Opinions

The Gill Man goes King King.
Deze sequel vind ik nog wel redelijk vermakelijk. Het acteer werk is best goed te pruimen, het monster ziet er weer goed uit (ik blijf het een tof pak vinden) en er valt in het eerste en laatste deel genoeg te beleven.
Het is alleen een beetje jammer dat de film in het midden wat inzakt. Wat mij betreft wat te weinig te weinig actie en wat teveel geouwehoer in het water park en rondom de opbloeiende 'liefde' tussen de twee wetenschappers.
Op een gegeven moment zat ik echt te wachten totdat de Gill Man eindelijk de ketting zou doorbreken. Daarna, wanneer hij weer in actie mag komen, word het eigenlijk weer best entertaining en maakt hij nog de nodige slachtoffers. Van mij had hij nog wel wat bruter mogen zijn (zo spaart hij een jong meisje in het water park. Maar goed, dat is iets waar zelfs nu nog een taboe op is.
Een redelijk vervolg.

Ondanks zijn korte speelfilm weet deze film van Steve Sekely nog steeds niet te boeien. Dit was uiteraard nog ruim voor de tijd van de "Romero zombies", dus hier bestaan de zombies uit lusteloze figuren die mak naar hun "meester" luisteren. Allemaal behalve één, wanneer de gestoorde professor Alltermann zijn vrouw tot leven wekt komt hij er al snel achter dat zij een eigen wil heeft.

Nergens is deze film eng en de irritante, eentonige soundtrack voegt niet veel sfeer toe. Verder is het acteerwerk over het algemeen wat stijf en is het "hoogtepunt" de over-the-top zwarte butler van de professor. Afijn, er zijn meer dan genoeg films waar de tijd beter aan besteed is...

Naast de Home Alone films was dit ook zo'n Macaulay Culkin film die ik in mijn kinderjaren veel zag.
Minder memorabele humor dan in de genoemde films, vooral omdat in die films het kat- en muisspel altijd zo vermakelijk was om te kijken.
Verder is het gegeven van een slechte adviseur/zakenman die uit is op het geld van de jonge jongen een beetje cliché.
De film speelt wel leuk in op de fantasie van (Amerikaanse) kinderen over wat je zou kunnen doen als je zoveel geld had. Voorbeelden hiervan zijn de rolldercoaster in de tuin, de eigen McDonald's, de helikopter en de squads.
Minder memorabel en classic dan de Home Alone films, maar nog steeds wel een vermakelijke familiefilm die tegenwoordig nog steeds wel de moeite van het (her)bekijken waard zou zijn.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik Richard Pryor enkel kende van zijn film carrière. Daarom vond ik het best interessant om te zien hoe hij ontdekt werd en voor die tijd gewaagde dingen deed (vooral voor een "African American"). Dit gedeelte van de docu is nog best grappig. Vooral wanneer je dingen voorbij hoort komen als Pryor die zottigheden uithaalt in een hotel in Las Vegas.
Het gedeelte daarna gaat vooral over de ups en downs van zijn film carrière. Wat duidelijk naar voren komt is dat Pryor (waarschijnlijk door de druk van de roem) zichzelf de afgrond in werkte door o.a. drugsverslaving en het hebben van vele relaties/vrouwen.
Als laatste komt het meest tragische gedeelte uit zijn leven: het moment vanaf dat hij zichzelf in brand stak en later ook nog eens ten onder ging aan MS. Zeer tragisch einde voor deze unieke en aan de hand van deze docu diep in zijn hart sympathieke man.

Tjah, het verhaal hebben we al wel vaker voorbij zien komen in animaties, maar toch slagen de makers er in om hier en daar hun eigen draai eraan te geven. Zo weten ze goed gebruik te maken van de setting en gaan ze lekker over-the-top tijdens de carnavalsparade.

Apart genoeg dacht ik tijdens het kijken van de film dat Blu ingesproken werd door de vooral van That '70s Show bekende acteur Topher Grace, maar het bleek dus Jesse Eisenberg te zijn geweest. Hij doet het wel leuk en geeft het personage wel een markant stemgeluid. Ik lees in de berichten hierboven dat sommigen wat moeite hadden met een aantal van de stemmen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik me aan geen enkele stem echt gestoord heb. Goed, Anne Hathaway doet het misschien op een weinig bijzondere wijze, maar slecht kan ik haar niet vinden.

