Opinions

Nou, als je die verschrikkingen van Jesus Franco uit eind jaren '60 hebt gezien dan vind je deze prachtig. Er gebeurd in deze film meer dan in Franco's beide films bij elkaar.
Ik vind deze nog best vermakelijk. De actie scenes zien er wat houterig uit, al moet ik zeggen dat ik die autoachtervolging toch wel erg tof eruit vond zien. Ook grappig hoe iedereen zo uitdrukkingsloos blijft kijken terwijl ze vol gas een bocht nemen.
Verder is deze film vooral heerlijk Brits. Klassieke Britse auto's en een voor het grootste gedeelte uit Britten bestaande cast. De make-up mensen hadden er helaas wel weinig moeite in gestoken om Christopher Lee Aziatisch eruit te laten zien, want enkel een plaksnor en een gewaad maakt iemand niet direct Aziatisch. Vanuit een ander perspectief bekeken moet ik wel zeggen dat het er wel lekker cheesy van word.
Voor tegenwoordige begrippen best gedateerd, maar soms vind ik dat ook wel een bepaalde charme hebben. Een film die best makkelijk uit te zitten is, zeker als je liefhebber bent van Lee.

Ik was ook erg aangenaam verrast door deze film. Dit is zowaar de eerste Franco met een logische opbouw. Ik heb de orignele Vincent Price films (nog) niet gezien, maar deze remake was zeker niet verkeerd.

Helmut Berger speelt een dokter die geplaagd word door schuldgevoelens om de verminking van een jonge vrouw. Samen met dokter Orloff besluit hij om via een nieuwe behandelingsmethode een soort "gezichtstransplantatie" uit te voeren.

Howard Vernon speelt in deze film Orloff. Hij doet het best goed als de ex-Nazi dokter, al zullen we hem maar niet proberen te vergelijken met Price. Hij had de rol trouwens al eerder vertolkt in Dr. Orloff and the Invisible Man uit 1971. Verder doet Brigitte Lahaie (bij mij bekend van Jeaon Rollin's Fascination) een behoorlijk sterke ondersteunende bijrol en weet zij hier en daar voor wat spanning te zorgen.

Verder was ik erg verrast om Telly Savalas (bekend van zijn rollen in films als The Dirty Dozen, Kelly;s Heroes en In Her Majesty's Secret Service) voorbij te zien komen in de rol van een bezorgde vader van één van de verdwenen dames.

De film weet hier en daar indruk te maken met nog best goede gore effecten. Verder is er zo nu en dan sfeervolle muziek te horen. Zo komt er regelmatig een sfeervol jaren '80 popliedje voorbij (als iemand weet van wie dat liedje is, laat het mij dan weten aub), aangevuld met een aardige score.

Ik denk dat het niet kennen van het origineel deze keer een positief effect heeft gehad, maar ik vind dit duidelijk Franco's beste film die ik tot op heden gezien heb.

Gisteravond eindelijk eens deze kunnen bekijken en hij viel me licht tegen. De picture quality van de Nederlandse DVD is echt bedroevend slecht en is vooral erg donker
Vooral het hoofdpersonage Eric (Dennis Christopher) vond ik erg slecht. Hij word neergezet als een onsympathiek persoon die in zijn eigen (film)wereld lijkt te leven. Een personage waarbij het mij gewoon niet lukte om bij mee te leven. Het leefde net een klein beetje op toen men erachter kwam dat zijn tante eigenlijk zijn moeder was.
De filmreferenties zijn hier en daar wel tof. Al was het wel even onduidelijk van welke Dracula hij het meest hield. Hij quote volgens mij Bela Lugosi tijdens de moord en je ziet ook een foto van hem aan Eric's spiegel, maar tijdens de moord gebruiken ze fragmenten uit de Hammer Dracula en Eric draagt later nog een Nosferatu t-shirt.
Dennis Christopher wist me dus niet te overtuigen (vooral niet als hij zijn tenenkrommende 'kwaadaardige lach' deed) en de rest van de cast deed het ook niet noemenswaardig goed.
Een film die volgens velen onder het slashergenre zou horen, maar ik vind dit geen slasher. Het is haast bijna een soort drama die een stuk beter uit de verf was gekomen met een beter overkomende Eric.

