Opinions

Een made for tv film. Ik wilde deze eens proberen om alvast in de "Goosebumps sfeer" te komen.
Het verhaal is voor een volwassene heel voorspelbaar. Verder zitten er een aantal tenenkrommende dingen in, zoals een danswedstrijd aan het begin van de film en slechte CGI effecten.
Nu kan je eigenlijk ook niet veel verwachten van een dergelijke prent, maar toch: die dansscene is wel heel misplaatst.
Wel geinig om een aantal wat bekendere hoofden voorbij te zien komen, zoals Katherine McNamara, die ook in de recentste Maze Runner film te zien is. Daarnaast is het interieur van Dr. Hysteria's Hall of Horrors wel mooi in elkaar gezet. De zombies, vampiers, heksen, etc. zien er wel wat nep uit, maar dit is natuurlijk ook een film met kinderen als doelgroep.
Door de overheersende Amerikaanse cliche's gaat dit waarschijnlijk wel een film zijn die daar meer zal aanslaan dan aan deze kant van de Pacific.

Marilyn Chambers is een leuke verschijning, maar acteren kan ze niet. Een film die behoorlijk veel bloed en explisiet geweld bevat voor een film uit die tijd. Mede hierdoor blijft de film nog best leuk om naar te kijken. Helaas ontbreekt het Chambers een beetje aan uitstraling en weet ze niet te overtuigen in haar rol. Daarnaast zijn de wendingen soms net iets teveel van het goeie. Het komt hierdoor niet altijd even geloofwaardig over.

Verder vind ik het gebruik van nieuwsberichten wel leuk gevonden. Het zorgt ervoor dat het geheel wat grootser en heftiger lijkt.

Niet zo goed als Cronenberg's jaren '80 werk, maar de film heeft zeker zijn momenten.

Amy Irving keerde voor deze sequel terug als haar oorspronkelijke personage, maar dan een ruime 30 jaar later. Zij ontdekt dat Rachel (gespeeld door Emily Bergl) vergelijkbare krachten blijkt te bezitten dan haar oude vriendin Carrie. Ze komt er uiteindelijk achter dat Rachel en Carrie van dezelfde vader afkwamen. Een absurd idee gezien de grote hoeveelheid tijd die tussen de geboorte van Rachel en Carrie zou moeten zitten (ik denk toch al gauw minimaal 40 jaar).
Verder volgt de verhaallijn een gemoderniseerde versie van het verhaal van het origineel, met hier en daar wat aanpassingen. Zo lijkt het erop dat ondanks haar krankzinnigheid Rachel's moeder haar niet mishandelde.
Zij lijkt dan meer geteisterd te worden door haar gastgezin (met name de vader). Al blijkt dit later weinig impact te hebben op Rachel's uitbarsting.
De personages kregen wel erg weinig diepgang en origineel kunnen we deze film ook niet noemen. Verder vond ik het acteerwerk nog wel redelijk te doen, al zijn de personages wel erg zwart/wit uitgewerkt. Wel geinig om een aantal iets bekendere gezichten voorbij te zien komen, zoals Eddie Kaye Thomas (American Pie) en Mena Suvari (tevens bekend van de American Pie films).
Een behoorlijk onnodige sequel die bar weinig aanvulling weet te geven. Ik hoop dat Stephen King zelf dit vehikel niet bekeken heeft, want ik denk dat hij zich er bijna voor zou schamen.