Voor mij is de muziek wel een klein puntje van kritiek, want een aantal van de nummers vond ik persoonlijk niet helemaal bij de stijl van de film passen. Ook hier zal ieder echter wel zijn eigen mening over hebben, maar dit is hoe ik erover denk.

Nergens weet de film boven de gemiddelde kwaliteit van de hedendaagse animatiefilm uit te stijgen, maar vermakelijk is hij wel. Goed genoeg voor 3 knaken.

De tweede film van regisseur Christopher Lewis die ik bekeken heb en ik moet eerlijk toegeven dat ik hem best vond meevallen. Ja, aan het camerawerk is soms duidelijk te zien dat dit een SOV film is. Soms zijn er close-ups die net iets té close zijn en in de laatste helft van de film zijn sommige scenes erg donker.

Dit zie je alleen soms ook bij andere horrorfilms uit deze periode die geen SOV's waren, dus dat verraste me ook niet echt.

Het acteerwerk is nog best redelijk. Tom Schreier is best te doen in zijn hoofdrol. Verder komt er nog een lekker fout typetje voorbij in de vorm van Steve (gespeeld door Wade Tower). Steve is één van de studenten van Schreier's personage die in zijn vrije tijd graag horrorfilms kijkt en zo af en toe zijn docent (telefonisch) stalkt.

Het verhaal doet mij wat denken aan "Bridge Through Time". In die film had de geest van Jack the Ripper zich namelijk gekoppeld aan een brokstuk van de London Bridge. In deze film is het echter zijn ring waar zijn geest in lijkt voort te leven. Deze ring zorgt er uiteindelijk voor dat de docent in Jack the Ripper verandert (gespeeld door Tom Savini). Savini leek duidelijk plezier te hebben in zijn rol en zet een redelijk fout personage neer.

Rod Slane verzorgde wederom de muziek en heeft deze keer een wat professioneler klinkende score gemaakt die ik nog best tof en sfeervol vind. Verder zijn de gore effecten ook van een degelijke kwaliteit. Hier kunnen hedendaagse lowbudget horrors nog wat van leren.

De film heeft alleen ook zijn minder sterke kanten. Soms dus het eerder genoemde camerawerk, maar ook de duur van de film speelt parten. Er gebeurd nog redelijk wat en er zijn nog aardig wat wisselingen in sets, waardoor de aandacht er wel bij blijft. In het midden van de film zit er echter een behoorlijk lang stuk waarin er wat minder gebeurd en dat haalt toch de tempo wat uit de film.

Over het algemeen vond ik "The Ripper" nog een best redelijke film, maar ik zou er toch geen tientje voor over hebben.

Dit is zeker de meest... psychedelische film die ik in tijden heb gezien.
Het verhaal is erg warrig en gaat een beetje van de hak op de tak. Men wisselt wat af tussen gebeurtenissen uit het verleden en gebeurtenissen in het heden. De rode draad zou hekserij/satanisme moeten zijn, wat terug te zien is in de rituelen die door de film heen vertoond worden. Daarnaast zijn maagden weer de pineut, aangezien iemand het hart en de ogen van maagden nodig heeft om iemand tot leven te wekken.
Verder zijn er verrassend veel shots van de (tweeling)broer van Donald Pleasance die ofwel krankzinnig lacht of iets krankzinnigs doet.
Neem daar nog eens bij dat de vrouwen vaker met ontbloot bovenlichaam te zien zijn dan met kleding aan. En dan ook nog een grote dosis aan psychedelische muziek en nog redelijk sfeervolle shots van riten. Dit alles zorgt ervoor dat deze film toch nog behoorlijk vermakelijk blijft. Hij weet ondanks alle krankzinnigheid niet de volle speelduur de aandacht erbij te houden.
Liefhebbers van sexploitation zullen hier vast met volle teugen van kunnen genieten.

Ik kom niet verder dan redelijk.

Het is voornamelijk Tom Green die hier en daar voor de gekkigheid moet zorgen. De overige personages zijn behoorlijk standaard uitgewerkt. Verder is het dan ook een weinig verassende film. Ik vind de vergelijking met American Pie nogal vergezocht, want ondanks dat Sean William Scott hieraan meedoet is de stijl van de film toch wel behoorlijk anders.

Eurotrip vind ik persoonlijk een stuk geslaagder dan deze brol.

Het enige pluspunt in deze film was met name het hoofd van Robert. Die vind ik namelijk bijzonder creepy en haast effectiever dan de filmversie van de Annabelle pop.

