Opinions

Een zeer Britse oorlogsfilm met een opvallende cast.

De locaties op het Engelse platteland zijn wel goed gekozen en geven een mooie, realistische weergave van Engeland uit die tijd.

Wat de film een beetje nekt is de speelduur, want ze nemen vooral in het begin wel erg veel de tijd. Hierdoor begint de film best traag en is de eerste helft even taai om doorheen te komen.

Het verhaal is wel erg leuk bedacht moet ik zeggen. Michael Cane voert een stel Duitse soldaten aan om Winston Churchill te gaan ontvoeren. Ze worden geholpen door een Ierse spion (een erg leuk en grappig personage, gespeeld door Donald Sutherland).

Wanneer de mannen in Engeland aangekomen zijn lijkt de film wat meer vaart te krijgen en word het ook een stuk boeiender om naar te kijken.

De sterkste troef van de film is het acteerwerk, want zowel Cane als Sutherland spelen wel goed. Verder weet Robert Duvall ook een degelijke rol neer te zetten en vond ik het leuk om Donald Pleasance voorbij te zien komen als Himmler. Ook de jonge Jenny Agutter weet een degelijke rol neer te zetten en haar personage is haast aandoenlijk te noemen tussen al die mannen.

Wat aan de lange kant, maar verder wel een vermakelijke klassieke oorlogsfilm. Men moet alleen niet denken aan historische accuraatheid, enz.

Soms koop ik eens graag wat films voor weinig geld en zelfs dan kom ik films tegen waarvan ik twijfel of het de lage investering wel waard was. The Echo... is zo'n film.

Het acteerwerk van de onbekende cast is nog wel redelijk, maar het verhaal is futloos en inspiratieloos. Zowel het inhoudelijke verhaal als de "schrikmomenten lijken direct gekopieerd te zijn uit een aantal bekende genregenoten. Daarnaast hebben de makers wel erg weinig moeite gedaan om de geestverschijningen ook daadwerkelijk beangstigend te maken.

Er zijn genoeg films te vinden waarbij die 90 minuten beter gevuld worden. Deze kan bijna beter als onderzetter dienen...

"Father's Day" lijkt me nog wel zo'n toffe grindhouse throwback, maar ik heb nog niet de tijd gehad om deze te bekijken.
Deze throwback naar de Italiaanse gialli uit de jaren '70 beviel me wel. Het acteerwerk was nog best aardig voor een dergelijk project. Er zijn zelfs nog wat relatief bekende gezichten te zien, zoals Laurence R. Harvey (Human Centipede II & III) en cultacteur Udo Kier. De lippen van Paz de la Huerta lijken iedere keer wanneer ik haar in iets zie dikker te zijn geworden. In Boardwalk Empire was ze nog wel te doen (qua uiterlijk), maar in deze film, brr... Wat dat betreft geen slechte casting voor de uiteindelijke moordenaar, want haar aangezicht alleen al is pure horror.
Ik heb het idee dat bij de main theme die o.a. tijdens de dubbele kettingzaagmoord te horen is voornamelijk uit de koker van Claudio Simonetti is gekomen. De door synths aangedreven muziek doet namelijk denken aan zijn werk voor Italiaanse films uit de jaren '70 en '80.
Verder kon ik het hoge splattergehalte wel waarderen. Hier en daar ziet het er nog best aardig uit, maarhelaas ook een aantal scenes waarin het visueel wat minder goed uitpakt. De poging kon ik echter wel waarderen.
Een leuke throwback voor de liefhebbers van de old school (low budget) horrors.

Inderdaad een best grappige film, want hier en daar moet de film het echt hebben van de humor die vooral ontstaat door de droge uitstraling van Van Cleef en het leuke spel van Pedro Sanchez (echte naam Ignazio Spalla) als de drank liefhebbende sidekick Carrincha.

Verder zit er helaas maar weinig verhaal in en zijn het vooral een aaneenschakeling aan scenes om Van Cleef bij zijn uiteindelijke (geld)doel te brengen. Een hoop schieten tegen badguys dus en hier en daar wat gemeen spel van de bad guy Stengel.

Franco Ressel speelt het personage volgens mij wel zoals de makers hem bedoeld hebben, maar op mij kwam hij wat te cartoonesk over voor een overtuigende bad guy.