Uitgebracht anno 1978 en dus nog een relatief vroege zombiefilm. Rollin's werk kan niet tippen aan het werk van Romero of Fulci, maar zijn kijk op het zombiegenre is nog best apart en interessant om te zien.
Het gaat hier om mensen die geïnfecteerd raakten door een ongediertebestrijdingsmiddel dat voor de wijndruiven gebruikt werd. Rollin's zombies veranderen niet in hersenloze vleeseters, maar het virus tast hun hersenen aan. Hierdoor veranderen ze in een soort psychopaten, maar ze kunnen nog wel praten en in een bepaalde mate redeneren.
De make-up ziet er best goedkoop uit, maar de gore fx die hier en daar voorbij kwamen vielen me wel mee.
Verder is het acteerwerk nog best te pruimen en zorgt het landschap en de muziek nog voor een aardige sfeer.
Wel best weinig erotiek voor een Rollin film, maar in dit geval goed gekozen. In een film als deze had het namelijk wat misstaan.
Over het algemeen nog een redelijke zombiefilm uit die tijd, maar hij kan niet tippen aan de klassiekers uit dezelfde periode.

Eindelijk eens gezien en precies gekregen wat ik verwachtte: een enorm sterk acteerwerk van Lee. Hij leek duidelijk plezier te hebben in het spelen van zijn rol. Verder weet de regisseur ook op goede wijze de nadruk te leggen op zijn ogen. De starende blik accentueerd de krankzinnigheid op goede wijze. De sets zijn misschien wat minimalistisch, maar ik vond dat niet heel storend.

Typerend dat Boris Karloff op alle posters en bij de opening/end credits bovenaan staat, want naar mijn mening is het toch voornamelijk Bela Lugosi die deze film weet te dragen.
Zijn relaas over zijn afdwaling in krankzinnigheid is mede zo pakkend, omdat Lugosi zo'n uitstekende acteerprestatie neerzet.
Boris Karloff weet ook wel sympathie op te wekken, maar laat voornamelijk wat een herhaling zijn van zijn klassieke Frankenstein performance (al heeft hij deze keer wel meer tekst).
De twee zijn een beetje als Christopher Lee en Peter Cushing: als je ze beiden op hun best ziet verbleken de overige personages daar eigenlijk bij.
Dat is eigenlijk ook wat er in deze film gebeurt, want ik moet zeggen dat ik de overige personages weinig noemenswaardig vind. Zonde voor de overige cast leden misschien, maar geen ramp voor het uiteindelijke kijk plezier.

Gebaseerd op het gelijknamige gedicht van Poe, dat een stuk serieuzer is dan deze verfilming. Met Price, Karloff en Lorre in een film heb je wel een hele brok (horror)filmhistorie bij elkaar. Helaas werkt dat niet ten alle tijde.
De film is best vermakelijk, al moet de humor wel een beetje je ding zijn. Ik kon me er in ieder geval wel redelijk mee vermaken. De tegenslag is wel dat de serieuzere kant van de film hierdoor een stuk minder goed uit de verf komt.
De face-off Karloff vs. Price is dan wel weer best tof gedaan. Dat is ook het moment waarop de verweving van magie in het plot werkt.
Leuk om eens gezien te hebben, maar ik geef meer de voorkeur aan de wat serieuzere House of Usher en Pit and the Pendulum.

Een film die op een originele wijze kannibalisme in het verhaal probeert te verweven. Helaas slaagde men er voor mij niet in om de film daardoor boeiend te houden. Met veel van de scenes wist ik niet goed wat men er nou mee wilde. Waren ze grappig bedoeld, angstaanjagend, moesten ze een gewenst gevoel zien op te wekken? Het kwam op mij in ieder geval niet over.

Wat overblijft is geneuzel in een fort ergens ten tijde van de burgeroorlog(?) dat me niet genoeg wist te boeien. Het acteerwerk is over het algemeen nog best goed, maar helaas werkt het verhaal niet altijd mee.

Origineel, maar ik vatte hem niet helemaal.

Wat een heerlijke pulp is dit zeg! Natuurlijk is het acteerwerk niet fantastisch. Sommige typetjes zijn echter wel erg leuk. Zo komen er een stel kannibalistische monniken voorbij. Zij nuttigen graag jongedames die uiteraard (bijna) naakt afgeleverd worden. Een excuus voor veel vrouwelijk bloot dus. Verder drijven ze handel met een man die inderdaad wat weg heeft van de Duitse dictator. Volgens mij was dat ook volledig de bedoeling van de makers, want ze laten hem zelfs met een fout Duits accent praten.