Verder kampt de film helaas met flink wat lowbudget problemen. Zo lijkt het camerawerk hier en daar wel op dat van een SOV film. Daarnaast zijn de acteerprestaties ook niet goed te noemen. De fx en de moorden doen wat denken aan Child's Play. Dit is iets waar de film wel mee te kampen heeft. De meeste gebeurtenissen zijn al vaker gebruikt.

Daarnaast heeft de pianorijke soundtrack ook niet het gewenste effect, want het werkt nergens spanning-/sfeerverhogend. Ook de beperkte setting werkt in dit geval niet verbeterend.

Wat mij betreft een lowbudget UK horror die men makkelijk links kan laten liggen.

Inmiddels alweer de vierde film van deze regisseur die ik bekeek en ik moet zeggen dat ik er wederom van genoten heb. De humor is heerlijk fout en uniek, want zeg nou zelf: welke film heeft nou een combinatie van moordende robot geisha's, robotgebouwen, zure moedermelk en een aas zwaardgevecht? Ik ken er geen een. Compleet gestoord? Ja, best wel en ook enorm fout, maar dat zijn nou juist de ingrediënten waardoor ik deze vorm van Japanse cinema door de jaren heen ben gaan waarderen.
De aantrekkelijke Asami weet de show te stelen in deze gestoorde, goedkoop gemaakte actie/komedie. Een film die waarschijnlijk enkel de liefhebbers van slechte cinema kunnen waarderen.

Na herziening blijft de 3,5* fier overeind staan. Best apart dat de man na het sleazy, veel Europeser aandoende 'Flesh + Blood' met dit op de proppen wist te komen.
De film is een op en top Amerikaans aandoende actiefilm die hier en daar best rauw uit de hoek weet te komen. Zo is de beschieting door 'die andere robot' en het afschot van Murphy beiden best hard in beeld gebracht.
Verder weet Verhoeven hier en daar toch zij stempel erop te drukken. Zo verbaasde het me niets dat in de eerste minuten er al een paar blote borsten te zien zijn, want zo smeerpijp is hij wel.
De film is niet perfect. Zo had ik zelf liever Ray Wise in de rol van Smith gezien en andersom, maar dat komt meer omdat ik de laatstgenoemde moeilijk los kan zien van zijn rol in 'That 70's Show'. Tevens had ik de typerende main theme wel wat vaker willen horen, maar dat is meer persoonlijke voorkeur.
Het blijft gewoon een vermakelijke actieflick.

Weinig vernieuwende sequel, maar vermakelijk genoeg voor een voldoende.
Het enige unieke aan deze film is het grootse gebruik van jonge kinderen als bad guys. Ik heb dit nog nooit op een dusdanige schaal gezien als in deze film.
Met uitzondering van dit is het helaas wat minder memorabel dan de originele flick.

Dekker's horrors vond ik nog wel genietbaar. De overgang naar RoboCop actie is dan ook relatief groot.
Het lijkt wel of de man niet precies wist wat hij moest maken. Zo komt het hele drama aspect rondom de mensen die uit hun huis worden gezet of vermoord worden niet over. Daarnaast komt de actie ook een stuk minder hard over en dat is jammer, want er komt nog redelijk wat actie in voor.
Ook het einde met de zeer overdreven explosie is me net wat te cheesy.

Jon-Mikl Thor heeft door de jaren heen bewezen dat hij van vele markten thuis is (zanger, muzikant, acteur, bodybuilding kampioen, screenwriter). Hij schreef het verhaal voor het lekker foute Rock 'N Roll Nightmare, waarin hijzelf een Oscarwaardige acteerprestatie neerzet als John Triton, leadzanger van "The Tritonz".

Fout? Jazeker en daarom juist nog best tof. De acteerprestaties van de cast zijn uiteraard niet geweldig, maar sommige (stereo)typetjes wisten nog wel vermakelijk te zijn. De soundtrack bestaat bijna voornamelijk uit jaren '80 rock/heavy metal. Die Thor kon inderdaad nog best aardig zingen. Een gemiddelde (schreeuwerige) rock/metal zanger die prima in het tijdsbeeld van toen past.

Het verhaal is natuurlijk flinterdun: een stel rockers en aanhang die in een oefenruimte worden bezeten en/of afgemaakt door demonen.

Het "gevecht" tussen Thor en een demon op het einde is al helemaal een hoogtepunt.

Wederom een prachtig voorbeeld van "so bad it's good".

Ondanks het op eerste ogen vermakelijke plot is dit toch nog een best lastige zit.

