Opinions

Smaken verschillen, want ik kan me bij tattoobob aansluiten dat ik dit een van de grootste verassingen vind van de horrorfilms van dit jaar.
Rory Culkin speelt op een overtuigende wijze Jack Thurlowe, een jongen die na de dood van zijn vader vreemde cassettes en videobanden vind die zijn vader aan hem achtergelaten had.
Hij word door de berichten van zijn vader krankzinnig, waar door je jezelf als kijker ook een hoop dingen gaat afvragen. Is zijn homoseksuele buurman Duncan een creatie van zijn brein of bestaat hij echt en welke dingen vinden plaats in Jack's slaap/fantasie.
Daarnaast krijgen wij zelfs nog de vraag of er sprake is van demonische krachten. Het moment waarop Jack's vader the devil is in you zegt is best zinderend.
Verder laat Dekker meer denkwerk aan de kijker over. Zo denk ik dat Jack's verloofde ook een soort hersenspinsel was, daar hij enkel van haar bestaan lijkt af te weten (afgaande op de verbouwereerde uitdrukking van Lin Shaye toen hij zei dat hij een kind ging krijgen.).
Ook het einde blijft een beetje vaag, maar ik denk haast dat zowel Jack als zijn ouders omkwamen bij het auto ongeval en dat Jack en Shanda een soort verwerkingsproces door moesten gaan om dit te accepteren.
Deze conclusies trek ik eruit, maar iemand anders denkt misschien weer heel anders. Afijn, zelf vond ik het eens een keer prettig om een film te kijken waarbij je als kijker actief meedenkt over wat er op het scherm gebeurt, maar ik snap ook wel dat dit niet voor iedereen weggelegd is.
Ik kan hem aanraden, maar dit zal geen film worden voor een groot publiek.

Volgens mij zo'n beetje de enige Amerikaanse prent uit de "Horror Collection" serie van Bright Vision.
De film weet helaas niet zo te boeien. Ondanks dat men probeert om een spanning te creëren rondom het wegtikken van de tijd en het "een voor een" principe, lukt het niet om hier echt mee te overtuigen.
Het enige vermakelijke is de hierboven benoemde Kurt Russell look-a-like waar zelfs de vrouwen uit het gezelschap voor moeten oppassen.
Verder kan men zich afvragen hoe de onbekende moordenaar erin slaagt om 2 jaar op rij een persoon in leven te houden. Het lot dat de uiteindelijke hoofdpersoon moet ondergaan.
Niet echt geloofwaardig in dat opzicht.
Door de platheid van de personages ontbreekt de empathie ook volledig. Iets waar men toch op leek te hopen.
Een gemiste kans die wat te vaak vast blijft hangen in het standaard horror gezeik.

Tjah, mede geschreven + geproduceerd door Olen Ray inderdaad, maar dat verbaasd ook niet veel als je de film ziet. De film valt te omschrijven als een Halloween slasher. We (kijkers) volgen vooral het verhaal rondom de jonge David Kelly (redelijk gespeeld door Ryan Latshaw) die verbonden is aan een soort familievloek: een van de voorvaderen begroef een kwaadaardige moordenaar die terug weet te keren als een pompoen hoofdig figuur.
Tijdens Halloween moord hij er lustig op los met zijn zeis, terwijl hij op jacht gaat naar Latshaw's karakter.
Daar rondom loopt een vaag potje met een nabestaande van de kwaadaardige tovenaar die ook een einde wil maken aan deze verschrikking.
Uiteraard komt Linnea Quigley weer voorbij in een dergelijke prent als de babysitter waarvan zo nodig een nude douche scene voorbij moet komen dat werkelijk niets toevoegt aan de prent. Verder zien we John Carradine voorbij komen als de evil wizard en komen er nog foute nepfragmenten van films voorbij waarin we in een split second Brinke Stevens te zien krijgen.
Goed, de film is uiteraard amateuristisch van aard, maar al met al heb ik me nog redelijk kunnen vermaken met deze poging tot een slasher spoof.
Niet veel beter dan Olen Ray's eigen spul, maar dat weet je al van te voren als je hieraan begint.
Overigens niet dezelfde film als de in NL verkrijgbare Jack O'Lantern.