De blauwogige William Berger heeft dan een heel wat meer charismatische uitstraling in zijn rol als de banjo bespelende, speelse boef.

De soundtrack is best goed en past bij het speelse karakter van de film. Het is een leuke zit, maar er is nergens ook maar een beetje spanning voelbaar en de meeste uitkomsten van de scenes zijn wel te voorspellen.

James Bond in het wilde westen, zoals ik hierboven las, vind ik nog geen verkeerde omschrijving.

Lekkere pulp uit de betere hoek van het (sub)genre uit deze periode. De special fx gaan ermee door. De personages zijn zeer cliché, maar het acteerwerk is zeker niet slecht.

Gewoon niet al te hoge verwachtingen bij stellen en je hebt een nog best vermakelijke avond.

Wederom wel een fijne docu van Mark Hatley. Deze keer gaat hij in op het werk van Cannon: een productiemaatschappij die voor (hilarisch) slechte films zorgde voor meerdere jaren.
Ze hadden de docu alleen wel wat langer kunnen maken. Sommige dingen komen namelijk wel heel vluchtig voorbij. Franco Nero die in een paar seconden verteld over zijn rol in een van de films en dat hij een Amerikaanse dub kreeg (daarna laten ze even een stukje hiervan zien en de dub klinkt echt heel fout en ongepast).
Het verwerken van (veel) nudity in hun films is wel een onderwerp dat best uitgebreid voorbij komt. De interviews met dergelijke dames zijn wel interessant. Typisch dat ze, ondanks dat ze zich soms zeer ongemakkelijk voelden bij wat ze deden, het toch deden. Zo krijg je een keer te horen dat een van de dames een discussie met de regisseur aanging, omdat zij dingen moest doen waarvoor ze niet was aangenomen.
Daarnaast is het verhaal over de vrouw die halfnaakt op een matras lag en van de regisseur niet afgedekt mocht worden bizar en lijkt het haast sadistisch.
Waar ze dan wel weer vluchtig omheen gaan is het contract en de films die ze maakten met Chuck Norris. Ook van Dolph Lundgren's bijdrage is weinig te zien of te horen.
Omdat het over tientallen jaren aan films en filmmaken gaat hadden ze beter een wat uitgebreidere docu kunnen maken, zoals bijvoorbeeld Never Sleep Again. De voorgaande 2 docu's van Hartley gingen over wat specifiekere onderwerpen, waardoor de kortere speelduur wat minder storend overkwam. Nu blijf je als kijker een beetje achter met het idee dat je nog niet eens de helft van het verhaal gezien/gehoord hebt.

Dat Eliza Dushku en Robert Patrick hun gezichten leenden voor deze Z-flick.

Ik vind het gegeven van haunted asylums wel een mooi concept voor een horrorfilm.

Ik moet alleen nog steeds de eerste film uit deze categorie zien die ik echt goed vind.

Op de een of andere manier zijn er nou eenmaal geen films met een wat hoger budget van deze categorie.

Maar nu over de film zelf: het acteerwerk is niet om over naar huis te schrijven.

Verder zijn er behoorlijk wat flashbacks die ze hier en daar ook wat duidelijker hebben aangegeven door ze in zwart-wit te vertonen.

Het zorgt alleen voor een nogal apart plot, waarbij je als kijker lang niet op alles antwoord krijgt.

Sommige van de dingen die ze met 'de patiënten' deden waren dan wel weer gruwelijk, maar de slechte make-up fx doen de kracht daarvan grotendeels weer teniet.

Al met al gewoon een slecht begin van 2017 als horrorjaar. Ik mag hopen dat er toch wel wat beters op de markt verschijnt in dit jaar.

Tjah, het plot vertelt eigenlijk al exact waar de film over gaat. Qua acteerwerk niet d'r meest geweldige film, maar verder bevat de film wel voldoende foute personages en genoeg bloot om te vermaken.

Lekker foute cinema voor de liefhebbers. Waarschijnlijk enkel tof voor de liefhebbers van dot sub(sub)genre.

Michael Shannon vind ik wel een goed acteur, maar past niet goed in deze rol Kevin Spacey komt wat overtuigender naar voren, maar dat vind lastig te bepalen omdat ik zo weinig weet over Nixon en deze tijdsperiode.