Na alle slechte verhalen was ik echt met nul verwachtingen aan deze film begonnen en ik moet toegeven dat ik hem nog best vond meevallen.
Julian Sands speelt wel op een toffe, glibberige wijze "het spook" en weet zelfs hier en daar een klein beetje griezelig over te komen. Zeker in een aantal beklemmende scenes in het ondergrondse gewelf van het theater.
Daarnaast zijn er een aantal scenes die verrassend bloederig zijn en soms is er zelfs wat nasty gore en geweld te zien. Stiekem iets dat je als kijker van Argento had kunnen verwachten, maar ik vond het erg verrassend dat hij het in dit concept ook toepaste. Het oorspronkelijke verhaal leent zich er namelijk niet echt voor en mede hierdoor drukt Argento op gepaste wijze zijn stempel op het welbekende verhaal.
Ook weet Asia wel een aardige rol neer te zetten. Het personage van Andrea Di Stefano voelt soms wel wat misplaatst aan. Vooral zijn switch van gluiperd naar redder in nood is wat vreemd en zorgt in het midden van de film voor wat ongemakkelijke momenten waar ik als kijker niet echt goed wist wat ik ermee moest.
Mede door dit soort dingen is het dan ook zeker geen topper, maar echt een verschrikkelijke film kan ik het ook niet noemen. Net niet goed genoeg voor een voldoende als je het mij vraagt en daarom 2,5*.

Pff, veruit het slechtste wat ik tot nu toe van hem gezien heb.
Het slechte acteerwerk is wederom kenmerkend, maar helaas doet het verhaal deze film helemaal de das om.
Bij het lezen van het plot dacht ik nog dat dit een nazisploitation zou gaan worden van Fulci, maar niets is minder waar. Op de bizarre seksuele beelden in het begin na komt er maar weinig voorbij dat bij dit subgenre hoort.
Verder komt de sfeer van isolement dat een dergelijke setting toch teweeg zou moeten brengen niet over. Daarnaast is de muziek soms ook niet te harden. Een zwoel saxofoontje waardoor je de indruk krijgt dat je naar een slechte pornofilm aan het kijken bent.
Op de door Wendy al benoemde scene na valt hier bijzonder weinig aan te beleven. Een Fulci die de liefhebbers wat mij betreft met een gerust hart over kunnen slaan.

Misschien wel de beste film van dit jaar.

Visueel gezien een prachtige film. De special fx zijn echt van hoogstaande kwaliteit en ook knap geacteerd van de cast, zeker gezien een groot gedeelte van de film voor green screens opgenomen(?) was. Eddie Redmayne speelt een overtuigende hoofdrol en verder is het wel interessant om Colin Farrell eens in een ander soort film te zien spelen dan dat we van hem gewend zijn.

Neem daar nog eens de aandoenlijke rol van Dan Fogler bij en je hebt al een interessante cast. Verder stond ik er versteld van hoe weldoordacht dit verhaal was en zijn de vaak subtiele verwijzingen naar de HP verhalen wel geinig erin verwerkt.

Ik twijfelde van te voren, maar ben positief verrast door deze film.

Als liefhebber van het subgenre moest ik deze "Fatal Games" uiteraard een kans geven en ik werd blij verrast.

De film is erg duidelijk low budget, maar de maker heeft zijn best gedaan om de film meer te doen lijken dan wat het is. Zo zijn er bijvoorbeeld een aantal scenes waarbij er op de achtergrond een groot publiek lijkt te juichen, terwijl er daadwerkelijk maar een aantal mensen staan.

