Opinions

Natuurlijk zitten er wat plotgaten in, maar laten we even eerlijk zijn: dat is héél vaak bij horror sequels.

Ik ben een liefhebber van deze reeks en ik moet zeggen dat ik dit wederom een erg vermakelijk deel vond.

Deze keer geen handheld camera film, maar het camerawerk is toch wat flashy om dezelfde stijl te houden. Deze film pakt de draad na deel 2 weer op. Manuela Velasco keert weer terug in de hoofdrol. Deze keer is ze meegenomen in quarantaine op een schip. Een stel onderzoekers probeert een serum tegen het vreemde virus te maken.

De verandering naar de setting van een schip is erg tof. Wederom een isolatie dus, maar deze keer op een erg toffe manier.

Het acteerwerk is wel aardig en de gore effects kunne er wel weer mee door. De make-up van de geïnfecteerden ziet er erg tof uit. Door de grote hoeveelheid actie en wat humor hier en daar is de film van begin tot eind vermaak. Naar mijn mening is dit weer een geslaagd deel in deze reeks.

Dit derde deel wist me te bekoren. De setting is veranderd van het oude, claustrofobische gebouw naar een feestzaal/terrein waar men een huwelijk viert. De over het algemeen jonge (en onervaren?) cast weet best te overtuigen. Leticia Dolera wist mij het meeste te overtuigen, niet alleen zette ze haar rol best goed neer, maar haar uiterlijk wist mij ook te bekoren, wat is zij een prachtige vrouw!

Daarnaast vond ik de aangebrachte veranderingen in het camerawerk, de toevoeging van het "Romeo en Julia stijl" subplot en de accentuatie van de religieuze insteek allemaal erg plezant. Dit zorgde er bij mij voor dat ik niet het gevoel had dat ik weer naar een standaard sequel zat te kijken, maar dat men echt weer een frisse wind door de serie liet waaien.

De special effects moeten het helaas alleen maar hebben van de CGI, maar dankzij het camerawerk stoort dit gelukkig niet heel erg veel.

De korte speelduur zorgt ervoor dat je als kijker je niet snel verveeld. Het tempo blijft er zo lekker vlot in, waardoor de film erg makkelijk te bekijken is.

Naar mijn mening een sequel die boven de middenmoot uitstijgt. Één van de betere horrorfilms van dit jaar tot nu toe.

Een uitstekende thriller waarbij men effectief gebruik weet te maken van de beperkte ruimte.

Verder lekker spannend door de degelijke soundtrack en het beklemmende acteerwerk van John Goodman. Het samenspel met Mary Elizabeth Winstead is ook goed en ook zij weet een degelijke rol neer te zetten. Op het einde komt dan pas de connectie met Cloverfield en dit word op een dusdanig korte manier gedaan dat het allemaal wat random aandoet.

Toch weet het de film niet heel erg te deren en heb ik dan ook van het grootste gedeelte van de film kunnen genieten. Er had wat meer in het einde kunnen zitten, maar verder heb ik weinig op deze film aan te merken.

Nog best entertaining door het overacting van Glenn Close en Depardieu. Verder weten met name de honden en de papegaai met zijn identiteitscrisis nog wel voor het nodige vermaak te zorgen. De personages van Ioan Gruffudd en Alice Evans plus hun opbloeiende relatie lijken allemaal een beetje overbodig. Verder weet Tim McInnerny dan wel weer geinig te zijn als Cruela's henchman.
Een redelijke familiefilm.

Mede door het sterke spel van Cussack bleef de film toch overeind staan, ondanks dat het hier en daar wat wankelde. Er gaat in sommige scenes wel een sterke dreiging uit van de hotelkamer. Helaas staat daar aan tegenover dat de sfeer soms wat verziekt moet worden door goedkope scares. Vooral het "plots staat er iemand achter je idee wordt wel flink uitgemolken.
Daarnaast waren die visioenen van uit het raam springende mensen ook een beetje overbodig als je het mij vraagt. Wat ik dan wel weer kon waarderen waren sommige van de shots. Vooral die uit het ventilatierooster was sterk verzonnen, omdat het nog meer de isolatie benadrukt die men probeert te creëren in deze film.
Als ik het goed heb begrepen lijkt Jackson in de verste verte niet op het personage uit het originele King verhaal, maar ik moet wel zeggen dat hij het weer degelijk doet. Hij wint het echter wat mij betreft niet van Cussack in deze film, want wat weet hij hier een goed, dynamisch personage neer te zetten. Vooral de scene waarin hij voor even herenigd wordt met zijn dochter om haar daarna weer te laten gaan vond ik behoorlijk knap neergezet door hem.
Wel knap van de maker dat hij de film redelijk interessant heeft weten te houden ondanks de speelduur in combinatie met de beperkte set.

