Opinions

Iets minder dan zijn voorganger als je het mij vraagt. De verkrachting komt niet zo hard over als die van de voorganger. Daarnaast duurt de film net iets te lang en lijkt het erop dat Monroe net iets teveel wilde. De scenes van het meisje die probeert te overleven duren wat mij betreft te lang. Ook het subplot met de priester en politieagent (ik waardeer trouwens wel Monroe's poging) had best wat ingekort mogen worden. Nu laat het wraakgedeelte best lang op zich wachten. Het wraakgedeelte is zeer onrealistisch, maar erg "vermakelijk" (misschien een beetje rare woordkeuze) en ook nog best hard. Het acteerwerk van de cast kan ermee door, de plotgaten ontstaan meer door het script en het knipwerk dan door hun werk. Al met al nog een best redelijk vervolg.

De minste van de trilogie als je het mij vraagt.
Aan de ene kant is het leuk dat ze het met deze film eens over een andere boeg wilden gooien.
Daar waar de eerste films (in grote lijnen) vergelijkbare verhalen aanhielden, besloot men in dit deel het verhaal van Sarah Butler's personage verder te zetten.
Hierdoor krijgen we een blik in het denkbeeld van iemand die een traumatische seksuele ervaring heeft ondervonden. Vooral de paranoia naar mannen toe komt wel goed naar voren. Zelfs de goedzak op haar werk heeft in haar gedachten het nog steeds slecht met haar voor.
Verder blijft de film wel behoorlijk zwart/wit. Mannen zijn op de door schuldgevoelens geplaagde Oscar (gespeeld door Doug McKeon) na ofwel klunzige politiemannen ofwel op seks beluste sadisten.
Natuurlijk is dit wel een film die daar op wilt inzoomen, maar men houd het wel erg stereotiep allemaal.
Ook de gore viel me wat tegen. Op de memorabele eerste moord waarin een penis doorgebeten/gesneden word na blijft het bij wat (CGI) bloedgespetter. Goed, ze gooien er hier en daar nog wat willekeurige droomsequenties door om nog wat meer geweld te tonen, maar ook dit komt niet heel goed uit de verf. Vooral die laatste scene waarin ze ineens in de hal aangevallen word door twee medegevangenen vind ik wel heel vergezocht.
In theorie was deze film wel een tof idee om weer voor wat verfrissing te zorgen in deze reeks, maar de uitvoering valt me over het algemeen wat tegen.

Een verrassend sterk vervolg die mij eigenlijk bijna net zoveel wist te vermaken als het eerste deel.
Julie (Jennifer Love Hewitt) probeert haar leven weer op de rit te krijgen terwijl ze haar lat relatie met Ray (Freddie Prinze Jr.) probeert te behouden. Haar vriendin Karla wint via een radioprijsvraag een trip naar de Bahamas en wanneer het Ray niet lukt om op tijd te zijn voor hun vertrek, neemt Will Benson (Matthew Settle) zijn plek in.
Het eerste stuk op de Bahamas is vooral vermakelijk door de vele niet onverdienstelijke bijpersonages die de revue passeren. Zo vond ik het erg leuk om Jeffrey Combs hierin terug te zien als de chagrijnige hoteleigenaar. Verder weet Jack Black de boel nog wat joliger te maken in zijn rol als de lokale pothead die aan iedere gast wiet probeert te verkopen. Volgens imdb was zijn rol uncredited, wat ik best apart vind. Hij komt namelijk nog best regelmatig voorbij en zorgt hier en daar ook voor de nodige humor. Ook leuk om oudgediende Bill Cobbs nog in en rolletje voorbij te zien komen. De drie bovengenoemde personages vond ik persoonlijk een stuk leuker en minder irriterend dan bijvoorbeeld Tyrese (gespeeld door Mekhi Phifer).
Maar het is niet verkeerd om zulke types er ook tussen te hebben, want je moet als kijker van een slasher ook weer niet teveel affiniteit met het "slachtvee" krijgen.
Hewitt en Prinze Jr. weten hun rol wel weer redelijk overtuigend te brengen en ook Brandy Norwood (Karla) vond ik nog best degelijk.
Leuk dat men in dit deel weer wat meer bloed en gore durfde te laten zien. In mijn beleving is de body count en het bloederige van deze film veel hoger. Maar dat mag ook wel bij dergelijke slasher en ik moet zeggen dat ik het nog best leuk vond om de moordenaar met zijn vishaak tekeer te zien gaan.
Het plot en de twist op het einde was al wat van te voren al wat te verwachten. Het einde doet dan ook gelijk wat denken aan de films uit de Scream serie. Het plot is best ongeloofwaardig, maar goed, dat gebeurt best regelmatig bij horror sequels, dus ook dat kon ik wel verdragen. Het hoort een beetje bij het genre zullen we maar zeggen.
Nog best een leuke film voor de slasherliefhebbers.