De film begint nog wel redelijk met een aantal scenes waarin men ook nog wat sfeer probeert te creëren. De muziek is nog best tof (misschien wel het tofste van de film), maar dan... komen er wel een aantal erg amateuristische moorden voorbij en slaan ze wel op een erg opvallende en amateuristische manier om naar "2 jaar verder".

Daarna volgt het "verhaal" waarin de ene slechte acteur na de andere voorbij komt. Ook het script is wel erg zwak te noemen. De moordenaar is meer irritant dan beangstigend en eigenlijk bevat het middenstuk helemaal niks bijzonders.

Het einde met het "optreden" (wederom wat zwak knipwerk wanneer ze het publiek in beeld laten komen), is eigenlijk nog best vermakelijk. De jaren '80 sfeer komt hier het beste tot zijn recht en tijdens dit stuk storen de slechte acteerprestaties eigenlijk het minste.

Er zijn meer vergelijkbare films gemaakt in de jaren '80 over krankzinnige of demonische rock muzikanten en van de films uit dit "subgenre" die ik gezien heb vind ik dit toch wel de minste.

Voor de liefhebbers raad ik dan meer "Trick or Treat" uit 1986 en "Black Roses" uit 1988 aan. Beiden vond ik vermakelijker dan deze prent.

Ik kan hier gewoon van blijven genieten.

De Rocky films hebben een haast nostalgische waarde gekregen. Deze film geeft op een leuke wijze weer hoe de (Amerikaanse) samenleving anno 1982 was en hoe men tegen het boksen aan keek.

Stallone blijft geweldig in deze rol en ook vijand Mr. T heeft wel een sterke uitstraling. Mooi om deze twee "legenden" het tegen elkaar op te zien nemen.

Verder probeert men het Rocky personage wat meer diepgang te geven en slagen ze hier nog best goed in ook. Prima film voor een avondje luchtig vermaak.

Naar mijn mening zo'n beetje de minste van de serie en dat komt voornamelijk door de aanwezigheid van Dolph Lundgren. Ik ben gewoon nooit zo'n liefhebber van hem geweest. Daar waar ik andere vechtersbazen als Stallone of Schwarzenegger van tijd tot tijd nog wel kan waarderen ben ik gewoon nooit zo'n fan geweest van Lundgren. Dit omdat hij naar mijn mening vaak net iets té houterig overkomt.

Verder bevat deze film weer alle elementen om als liefhebber van de franchise van te kunnen genieten.

Leuke film die tegen het einde wel wat cliché word, maar dat mag de algehele pret niet drukken.

Gewoon een lekker luchtige komedie met best aardig acteerwerk en leuke grappen.

Erg tof om Ken Jeong (o.a. The Hangover films en de Community serie) hierin te zien. Scott is ook wel aardig, ook al is de rol een iets mindere herhaling van wat hij bij American Pie deed.

Christopher Mintz-Plasse heeft deze rol ook al vaker gespeeld, maar hij blijft het gewoon leuk doen. Ook blijft hij er overtuigend jong uitzien ondanks dat hij inmiddels 24 is.

Thompson weet de show te stelen als het grofgebekte jongetje met hier en daar best geniale grappen en opmerkingen.

Geen hoogvlieger in het genre, maar gewoon een leuke en vermakelijke film om eens te kijken op een luie avond.

Bava heeft van deze erg door Psycho geïnspireerde film nog een best aardig visueel spektakel kunnen maken. Vooral door de beelden van de man en de sfeervolle, psychedelische soundtrack is dit nog een best toffe film. Forsyth zet het personage niet echt op een memorabele wijze neer en de rest van de cast bevat ook geen hoogvliegers. De dames lijken soms meer gekozen te zijn vanwege hun schoonheid in plaats vanwege hun acteerprestaties.

Afijn, dit is een nog best genietbare Bava.

Een redelijk vermakelijke "slasher" waarbij je als kijker al snel in de gaten hebt hoe "de vork in de steel zit". Het acteerwerk is van gemiddeld niveau en de make-up fx zien er lekker rauw uit. Vooral dat kan ik wel waarderen. Daarnaast zijn de uitgestrekte Scandinavische bossen een ideale plek om een prent als deze op te nemen.
Na verloop van tijd wel wat voorspellend, al had ik nog verwacht dat de final girl door die vrouw in de auto vermoord zou worden. Had wel bij de rauwheid van de film gepast, maar men laat dit laatste in het midden.
Kijkt wel lekker vlot weg, maar weet verder ook niets nieuws te bieden.

