieren.

De film is een standaard "politieman undercover in een gevangenis" film en Van Damme's personage is de stereotype "tough cop". Zijn accent is haast net zo fout als dat van Schwarzenegger en zijn acteerprestaties idem.

Wat ik wel een leuke "originaliteit" vind is dat Van Damme een kickboxer is en dus erg veel zijn benen gebruikt in de gevecht scenes.

Dit is echt zo'n typische film waarbij het verstand lekker op 0 kan en je jezelf gewoon prima anderhalf uur kan vermaken. Enorm cliché, maar ik heb me geen moment verveeld.

Daar ik zowel metal als horrorliefhebber ben moet ik eerlijk bekennen dat ik al het gros van de eerder door jeroentjuhhhhh genoemde titels gezien heb. Ik stond afgelopen zaterdag nog met een LP van Fastway's soundtrack van Trick or Treat in mijn handen, maar liet hem na lang twijfelen toch liggen. Wel met het idee om de volgende keer dat ik die zaak binnenstap hem wel mee te nemen (als hij er dan nog ligt).
Maar goed, nu even on-topic: deze "Deathgasm" is de meest vermakelijke horror gerelateerde film die ik van dit jaar gezien heb. Het verhaal bevat ideeën uit eerdere "metal horror" films. Sommige dingen doen vooral denken aan de eerder genoemde genregenoot. Ze weten het alleen in een komisch, hedendaags jasje te presenteren met een mengeling van demonenfilms als The Evil Dead en Demons er doorheen.
Dit lijkt gewoon een (sub)genre te zijn die ik wel kan waarderen, daar ik de genoemden dezelfde score gaf dan deze. De intro had net iets korter mogen zijn, maar over het algemeen is dit een lekker vlotte horror/komedie. Veel demonen actie en meer dan genoeg bloed om de gorehounds tevreden te stellen.De personages zijn wat stereotiep, maar mede daardoor ook wel weer leuk. Het acteerwerk is boven het gemiddelde van dergelijke films en viel me nergens tegen.
De muziekkeuze is wat aan de obscure kant, al meende ik in een scene Venom te horen.
Een erg leuke Metal rollercoaster die vermaakt van begin tot eind en je kijk op seksspeeltjes voor altijd doet veranderen.
Voor een release moeten we nog wachten tot 21 januari volgend jaar, maar als hij uitkomt is dit een instant buy voor in mijn collectie.

Wat heb ik hiervan genoten zeg! Soavi vermengt een hoop verschillende genre elementen in deze film. Zo bevat de film veel humor en het soort humor dat ik wel kan waarderen. Zo kan ik wel (glim)lachen om de meeste scenes met de aandoenlijke assistent Gnaghi (ster 'geacteerd' door François Hadji-Lazaro). Geweldig verzonnen van Soavi om hem uiteindelijk verliefd te laten worden op een meisje die gereduceerd wordt tot een ondood hoofd. Gekkigheid die ik wel kan waarderen.
Verder word er op effectieve wijze gebruik gemaakt van de beperkte setting en doet het hier en daar zelfs wat aan Return of the Living Dead denken.
Ook de filosofische laatste helft van de film kon ik goed waarderen en het einde waarbij blijkt dat de rest van de wereld niet bestaat vind ik echt geweldig gevonden.
Hier en daar ook nog eens lekker wat gore en je hebt zo'n beetje alle ingrediënten om mij wel mee te vermaken.
Een geweldig stukje Italo cinema.

Zijn doorbraak bij het grote publiek en dat is te begrijpen ook.

De locatie en de soundtrack zorgen voor een heerlijke 80's sfeer. De score van Claudio Simonetti (bekend van Goblin) word goed afgewisseld met bekende jaren '80 rock/heavy metal nummers van o.a. Accept en Saxon.

Daarnaast zit de film vol met foute typetjes, gecombineerd met wat meer intrigerende personages. Een erg interessante en leuke mengelmoes van personages.

De gore zit ook goed, verschillende bloederige verwondingen worden toegebracht en het bloed, pus en vlees vliegt zo nu en dan door het scherm.

Alles lijkt erop dat Lamberto Bava met deze film op het grote (veelal Amerikaanse) publiek mikte. De film heeft een heerlijk vlot tempo en bevat alle ingrediënten die men in de jaren '80 graag zag. Voor de liefhebbers een erg vermakelijke film.

Vergelijkbaar met het eerste deel, maar dan allemaal net een stukje minder.

Het verhaal is bijna hetzelfde: een aantal mensen zitten opgesloten in een gebouw, wanneer het "demonenvirus" uitbarst. De overlevenden moeten zien te vechten voor hun leven en een uitweg zien te vinden uit deze nachtmerrie.

De acteerprestaties zijn precies zoals je bij een film als deze kunt verwachten: lekker over-the-top. Jammer genoeg waren er deze keer een aantal personages aanwezig die bijzonder irritant waren, al leek het soms wel of ze dat expres deden. Zo was het meisje dat jarig was bijzonder irritant en zij word toevallig dan ook het eerste slachtoffer van het virus. Dan vraag ik me dus af of ze dit personage expres irritant over lieten komen of niet.