Een sterke thriller met hier en daar wat drama elementen en door de bizarre/macabere hallucinaties soms zelfs horror. Tim Robbins speelt een overtuigende hoofdrol als een door de Vietnamese oorlog getekende man. Grappig hoe men een best lange tijd het verhuld kunnen houden of alles nou in zijn hoofd afspeelt of dat hij al dood is. Het subplot rondom het gestorven zoontje Gabe (gespeeld door Macauley "Home Alone" Culkin is in de eerste instantie wel sterk. Na de conclusie blijft het nut echter een beetje in nevelen gehuld, al is het dan wel weer mooi verzonnen dat hij zogezegd zich bij zijn zoon voegt in het hiernamaals.
Verder veel bekende hoofden in bijrollen als Jason Alexander, Ving Rhames, Danny Aiello en Matt Craven. Mede door hun, soms ietwat subtiele bijdrage, is dit een best sterke prent geworden.
Gekeken omdat ik hem tegenkwam in een lijstje met de "beste jaren '90 horrorfilms", maar deze film biedt veel meer dan dat. Een degelijke film die een discutabel stuk uit de Amerikaanse Vietnam geschiedenis blootlegt.

Na herziening er nog een halve ster afgehaald. De film heeft wel zijn vermakelijke momenten, maar is vooral erg langdradig. De momenten waarbij Jaws ten tonele verschijnt zijn nog wel tof en Schneider zet zijn rol goed neer. Helaas zitten er alleen veel scenes in die mij te lang duren. Zo word er wel erg veel aandacht besteed aan de kids op de bootjes en krijgen we ook wel een heel uitgebreide kijk in Brody's gezinsleven. Op alle punten kan hij niet aan het origineel tippen, maar echt heel slecht is hij ook niet.

Soms dan heb je van die films die jaren in je kast zijn blijven liggen voordat je ze ziet. Jaws 3 was zo'n film. Ik moet zeggen dat ik vind dat ze met de eerste sequel echt hun best hadden gedaan om een degelijk vervolg te maken, bij deze heb ik zo mijn twijfels. Op papier ziet het er fantastisch uit: een grote haai die de onderwatertunnels van een waterpark terroriseerd en dan ook nog eens in 3D! Jaws is echt een film die zich daarvoor leent zou je denken. Helaas krijgen we het eerste uur maar weinig van de haai te zien. Goed, de scenes met de stunts die in het waterpark gedaan worden zijn wel tof, maar verder hebben ze het eerste uur maar bar weinig te bieden. De cast doet het niet slecht, maar overall vond ik de casts van de voorgaande 2 Jaws films beter. Dan wanneer de haai de eer krijgt om in actie te komen word hij helaas bijgestaan door nogal slechte effecten en vooral brakke geluidseffecten. Eerlijk gezegd vind ik dit een film waarvan ik niet begrijp hoe ze hem ooit hebben kunnen maken.

Een beetje een vergeten, ietwat gedateerde horrorfilm over Satan die angst en dood verspreidt in de gedaante van een cobra.
Mede door het wat softe karakter van de film (geen gore en zelfs geen onscreen slangenbeten) en het wat gedateerde thema van de film lijkt dit nog meer een 70's film dan een 80's film.
De film is nog best aardig geschoten en het acteerwerk van met name Fritz Weaver is nog best acceptabel, maar de film heeft verder maar weinig horror te bieden.
Dit zal waarschijnlijk ook voor een gedeelte met persoonlijke voorkeuren te maken hebben, want ik heb slangen nou eenmaal nooit angstaanjagend gevonden.
Het hele idee van de "familievloek" en Satan als slang is nou niet bepaald origineel te noemen. Verder kabbelt de film me wat te vaak wat voort zonder dat er veel actie of moord plaatsvind.
Er zijn flink wat jaren '80 horrors die meer te bieden hebben dan deze "Jaws of Satan", dus wat mij betreft is dit niet direct een aanrader.