Vooral door de solide performance van Christopher Lee als de Freudiaanse psychiater die doordraait door zijn experimentele medicijn is deze film erg de moeite waard. Verder houden ze in veel dingen gewoon het oorspronkelijke Jeckyl & Hyde verhaal aan. Dit zorgt weliswaar voor een grote voorspelbaarheid, maar de lekker nostalgische Engelse sfeer maakt veel goed. Al met al een toffe film voor de liefhebbers van o.a. de Hammer films.

Dan Milner leverde nog een best aardige soundtrack af voor deze verder weinig interessante slasher. Vanaf het begin weet men dat de groep jongeren met een list naar het skigebied gelokt werd om hen één voor één 'koud te maken' (kon het even niet laten).

Helaas zit er tussen de eerste en de tweede moord een erg lang gat waarin we de personages wellicht wat beter leren kennen, maar door de belabberde acteerprestaties had men dit beter achterwege kunnen laten.

Qua gore heeft de film weinig te bieden, want op wat rood gekleurde sneeuw en doorboringen na is er maar weinig te zien. Verder ligt het er vanaf halverwege de film ook vrij dik erboven op wie de moordenaar is, waardoor de slotfase met de conclusie weinig impact heeft.

Met name door de sterke soundtrack nog wel een redelijke zit voor de liefhebbers van het subgenre, maar verder kan men dit met gerust hart laten voor wat het is.

Zojuist bekeken en ik ben toch onder de indruk over hoe de makers er met beperkte middelen wel wat tofs van wisten te maken. In het begin is de film best spannend en zijn er een aantal leuke vindingen te zien. Zo kon ik de enigszins voorspelbare spijker door het deurgat wel waarderen en vond ik met name de zolderinrichting met al dat hangende plastic wel erg goed gevonden. Het zorgde namelijk wel voor een lekker claustrofobisch gevoel.
Wanneer de scenes in het bos aanbreken vermindert de spanning echter, maar weet men dit in de tunnels weer wat op te schroeven met hulp van de belichting. Daarnaast heb ik het idee van moordende kinderen altijd heerlijk macaber gevonden en ook nu kon ik het weer erg waarderen.
Mede door de korte speelduur kijkt de film ook makkelijk weg en blijft de interesse voor de hoofdrolspelers er ook wel bij. Wederom een sterke keuze, want als men een aantal van de scenes langer had uitgerokken was het een stuk minder effectief geweest door de langdradigheid.
Wat mij betreft een aanrader voor liefhebbers van dit soort "home invasion" films.

Benedict Cumberbatch zet een geweldige rol neer als de codebreker Alan Turing.

Door de vele humor is dit toch nog een best luchtige film gebleven, ondanks het onderwerp.

Dat is best knap gedaan en mede hierdoor zal dit een film zijn die een groot publiek zal aanspreken.

Verder is het ook interessant om eens een film te zien over dit tot op heden onbelichte stukje van de geschiedenis tijdens de tweede wereldoorlog.

Daarnaast is de soundtrack ook van hoogstaande kwaliteit. Met name de main theme is erg mooi. Knap werk van Alexandre Desplat. Hij overtreft hiermee wat mij betreft zijn werk voor "The Grand Budapest Hotel". Een fenomenale soundtrack die waarschijnlijk dit jaar nog regelmatig bij mij de revue zal passeren.

Nog even terug naar de film: de bijrollen in deze film mogen er ook zijn. Keira Knightley zet een sterke rol neer, maar ook Matthew Goode zet een uitstekend personage neer.