Verder lijkt de cast hun best te doen wie het meeste aan overacting kan doen. Het ene foute en houterige gesprek volgt de ander in een hoog tempo op. Dit alleen al zorgt voor genoeg vermaak voor de liefhebbers van foute B-horrorflicks uit de 80's.

"Fatal Games" is de zoveelste slasher met veel sport erin verweven (zie o.a. Graduation Day, Death Spa of Killer Workout), maar weet hier en daar toch te vermaken. De hele setting ademt gewoon de sfeer van de jaren '80 in de V.S., iets wat veel liefhebbers zullen waarderen.

Hier en daar steekt er ook nog een grappig subplotje, zoals het experimentele programma van de jeugd, de kop op.

Verder word de film opgeleukt door een repititief synth deuntje die werkelijk zo fout en goedkoop klinkt dat de scenes eerder een lach opwekken dan dat het ergens eng word.

Men had echter wel wat meer werk mogen maken van de moordenaar, want een persoon in een regenjas doet het hem voor mij gewoon niet. Ook het moordwapen, een werpspeer, is niet bepaald origineel gevonden en de moorden zijn dan ook wat eentonig van aard.

Een film die waarschijnlijk enkel genietbaar is voor de echte slasherliefhebbers.

Een behoorlijk spanningsloze slasher die hier en daar nog wel origineel is, maar mede door het slechte acteerwerk niet goed uit de verf komt.
Als geoefende slasherkijker heb je al best snel een vermoeden wie de moordenaar gaat zijn. De oorzaak voor zijn daden is dan wel best origineel. Ook zijn een aantal van de moorden best origineel, vooral de gipsmoord.
De film heeft alleen een aantal dingen waardoor hij als slasher/horrorfilm niet echt serieus genomen kan worden. Zo kakt de film in de eerste helft in door een nogal uitgerekte opbloeiende romance tussen Jef en Lisa. Het klinkt bijna als een soapserie, maar zo is het in de praktijk ook wel wat.
Daarnaast vinden ze het nodig om bijna iedere keer wanneer een cartoons liefhebbende vriend van Jef in beeld komt een flauw, fout geluidje te laten horen. Een soort ploink die je ook weleens hoorde in Mario-achtige games of Looney Toons cartoons. Bedoeld als grap waarschijnlijk, maar gewoonweg niet grappig.
Verder ligt het blote tietengehalte erg hoog. Niet dat ik dit erg vind, maar volgens mij is zo'n beetje iedere vrouw in deze film een keer topless te zien. Een beetje overdreven als je het mij vraagt, maar misschien wel tof voor de nudity liefhebbers in ons midden.
Typisch zo'n lowbudget slasher die enkel gemaakt is om mee te liften op het succes dat dergelijke genrefilms in die tijd hadden.