Sean Brody (Mitchell Anderson) wordt gedood door een grote haai. Mede hierdoor raakt Ellen (Lorraine Gary) in de veronderstelling dat de haai terug is om wraak te nemen op de familie. Ze trekt in bij haar andere zoon Michael (Lance Guest) op de Bahamas in de hoop om het hele voorval te verwerken. Dit lijkt aardig te gaan lukken door de afleiding van Hoagie (Michael Caine), maar de haai weet hen wederom te vinden...
Dat is ruwweg het verhaal van deze film. Helaas zit er verder niet heel veel revenge van Jaws in. Natuurlijk verschijnt hij hier en daar wel ten tonele, maar de film gaat meer over de Brody familie en hun kennissen. Geen hele interessante kost kan ik je wel vertellen. Vooral het Jamaicaanse duo wekt wel wat irritatie op.
Verder worden we op het einde nog getrakteerd op wat flashbacks van Ellen waarin we haar voormalige man weer in actie zien. Om onbekende redenen kozen de filmmakers ervoor om dit in een bruin getint beeld te doen...
Samen met deel 3 toch wel de zwakste film uit de franchise. Een film om gauw weer te vergeten.

Sarah Snook is een behoorlijk knappe vrouw en ik moet zeggen dat dit één van de weinige echt positieve dingen is aan deze film.

Verder zit de film namelijk boordevol cliché's die de laatste jaren veel te vaak zijn gebruikt. Jessie (Snook) word geteisterd door een kwelgeest. Eerst lijkt het erop dat het een innerlijke demoon is, maar na wat dieper graven in het mysterie komt men erachter dat de waarheid heel anders in elkaar zit. Het voodoo thema dat in de film verwerkt zit komt maar slecht uit de verf en nergens word Jessie's bedreiging echt angstaanjagend. Verder hebben we de laatste jaren al veel films in oude huizen voorbij zien komen, dus de locatie stelt al niet meer veel voor.

Een wat minder geslaagde poging om een originele twist aan het welbekende recept te geven. De cast doet het nog best redelijk, maar veel van de dingen die voorbij komen in de film hebben we al te vaak gezien om het boeiend te houden.

Dit recept raakt inmiddels wat verzadigd. Het raakt tijd dat men in de horrorwereld weer met iets nieuws komt.

William Beaudine moet echt gehamerd hebben op de accenten, want Duits, Spaans en hillbilly Engels: het komt allemaal voorbij in deze film.
Het 'monster' komt helaas plas in het laatste stuk van de film voor, daar waar we bij 'Dracula versus Billy the Kid' veel langer konden genieten van de aanwezigheid van 'het kwaad'. Al is in deze film, zoals bij de meeste Frankenstein verfilmingen, de gestoorde professor (in dit geval Frankenstein's (klein)dochter), echt kwaadaardig en is het monster meer een creatie/slaaf.
Natuurlijk wederom overduidelijk een B-film met niet al te geweldig acteer werk, maar wie het allemaal niet al te serieus kan nemen beleeft hier nog best plezier aan.
Zoveel mengelingen tussen horror en western bestaan er volgens mij ook niet, dus wat dat betreft ook nog best een uniek filmpje.

^Een Duits gedubde versie van deze film? Nee, liever niet.
Om de hele "Kung Fu" sfeer te krijgen vind ik het toch het tofste om deze film in diens originele taal te zien. Dat heb ik dan ook gedaan en ik moet zeggen dat dit weer een prettig filmpje uit het genre is.
Li is hier echt in topvorm en ondanks dat de impact van de gevechten inderdaad in de loop van de film wat afneemt, valt er toch nog genoeg te genieten. Vooral het eindgevecht mag er zeker wel zijn. Heerlijke kolder met een soort onoverwinnelijke nemesis die immuun lijkt te zijn voor glas.
Net als bij vele andere Kung Fu films staat het verhaal op de tweede plaats en blijft het allemaal behoorlijk simplistisch. Eigenlijk gaat het voornamelijk over de strijd tussen China en Japan en alles wat daar rondom komt kijken. De personages blijven dan ook wat plat en stereotype, maar dat hindert niet veel door de vele (vermakelijke) gevechtsscenes.
Zo af en toe is het wel lekker om een film te kijken waarbij je niet al teveel hoeft na te denken en "Fist of Legend" is hier een prima voorbeeld van.