Grappig trouwens hoe de makers hier en daar nog even de paranoia van sommige mensen belicht. Dit scheen in het echt ook zo te zijn in deze periode. Men wist niet meer goed wie te vertrouwen was en dat komt op een realistische wijze nog voorbij in de film.

Een boeiende biopic die niet al te zwaar en dramatisch is.

Het was inmiddels weer een poosje geleden dat ik een western gezien had en aangezien ik Ti West's eerdere (horror)werk wel kon waarderen besloot ik deze een kans te geven.
Ethan Hawke speelt de jonge deserteur Paul waar we maar weinig background info over te weten krijgen. Ondanks de waarschuwingen van een rondtrekkende priester/dief besluit hij toch naar het kleine plekje Denton te gaan om even uit te rusten.
In de saloon krijgt hij al snel mot met de licht ontvlambare deputy en zijn vrienden. Nadat Paul de stoere praatjes van Gilly (de deputy, gespeeld door James Ransone) beu is slaat hij de man tegen het hoofd.
Na een ontspannend bad in het hotel krijgt Paul als hij naar beneden gaat een bezoekje van de Marshall (gespeeld door John Travolta) Ze spreken af dat er geen consequenties volgen zolang Paul maar zorgt dat hij de 'valley of violence' (bijnaam voor Denton en omgeving) verlaat.
Hij houd zich netjes aan deze afspraak, maar helaas besluipen Gilly en zijn maten hem tijdens zijn eerste nachtelijke rustpauze. Ze doden zijn trouwe hond, laten hem voor dood achter in een kleine afgrond en nemen zijn rantsoen mee.
Wanneer Paul wakker word en zijn dode hond ziet liggen besluit hij om wraak te nemen op de mannen die hiervoor verantwoordelijk waren.

Het plot is dus, zoals hierboven wel te lezen is, weinig baanbrekend, maar Ethan Hawke zet nog wel op een aardige wijze de 'stoere vreemdeling' neer. Verder krijgen de overige personages haast nog minder diepgang, maar dat is ook niet het belangrijkste van deze film. Ik vind alleen dat in deze film de vrouwen wat voor spek en bonen meedoen. Ellen (Karen Gillan) komt een paar keer hysterisch voorbij en Taissa Farmiga word binnen 2 dagen verliefd op Paul. Nu gebeurd dit wel vaker in genrefilms, maar helaas kwam het deze keer te gemaakt over. Vooral de zoen zag er duidelijk nep uit.
Wel is het grappig om te zien hoe Paul de inwoners van Denton doet sidderen van angst. De eerste moord is ook heerlijk over-the-top en word ook groots en angstaanjagend naar buiten gebracht.
Jimmy Ransone is niet de meest overtuigende bad guy, maar ik heb weleens erger gezien. John Travolta weet nog wel te vermaken als de Marshall en hij gebruikte zelfs nog een beetje zuiders accent,
De muziek van Jeff Grace vind ik wel nog best goed. Hij werkte al eerder met Ti West samen voor The Innkepers en laat met zijn soundtrack een knipoog naar de klassieke jaren '60/'70 westerns horen.
Goed, West's eerste poging tot het maken van een western zal niet de geschiedenisboeken ingaan als een klassieker uit het genre, maar ik moet hierbij zeggen dat ik me nog wel redelijk heb kunnen vermaken met deze film.

Een film die meer het "echte verhaal" rondom Ed Gein wil vertellen. Mede door de flashbacks naar diens verleden krijg je bijna medelijden met Gein. De scenes er rondom worden alleen op een nogal saaie manier gepresenteerd. Zo gaat men steeds wel heel makkelijk voorbij aan zijn "gekrompen hoofden", graf opgravingen en het maken van o.a. kledingstukken van menselijk materiaal.
Jammer, want hiermee had men het horror gehalte wel wat op kunnen krikken. Nu blijft het een niet altijd even interessant drama rondom Gein's personage.