Verder is de soundtrack ook wat minder plezant dan bij de vorige film. Voor het eerste deel had Claudio Simonetti (Goblin) een score geschreven, afgewisseld met lekkere '80's Heavy Metal/Hard Rock van o.a. Accept en Saxon. Voor deze film hadden ze wat onbekender werk, wat zeker niet slecht klonk, maar gewoon niet te vergelijken was met wat ze bij de eerste film hadden gebruikt.

Wat ik zelf nog het meest teleurstellende vond was de gore. Daar waar het eerste deel bol stond van de over-the-top make-up effecten, stelt dit deel een beetje teleur. Er zijn wel een aantal mooie make-up effecten te zien, maar in mindere mate en minder zot dan bij het eerste deel.

De film weet best te vermaken, maar daar waar het origineel me nog lang zal bijblijven, zal ik deze weer gauw vergeten zijn.

Nadat een van de hoofdpersonen een voodoo ritueel heeft bijgewoond komen de mensen in problemen. Ze komen bij mensen terecht waarvan de dienstmeid meteen doorheeft wat er gaat gebeuren. Er komen een aantal oude slaven weer tot leven om hun bloedige wraak te nemen. Gewapend met sikkels, haken, machetes en bijlen dunnen ze het kleine gezelschap snel uit. Uiteraard moet er weer een oog uit de kas getrokken worden. Wat hebben die Italianen toch met ogen?
De gore en make-up ziet er nog verrassend goed uit. Het acteerwerk bestaat veelal uit overacting of wat houterig werk, maar dat mag de pret niet drukken.
Qua stijl staat het ver af van de eerste 2 Demoni films, maar het is nog steeds wel vermakelijke Italiaanse sleaze.

Het probleem van deze film zit het hem een beetje in het stuk tussen de sterke openingsscene en de eerste moord. In dit gedeelte leren we Liza (gespeeld door Meg Register) niet veel beter kennen. Het blijft allemaal wat oppervlakkig over haar hobbymatige seances en haar fascinatie voor de Zwarte Magie. Samen met haar collega Paul Evans (Brett Halsey) moet ze eigenlijk onderzoek gaan doen naar de oude Griekse historie, maar ze word veel meer aangetrokken door het Middeleeuwse klooster dat op de heuvel staat.
Een lekker gotische locatie waar om onverklaarbare redenen de sfeer niet echt vanaf komt. Dat zit hem een beetje in de soundtrack, maar ook in de shots van Fulci. Hij probeert wel wat dingetjes, maar die zien er meer uit als een goedkope Bava/Argento ripoff dan dat het sfeervol word.
De eerste moord is een beetje vaag, doordat deze gemaakt word door een soort geestverschijning van een van de satanistische nonnen. Niet alleen doet zij dit met ontbloot bovenlijf, maar ze weet als Eeuwenoude non ook hoe een harpoen werkt. Niet echt logisch meneer Fulci.
Gelukkig word de tweede helft wel wat beter. Er komen wat meer moorden voorbij, waardoor er meer tempo in komt en de gore scenes zijn dan wel weer in de heerlijk ouderwetse Fulci stijl.
Het einde is dan weer een beetje vaag, daar Fulci nou niet precies duidelijk maakt of Liza nou bezeten werd door een van de nonnen of niet (daar ze op het einde weer terugkeert). Heel hinderlijk kan ik het alleen ook niet noemen. Door mijn jarenlange liefhebberij van dergelijke films heb ik al wel vreemdere eindes voorbij zien komen.
Niet te vergelijken met zijn klassiekers nee, maar hier en daar weet deze Fulci toch wel weer te vermaken. Dit is er meer eentje voor de echte liefhebbers van Italiaanse trash cinema.

Ik kijk de laatste tijd echt teveel meuk... Ik had mezelf voorgenomen om mijn stemgemiddelde wat op te krikken, maar door mijn stemmen van de laatste tijd is het juist nog wat gezakt.
Afijn, terug on-topic. Ik heb helaas moeten constateren dat ik dit zo'n beetje het zwakste van Rollin vind dat ik tot op heden gezien heb.
De film kent veel bloot, waarbij ik vooral heb genoten van de rondborstige brunette die ook zo prominent op de poster staat.
Het verhaal gaat over 2 meiden die aangevallen worden door een kapitein en diens kwaadaardige handlangers. Dit doet hen besluiten om de hulp in te schakelen van een soort demonische kracht die in een ruïne gesloten is.
Een ruïne die bewaakt word door een man en een vrouw in een clownspak die hiermee de dorpelingen zou weghouden. Met veel bombarie word dan een soort gebronsde adonis onthuld als de demonische kracht.
Helaas zorgt dit alles niet voor een boeiende film en vormt het hoogtepunt voor mij een scene waarin veel heiligenbeelden moeten sneuvelen.
Het acteerwerk is niet denderend te noemen en het verhaal rammelt wat. Verder lijkt de soundtrack soms ook wat ongepast.
Geen topper in het genre en Rollin heeft al eens beter werk gemaakt.