De kung fu gevechten zijn niet echt geweldig. Het ziet er allemaal best nep uit, maar dat had men eigenlijk al van te voren wel kunnen verwachten.

Verder worden de confrontaties op het einde nog op een vermakelijke manier uitgebuit om nog even flink wat dingen te laten exploderen, enz.

Over the top kan men deze film wel noemen, want een zeg nou zelf: een film waarin martial arts, ninja zombies, kannibalistische monniken en een Hitler lookalike voorbij komen zie je toch niet vaak.

Ik heb me hier dan ook prima mee vermaakt en dit is een aanrader voor zij die van slechte cinema houden.

Nog best redelijk vermakelijke pulp. Hier en daar valt de film wat stil, maar al met al gebeurd er genoeg om de aandacht er redelijk bij te houden. Het monster ziet er inderdaad niet uit, maar dat mag de pret niet drukken. De sfeer is zo nu en dan wel prima en het acteerwerk gaat er ook wel mee door.

Erg leuke documentaire die in duidelijke, chronologische volgorde de carrière van Ray Harryhausen en zijn invloed op de filmindustrie afgaat. Erg leuk om te zien hoeveel van de "grote namen" beïnvloed zijn door het werk van deze man.

Het hoogtepunt van de docu zijn echter de interviews met de man zelf. Niet alleen geeft hij een duidelijke "inside look" in hoe hij toendertijd te werk ging, maar hij brengt het ook nog eens met het enthousiasme van een jonge hond.

De film gaat echter niet in op het privé leven van de beste man, dus degenen die daarin geïnteresseerd zijn zitten met deze docu verkeerd. Voor zij die interesse hebben in zijn manier van werken is deze docu toch wel een kleine must.

Eindelijk deze klassieker gezien en nog wel in zijn volle glorie op blu-ray.

Wat een toffe film is dit! De gore effects zien er echt fantastisch uit en de score van Richard Band is erg sterk. Onder andere aan de soundtrack en de looks van de film is af te zien/horen dat voor deze film nog een aardig budget was.

Jeffrey Combs doet het aardig goed als de lichtelijk tot waanzin gedreven Robert West. Ik dacht alleen altijd dat hij ook de "bad guy" was in deze film, maar de echte rol gaat wat dat betreft naar David Gale. Ook hij doet het best goed, zowel in zijn normale vorm als zijn "reanimated form". Bruce Abbott en Barbara Crampton doen het ook niet slecht als het koppel dat gespleten word door de gestoorde experimenten, al moet ik wel zeggen dat ze het niveau van Combs en Gale naar mijn mening niet halen.

Het verhaal is een redelijk originele andere kijk op het Frankenstein verhaal, waarbij men doden weer tot leven wekt in plaats van zelf een mens te bouwen. Door de goede gore effects, de boven de middenmoot acterende cast en de sfeervolle soundtrack van Band kan ik alleen maar een ruime voldoende geven voor deze film.

Nu kan ik (eindelijk) beginnen aan Bride of Re-Animator en Beyond Re-Animator beginnen. Deze twee releases liggen al een poos stof te vangen bij mij thuis, omdat ik nog steeds dit deel nog niet gezien had. Gelukkig ben ik niet de enige in mijn vriendenkring die van dit soort films houd en kon ik bij een vriend van me deze kijken. Ik kan maar niet genoeg benadrukken dat dit een echte must see is voor liefhebbers van jaren '80 horrors

Verwacht geen diepgaand verhaal en het is ook geen ramp als je weinig medeleven krijgt met de personages.

Dit is gewoon een vlotte actiefilm waarbij je de hersenen lekker op nul kan zetten.