Voor mij was het deze middag de eerste keer en ik moet zeggen dat ik ervan genoten heb.
Sam Neill zet in deze film een prima rol neer als een onderzoeker die zich meer moet gaan verdiepen in de schrijver Sutter Cane (gespeeld door Jürgen Prochnow). Prochnow zet naar mijn mening ook wel een degelijke rol neer en Julie Carmen geeft nog wel een aardige aanvulling aan Neill's partner, waar het helaas niet al te best mee afloopt.
Een redelijk origineel verhaal waarin Carpenter laat blijken het niet eens te zijn met de macht van de film- en boekenindustrie. Vooral wanneer ze in het stadje zijn krijgt de film een surreële en hier en daar ronduit macabere sfeer.
Daarnaast zien de monster fx er naar mijn mening ook prima uit.
Het verhaal doet wat aan King denken, maar dan net wat anders. Want zoals men ook beaamt: Sutter Cane is the only writer who could outdo King in the ratings.

Door het matige acteerwerk van de hoofdpersonages (Hugo Stiglitz en Laura Trotter) zakt de film halverwege helaas een beetje in.

Jammer, want verder is dit toch wel een erg vermakelijke en originele kijk op het zombie genre. Niet alleen was Lenzi de eerste uitvinder van de rennende zombie, maar hij trekt het zelfs nog een flink stuk verder. Lenzi's zombies weten hoe ze wapens moeten gebruiken (tot (machine)geweren aan toe). Daarnaast kunnen ze rationeel nadenken (weten ze bijvoorbeeld hoe ze een deur moeten inrammen). Ook hun bewegingen zijn identiek aan die van hun nog levende soortgenoten.

Een interessante en zelfs tot op heden nog steeds originele kijk op de zombie.

Ook bevat de film een toffe hoeveelheid aan gore. De make-up van de zombies is van wat wisselende kwaliteit, maar de echte daadwerkelijke gore scenes (wonden, exploderende hoofden, enz.) zien er gewoon goed uit.

Een film die me van begin tot eind wist te vermaken en die inderdaad wel een hoger gemiddelde zou mogen hebben.

Yul Brynner bleek een geweldige vervanger voor Lee Van Cleef in deze tweede Sabata film.

Hij speelt de rol op een wat serieuzere, stoerdere manier die wel bij zijn voorkomen past.

Gérard Herter speelt een beetje standaard bad guy, waarbij de makers fout gebruik maakten van een monocle (steeds inzoomen als hij het ding in zijn oog deed).

Dean Reed en Ignazio Spalla zorgden nog voor wat leuk samenspel om de boel wat boeiender te houden. Verder doet de explosieve (letterlijk) actie en de geweldige soundtrack van Bruno Nicolai de rest.

Geen klassieker in zijn genre, maar zeker wel een film die weet te entertainen van begin tot eind.

Hij draagt het Silent Night, Deadly Night label, er is een kort fragment op tv te zien van één van de eerdere films en de film speelt zich af rond kerst, maar daarmee zijn de gelijkenissen met de voorgaande delen ook meteen wel klaar. Neith Hunter speelt het hoofdpersonage Kim, een vrouw die het wil gaan maken als reporter en ze wil een zaak gaan onderzoeken over een vrouw die spontaan in brand vloog.

Ze krijgt toestemming van haar baas Eli (Reggie Bannister uit de Phantasm films) om het verder te onderzoeken en ze ontdekt dat de ontbranding te maken had met een soort heksen sekte die onder leiding staat van Fima ("Bondgirl" Maud Adams). Zij ziet in Kim een nieuwe aanwinst voor haar sekte.

Mede door dit laatste gebeuren er rare dingen met Kim waarbij de scheidslijn tussen werkelijkheid en illusie vervaagt. Dit zorgt voor een aantal aparte scenes waarin een paar toffe special effects te zien zijn. Neith Hunter is geen geweldige actrice, maar door de toevoeging van leuke bijrollen, zoals die foute zwerver en "Jo the Butcher" blijft de film wel kijkbaar.

Verder is de film niet bepaald een slasher, maar toch vallen hier en daar wat doden. De effects zijn een toffe toevoeging aan de film en Richard Band's soundtrack klinkt erg herkenbaar. De door synths/keyboard geproduceerde geluidjes doen wat aan de Puppet Master films denken, maar zorgen in deze film ook wel voor wat extra sfeer.