Een typisch voorbeeld van de melkerij die men altijd bij (het) horror(sub)genre(s) toepast. Een redelijk onbekende (goedkope) cast, wat griezelige beelden op camera's die later niet terug te vinden zijn. Verder nog even een bekend persoon als James Wan eraan koppelen en alle ingrediënten voor een redelijk makkelijk op te verdienen horrorfilm zijn aanwezig.
Het verhaal word een beetje warrig en komt maar half over door het irritante geswitch tussen het verleden en het heden. Hierdoor komen bepaalde dingen niet goed uit de verf, zoals de relatie tussen John (Dustin Milligan) en zijn moeder.
Daarnaast besluit men een dusdanig clichématig verhaal te maken dat de helft van de film te voorspellen is. Als geoefende kijker weet je al snel waar dit op gaat uitlopen en de jumpscares zijn erg voorspelbaar.
Met de soundtrack schommelt men een beetje tussen een dramatische toon of actievolle bombast. Dat laatste drijft men hier en daar net wat te ver en dat eerste klinkt wel aardig, maar het beeldmateriaal zorgt ervoor dat de effectiviteit ervan afneemt.
Er zijn flink wat betere films in dit (sub)genre te vinden.

Inmiddels alweer meer dan een jaar geleden dat ik deze in een combo pack kocht met Puppet Master 2. Op de dag zelf had ik beide prenten nog bekeken en ik moet zeggen dat ik deze nog redelijk vermakelijk vond.

De poppen zijn lekker fout en weten de kijker goed te vermaken. Het acteerwerk is slecht, maar hier en daar nog lekker over-the-top, waardoor het toch nog wel vermakelijk word.

Het "verhaal" is te simpel voor woorden, maar weet gewoon te vermaken.

Een redelijke en geinige pulpfilm.

Gisteren eindelijk eens kunnen zien.

Dit is de eerste verfilming van een Dennis Wheatley boek (de tweede, To the Devil a Daughter, zou pas 8 jaar later verschijnen) en het betreft weer een verhaal over het occulte.

De special effects zien er voor die tijd best degelijk uit. Volgens mij heb ik nog nooit een Hammer film die gezien die zoveel uit de kast trekt in dat vlak. De film bevat een aantal vlotte actie sequenties en de duivelse verschijningen zijn best talrijk te noemen (van de duivel hemzelf tot een discipel tot de engel des doods).

Charles Gray speelt hier de duivelse Mocata en hij doet dit in stijl. Lee krijgt het voor elkaar om zelfs in de rol van de held zo nu en dan nog best dominerend en beangstigend te zijn en ook de jonge Patrick Mower zet een degelijke prestatie neer naast deze titanen. In deze video YouTube - NOW AVAILABLE - Rasputin The Mad Monk / The Devil Rides Out / The Mummy's Shroud Double-Play Blu-ray vertelt hij trouwens nog een geinig verhaaltje van achter de schermen.

Fisher heeft de gothiek en de angstsfeer al wel beter kunnen toepassen in voorgaande films, maar toch is dit ook een zeer degelijke film op zijn naam.

In Nederland nog op DVD te verkrijgen als onderdeel van de "Hammerbox 2".

Ik verwachtte er van te voren weinig van, vooral omdat het de enige film is die Costas Karagiannis heeft gemaakt. Het bleek echter nog best cheesy vermaak te zijn. We zien Donald Pleasence en Peter Cushing het tegen elkaar uitvechten, verder omgeven door een Griekse cast.
Het toffe is dat ze het meeste ook daadwerkelijk in Griekenland hebben opgenomen, waardoor de sfeer van het land wel echt overkomt.
Het vuurspuwende, pratende minotaur standbeeld is cheesy as hell, maar maakt het daardoor juist vermakelijk om naar te kijken. Gewoon niet al te serieus nemen. Het is iets dat de makers met het over-the-top einde willen zeggen, waarin het standbeeld en de hele sekte ontploft door wat heilig water van Pleasence.
De soundtrack is dan nog wel een tikje aan de irritante kant. Voornamelijk wat overdreven synth/keyboard geluidjes die allesbehalve spanning opwekken. Dit in de rustige stukken afgewisseld met traditionele muziek die me deed denken aan het lokale Griekse restaurant. Maar het 'hoogtepunt' qua muziek is te horen tijdens de aftiteling. Het leek wel of het nummer speciaal voor de film geschreven was. Weird en ongepast zo na het moralistische einde, maar zeker een vermakelijk deuntje.
Goed, je merkt soms dat de film gemaakt is door iemand met weinig ervaring, maar dat mag de algehele pret niet drukken. Pleasence en Cushing zorgen voor mij al voor voldoende entertainment en de rest was ook wel redelijk te verwerken.