Het plot is inderdaad behoorlijk cliché, maar duidelijk zo bedoeld en met opzet gedaan.
Mark Pavia brengt met deze film een ode aan de (jaren '80) slashers en dat is werkelijk aan bijna ieder detail terug te zien. Als liefhebber van dergelijke genre films vind ik het prachtig om te zien, maar het is tegelijkertijd ook de valkuil. Mensen die geen doorgewinterde liefhebbers zijn zullen deze film dan ook snel bestempelen als saai. Hell, zelfs ikzelf zie in dat de film dat op bepaalde momenten ook is, maar ik geniet gewoon om al die elementen terug te zien die mij zo'n fan van dit subgenre maakte.
Goed, ik begin er iets teveel een loop van te maken, dus laat ik nu maar inhoudelijk op de film in gaan.
Ondanks dat de film in de auto ongeluk scenes weinig verassingen kent, slaagt Pavia er toch in om een suspensevolle dialoog vast te leggen tussen 'final girl' Hilary (Makenzie Vega) en de naamloze 'eerste verdachte' (Bill Sage). Wat wel al gelijk opvalt is dat Vega wat overdrijft in haar spel. In deze specifieke scene nog niet storend, maar later in de film doet het wel wat afbreuk aan de sfeer en geloofwaardigheid. Daarnaast valt in de eerste minuten de soundtrack in positieve zin op. De door synths gedreven score van 'Nightrunner' doet denken aan de hoogtijdagen van John Carpenter en draagt in meerdere scenes bij aan de spanning en de sfeer.
De hoofdlocatie (het huis waarin Hilary achtergelaten word door haar ouders) is sterk gekozen, want meerdere malen komt het isolerende, haast claustrofobische van deze locatie goed naar boven.
De geïsoleerdheid van de omgeving komt nog eens extra goed tot zijn recht, want naast Hilary en de moordenaar komen er maar 3 andere personages voorbij in de periode dat Hilary 'alleen' thuis is. De platte personages dient uiteraard enkel als het slachtvee van de moordenaar. Hierin ontbreken toch wel een aantal dingen. Zo is de keuze van de moordwapens weinig origineel (een mes, een auto en de blote hand), daarnaast vind ik dat er met een dergelijke lage bodycount toch wel een aantal memorabele (gore fx) moorden tussen moeten zitten. Helaas stelt Pavia de kijker hierin tamelijk teleur. Jammer, want ik vind dit toch wel een belangrijk aspect van het slasher genre.
Nu word het echt nog een stukje persoonlijke smaak, want ik vind zelf de keuze van het masker ook een beetje teleurstellend. Naar mijn mening heeft dit exemplaar geen potentie om uit te groeien tot een iconisch beeld.
Door deze missers en het feit dat het hier om een haast letterlijke ode gaat denk ik niet dat deze film een groot succes gaat worden. Ik zie hier geen nieuwe 'slasher franchise' uit groeien.
Persoonlijk vind ik dit ook geen ramp, want ik denk ook dat dit meer een film is voor de fijnproevers.
Het is gewoon een heerlijke throwback en mij heeft het zeker weten te vermaken, maar voor velen zal de film waarschijnlijk iets te cliché zijn.

Als docu niet geslaagd, als concertenregistratie wel.

Ik vond de interviews bar weinig toevoegen aan de beelden en geluiden die we te zien krijgen.

Verder vielen de registraties wel in positieve zin op. Zo is de opnamekwaliteit best goed. Daarnaast mogen de performances, met name die van Joplin, er zeker zijn.

Geinig voor een keertje, maar naar mijn mening geen 'must'.

Een erg vermakelijke throwback waarin op leuke en komische wijze de spot word gedreven met de cliche's. Adam DeVine is lekker over-the-top als Duncan "the jock". Verder weet Malin Åkerman er zoals altijd stralend uit te zien en zet ze ook wel een degelijke dubbelrol neer. Met Taissa Farmiga was ik nog niet bekend, daar ik series als "American Horror Story" en "Wicked City" niet volg, maar ook zij zet wel een aardig personage neer.

Verder duidelijk met veel plezier gemaakt en de odes zijn erg leuk. Voor de soundtrack kunnen ze misschien nog problemen krijgen i.v.m. plagiaat, maar ik kon het zeker wel waarderen.

Verder krijgen we van de wat minder intelligente personages nog een aantal leuke zinnen te horen, zoals: "I love legends. Loch Ness, Bigfoot, Bon Jovi." (jazeker)

Als liefhebber van jaren '80 slashers vind ik deze throwback prima te verteren. Een van de vermakelijkste horror(komedies) van dit jaar die ik tot noch toe gezien heb.

Een erg matige slasher die oogt als een goedkope Friday the 13th rip-off.

De begin sequentie lijk in ieder geval zo uit bovengenoemde film te komen.

De cast doet het nog wel redelijk en is vergelijkbaar met casts uit andere slashers van die periode.

De transfer op de DVD is dan weer erg slecht. Men lijkt zo de VHS versie overgenomen te hebben zonder ook maar iets hun best gedaan te hebben om de kwaliteit wat op te poetsen.