Yuzna brengt met deze film wederom een aparte kijkervaring, maar ik vond hem zeker niet slecht. Goed genoeg voor 2,5*.

Een uitstekende en tijdloze spookhuisfilm.
Deborah Kerr weet een soort oprechtheid uit te stralen in haar rol als de gouvernante Miss Giddens.
Verder vind ik dat met name de jonge Martin Stephens het erg goed doet als Miles.
Hij slaagt er goed in om zijn 'dubbelrol' (ik weet niet hoe ik het anders moet bewoorden) overtuigend te vertolken.
De geestverschijningen van Peter Quint en Miss Jessel blijven vaak wat schimmen op de achtergrond. Hierin is de tijdloze aanpak van de makers goed terug te zien, want zo pakt men het tegenwoordig soms nog steeds aan. Verder vind ik dat hierdoor de dreiging ook veel beter overkwam.
De soundtrack is ook goed en sfeer verhogend. Het melodietje uit de muziek doos (ook nog gebruik van gemaakt in latere films) is best creepy en de rest van de soundtrack is ook prima.
Deze film had er waarschijnlijk prachtig uitgezien in kleur, zeker gezien de prachtige setting. Toch moet ik zeggen dat de keuze voor zwart-wit een sterke was, want ook dit draagt bij: vooral aan de duistere sfeer die de film op gaat.
Haast wel 'het voorbeeld' voor een gotisch spookhuis verhaal'. Ik kan deze film alleen maar aanraden.

Een erg vermakelijke Pixar weer. De gezinsscene aan tafel was zo leuk gedaan dat dit eigenlijk wel naar meer smaakte. Een beetje jammer vind ik het dan ook dat ze ervoor hadden gekozen om op Riley te focussen, maar he, dit is een film voor jong publiek, dus ik snap de keuze wel. De grappen over ouderlijke verantwoordelijkheden zouden voor een gedeelte van de beoogde doelgroep te ingewikkeld zijn geweest. Ik vraag me dan ook af of echt jonge kinderen die tafelscene zouden snappen of niet.
De reis van Joy en Sadness is hier en daar niet altijd even geweldig. Zo hadden ze van mij Riley's zelfverzonnen vriend wel achterwege mogen laten. Wel leuk en hartverwarmend om te zien hoe de verschillende emotie poppen er op het einde achter komen dat er een balans en wisselwerking moet zijn. Een mooie levensles voor opgroeiende kinderen.
Een leuke film en van mij mag er wel een vervolg komen over Riley's pubertijd.

Wan begint nu echt aan herhalingsoefeningen te doen. Toch blijven het erg degelijke herhalingsoefeningen.

Deze sequel hakte er weliswaar minder goed in als de eerste Insidious, maar weet wederom wel goed te boeien.

Het acteerwerk is redelijk tot bovengemiddeld te noemen en vooral de scares en het camerawerk zijn erg sterke aspecten van de film. Helaas hebben de geestverschijningen wel last van waar heel erg veel van dit soort horrorfilms last van hebben: je ziet teveel van ze en ze verliezen hun overtuigingskracht. Zo ook bij deze Insidious en helaas komen daardoor de scares in de tweede helft wat minder tot hun recht.

De nieuwe toevoeging van het carl personage was best tof, maar de klungelige "ghostbusters" doen het dan weer wat minder goed bij mij.

Al met al een degelijke horrorfilm, al raakt het nu toch echt eens tijd dat Wan weer met iets anders gaat komen.

De "griezelfactor" is bij mij bij deze inmiddels derde Insidious film wel wat weggevallen. Natuurlijk komen er wel een aantal schrikmomenten voorbij, maar de meeste zijn best voorspelbaar.

Verder hebben we in de voorgaande films inmiddels al wat bezoekjes aan "the further" afgelegd. Dus ook de griezeligheid van deze omgeving wist op mij deze keer niet over te komen.

Waardoor de film naar mijn mening toch boeiend blijft is de toevoeging van de nodige dramatiek. Zo hebben we de factor dat hoofdpersonage Quinn Brennan (nog steeds) moeite heeft met het verwerken van het verlies van haar moeder.