Ik ken het origineel niet en dat scheelt misschien wat. Daarnaast vind ik het stukje ongeloofwaardigheid wel bij dergelijke genrefilms passen.

Tof voor tussendoor.

Een typisch jaren '80 actiefilm in de stijl van o.a. Commando (1985).

Dolph Lundgren zet op vermakelijke wijze de allesvernietigende Spetsnaz soldaat neer.

Het plot is tamelijk simpel en eigenlijk helemaal niet zo interessant, maar de actie houd de film toch interessant. M. Emmet Walsh zet een irriterend typetje neer als een grove Amerikaanse journalist. Zijn personage heeft naar mijn mening niet zoveel toevoegende waarde.

Grappig om te zien dat in deze film de Russen nog als 'het kwaad' worden afgespiegeld. Echt zo'n Amerikaanse koude oorlog actie, maar goed, dat gebeurde vast aan de andere kant van het gordijn ook.

Vermakelijke jaren '80 actieflick.

Conan the Destroyer was een vergelijkbare actie fantasy B-film, maar naar mijn mening een stuk beter dan deze "Red Sonja". Schwarzenegger komt er eigenlijk alleen maar in voor om de actiescenes wat leuker te maken en hier en daar voor wat spierballengeweld te zorgen.

Brigitte Nielsen ziet er fraai uit als "Red Sonja", maar zet verder een beetje plat personage neer. Dat is over het algemeen het grootste kritiekpunt van deze film. Er zit wel erg weinig diepgang in deze actiefilm die naast wat Conan elementen hier en daar ook wat lijkt te lenen uit Indiana Jones.

Daarnaast speelt Ernie Reyes Jr. een verschrikkelijk irritant personage als de jonge prins Tarn. Een personage die ik niet direct veel vind toevoegen aan de film.

Hier en daar wel wat vermakelijk zwaard kletterende actiescenes, maar verder heeft deze "Red Sonja" niet heel veel te bieden.

De synopsis lijkt geweldig voor de liefhebbers van foute cinema, maar de uitwerking is een stuk minder.
Door een onverklaarbare oorzaak raken de mannen in Japan bezeten door een soort zombie virus.
Hierdoor word hun testosteron hoeveelheid flink verhoogt en mede daardoor krijgen ze ook last van een verhoogd libido (de zin om voort te planten),
Hierdoor zijn de vrouwen niet meer veilig. Een aantal vrouwen vinden onderdak in een soort oud klooster om dan a la Night of the Living Dead met elkaar zien te overleven.
De "rape zombies" worden tot het maximale uitgebuit door het vele vertonen van blote borsten en vrouwen die (massaal) verkracht worden.
Helaas zorgt dit niet voor voldoende vermaak om het de hele film boeiend te houden. Waar het deze film het meeste aan ontbreekt is de actie. Daar waar we bij de boven mij genoemde film flink getrakteerd werden op over-the-top actie, blijft dat hier een beetje uit.
Goed, we zien een keer Asami met een samoerai zwaard tekeer gaan, maar daar blijft het helaas dan ook wat bij.
Verder slaat de humor ook niet altijd aan. Met name die tussen de dames onderling komt niet goed over. De humor hoogtepunten komen wat mij betreft dan ook van de nieuwsuitzendingen die hier en daar te zien zijn. Ook dit doet soms weer wat denken aan Night of the Living Dead en ik denk dat de makers deze film dan ook gebruikt hebben als grootste inspiratiebron.
Wel grappig om eens een andere take op het zombiegenre te zien. Zo zijn deze zombies ook niet uit te schakelen door de hersenen uit te schakelen, maar door het afhakken van de penis.
Na het lezen van de veelbelovende synopsis valt de film zelf met name door het wat ontbreken aan actie iets tegen. Wat dat betreft kan ik de boven mijn reactie genoemde film van deze regisseur veel meer aanbevelen dan deze film.
Dit is meer voer voor de doorgewinterde trashliefhebbers.