Er verscheen toch weer een kleine grijns op mijn gezicht toen ik vanavond zag dat deze film voorbij zou komen op rtl7. Stiekem toch weer even een stukje meegepikt van deze vermakelijke Schwarzenegger meuk waar ik vroeger erg van genoten heb. Nog steeds heeft de film zo zijn vermakelijke charme.

Voorspelbaar en luchtig filmpje waarin men behoorlijk wat dingen voorbij laat komen, variërend van het gezinsdrama van de hoofdpersoon tot wijze lessen als macht/beroemdheid maakt niet gelukkig, volg je dromen en vechten lost niets op. Temidden van dit alles zien we het gezinsdrama niet helemaal goed overkomen, maar de chemie tussen Allen en Beluchy is best leuk. Daarnaast heb ik een beetje een zwak voor Julie Bowen en ook nu vond ik haar weer aandoenlijk. Haar suggestieve zware jeugd vind ik dan weer wat "too much" gezien bovenstaande thema's ook al aan bod komen.

Al met al een redelijk vermakelijke film waarin men soms net wat teveel dramatiek wil toevoegen.

Sinds de laatste Phantasm had ik geen films van Coscarelli meer gezien, maar deze film leek me toch dusdanig interessant dat ik deze niet voorbij wilde laten gaan.

De film springt inderdaad wat van de hak op de tak. Er zijn hele leuke stukken waar de vaart er lekker in zit, de humor goed zit en er sterke gore effecten voorbij komen, maar er zijn ook weer stukken waarin de film een wat serieuze wending neemt.

Dit zorgt er in ieder geval voor dat deze film wat minder ontspannen keek dan dat ik van te voren verwacht had. Het maakt het echter ook wel wat interessanter.

De cast doet het goed en over het algemeen is de film wel aardig te volgen. Daarnaast zijn de humoristische en actie stukken gewoon erg leuk.

Een beetje een vreemde film, maar er valt zeker genoeg te genieten.

Harde actiefilm met goed in beeld gebrachte fx en een sterke cast.

Keanu Reeves zet een uitstekende hoofdrol neer als de keiharde beroepsmoordenaar John Wick.

Er schijnt een vervolg in de maak te zijn en als deze net zo'n sterke actiefilm word als deze zeg ik laat maar komen.

Heerlijke no brainer.

Het leven en de carrière van Johnny Cash in sneltreinvaart. Persoonlijk vond ik het zonde om te zien hoe men de beperkte tijd (81 minuten) besteedde aan anderen die gedeeltes van Johnny Cash' zijn muziek zingen. Daarnaast vind ik het jammer dat men relatief veel zendtijd besteed aan iemand als Cheryl Crow en minder aan iemand als Willie Nelson. Een genregenoot waarmee hij ook nog eens mee in The Highwaymen speelde. Een periode uit zijn carrière die afgedaan word met niet meer dan 1 zin van Nelson en een tour foto.

Wat ze dan wel weer leuk hebben weten aan te stippen is het wederzijdse respect tussen Cash en Dylan en Cash en Kristofferson. Van de laatstgenoemde heb ik zo'n beetje de gehele discografie wel beluisterd en weet ik dat hij vooral toen hij net begon erg geïnspireerd was door Cash.

Mooi om door middel van klassieke beelden te zien dat Cash zelf ook bewondering had voor dergelijke muzikale grootheden.

Men probeert in net iets meer dan 80 minuten van zijn leven de hoogte- en dieptepunten uit zijn carrière en privé-leven aan te stippen. Helaas zorgt dit voor een nogal oppervlakkige docu die meer interessant is voor zij die niet zo bekend met hem en/of zijn muziek zijn.

Net als Metalfist zou ik best een wat uitgebreidere docu willen zien. Zeker nu Nelson, Kristofferson en Dylan nog leven.