Verder vind ik het erg tof dat in deze film Elise Rainier (sterk gespeeld door Lin Shaye) een wat meer centrale rol heeft gekregen. Zij speelt het personage met haar hele hart en ziel en dat is eraan af te zien. Mede daardoor blijft de film boeiend om naar te kijken, ondanks dat de horror wat mij betreft wel weg is.

De Tucker en Specs personages voelden soms wel wat misplaatst aan door de verder behoorlijk serieuze toon van de film, maar ik begrijp de keuze van de makers om hen er toch in te laten.

Over het acteerwerk valt over het algemeen niet veel te mopperen en de soundtrack is wel ok.

Zeker geen slechte film, maar probeer niet al te vast te pinnen op de term "horror film", want dan kom je er maar bekaaid vanaf.

Aan de ene kant is het een typische Nolan film. Het gefantaseer over meerdere dimensies, enz. is een beetje te vergelijken met hetgeen hij bij Inception deed. Er is echter wel duidelijk over nagedacht en het komt wel aardig geloofwaardig over.

Verder is het goed zichtbaar dat het budget voor een dergelijke film hoog is, want visueel gezien ziet de film er werkelijk prachtig uit en de cast bestaat ook niet uit de goedkoopste namen.

Matthew McConaughey speelt op overtuigende wijze een personage waar ik wel een beetje moeite mee had om met mee te leven. Vooral door de dwarse, koppige houding is het namelijk niet direct een personage waar je sympathie voor krijgt. Dit verandert echter door de loop van de film wel wat, wanneer de kwaliteiten en positieve kanten van het personage meer naar boven komen.

Anne Hathaway schittert ook in een degelijke rol. Zelfs met kort haar blijft ze ook een bijzonder aangename vrouw om naar te kijken. Verder vond ik het wel tof om oudgedienden Michael Caine en John Lithgow voorbij te zien komen. De aanvulling van Matt Damon's personage vond ik dan weer niet zo heel groot. Die tussenstop op die planeet leek ook meer een tijdvuller dan dat het echt bijdroeg aan het geheel, maar goed.

De soundtrack van Zimmer had ik een aantal maanden geleden al eens beluisterd los van de film en ik ontdekte toen al dat ik het een geweldige soundtrack vond. In de film maakt hij echter nog meer indruk. Als je het mij vraagt is dit zijn beste werk sinds Inception en Angels & Demons. Het orgelgebruik is erg sfeervol en zorgt voor een soort spanning en mysterie. Geweldig!

Een boeiende film waar je wel even de tijd voor moet nemen, maar hij is het wat mij betreft wel waard.

De hype rond deze film is nu natuurlijk enorm, maar nu over de film zelf.

De film is een redelijk vermakelijke komedie geworden. Kim Jong-Un word best grappig neergezet. Vooral stukken waarin men er bijvoorbeeld achter komt dat hij van Katy Perry houd en meer van dat soort grappen zijn nog best effectief.

Sommige andere dingen komen dan weer wat minder over. Zo vind ik de band tussen Seth Rogen's personage en die Koreaanse dan weer wat minder geslaagd. Veel van de grappen met hen komen eigenlijk een stuk minder over. Neem nou die hele scene in de slaapkamer, die was zeker als grappig bedoeld, maar ik vond er niks aan.

Misschien een weinig vernieuwende komedie en ook een tikje te lang, maar over het algemeen was hij nog best vermakelijk.

Regelmatig kunnen lachen door de verschillen tussen de karakters die François Cluzet en Omar Sy neerzetten. Beide ook sterk geacteerd trouwens. De serieuze kant komt alleen ook goed door en de soundtrack van Einaudi is sfeervol.

Meestal ben ik niet zo van de drama-films, maar soms zit er toch een tussen die ik kan waarderen. Deze is er, zeker door de luchtige aanpak, een van geworden. Een aanrader.

Schijnbaar een remake van een film met dezelfde titel uit '53. Cheesy vermaak die nog redelijk soft blijft in vergelijking met vergelijkbare films als Invasion of the Body Snatchers.
De special fx zien er nog wel acceptabel uit en James Karen is wel overtuigend als generaal. Verder speelt Louise Fletcher nog wel een vermakelijke bijrol als de gestoorde schooljuf.
Lang niet Hooper's beste werk, maar het weet wel te vermaken en hier en daar hangt er een leuke jaren '80 sfeer.