Helaas niet veel beter dan de eerste film.
De film begint heerlijk krankzinnig voor de liefhebbers van Japanse trash, met o.a. een zombie met een monster cock, een vreemde cult van nerds en andere creepy gasten en een vrouwelijke killer robot die door de Amerikanen gestuurd zou zijn (maar uiteraard wel met een haast onverstaanbaar Japans accent praat ).
De tweede helft kakt de film helaas wat in doordat Tomomatsu er toch een soort verhaallijn in probeert te krijgen. Daarnaast besteed hij in deze helft wel erg veel aan het filmen van vrouwelijk naakt en softcore porno.
Jammer om dit zelfs met een film van een dusdanig korte speelduur te laten gebeuren.
Haalt het niveau van het geweldige Vampire Girl vs. Frankenstein Girl in de verste verte niet.

Waarom Tomomatsu ervoor koos om deze reeks in 3 delen op te nemen is mij een raadsel. Na een lange introductie hebben we namelijk nog maar een krap uur aan nieuw beeldmateriaal dat een direct vervolg is op de gebeurtenissen uit het tweede deel.
Hier en daar de seksscenes minder lang maken en je kan prima een film van anderhalf uur maken i.p.v. twee films van een uur.
Deze film heeft wel een wat vlotter tempo dan het voorgaande deel, maar dat maakt hem niet per definitie beter. De special fx zien er namelijk nog tergend slecht uit en de gore blijft beperkt met voor het grootste gedeelte wat suggestieve scenes met rond spetterend bloed.
We krijgen deze keer alleen wel een stuk meer rape scenes te zien waarin Tomomatsu hier en daar de absurditeit weer wat opzoekt. Zo kan een van de zombies zijn pik in vieren delen en zien we hoe een zombie hoofd een pik uit zijn mond laat groeien. Als hij nou meer de middelen had gehad om nog meer van dat soort gekkigheid erin te doen was dit nog een best vermakelijke film geworden. Nu blijft het helaas wat op het matige niveau van de voorgaande films.

Deze zit in "Hammerbox 2" samen met vier andere Hammer titels (waaronder ook Plague of the Zombies) en vanavond trok ik de box eens uit de kast om deze te bekijken.

Ik was erg benieuwd naar deze film, want The Plague of the Zombies beviel mij goed en het idee van een menselijk reptielenmonster vind ik gewoon tof.

Michael Ripper weet het weer goed te doen in de grootste rol die ik hem tot nu toe heb zien spelen. De beste man is gewoon niet weg te denken uit de Hammer films, maar hinderlijk is dit helemaal niet, want iedere keer weer zet hij een degelijke prestatie neer.

Marne Maitland doet een poging om een zelfde soort uitstraling te krijgen als christopher Lee. Hij probeert ook wel de "diep doordringende blik", maar is nergens zo overtuigend als dat Lee vaak wel is.

De rest van de cast doet het ook gewoon degelijk.

De film begint wel aardig met een aparte moord en daarna de mysterieuze sfeer rondom de moorden en de vreemde gebeurtenissen in en rond het huisje.

Helaas kakt de film in het midden een beetje in. Zoals Ruud hier boven al beschreef: er gebeurt gewoon te weinig. Daar waar een The Plague of the Zombies wel de aandach erbij wist te houden, weet The Reptile dit niet te doen.

Ook het einde is wat aan de langdradige kant en helaas wordt het monster wel heel erg onderbelicht. Misschien deden ze dat juist omdat ze dachten dat het anders te nep zou worden, maar ik vind het jammer. Het monster zag er nog best leuk uit, ondanks dat je direct kon zien dat het om een masker ging. Ik vind dat er voor een film die "The Reptile" heet wel erg weinig reptiel voorbij komt, dat had van mij best anders mogen zijn.