Het eerste gedeelte is inderdaad wel leuker, vooral wanneer de mannen achter het "generatieverschil" tussen de huidige High School jeugd en die van hun tijd komen. Dit zorgt voor een aantal lachwekkende scenes.

Tjah, het is een beetje zo'n 13 in een dozijn High School komedie, maar hier en daar nog best geinig. Lekker filmpje om even de hersenen bij op nul te zetten.

Hill en Tatum proberen het kunstje van de eerste film weer opnieuw en helaas maar met gedeeltelijk succes. Het verhaal van de eerste film leende zich niet direct tot een sequel en dat is met name in de eerste helft van de film te merken. Ik vond het verhaal in de eerste helft gewoon niet lekker lopen. Veel van de grappen die voorbij kwamen leken op saaie aftreksels van de grappen uit de eerste film.

De tweede helft van de film vond ik dan weer een stuk vermakelijker, met wat meer actie en een aantal leuke komische scenes (zo vind ik de scene in het restaurant met Hill en zijn ouders, enz. wel classic).

Alles bij elkaar is het nog een aardig vlot filmpje dat makkelijk wegkijkt. Geinig voor een keer.

Persoonlijk zie ik kwalitatief gezien niet veel verschil in de voorganger en dit vervolg, waarbij de haai er een kop bij heeft gekregen. Hier en daar lekker so bad it's good, zoals de sound fx wanneer onze driekoppige vriend blikjes oppeuzelt.
De cast is uiteraard van Oscarwaardig niveau. Zo zien we (nog) een WWE worstelaar die probeert te acteren. Rob Van Dam, a.k.a. "The Vandaminator" zet zijn beste beentje voor, maar komt een beetje misplaatst over. Maar een geluk voor hem: hij is lang niet de enige.
Zo moet een dergelijke film uiteraard ook een pornoactrice voorbij laten komen. Het is deze keer de eer aan "Jazy Berlin" om de boel wat op te fleuren met wat botox en neppe borsten.
Daarnaast word de waterlocatie benut om zo'n beetje iedere "actrice" een keer voorbij te laten komen in een bikini. Sorry dames, het is misschien wat seksistisch, maar ik heb dan ook de indruk dat een film als deze niet op vrouwelijk publiek mikt.
Het hoogtepunt van de film is eigenlijk het moment waarop Danny Trejo mag komen opdraven om te doen wat hij het beste kan: een badass spelen.
De creature fx zijn van een niveau dat je van een dergelijke Asylum film kan verwachten en deed mij in dat opzicht niet verassen. Wel had de film iets minder tam mogen zijn naar mijn mening, maar goed met (waarschijnlijk) een beperkt budget kan je ook niet alles hebben.
Uiteraard weer een wanproduct uit de Asylum productie, niets meer en niets minder.

Misschien wel de beste horror film van dit jaar voor mij.

Ik was van te voren bang dat ik de veelvuldige aanwezigheid van Sheri Moon Zombie niet zou kunnen verdragen. Nog steeds vind ik haar nou geen geweldige actrice en ook in deze film zet ze niet geweldig werk neer. Jeff Daniel Phillips en Meg Foster loodsen haar echter door het grootste gedeelte van de film, zodat ze niet storend word (voor mij althans).

In de eerste helft van de film ligt de focus meer op de survival. De moordenaars doen hun werk en de slachtoffers weren zich dapper. Natuurlijk een concept dat we vaker hebben gezien, maar Zombie slaagt er wel in om het leuk te brengen. Met name door de locatie en het camerawerk ontstaat er een soort grittyness die ik wel erg tof vind,

Het is echter de tweede helft die bij mij (en waarschijnlijk ook wel anderen) hoge ogen gooit. Richard Brake zet een one time life performance neer. Wow, wat een uitstraling en wat een sfeer brengt deze man teweeg. Hij is degene die ervoor zorgt dat deze film door mij nog voor lange tijd herinnerd gaat worden. Het is moeilijk om dit zonder spoilers te omschrijven, maar ik denk dat we hier een nieuwe horror grootheid te pakken hebben.

Vooral door hem zeg ik: gaat dit zien, gaat dit zien. Ik kan deze film aan iedere genre liefhebber aanraden.