Volgens mij is deze in de VS op blu-ray te verkrijgen en ik ben dan ook best nieuwsgierig naar de kwaliteit van die versie.

Afijn, The Final Terror is een slasher die in mijn ogen weinig te bieden heeft. Zeker in vergelijking tot andere tijdgenoten. Er zijn andere flink wat betere genregenoten die meer de moeite waard zijn.

Een beste actiefilm waarin Stallone zijn kunnen als actieheld laat zien. Hij heeft ook de perfecte kop voor een doorleefde Vietnam vet. Degelijk acteerwerk en voldoende actie zorgen ervoor dat de tijd omvliegt met deze eerste Rambo. Ik zeg op naar deel twee!

Een redelijke oorlogsfilm van Eastwood die een groot accent legt op het drama. Vooral de eerste helft is wel erg gericht op het vlagheffen. Daarna word het wel wat interessanter door het verhaal van de mannen na de oorlog.
De verhaallijn is wat dun voor een film van 2 uur, waardoor sommige stukken helaas wat saai overkomen. Verder is dit nog een best redelijke film met degelijk acteerwerk.

Nog best aardig voor een eigen productie.
Helaas zorgt het matige acteerwerk ervoor dat de film hier en daar wat inzakt.
Dergelijke momenten waarin Walker een poging lijkt te doen om meer diepgang in de personages te brengen zijn bijna slaapverwekkend.
Jammer, want de scene met de spotlight en de jongedame met het mes in de rug is dan weer mooi gefilmd en best sfeervol. Hetzelfde kan gezegd worden over het hele zwart-witte stuk waarin de moordenaar nog best griezelig overkomt.
Dergelijke scenes zijn dan weer best sterk en zorgen er toch voor dat je blijft kijken.
Door de zeer Britse stijl en houterigheid zal deze film voor de meeste kijkers nogal droge stof zijn.
Mede daardoor is deze misschien enkel tof voor de liefhebbers van independent (horror)films.

Belachelijke kolder voor de liefhebbers van Troma inderdaad. Qua acteer werk is het namelijk wel op hetzelfde niveau. Verder weet de film vooral leuk te blijven door de leuke gore fx. De moeders begonnen er door de film heen niet beter op te worden qua uiterlijk. De make-up was van nogal wisselende kwaliteit. Zo vond ik de 'witte maskers' tegen het einde maar pover, maar middenin de film ziet een vage gezichtsvervorming er dan wel weer goed uit.
Ook de soundtrack keuze weet hier en daar wel voor wat grappige momenten te zorgen. Ook de kalme reacties op de meldingen van kannibalisme weten bij mij wel voor wat gelach te zorgen. Zo besluiten twee personages er een joint op te roken.
Met dank aan 88 Films - DVD & Blu-Ray Store - 88films.co.uk is dit geweldige stukje cinema te zien in de best mogelijke kwaliteit. De beeldkwaliteit van de BR is wisselend, maar over het algemeen redelijk.

Ik heb me hier toch prima mee kunnen vermaken. Behoorlijk ranzig voor zijn tijd met veel ingewanden, losse ledematen en bloed. Udo Kier speelt, met zijn afschuwelijke accent, baron Frankenstein in deze vrije interpretatie van het verhaal.
Hij blijkt getrouwd te zijn met zijn zus en twee kinderen met haar te hebben.
Het plot wijkt behoorlijk af van het origineel, daar Frankenstein een eigen ras wil gaan creëren met zowel een mannelijke als een vrouwelijke creatie.
Behoorlijk apart dat Udo's Frankenstein een vorm van necrofolie heeft, al lijkt zijn seksuele interesse vooral om de ingewanden te gaan.
Morrissey heeft het er in zijn commentaar bij de stills erover dat hij een absurde komedie probeerde te maken. Persoonlijk herken ik dat niet altijd terug, daar de film meer de richting van erotische horror op gaat.
Afijn, mede door het bloot, de aparte fetishes en het (3D) gore vind ik dit nog een best vermakelijke horror. Niet goed, maar ook niet heel slecht.