De film is wel aardig, maar zeker niet geweldig te noemen. Een film die nog wel goed te pruimen is voor de echte Hammer liefhebbers. Voor het overige volk is dit geen geschikte film om mee te beginnen als je aan het Hamer oeuvre wilt beginnen.

Wat een geweldige spaghetti is dit zeg!

Lee Van Cleef speelt een soort bounty hunter die denkt op een nobele missie gestuurd te worden wanneer hij opdracht krijgt om de moordenaar en verkrachter van een 12-jarig meisje op te sporen.

Tomas Milian speelt de man waar hij achteraan moet en een grotere tegenpool van Cleef's personage kan je bijna niet bedenken.

Toch werkt dit duo prima. Daar waar Milian hier en daar zorgt voor een komische noot, is Cleef meer serieus en heeft hij een uitstraling van mannelijke stoerheid. Dit terwijl Milian juist meer een "softie" is.

Visueel is de film ook echt een plaatje. Vooral in de laatste 20 minuten komt dit op een geweldige wijze naar voren wanneer men een grootse klopjacht door een rietveld en door de kale heuvellanden laat gaan. Neem daar nog eens de erg sfeervolle soundtrack van Ennio Morricone bij en dan is deze spaghetti western helemaal compleet.

Jammer dat hij in Nederland niet uitgebracht is, maar gelukkig is hij bij onze oosterburen te verkrijgen.

Een aanrader voor zij die eens meer spaghetti's willen zien na Leone's klassiekers.

The Raven is eigenlijk het enigste werk van H.P. Lovecraft dat ik daadwerkelijk gelezen heb.
Ik heb alleen wel inmiddels al redelijk wat films gezien die (los) gebaseerd waren op zijn werk.
Deze film hoort zeker bij de betere van de films die ik heb gezien en overstijgt in kwaliteit Dan O'Brannon's klassieker "Return of the Living Dead".
Het acteerwerk is van een degelijk niveau. Vooral Chris Sarandon heeft een markante uitstraling die je niet gauw vergeet. John Terry en Jane Sibbett weten ook degelijk werk af te leveren.
Daarnaast zijn de special fx echt nog van een gave jaren '80 stijl. Volgens mij zag ik hier en daar wat stopmotion voorbij komen. De explosie van het huis was alleen wel wat overdreven. Daar zou Michael Bay nog om staan jubelen, maar ik vond het net iets te.
De soundtrack van Charles Band is wel overduidelijk voorzien van zijn signatuur. Niks mis mee. Het werkt wel sfeerverhogend. Vooral tijdens de scenes in de catacomben werkt het goed.
Mijn dank gaat uit naar youtube gebruiker moodz616 die deze laatst een review gaf in zijn nieuwste video. Een leuke film voor de liefhebbers van de old school horrors. Ik kan alleen maar adviseren: gaat dit zien.

Paul Naschy verzorgde deze keer zelf de regie.
Ik weet niet hoe vaak de beste man een weerwolf heeft gespeeld, maar het is in ieder geval vaak.
De meeste films schijnen niet super te zijn, maar ik vind deze nog wel redelijk te doen.
Vooral de productie is goed verzorgd met best veel aandacht voor de kostuums en settings.
Het acteer werk laat alleen wat te wensen over en de muziek is wat te over the top en prominent aanwezig om effectief te zijn.
Deze dingen zorgen ervoor dat de film wat zielloos blijft. Weinig spanning en geen sfeer. Ook de rook machines draaien hier en daar overuren, wat het net een tikje te overdreven maakt. Verder vermengt Naschy ook wel erg veel legendes en monsters bij elkaar: Bathory, Marcilla, een haast functieloze ondode en hemzelf dan nog als weerwolf.
Naschy's bedoelingen zijn goed, maar de uitwerking had beter gekund.

Een klein beetje beter en vermakelijker dan het voorgaande deel, maar nog steeds behoorlijk slecht.