Mandy Moore en Claire Holt spelen de zussen Lisa en Kate. Beiden spelen hun rollen wel redelijk, al blijven de personages wat plat (maar dat is meestal zo in een dergelijke film). Daarnaast vond ik Mandy Moore hier en daar net wat te irriterend hysterisch acteren, maar gelukkig heeft ze ook wat scenes waarin ze wat natuurlijker overkomt. Verder is het verrassend om Matthew Modine in een bijrol te zien. Dat deze toch wel redelijk bekende acteur zichzelf leent voor een haaien film.
Men mikt met deze film op de claustrofobische angst en ze slagen er soms in om dit goed over te laten komen. Daarnaast zijn de haaien niet overdreven vaak in actie, dus de dreiging blijft nog best onverwachts.
De haaien zien er nog best goed uit, al is hun grootte misschien wat overdreven (maar dat hoort er bij een dergelijke film ook een beetje bij).
Verder wel jammer dat de film redelijk tam blijft en het voornamelijk bij wat suggestief bloedvergieten blijft. Wat dat betreft werd ik met de hallucinatie van Lisa nog enigszins tevreden gesteld.
Een redelijke film binnen het 'haaien subgenre', maar verwacht geen klassieker.

Veel aandacht is er gegaan naar de aankleding en dat is goed terug te zien. Prachtige decors en kostuums. Het verhaal zelf heeft minder om handen en schijnt ook weinig met het oorspronkelijke 47 Ronin verhaal te maken te hebben.

Hier en daar wat minder CGI had de film waarschijnlijk ook wat beter gedaan, maar het is niet anders.

Geen bijzondere film, maar ik heb me ermee weten te vermaken.

Naar mijn mening de minste Bava die ik tot op heden gezien heb. De muziek klinkt inderdaad wel lekker, maar mist de suspense en dat is wel wat deze film nodig had.

Bava slaagt er namelijk niet in om de onderlinge spanningen tussen de eiland bezoekers over te laten komen. Maar dat komt niet alleen door de muziek: het acteerwerk is ook niet fantastisch te noemen.

Wat dan nog wel genietenswaardig is? De sfeervolle shots en close-ups die Bava hier en daar voorbij laat komen. Hiermee laat hij wederom zien dat hij een man was die aandacht had voor de visuele uitstraling.

De plottwists tegen het einde waren ook nog wel aardig, maar voor een gedeelte wat voorspelbaar.

Meer een film voor de Bava fanatiekelingen.

Sommige films doorstaan de test des tijds wat beter dan anderen.
Volgens mij heb ik dezelfde print bekeken dan degene die hierboven omschreven staat, want ook ik had Italiaanse audio/cast met in de opening credits en aftiteling nagenoeg alleen maar (verzonnen) Engelse namen.
Goed, nu is dit volgens de opening credits wel een samenwerking met een Amerikaanse productiemaatschappij, dus misschien deden zij dit om die reden.
Deze in zwart-wit gefilmde gotische horror komt wat traag op gang en blijft tot tegen het einde wat suggestief. Vooral het eerste uur is meer een whodunnit waarbij je jezelf als kijker afvraagt of de wraak van Hauff door een mens uitgevoerd word of toch door de geest zelf.
Hier en daar sfeervol geschoten, zo is er een sensuele scene met Barbara Steele en haar minnaar die haast subtiel in beeld is gebracht.
De soundtrack blijft wat te luchtig en de film blijft wat te suggestief om een echte angstsfeer te kunnen creëren. Pas tegen het einde, met de dreigende piepende dodenkar komt er nog enigszins wat van de griezeligheid over.
Apart dat men voor een gotische horror voor een haast sprookjesachtige soundtrack is gegaan. Het verlicht de film eerder dan dat het angstaanjagender maakt.
Toch heeft de film zo zijn momenten en is de aanwezigheid van Barbara Steele, zo'n beetje de enige horror actrice die er naar mijn mening in slaagt om zowel mooi als angstaanjagend over te komen, een plus.
Nog best aardig voor de liefhebbers van dergelijke, Europese gotische horrorfilms, maar geen hoogvlieger uit het (sub)genre.

Enthousiast door de UK blu-ray release besloten ik en een vriend van me bij hem weer eens naar deze versie te kijken (ik heb helaas geen regiovrije speler). Wat blijft dit toch een prachtige film!