Een toffe, klassieke sci-fi film. Ondanks de gedateerde manier van storytelling en de voor tegenwoordige begrippen niet heel bijzondere special effects is dit een film die erg gemakkelijk wegkijkt.

Het tempo is voor een film uit die tijd nog redelijk vlot en Vincent Price zet weer eens een solide rol neer. Ook Patricia Owens weet te overtuigen in haar rol.

Zelf had ik wel nog iets meer screentijd willen zien met de professor en hadden ze iets dieper in mogen gaan op hoe nou precies het "ongeval met de vlieg" plaatsvond.

Maar al met al is er eigenlijk weinig negatiefs aan te merken op deze klassieker.

Hier en daar toch nog best leuk. De hierboven benoemde (onbedoeld?) hilarische momenten kan ik wel waarderen en vooral de smeltende professor vond ik er nog best tof uitzien (qua gore fx). Verder heb ik zelf nooit zoveel angstaanjagends aan ratten gevonden en is dit ook niet de meest overtuigende horrorfilm om dit eventueel te veranderen.
Hier en daar een paar leuke scenes voor de liefhebbers van B-horrors, maar echt een grote meerwaarde heeft deze film niet.

Dat vind ik dan wel meevallen, maar dat komt misschien omdat ik al eerder vergelijkbare plots ben tegengekomen in het genre. Zelfs de persoonsverwisseling op het einde is al een paar jaar geleden ook toegepast in een andere genrefilm die de (Nederlandse) bioscopen haalde.
Verder is het verhaal wel behoorlijk standaard hoor. Zo krijgt Sara (Natalie Dormer) tot vervelens toe waarschuwingen van de locale bevolking om niet het bos in te gaan, wat ze uiteraard toch doet.
De locatie vond ik een sterke keuze. Dat zelfmoordbos schijnt volgens mij echt te bestaan, maar waar kan je nou een betere locatie treffen voor rusteloze/kwaadaardige geesten/entiteiten dan in zo'n plek.
Dormer doet het niet slecht in de hoofdrol, maar helaas wil de film verder niet helemaal tot zijn recht komen. Zo zijn de scares behoorlijk voorspelbaar en word de film geplaagd door slechte CGI. In de eerste helft van de film hebben de makers dit redelijk kunnen maskeren door de momenten heel kort te houden, maar naarmate de film vordert begint het wel steeds vaker en op opvallendere wijzes voor te komen. Ondanks dat toch hier en daar wel wat geschrokken, al kwam dat met name door een aantal creepy Japanse mensen.
Door de korte speelduur vliegt de film naar je idee wel om en zorgen sommige scenes toch nog wel voor wat vermaak. Redelijk, maar meer dan dat ook zeer zeker niet.

Ik vind dit nog een best redelijke giallo uit een periode waarin dit genre niet meer 'in de mode' was.
Lamberto probeert wat dingen van zijn vader en Argento te kopiëren en slaagt hier deels in.
Het vele gebruik van rood en blauw is erg banaal gebracht en had best wat subtieler gemogen. Toch vind ik de scenes tijdens en na de eerste moord en in de kledingzaak nog best mooi geschoten.
Verder is het niet verkeerd om naar de rondborstige Serena Grandi te moeten kijken. Acteren kan ze echter ook nog wel redelijk. De andere personages komen ook nog wel redelijk uit de verf, m.u.v. de detective die de moorden onderzoekt. Die loopt er de helft van de tijd bij alsof hij geen idee heeft waar hij nou mee bezig moet zijn.
Daarnaast slaagde Bava er wel in om (voor mij) tot de onthulling de dader geheim te houden. Ik had mijn vermoedens op een heel ander personage dan degene die het uiteindelijk werd. De 'shock' van de onthulling komt dan weer niet over, alleen het sadistische stuk dat volgt mag er dan weer wel zijn.
Smaken verschillen nou eenmaal, want ik kan er niet bij waarom deze film zulke lage waarderingen krijgt.