Vincent Price mocht deze keer degene spelen die onzichtbaar werd. Op deze wat jongere leeftijd wist hij al als geen ander hoe hij een maniak moest neerzetten. Misschien niet zo memorabel als Claude Rains, maar hij doet het niet veel slechter.
Verder is het verhaal wel aangenaam. Door de korte speel duur rollen we al snel in de actie met Geoffrey's ontsnapping. De klopjacht van de politie die daarna volgt is wel vermakelijk, evenals Geoffrey's zoektocht naar de moordenaar van zijn broer. Dit terwijl hij beseft dat het middel om onzichtbaar te worden hem ook krankzinnig kan maken.
De humor werkt voor de verandering wel effectief in deze film. Vooral dat tijdens de laatste achtervolging tussen Geoffrey en Richard was erg leuk om naar te kijken.
Van alle Universal sequels die ik tot op heden gezien heb is dit toch wel een van de betere.

Ik neig een beetje naar dezelfde waardering als Mescaline.

Voor een film van deze leeftijd heeft het verhaal de tijd nog prima weten te doorstaan.

Het verhaal over deze onzichtbare onderzoeker in zijn neerwaartse spiraal naar krankzinnigheid is eigenlijk tijdloos te noemen. Claude Rains zet op een indrukwekkende wijze het personage, dat meer te horen dan te zien is , neer. Je 'geloofd' haast in dit 'monster' en dat is nou juist het knappe aan deze films.

Daarnaast zijn de special fx voor een film uit '33 haast baanbrekend te noemen. Mede door de korte speelduur van de film heeft het verhaal ook een lekkere vaart en is het een vlot filmpje om te zien.

Wat mij betreft een aanrader die ook voor non-horrorliefhebbers nog een plezierige kijkervaring kan zijn.

De plot omschrijving hier klopt niet helemaal. Jon Hall's personage werd voor dood achtergelaten bij een diamant vondst en besluit in de eerste instantie terug te keren voor zijn deel van het geld. Hij blijkt echter ook verliefd te zijn op de dochter van de man waarmee hij de schuld wil verrekenen en besluit dat hij haar ook maar neemt (ook al is ze al verloofd met een andere man).
Hij krijgt het echter niet voor elkaar, maar zodra hij met het serum van John Carradine's personage in aanraking komt, word hij de nieuwe Invisible Man. John Carradine's personage komt in deze film eigenlijk helemaal niet zo vreemd over.

Jon Hall word bij de opening credits groots aangekondigd (ik had nog nooit van de beste man wat gehoord of gezien), maar slaagt er niet in een memorabel personage neer te zetten. Nu is het ook wel taai met mannen als Claude Rains en Vincent Price die hem voorgingen, maar het schort ook een beetje aan het script. Hall komt namelijk wel redelijk kwaadaardig over, maar de echte krankzinnigheid weet hij niet over te brengen.
Dit maakt de film wat suspensieloos en wat er overblijft is een zwakke misdaadthriller inclusief een happy end en een moralistische monoloog op het einde.
Ook Hall's zogenaamde angst voor honden komt niet echt over.
Dat Carradine ook zijn hond en papegaai onzichtbaar had gemaakt was wel geinig.
Verder is dit eigenlijk geen interessante film voor de gemiddelde horrorliefhebber.

Boris Karloff en Bela Lugosi spelen twee wetenschappers die in een meteoor het nieuwe 'radium X' vinden. Karloff raakt door de radioactiviteit besmet en Lugosi besluit het spul toe te passen in de medische wereld.
Naarmate het spul Karloff's brein meer en meer aantast worden de gevolgen van zijn besmetting steeds groter en dodelijker.
Het acteer werk is best redelijk te noemen en dit verhaal weet wel te boeien. De film word vooral overeind gehouden door het fijne samenspel tussen Karloff en Lugosi.
Een leuke film voor de liefhebbers van klassieke scifi.