Het grootste gedeelte van de film gaat over het 'is het echt Elvis' en 'kunnen wij deze twee mannen echt bij elkaar blijven'.

Jammer dat ze zoveel tijd daaraan besteden en zo (relatief weinig aan het gesprek tussen Elvis en Nixon zelf. Ik had liever gezien dat ze hier wat dieper op in gingen.

De luchtige sfeer is nog wel leuk, maar de humor is me wat te repetitief.

Ik vind het lastig om deze film te beoordelen, omdat ik zo weinig info weet over Elvis, Nixon en dit gesprek dat ze voerden.

Voor mij de eerste Emanuelle film (D'Amato maakte er een hele rits films over) waarmee ik in aanraking ben gekomen. Dit vanwege de combinatie met (kannibalen)horror, waardoor mijn interesse voor deze film gewekt was. Daarnaast vind ik zijn Beyond the Darkness en Absurd wel vermakelijk, waardoor ik gesterkt werd om deze prent ook een kans te geven.
Mede door de erin verwerkte erotiek en de absurditeit die hierbij komt kijken wel een aparte film. Gelukkig geen over het bed kronkelende vrouwen, zoals Jesus Franco ons aandeed met een werk als Female Vampire, maar verder wel behoorlijk wat blood en seksuele handelingen. De softcore lesboscene met de rokende aap is natuurlijk ook absurd, maar nog altijd vermakelijker dan Franco's kijk op "erotische horror".
Qua gore komen we er wel wat bekaaid vanaf. Inderdaad geen/weinig animal cruelty (er word alleen wel een slang door de kop geschoten), maar wel het eten van mensen en de gewelddadige gevolgen hiervan. Niet heel gore en niet zo expliciet dan een film als Cannibal Holocaust, maar hier en daar wel vermakelijk.
Een film die voor mij schommelt tussen net wel/net niet leuk. Hier en daar zo absurd en heerlijk slecht dat het weer leuk word om naar te kijken, maar soms nog wel wat teveel onfunctioneel naakt en softcore pornoscenes.

Amando de Ossorio is vooral bekend van zijn Blind Dead films, maar hij maakte ook nog een aantal andere horror films en dit is daar een van.
Een voor die tijd vrij harde exorcisme film, want het drinken van het bloed van een pasgeborene en een vrouw de geslachtsorganen van haar geliefde geven zijn toch dingen wat de Amerikanen in The Exorcist niet durfden te laten zien.
Persoonlijk vind ik de films ook niet echt vergelijkbaar. Daar waar Linda Blair door een eeuwenoud kwaad bezeten werd, raakte Susan (Marián Salgado) bewust bezeten door een satanistische heks die wraak wilde nemen.
Marián Salgado is nog best vermakelijk als bezeten meisje. De zinnen die ze haar soms gaven waren hier en daar best grof. Daarnaast vind ik het tof dat ze haar echt kwaadaardige dingen laten doen, zoals iemand d.m.v. een list vermoorden.
Het subplot rondom de priester en zijn geliefde komt dan een stuk minder goed uit de verf, wat voornamelijk te wijten is aan het nogal statige acteer werk van Julián Mateos.
Daarnaast is het einde en de daadwerkelijke duiveluitdrijving behoorlijk teleurstellend.
Niet alles aan de film is even sterk dus, maar voor een Spaanse horror film (die nou niet bepaald bekend staan om hun kwaliteit) vind ik deze nog best goed.

Ook de tweede Lee film die aan mijn netvlies voorbij ging vind ik wel aardig. De vechtscenes met Lee zijn om van te smullen en zijn acteerwerk is nog best aardig. Verder vind ik dat Saxon wel genoeg ondersteuning wiest te bieden in wat voor mij zo'n beetje zijn eerste rol in een film buiten het horrorgenre is.

Een degelijke martial arts flick did mij van begin tot eind wel wist te vermaken.