Merle Haggard mag wat mij betreft wel achterwege gelaten worden. De man liet in deze docu namelijk duidelijk merken dat hij het niet helemaal eens is met Cash' zijn status en dat hij zelf geen grote liefhebber is van de man zijn werk. Goed, een docu met alleen maar 'voorstanders' maakt het misschien wat eenzijdig, maar volgens mij hebben de heren nooit met elkaar samengewerkt en is de band tussen Cash en John Mellencamp groter dan de band tussen Cash en Haggard.

Ach, men kan natuurlijk ook niet alles verwachten van een docu die door een televisiezender is gemaakt, maar ik hoop toch dat men er eens de tijd en moeite in willen steken om een wat uitgebreidere docu over de man te maken. Nu blijft het namelijk allemaal wat te oppervlakkig.

Na herziening doe ik er een half puntje af. Mark Damon is niet zo'n bijzondere titelrol, maar dat heeft meer met het script te maken dan met de man zijn acteerkunsten. Helaas zien sommige vechtscenes er wel erg nep uit. Zo is de saloon knokpartij zo over-the-top dat het haast lijkt of ze probeerden om de spot te drijven met dergelijke scenes/films.
Het is wel erg duidelijk te horen waar Nora Orlandi de inspiratie vandaan heeft gehaald voor de muziek. Hier en daar meende ik zelfs wat herkenbaars te horen uit een vergelijkbare Morricone soundtrack.
De stijl lijkt er in ieder geval best veel op.
Niet de beste spaghetti, maar zeker ook niet de slechtste. Vermakelijk genoeg voor 2,5*.

Inderdaad erg flauw en met veel grappen had ik toch zoiets van: "been there, done that". Ik had namelijk sterk het idee dat veel grappen al een keer eerder (beter) gebruikt waren in andere komedies, zoals bijvoorbeeld de Eddie Murphy versie van the Nutty Professor en meer soortgelijke films. Hier en daar weten ze nog wel redelijk te vermaken door bijvoorbeeld het enorm foute "uncle Earl" personage, maar over het algemeen is het net wat te flauw en gewoon niet origineel genoeg.

De special fx zien er goed uit, maar Stallone als Dredd is eerder een gimmick.
Schneider past totaal niet in het plaatje en het is dan ook raadselachtig dat Stallone's personage zoveel moeite doet om hem in leven te houden.
Stallone houd het hier en daar nog draaglijk, maar verder is dit een film om snel weer te vergeten. Geef mij maar de moderne verfilming van Dredd.

Chan doet waar hij al jaren goed in is in deze actiekomedie. Martial arts actie vermengen met slapstick achtige humor. Johnny Knoxville zorgt voor een humorvolle kompaan in de knotsgekke reis die de twee moeten doormaken. De actiescenes zien er over het algemeen goed uit en ook de rest van de film ziet er goed verzorgd uit. Mooie sets, leuke kostuums en hier en daar leuk en groots van opzet.

Een leuke nobrainer.

Vooral de stukken humor rondom zijn moeder, zoals het gokken met haar vriendinnen, zijn wel raak. Verder is het natuurlijk voornamelijk om de actie en het vechten te doen. Wat dat betreft mogen we niet klagen en laat Chan weer een aantal sterke kunstjes zien.
Wederom wel geslaagd kung fu entertainment van de man.

Erg lowbudget gemaakte film. Als deze film echt 87 minuten duurt heb ik een zwaar geknipte variant gezien trouwens, want die van mij klokte af op net iets meer dan 70 minuten.

De dinosaurus effecten Brett Piper zijn natuurlijk verre van overtuigend. Een heel klein beetje stopmotion en het overige aan rubberen pakken/maskers. Jammer, want het zorgt ervoor dat we maar weinig "dino actie" te zien krijgen. Dan gaat mijn voorkeur bijna nog meer uit naar een Asylum maaksel.

Verder is het acteerwerk ook ver beneden de maat. Men lijkt qua typetjes en stijl een beetje het jaren '80 werk van mannen als Jim Wynorski en Fred Olen Ray als inspiratie te hebben gebruikt, al ontbreekt in deze film de nodige hoeveelheid nudity.