De wetenschapper die de kettingreactie met de verschrikkelijke monsters veroorzaakt, werkte overigens aan een verdraaid hedendaagse uitvinding (een geneesmiddel voor kanker). De uitwerking is echter heerlijk ouderwets en doet voor tegenwoordige begrippen natuurlijk wat gedateerd aan, maar dat geeft een film als deze naar mijn mening juist zijn charme.

De monsters zien er wel leuk uit en doen direct denken aan de Amerikaanse SF films uit de jaren '50. Verder hebben we een sterk acterende cast met een heerlijk solide Cushing. De uitwerking doet dan ook weer lekker Brits aan, waardoor ik de eerder genoemde vergelijking met Dr. Who me wel kan voorstellen.

Ik heb de US versie gekeken die de weinig toepasselijke titel "Screamers" heeft gekregen. Het verschil met de originele prent schijnt het gore beginstuk te zijn. Deze was later eraan toegevoegd om het wat meer horror te maken.
Een beetje overbodig, aangezien de film al vrij rap een andere weg inslaat, maar voor de gorehounds misschien nog wel een aangename toevoeging.
Wat we te zien krijgen is niet veel nieuws: wat voodoo met een gestoorde professor, gemuteerde zeemonsters en een liefdesrelaas.
De toevoeging van de gezonken stad Atlantis is de toevoeging die het geheel wat origineler maakt. Helaas gaat dit wel ten koste van de horror, want naarmate we als kijker erachter komen wat de functie van de monsters is, gaat de dreiging er wel vanaf.
Het acteerwerk is voor een dergelijke film nog behoorlijk goed. Met name over het samenspel tussen Claudio Cassinelli en Richard Johnson ben ik wel te spreken. Barbara Bach delft wat dit betreft wel een beetje het onderspit, maar blijft nog wel een markante toevoeging aan deze nog best interessante cast. Verder baal ik van de uiteindelijk vrij minimale rol van Joseph Cotten, maar goed, men kan nou eenmaal niet alles hebben.
De monsters zien er lekker cheesy uit. De pakken kunnen niet tippen aan bijvoorbeeld die uit Creature from the Black Lagoon, maar voor een lowbudget prent als deze zijn ze nog best goed te doen.
Best vermakelijk voor een keer, maar geen film die ik snel nog eens zou zien.

Een film met twee gezichten. Sommige stukken zijn wel spannend en hier en daar zelfs wel angstaanjagend, maar er zitten ook veel stukken in die dan weer wat saai zijn. Het is de makers niet gelukt om de spanning er continu in te houden (ook tijdens de momenten dat ze niet achtervolgd worden door "het"). Dat is jammer, want dat zorgt ervoor dat het tussen de achtervolgingsscenes in steeds wat inzakt.

Wel een redelijk origineel concept, maar de uitwerking had naar mijn mening beter gekund.

Larry Cohen is bij mij bekend vanwege de bij mij tot cultstatus geheven the Stuff uit 1985. Dit was voor mij zijn tweede film en ik moet wel zeggen dat ook deze me toch redelijk wist te vermaken.
De film begint sterk wanneer we in het ziekenhuis erachter komen dat er iets goed mis is met Lorene's (Sharon Farrell) baby. Hierbij is vooral de scene waarin de chirurgen doodgaan lekker macaber. Hierbij valt ook meteen de sterke ondersteuning van de soundtrack op. De bombastische, orkestrale soundtrack weet op een sterke wijze voor wat extra sfeer te zorgen.
Na het sterke begin gaat de film over tot een lange klopjacht op de baby en verandert het haast in een soort (familie)drama. Ook dit blijft wel aardig overeind staan door het sterke acteerwerk van Farrell en Ryan. De twee personages krijgen het tijdens deze film ook zwaar te voorduren met verschillende emoties en een aantal schokkende gebeurtenissen. Het idee is zelfs voor tegenwoordige begrippen nog origineel te noemen, want daar waar andere kwaadaardige of gemuteerde kinderen in films voorkomen, gaat het meestal om wat oudere kinderen of slaat het zelfs door naar volwassenen.
Hier en daar had er net wat meer tempo in mogen zitten of gaat men te lang door met bepaalde scenes. Maar verder is dit een degelijke film die zijn 6* zeker wel heeft verdient.