De poppen mogen gelukkig wat meer in actie komen en deze momenten zien er iets leuker uit dan de spaarzame en houterige bewegingen die in het voorgaande deel te zien waren.

De "retro versies" van de poppen zien er behoorlijk tof en nog best een beetje creepy uit. Helaas word de film nergens echt serieus creepy, maar blijft het meer bij een soort actie/fantasy verhaal.

In de terugblik van Toulon krijgen we een nieuwe versie van de herkomst van de poppen voorgeschoteld. Het idee van de Egyptische magie is wel leuk verzonnen, maar de uitwerking is wat knullig. Het acteerwerk en het script is best zwak. Daarnaast zijn de decors hier en daar ook slecht in elkaar gezet. Vooral de scenes in de "trein" zien er niet zo goed uit.

Ondanks het knullige en amateuristische karakter is het wel een film die redelijk makkelijk uitkijkt. Toch zijn er meer dan voldoende andere films waar de tijd beter aan besteed kan worden.

Misschien leuk voor de liefhebbers van pulp.

Daar waar ik best kon genieten van de originele film, had ik toch hier en daar de moeite om de aandacht bij deze sequel te houden.

Misschien was het ook verkeerd van mij om ze achter elkaar te zien, want misschien dat dit er sowieso al meer toe leidde dat ik erop raakte uitgekeken, maar zelfs los daarvan is deze sequel een klein beetje... teleurstellend.

Vincent Price zet wederom een solide rol neer, maar daar waar hij in het origineel bijgestaan word door een zeer degelijk acterende Patricia Owens, moest hij het hier doen met wat castleden van een minder hoog kaliber. Niet dat er echt slecht geacteerd word, maar echt bijzonder kan het ook niet genoemd worden.

Dit kan echter ook voor een gedeelte door het script komen, want dat stelt helaas niet enorm veel voor. Het simpele misdaad verhaaltje lijkt niet goed te combineren met het hele experiment/sci-fi gebeuren.

Wat ik ook jammer vind is dat deze in zwart-wit is geschoten, want het origineel zag er veel mooier uit in kleur en ik denk dat het deze film ook goed had gedaan. Spijtig genoeg hadden ze er (waarschijnlijk om de kosten te drukken) voor gekozen om deze in zwart-wit op te nemen.

Een matige sequel op het leuke origineel.

Tjah, wat kan ik hier nog over zeggen dat al niet gezegd is. Men houd het lekker fout en de filmmakers zijn zich er maar al te bewust van dat ze lowbudget meuk op de markt brengen.

Soms wat te flauw en het doet wat aan als een (softe) Wynorski of DeCordeau.

Hier en daar door de grappen wel leuk,

maar helaas kakt de film soms ook wat in.

Leukvoor de liefhebbers van (lowbudget) 80's flicks.

Het laatste deel van de originele reeks dus lees ik hier boven en een erg verrassende afsluiter moet ik zeggen.
Yuzna koos voor een heel andere wending, er zullen vast wel liefhebbers zijn die dit niet waarderen, maar ik vind het zelf geweldig dat hij er echt zijn eigen ding van gemaakt heeft.
In de beginscene laat hij meteen zien dat hij het gore niet schuwt door een legerexperimemt met Trioxin flink mis te laten gaan. De make-up en gore fx zien er goed uit. Neem daarbij nog eens de onderlinge spanning tussen 2 kolonels over de aanpak van het experiment en de serieuze toon is gezet.
Daarna gast de aandacht naar de personages van Clarke en Edmond. Clarke komt niet overtuigend over als bad girl, maar weet dit later recht te zetten wanneer ze wat persoonlijker moet spelen in haar ondode versie. Door het degelijke spel van Edmond komt de liefdesverhouding nog best goed over. Het zorgde er bij mij in ieder geval voor dat ik nog redelijk kon meeleven met het tragische lot van dit duo.
De muziek maakt het hier en daar weer wat cheesy, maar daar kan ik de charme altijd wel van inzien.
Geen humor deze keer, maar dat heb ik helemaal niet gemist. Tot nu toe (ik heb nog niet alles van hem gezien) vind ik deze Yuzna's beste werk na zijn debuut.