Daarnaast lukt het ze niet om echt dat jaren '80 throwback idee te krijgen, zelfs niet door het toevoegen van een acteur die zogezegd in die jaren in obscure (horror)films acteerde.

Ook het camerawerk is verre van goed en doet hier en daar haast denken dat je naar een SOV film aan het kijken bent.

Goed, de Polonia broeders zijn nou eenmaal lowbudget filmmakers, maar men zou toch denken dat ze na al die jaren ervaring wel wat beter met de beperkte middelen om zou kunnen gaan dan hetgeen ze in deze film laten zien.

Een horrorfilm uit de onderste regionen van dit genre.

Wat heb ik hier van genoten zeg!
De film bevat een hoop knipogen naar de originele film en ik ben zo'n persoon die dat wel kan waarderen. Ook de personages zijn duidelijk gebaseerd op die uit het origineel. Al is Chris Pratt wel een badass, daar waar Neill meer een 'gewoon mens' neerzette. Bryce Dallas Howard doet het ook best goed en Ty Simpkins (die ik nog herkende uit de Insidious films) doet het hier ook weer best aardig. Nick Robinson hebben ze dan wel weer een erg clichématige tiener neer laten zetten, maar goed je kan niet alles hebben.
Volgens mij hebben ze in deze film enkel CGI gebruikt voor de dinosaurussen en ik moet zeggen dat ze er goed mee wegkomen. Zo zien de rennende Gallimus er in deze film een flink stuk echter uit dan in de originele film. Verder zien we weer alle bekende dinosaurussen terug en meer. Ze hebben echt alles eruit gehaald.
Zo werd ik verrast door het gevecht tussen de Indominus Rex (wat een verschrikkelijke naam trouwens...) en de Ankylosaurus. Ook hadden ze nog een primeur met de Mosaurus. Volgens mij was die nog niet in een eerdere Jurassic film gebruikt en was dit de eerste keer dat een in het water levende dinosaurus in de reeks voorkwam.
Verder volgt het verhaal in grote lijnen eigenlijk dat van het origineel. Hier en daar wel wat opgeleukt door nieuwe personages en toevoegingen aan het plot. Zo vond ik het gegeven van het creëren van een dino die als wapen ingezet kan worden wel een interessante toevoeging.
Wat ook nog wel een grote verandering is dat ze deze film een stuk bruter en gewelddadiger hebben gemaakt. Zo zie je dus wel dat er van de huidige kinderen/jeugd verwacht word dat ze een stuk meer kunnen hebben dan de kinderen uit de jaren '90. Waar dit door komt? Geen idee, de invloed van de nieuwsberichten over verschillende gruwelijkheden? De invloed van internet en social media?
Vraag maar toe, maar ze hebben de body count volgens mij hoger gemaakt dan die uit de voorgaande trilogie bij elkaar.
Ondanks dat we onscreen nooit al te gruwelijke beelden te zien krijgen, word wel vaak de suggestie gewekt of krijg je het niet heel blijvend mee door het tempo waarmee ze het er doorheen jagen. Enkel hier en daar komt er iets voorbij dat wel memorabel is, zoals het spijtige einde van de Britse assistente van Claire.
Maar ik zie nu trouwens ook dat de leeftijdscertificering relatief hoog ligt voor deze film (in Nederland, net als in de meeste andere landen 12 jaar of ouder). Ik ben het niet altijd eens met de certificering van films, maar ik kan het me in dit geval wel goed voorstellen.
Maar goed, ik vind dit een leuke film die in mij weer flink wat jeugdsentiment naar boven bracht.

Bijzonder slechte film over het welbekende verhaal. Hier en daar komen wel wat echte feiten naar voren, maar dit is vooral een soort Amerikaanse soap...

Joran van der Sloot word gespeeld door een High School hunk en zijn vader ziet eruit als een Italiaanse maffiabaas. De stereotypes zijn verschrikkelijk, maar wat nog erger is, is misschien wel het camerawerk. Soms lijkt het wel of ze met een handheld camera het hebben opgenomen. Het komt erg rommelig over allemaal.

Een Amerikaanse B-film die zonde was van mijn tijd...