Net iets minder leuk dan de voorganger. Dit komt voornamelijk omdat ik Grier's personage in deze film wat standaard vind. Een "badass black chick" was voor die tijd misschien wel baanbrekend, maar anno 2015 kan ik dat niet meer origineel vinden. Daarnaast vond ik in Coffy het contrast tussen de lieve kant en haar kwaadaardige, wraakzuchtige kant wel sterk. Dit personage is meer rechttoe rechtaan, maar mede door Grier's spel nog steeds wel vermakelijk om naar te kijken.
Verder zitten er wel een aantal geslaagde, humoristische scenes in. Die scene met de neppe mankepoot in het begin bijvoorbeeld, die vond ik nog best leuk.
Ook mag het geweld tegen het einde er wel weer zijn. Zo rekent onze Foxy af met iemand door hem aan stukken te scheuren met een vliegtuigpropeller.
Sid Haig komt ook weer even voorbij in een bijrol, maar deze is wel een stuk minder memorabel dan 'Omar' in Coffy.
De funky muziek past weer geweldig bij de afro's en de klassieke pimps. Een geslaagde soundtrack van de mij verder onbekende muzikant Willie Hustle.
Over de gehele lijn is dit weer een vermakelijke blaxploitation flick waarin Grier wederom de kans krijgt om zich van haar beste kant te laten zien.

Na zo'n kleine 2 jaar geleden Henenlotter's Brain Damage bekeken te hebben was het deze avond tijd voor "Frankenhooker".

Wederom een erg vermakelijke horror/komedie. Heel wat minder origineel als de eerder genoemde film en ook de make-up effecten kwamen hier minder goed uit de verf, maar ik vond de humor overall weer wat beter.

Het "acteerwerk" is natuurlijk te zot voor woorden en de typetjes zijn heerlijk fout, maar dat is nou juist wat ik zo mooi vind aan dit soort films. De Frankenhooker zelf vond ik nog best leuk in elkaar gezet en het einde is lekker gek.

Lang niet iedereen zal deze film vermakelijk vinden, maar ik vond hem zeker goed genoeg voor 3*.

Weet iemand trouwens of er meerdere versies van deze film bestaan? De Cultproof DVD klokt namelijk af op zo'n 77 minuten, terwijl er hier en op IMDB aangegeven staat dat de film 85 minuten duurt. Is deze Nederlandse release een geknipte versie?

Zo droog dat ze in deze film een anatomisch verschil tussen een normaal brein en een misdadig brein willen laten zien.
Vooral de iconische look van Karloff maakt deze Frankenstein een klassieker van jewelste. Voor het eerst wekte men het monster met elektriciteit op en weken ze met het uiterlijk van het monster ver af van het wezen uit het oorspronkelijke verhaal.
Karloff zet een macaber, maar ook ietwat tragisch personage neer die een grove filmwet overtreed door een kind te doden. De betreffende scene word wat abrupt afgekapt, maar dat zal wel met de gevoeligheid van de content te maken hebben gehad.
De eindscene is een prachtig staaltje filmische kunst en laat wederom zien hoe invloedrijk deze film is geweest. Een vergelijkbare scene werd o.a. in een aantal Hammer producties gekopieerd.

Cushing zet Frankenstein wederom op een krankzinnige en ernstige manier neer. Ook Shane Briant doet het niet slecht als chirurg die gefascineerd raakt van Frankenstein's werk. Doordat hij soortgelijke experimenten uitvoert beland hij in de gevangenis. Daar komt hij erachter dat Cushing's personage hier doodleuk door is gegaan met zijn zieke experimenten.
De sfeer en setting mag er wel zijn en de sets en kostuums zien er als altijd goed uit. Helaas vind ik het verhaal wat pover. Zo is het plot hoe Frankenstein het mogelijk heeft gemaakt om in de gevangenis door te gaan wat pover. Verder is het idee van dode hersenen transplanteren naar een soort mens-aap ook niet super en ziet het kostuum van de laatstgenoemde er lachwekkend uit.
Ook had ik wat meer van de finale verwacht: misschien een clash tussen Briant en Cushing, maar dit bleef helaas uit. Daarnaast kwam het einde wat rommelig en afgeraffeld op mij over.
Madeline Smith ziet er dan wel weer schitterend uit in haar jurk, maar een filmkijker wil meer dan dat. Niet Fisher's beste Hammer werk als je het mij vraagt.