Hier en daar is de film aangenaam komisch, maar sommige grappen worden iets teveel uitgemolken (de geschreven intro's). Verder is de cameo van Lemmy Kilmister (waar uiteraars ondertiteling bij moest ;D) wel geslaagd.

Over het algemeen nog een best redelijk vermakelijke Troma release. Leuk hoe ze de sfeer van het origineel moeiteloos weer op weten te pakken.

Erg sleazy werkje. Overal waar men de kans krijgt wil men vrouwelijk bloot laten zien. Hierbij als hoogtepunt een lesbische scene met de zombie dames die eindigt met een zwaard in het vrouwelijk geslachtsorgaan. We kunnen de makers echter moeilijk betichten van seksisme, want er word ook nog een penis afgebeten. Beide geslachten worden dus gemutileerd door de op wraak zinnende zombie dames.
De gore fx zien er nog best redelijk uit en de maskers van de zombies zijn ook erg tof. Het is alleen jammer dat om de moorden heen er zo weinig bijzonders gebeurd.
Hierbij moet er ook gezegd worden dat de acteer prestaties niet fantastisch zijn. Ook de personages zijn nogal plat geschreven en kunnen betiteld worden als 'het hoertje' of 'de fabrieksdirecteur'. We krijgen namelijk nul background, waardoor de personages niet meer worden dan wat ze zijn.
Ik dacht eerst te maken te hebben met een film van Jean Rollin, maar dit blijkt van (softcore) porno regisseur te komen (Pierre B. Reinhard). Weinig verrassend als je deze prent van hem ziet.

Haast op alle vlakken net wat beter dan het origineel.

Het verhaal pakt de draad precies weer op bij het moment waar de voorgaande film stopte. Voor dit nieuwe verhaal hadden de schrijvers duidelijk meer inspiratie, want het verhaal is boeiend en doordat je vrij lange tijd niet precies weet waar het op uit gaat draaien blijft het interessant om te kijken. Verder zet Cushing een solide rol neer en zijn de overige (bij)personages wat beter uitgewerkt. Het nieuwe "monster" wekt wederom eerder medelijden op dan dat hij angstaanjagend is, al moet ik zeggen dat de eerste beelden met zijn tot waanzin vertrokken gezicht nog best creepy zijn. Dit heeft echter geen blijvend effect.

Een film die het goed zal doen bij de liefhebbers van de Hammer horrors. Voor de "moderne horrorliefhebbers" zal de film waarschijnlijk wat te traag zijn.

Het schijnt dat Paramount een sequel wilde maken met een groter budget, maar dat Ulli Lommel dit weigerde, omdat hij geen film voor een grote studio wilde maken.
In plaats daarvan kwamen hij rn Pearn met deze lowbudget crap, waarbij zo'n beetje het enige positieve puntje is dat de film niet lang duurt.
Suzanna Love keert terug als de overlevende van de gebeurtenissen van de eerste film. Ze heeft zich aangesloten bij een stel makers van explotation films. De mensen raken geïnteresseerd in Lacey's verhaal en zij verteld het dan ook uitgebreid. Dit gaat voor de kijkers gepaard met flashbacks van de eerste film. Doordat ze het stukje spiegel nog heeft keert de boogeyman op een zeer oninteressante wijze terug.
Het acteerwerk was in het origineel al van niet heel hoogstaande kwaliteit, maar men heeft het voor elkaar gekregen om voor deze film een nog slechtere cast te verzamelen.
Slecht acteerwerk, een gebrek aan sfeer en een oninteressant verhaal zorgen ervoor dat dit een erg slechte film is. Er staat op youtube een beta rip, maar ik raad hem niet aan.