Helaas wel erg voorspelbaar, maar ik vind htt heerlijk hoe Washington lekker bruut tekeer mag gaan. Ja, het gaat hem allemaal wel erg gemakkelijk af en bij sommige dingen denk je: hoe heeft hij dat in godsnaam voor elkaar gekregen. Maar daarvoor is het ook een film.
Door de grote hoeveelheid aan actie en (grafisch) geweld komt het dramatische stukje rondom McCall's overleden vrouw niet zo goed uit de verf. Die scene in het huis van die vrouwelijk CIA-agent is dan ook wat langdradig en past niet zo bij de toon van de rest van de film.
Degelijk, maar er bestaan betere films in dit genre.

Ondanks dat ik meestal wel liefhebber ben van Carpenter's werk moet ik zeggen dat deze film me niet de gehele speelduur wist te boeien.
Ondanks zijn eyepatch speelt Russell een nogal oppervlakkige 'badass'. Daarnaast is het plot dusdanig simpel dat dit de speelduur van bijna 1 uur en 40 minuten niet helemaal rechtvaardigd. Carpenter had hem van mij wel 20 minuten mogen inkorten.
Eigenlijk zijn het de bijpersonages die de kwaliteit nog wat opkrikken. Zo vind ik
Buscemi's personage best grappig en zijn toevoegingen zoals Pam Grier als travestiet lekker fout.
De fx zien er dan weer, zelfs voor de standaarden uit die tijd, erg slecht. Ook fit zorgt wel voor (onbedoelde) foute momenten, zoals de scene waarin Russell Buscemi's personage aan het surfende achtervolgd.
Het maakt het wel lekker cheesy. De film heeft zo zijn momenten, maar over het algemeen maakte deze film mijn verwachtingen niet helemaal waar.

Een beetje een middenmoot. Aan de ene kant is de chemie tussen Arnie en Syl wel leuk en is het tof om te zien dat de mannen er plezier aan beleven. Verder was de gevangenis baas lekker sadistisch en kon ik de bijdrage van 50 Cent met z'n karakteristieke kop wel waarderen. Helaas zijn er ook aspecten van de film minder goed uitgewerkt, zoals het subplot omtrent Arnie's chef en de vrij random overkomende bijdrage van de moslim inmate. Ook de bijdrage van de dokter komt niet helemaal goed over. Door deze zaken voelen sommige scenes incompleet of juist overbodig aan. Mede daardoor kom ik niet verder dan 2.5*. Redelijk zaterdagavond vermaak, maar ze zijn wel eens beter gemaakt.

De film is wat aan de lange kant en moet na de prachtig geschoten opening credits dan ook wat lang op gang komen. Elliot Ghould weet een grappig personage neer te zetten en Telly Savalas vind ik een geweldig markante verschijning.

De keuze om Roger Moore een Duitse officier te laten spelen vind ik dan weer wat apart. Moore doet het nog best aardig, maar hij is en blijft gewoon heel erg Brits. Om het wat geloofwaardiger te maken hadden ze beter hem en Niven van rol kunnen laten wisselen.

Mede door de lange speelduur lijkt de film relatief weinig actie te bevatten. De actie die voorbij komt ziet er best goed uit.

Ook erg vermakelijk om in de laatste helft Savalas nog even de sirtaki te zien dansen.

De titel vertaalt letterlijk naar iets als 'From the Secret Police Files of a European Capital'. Ik zou echter niet weten bij welke hoofdstad, want men specificeert nergens in de film waar het zich nou precies afspeelt. Aangezien de prent Italiaans is zou je zeggen: in Italië, maar men heeft het ook een paar keer over de Scotland Yard en het lijkt me toch niet dat zij in Italië actief zijn.

De film zelf is een aparte om te bekijken. Er gebeuren namelijk erg veel dingen die je van te voren niet kan verklaren. Er zit echter een monoloog in het einde van de film die een groot gedeelte weer verklaart.

De film begint met wat rustige scenes: onze main characters gaan wat zeilen en kamperen. Hierdoor leren we wel de personages en hun onderlinge verhoudingen wat kennen.

Al snel komen ze door een samenloop van omstandigheden terecht bij een landhuis waar de heer (Luigi Pistilli) en dame (Luciana Paluzzi) des huizes net wilden beginnen aan een satanistisch ritueel.

Wanneer ze Jane (Camille Keaton) erbij willen betrekken loopt het al gauw verschrikkelijk uit de hand. Op een erg vermakelijke wijze kan ik wel vertellen, maar ik zal de details besparen voor zij die deze prent eens willen zien.