Bava weet er met zijn gebruik van felle kleuren er hier en daar een visueel spektakel van te maken. Vooral de kleur rood lijkt hierin de boventoon te voeren. Zo is er meerdere malen een rood getinte paspop in beeld en valt één van de laatste scenes heel erg op doordat iemand met een knalrode telefoon gaat bellen.

Verder is deze film zo'n beetje de meest pure definitie van giallo die ik ooit gezien heb. De moordenaar draagt uiteraard leren, zwarte handschoenen en gaat behoorlijk bruut en sadistisch te werk. Verder is het masker erg sterk verzonnen, want het maakt de dader écht onherkenbaar. Bij latere giallo's zou men er eerder voor kiezen om het gezicht gewoon niet in beeld te laten komen en bij de daarna door giallo's geïnspireerde slashers zou men meer voor de iconische maskers gaan (of gemuteerde/verbrande gezichten). Bava slaagde er dus in met iets compleet unieks te komen dat zelfs tot op de dag van vandaag weinig tot nooit gebruikt werd.

Daarnaast slaagde Bava erg goed met het whodunnit concept, want tot de onthulling had ik echt geen idee wie de moordenaar zou moeten zijn. Hij maakt namelijk iedereen verdacht. Daarom moeten alle mannelijke personages ook een keer allemaal op het politiebureau komen, omdat de diender die het onderzoek doet geen idee heeft wie van de mannen de moorden echt begaan zou hebben. De uiteindelijke ontknoping is verrassend en vernuftig in elkaar gezet.

Verder bevalt de bruutheid van de moordenaar me wel. Natuurlijk is er nog niet echt expliciete gore te zien, maar de moorden zijn gewoon bruut en soms erg sadistisch uitgevoerd.

Ook is de bombastische score van Carlo Rustichelli erg sterk. Het ondersteunt regelmatig prima in de sfeerschepping. Hij deed trouwens ook de score voor de eveneens sterke Bava horror La Frusta e il Corpo. Qua stijl heel anders en een flink stuk gotischer dab deze film, maar een aanrader voor Bava liefhebbers naar mijn mening.

Blood and Black Lace is een terechte klassieker. Suspensevol en visueel echt prachtig.

Ik heb deze toentertijd best meerdere malen gezien en genoot hier nog best aardig van. De film is een gedeeltelijke biopic van Eminem die toen deze film uitkwam zo ongeveer op de piek van zijn carrière was.

Door dat eerste komt het misschien wel dat hij het niet verkeerd doet in zijn rol. Hij komt best natuurlijk over. Verder vind ik dat de film wel erg op de dramatiek gericht is, maar het komt niet alle keren even goed over.

Nog een best aardige film en nog een best degelijk werk voor een "ster die besluit te acteren".

Meningen verschillen, want ik kan het lage gemiddelde juist niet begrijpen. Ja, hij komt wat traag op gang, maar de film heeft genoeg te bieden voor de liefhebbers van cheesy jaren '80 flicks. Stephen Geoffreys vond ik irritant in Fright Night, maar in deze film weet hij meer te overtuigen. Hij speelt zijn rol lekker overdreven en hij past prima bij zijn gestoorde moeder (gespeeld door Sandy Dennis). Daarnaast zijn de effecten best goed en is het verhaal ondanks de stereotype personages nog redelijk origineel. Vooral voor een regiedebuut is dit zeker geen slechte film.

De eerste film was nog best aardig, maar helaas slaat deze sequel de plank volledig mis.
Het acteerwerk is ver beneden de maat. Debbie James maakt van overacting haast een nieuwe sport en Patrick O'Bryan is gereduceerd tot een bijpersonage van weinig toevoegende waarde. René Assa doet het dan nog wel redelijk als de badguy, maar weet ook nergens echt griezelig te worden.
De soundtrack is dan wel nog redelijk, met wat keyboard tunes die de kijker aan de jaren '80 doen denken. Het hoogtepunt was toch wel de scene waarin een meid in Night of the Living Dead terecht komt, maar dit weet de film als geheel gewoon niet te redden.
Een beetje prulwerk als je het mij vraagt...

Duidelijk de minste Sabata film. Het plotje is gewoonweg te mager om ruim anderhalf uur mee te vullen.

Lee Van Cleef die het tegen een Ier opneemt. Een aantal bekende gezichten uit de eerdere Sabata films, maar deze keer geen memorabele personages. Zelfs Cleef's personage zelf blijft wat vlak.

Verder is de soundtrack regelmatig ook irritant aanwezig. Stom gejengel dat nergens in de buurt komt van de scores van de voorgaande films.

Een matige western.