Persoonlijk vind ik deze film net iets vermakelijker dan de originele Leprechaun film. Dit puur vanwege het feit dat hier veel meer in gebeurd, waardoor het kijkplezier een stuk groter is. Rumpelstiltslkin weet hier en daar een aantal rake one-liners te geven en ook de make-up zorgt voor een degelijk voorkomen.
Het lijkt wel of men zijn gelaatstrekken later wat gebruikt heeft voor de Gringott goblins uit de Harry Potter films, maar de gelijkenissen zullen wel toeval zijn.
Afijn, het acteerwerk is uiteraard niet geweldig, maar dat kan men van te voren bij een dergelijke film wel verwachten. De moeder is niet echt overtuigend, maar haar kameraad de mannelijke tv-host weet hier en daar nog wel leuk uit de hoek te komen.
Grappig trouwens hoe rap en gemakkelijk het veertiende/vijftiende eeuwse (Europese) creatuur zich zo gemakkelijk aanpast aan de V.S. van de twintigste eeuw. Vooral frappant dat hij erg goed met een truck kan rijden. Zulke dingen maken de film eigenlijk alleen maar leuker en zorgen ervoor dat de film een vlotte kijkervaring blijft (letterlijk hier en daar ).
Geinig voor een keertje. Leuk voor degenen die Jones' z'n voorgaande film ook wel kunnen waarderen.

Een obscure Stephen King verfilming. Op grappige wijze word er een beetje de draak gestoken met de angst die in de V.S. in de jaren '80 echt heerste: dat de V.S. in de toekomst een dictatuur zou ontstaan. De maatschappelijke boodschap die King vaak in zijn boeken verwerkt lijkt hier vervangen te zijn door over the top actie en foute one-liners. De pakjes en de op en top Amerikaanse uitstraling zijn allemaal lekker fout en dat maakt de film juist zo vermakelijk. Arnie doet weer op degelijke wijze waar hij goed in is. De "belagers" vielen dan wel wat tegen. Zo werd er wel erg vlug afgerekend met de Aziaat en sloeg die "Dynamo" werkelijk nergens op. Nu houd ik meestal wel van wat foute cinema, maar zelfs ik heb grenzen. Al met al een geinige B-film die goed genoeg is voor een avondje hersenloos vermaak.

Van dit soort prenten kan ik toch wel erg genieten van tijd tot tijd.

Op een campus vol zondige tieners, dunt een maniak met een bijl het vrouwenvolk onder de studenten langzaam maar zeker uit. Een schrijfster voor de schoolkrant besluit om verder te onderzoeken wat er met deze mysterieus verdwenen dames is gebeurd.

Rush Week is een slasher die compleet volgens het boekje te werk gaat. De moordenaar is in een donkere mantel gekleed en draagt een wit masker. Daarnaast gebruikt hij een grote bijl om zich te ontdoen van de slachtoffers.

Tot op het einde is er nagenoeg geen gore te zien, maar dat zal waarschijnlijk wat aan het budget gelegen hebben. Daarnaast begonnen die late slashers toch al wat tammer te worden door de status die deze film toen verkregen hadden.

De cast is behoorlijk amateuristisch te noemen, maar dat zorgt hier en daar voor een aantal leuke houterige dialogen en een aantal foute one-liners. Daarnaast is het best grappig om Gregg Allman (van de Allman Brothers) eens in een rol te zien. Zijn rol als een hippie die de leiding heeft over de studentenkrant is lekker over the top.

Als toef op de slagroomtaart is er natuurlijk ook een door synths aangedreven soundtrack aanwezig om een poging te doen tot het creëeren van sfeer.

Deze film is een typisch voorbeeld van "zo slecht dat het weer leuk word" en is nog een best leuke zit voor de doorgewinterde slasher liefhebber.

Er zijn veel van dit soort films in de jaren '50 gemaakt en misschien was deze niet de beste keuze om mee te beginnen.
Het duurt namelijk voor zo'n korte film nog behoorlijk lang voor we het monster te zien krijgen. Als we hem dan te zien krijgen zijn de actiemomenten ook nog eens schaars en werkt het King Kong achtige gedrag niet.
Verder is het acteer werk ook niet om over naar huis te schrijven. Barbara Wilson kreeg de opdracht om zo hysterisch mogelijk te gillen zodra ze het monster in haar vizier kreeg.
Er zijn hopelijk ook nog wel wat jaren '50 B-scifi/horrorfilms die wel vermakelijk zijn, want deze was het duidelijk niet.