De ruimte waarin de rite gehouden word is nog best sfeervol ingericht, maar het komt nooit echt goed tot zijn recht door het wat chaotische camerawerk. Daarnaast word de scene begeleid door irritante orgel muziek: het enige moment in de film dat ik de soundtrack storend vind/tegen vond vallen.

Tjah, wat kan ik verder eigenlijk over deze film zeggen? Het plot is wat aan de vage kant, het acteer werk is wel redelijk. Leuk om Pistilli's markante gelaat in deze film te zien, al is zijn rol niet al te groot.

Verder is de soundtrack wel sfeervol en is er zelfs nog wat gore voor de liefhebbers. Al deze aspecten zorgen voor een redelijk vermakelijke film, maar Riccardo Freda lijkt op basis van dit werkje geen heel getalenteerde kineast.

Redelijk.

Vandaag dan eindelijk kunnen bekijken. Jaren geleden al mede door de expliciete poster en het land van herkomst interesse gekregen in deze film.

Echte gore zoals op de poster krijgen we weliswaar niet heel veel te zien, maar verder is deze film nog best grappig.

Mede door de foute typetjes en de vele verwijzingen doet de film lekker retro (jaren '80) aan. Neem daar nou eens bij dat de print (Nederlandse DVD van Extreme Horror) niet fantastisch is, waardoor het nog meer retro aandoet.

Ik heb gewoon een zwak voor dit soort "so bad it's good" cinema. Overigens kon ik dat fragmentje uit Loose Limbs 7 o.i.d. wel waarderen.

Tof voor liefhebbers die eens lekker het verstand op 0 willen zetten.

Evil Laugh is zo absurd dat het meer een parodie is op de slasherfilms van die tijd, maar volgens mij was dit ook de bedoeling van de makers. De dialogen slaan de helft van de film echt helemaal nergens op. Foute woordspelingen en cheesy grappen zorgen ervoor dat de film erg vermakelijk blijft. De laatste scenes met hun dikke knipogen naar andere films uit het subgenre kon ik ook wel waarderen.

Het acteerwerk is natuurlijk van lachwekkend niveau, maar de typetjes die voorbij komen zijn erg vermakelijk. Vooral nog wat foute toevoegingen van een makelaar en "chief Cash" met zijn rechterhand zijn erg tof.

Verwacht alleen niet al teveel gore. Er is zo nu en dan wel wat te zien, maar meer dan een doorgesneden strot en wat plassen bloed word het eigenlijk niet.

Vanwege de lekker foute 80's vibe en voldoende humor is deze Evil Laugh erg vermakelijk. Een aanrader voor de liefhebbers van cheesy jaren '80 flicks.

Het verhaal stelt misschien niet veel voor, maar ik vind het gegeven van de hypnotiseur die het monster in zijn macht krijgt nog best origineel gevonden. Daarnaast zet Peter Cushing weer zijn beste beentje voor als de baron. Zelfs zijn ietwat cartooneske ontsnapping uit het huis van de Burgomaster heeft wel zijn charme. De vrouwen komen er wel wat bekaaid van af in deze Hammer. Zo lijkt Caron Gardner enkel erin te zijn geplaatst vanwege haar voorgevel. Katy Wild heeft de grootste vrouwelijke rol, maar dat is er wel een waarin ze niet kan praten.
Zoals bijna in iedere Hammer film zijn de decors weer geweldig en ook de bombastische score doet het bij mij goed. Mede door deze zaken is dit toch weer een Hammer om van te genieten.