Ik moet heel eerlijk toegeven dat ik persoonlijk meer heb met Dracula dan met Frankenstein. Nu vind ik wel dat Cushing professor Frankenstein wel op een uitstekende manier neerzet. Dit verhaal heeft echter niet echt veel horror te bieden. Het idee van de geest van de man in een vrouwenlichaam terug te laten keren is niet bepaald angstaanjagend. Interessant is het daarentegen wel, daarnaast weet het vrouwelijk schoon wel te boeien tot het einde.

Zoals van Hammer wel te verwachten is, waren de sets en kostuums weer prima. Verder kon ik de sfeervolle guillotine shots ook wel waarderen.

Zeker geen slechte Hammer horror.

De eerste helft van de film is nog best goed in elkaar gezet.
Verhaaltechnisch presenteert het zich als een vervolg op de originele Wolf Man en Lon Chaney speelt zijn rol weer vol overgave, wat altijd prachtig is om te zien.
Wanneer er echter weer een nageslacht van Frankenstein (een dochter deze keer) aan te pas moet komen word het weer een beetje te geforceerd.
Daarnaast doet Bela Lugosi enorm aan overacting in zijn rol als het monster en dat komt de kwaliteit van zijn performance zeker niet ten goede. Ook de ineens krankzinnig wordende dokter tegen het einde slaat iets te plots om en komt daardoor niet geloofwaardig over.
De face-off op het einde ziet er dan nog wel aardig uit en ook de special fx van de overstromende dam zien er goed uit.
Met name door Lon Chaney nog een redelijke film, maar zeker geen hoogvlieger tussen de Universal Frankenstein/Wolf Man films.

Net als Legan heb ook ik een beetje moeite met de komische ondertoon van deze film. Zo komt in het begin de gruwel van de onthoofde man helemaal niet over. Dit komt vooral door de personages van de tabak (of iets anders) snuivende politiechef en zijn rechercheur. Beide karakters doen haast wat denken aan Sherlock Holmes en Dr. Watson.
Ondanks dat het deze keer een beetje stuntelige Frankenstein moest zijn, zet Cushing als altijd zijn beste beentje voor in de titelrol.
de film begint pas echt interessant te worden wanneer hij de verloofden onder druk kan zetten en zijn plan duidelijk word.
Ik kan wel snappen dat Fisher dit als een van zijn favorieten beschouwde, want het is de film waarin hij meer vrijheid lijkt te hebben gekregen om te doen en laten wat hij zelf wil. Dit zorgt wel voor een verrassend originele Frankenstein film, maar de flauwe Britse humor had men wat mij betreft het beste achterwege kunnen houden.

Smaken verschillen natuurlijk, maar ik heb me prima weten te vermaken met deze film. Best apart om eens een horror-komedie te zien die zowel vampieren, weerwolven als aliens bevat.
De humor gaat richting het flauwe, Amerikaanse highschool komedie niveau. Niet iedereen zal dit bevallen, maar in deze setting werkte het wat mij betreft prima. Vooral de stoner ouders zorgden er een paar keer voor om mij aan het lachen te krijgen.
Een film die zich wat mij betreft wel staande weet te houden tussen de andere horror-komedies van de laatste tijd.

Mooi verhaal en mede door het goede acteerwerk overtuigend in beeld gebracht.

Een van de betere films van dit jaar als je het mij vraagt.