Evil Toons is een beetje misleidende titel, daar de film maar heel weinig aandacht aan de animatie schenkt. Verder probeert Olen Ray hier duidelijk een spoof te maken op de jaren '80 haunted house/slasher flicks. Zo drijven ze regelmatig de spot met genrecliche's, zoals het splitsen van de groep en het kibbelen over wie er het eerste aan gaan.
De hoofdpersonen zijn 4 meiden die voor 100 dollar een paar dagen een oud huis gaan schoonmaken. Eenmaal binnen vinden ze in de kelder vreemde artefacten, begint er een onweersstorm en belt een verdwaalde David Carradine aan met een soort Necronomicon. De laatstgenoemde komt nog regelmatig in beeld als "de creepy oude man" en we krijgen op het einde pas een vergezochte verklaring van zijn aanwezigheid.
De rondborstige Monique Gabrielle speelt het onschuldige meisje dat stiekem wel nieuwsgierig is naar seks, e.d. Daarom lijkt ze dan ook wat onder de indruk van haar losbandige poetsgenote, gespeeld door Madison Stone, een pornografische actrice uit die tijd. Ook Jan word door een pornografische actrice gespeeld trouwens, namelijk Barbara Dare (maar hier gecredit onder de naam Stacey Nix).
Kwalitatief hoogstaand acteerwerk kan je van dergelijke dames natuurlijk niet verwachten, maar ze gaan wel makkelijk uit de kleren en laat dat nou net iets zijn dat Olen Ray graag ziet. Men komt als kijker dan ook niet tekort aan het vrouwelijke bloot in deze film.
Verder weet met name Arte Johnson wel te vermaken als de lekker foute buurman.
Verre van Oscarwaardig beeldmateriaal natuurlijk, maar ik heb er hier en daar nog wel mee kunnen lachen. Wat meer gore was welkom geweest, maar verder geeft de film wel hetgeen dat je ervan kan verwachten.

Steven R. Monroe's I Spit on Your Grave films vond ik nog best aardig en mede daardoor wilde ik deze film toch een kans geven.

De film begint nog wel redelijk met een scene die aan The Exorcist doet denken, maar... er zijn heel veel momenten die aan deze film of andere soortgelijke films doen denken.

Origineel is dit dus helemaal niet. Verder is mede door de slechte CGI de spanning en de engheid ver te zoeken. Wel nog een redelijke, lekker mysterieus klinkende soundtrack, maar helaas heeft het niet veel effect door de soms gewoon slechte beelden.

Ook de cast acteert niet om over naar huis te schrijven. Sarah Lind zet nog wel een redelijk hoofdpersonage neer, maar Devon Sawa's personage wist me eerder te irriteren dan te overtuigen.

Gina Holden mag dan wel weer fraai zijn voor het oog, maar doet het ook niet geweldig en de slechtste van het stel is toch wel Peter McNeill als je het mij vraagt. De "wisseling" van zijn personage was voorspelbaar en hetgeen dat daarna volgt is verre van overtuigend, zowel door zijn spel als door de CGI die we voor onze kiezen krijgen.

Haast een horrorfilm voor de flop 10 van dit jaar.

Snipes en Banderas voegden inderdaad met name op het humor gedeelte veel toe. Verder is dit een heerlijke no-brainer die lekker wegkijkt.

De iconische acteurs vliegen je om de oren en de "old guys" vs. "the new guys" vibe word ook wel grappig neergezet. Het lijkt alleen wel wat veel voor deze film, waardoor sommigen (zoals Schwarzenegger en Li) wel erg weinig screentijd krijgen. Spijtig, want hun personages passen zeer goed in de Expendables franchise.

Afijn, het eindresultaat is wel een vermakelijke actiefilm. Ik blijf deel 2 de beste van de serie vinden, maar deze mag er zeker ook wel zijn.

Voor de liefhebbers leuk voor een avondje hersenloos vermaak.

Daar kom ik weer met mijn wansmaak, want ik vind dit toch wel een erg vermakelijke prent. Twee Vietnam veteranen zijn beste vrienden geworden. Een van de mannen (uiteraard de neger) word zwaar mishandeld door leden van een straatbende in een kolderieke (actie)scene waarin men een nieuwe maatstaf voor overacting proberen neer te zetten. Zijn vriend dult dit niet en besluit achter de verantwoordelijken aan te gaan en gelijktijdig de misdaad in de stad aan te pakken. Dit tot het ongenoegen van de lokale mafiabaas (compleet met fout Italiaans accent) en andere machtige personen. De actie is lekker over-the-top en de effecten zien er nog behoorlijk goed uit voor een film als deze. De personages en acteerprestaties zijn haast hilarisch en het is dan ook beter om deze film niet al te serieus te nemen. Prima film voor een avondje fout vermaak als je het mij vraagt.