Opinions

Een reboot lijkt inderdaad meer een marketing term te zijn. Deze film volgt namelijk in grote lijnen exact dezelfde storyline als de eerste Cabin Fever. Men slaagt er alleen niet in om de beklemmende sfeer en het grotesque van het origineel te evenaren.

Wat overblijft is nog steeds wel cheesy vermaak, maar het ik vind hem lang niet zo goed als de originele film.

Persoonlijk vind ik deze iets minder dan Eaten Alive. Erg jammer dat Lenzi de soundtrack hergebruikte. Ook het idee dat het verhaal niet enkel van de kannibalen afkomt gebruikte hij al in de voorganger. Het idee dat de kannibalen het geweld enkel uitvoeren als vergelding voor wat er tegen hen is gedaan is wel goed verzonnen en uitgevoerd. Ook vond ik de boobytraps wel leuk bedacht. Geen slechte film voor liefhebbers van dit soort exploitation.

Het discussiëren over het dierenleed in een film die ruim 30 jaar oud is heeft naar mijn gevoel niet veel nut meer. Goed, het ontsiert de film wat, maar we kunnen ons beter bezighouden met het dierenleed voor entertainment of luxe producten van tegenwoordig bezig houden als we ons op dit onderwerp willen richten. Maar genoeg daarover, laat ik het over de film hebben. Het idee van found footage materiaal is voor een film als deze goed en effectief. Knap bedacht, aangezien dat dit voor 1980 (bijna) niet gebruikt was. Verder is het geweld extreem en is de boodschap erachter goed bedacht. Het acteerwerk is niet fantastisch, maar heel veel stoort dat niet. Een exploitation film met een boodschap: bijna uniek in zijn soort.

Met het oog op de komende remake heb ik deze vandaag maar weer eens bekeken en ik moet zeggen dat ik het nog steeds een best toffe film vind. Die 3.5* blijven stevig staan.

Sissy Spacek speelt overtuigend. Ze weet zowel charmant en schattig over te komen als het verlegen meisje, maar kan ook heel goed krankzinnig overkomen (in de eerste scene) als eng (in een aantal van de laatste paar scenes).

De film is misschien hier en daar wat traag voor tegenwoordige begrippen, maar bevat genoeg ingrediënten waar een kijker als ik van kan genieten. Zelfs als er niet veel bijzonders gebeurd geniet ik nog van de uitstraling en sfeer tijdens bijvoorbeeld de scene op het sportveld en de scenes in het huis van de White vrouwen.

Een film die de tand des tijds wat mij betreft nog prima heeft weten te doorstaan.

Hij is per definitie niet slechter of beter dan de Palma's versie, want het verschilt heel erg met de smaak van de mensen. Zo ben ik een persoon die de originele versie van Carrie wat beter uit de verf vind komen, maar er zijn ook weer genoeg mensen die daar anders over denken.

Er zijn een aantal sterke en minder sterke punten aan deze remake. Een minder sterk punt vind ik het script. Men volgt nagenoeg de complete verhaallijn (inclusief soms identiek hetzelfde script) van de originele film, maar hierbij ga je toch merken dat Carrie een iets gedateerd verhaal is.

Ze hebben wel hun best gedaan om de douche scene wat te moderniseren door het toevoegen van het filmen, maar de beschaming die Carrie zou moeten voelen komt hier gewoon niet zo goed over.

Moretz weet de rol van Carrie wel aardig neer te zetten. Men heeft er deze keer wel voor gekozen om het een sterker personage te maken in plaats van de enorm onzekere en gevoelige Carrie uit het origineel. Wat ik alleen wel mis is het angstaanjagende van het personage. Spacek wist zowel charmant te zijn als behoorlijk griezelig. Moretz slaagt alleen in het eerste. Nergens komt ze op mij echt als een bedreiging over en dat is jammer.

Julianne Moore weet de rol van mevrouw White dan wel weer wat beter neer te zetten als Piper Laurie als je het mij vraagt. Ze speelt het wat minder over the top, waardoor het personage oprechter en geloofwaardiger overkomt.

Helaas blijft de hele film wat teveel aanvoelen als een "familie horrorfilm". Wat ik daarmee probeer te zeggen is dat hij behoorlijk tam blijft voor een horrorfilm. Nergens word het echt angstaanjagend en daar waar ik gehoopt had dat ze tegen het einde nog wat los zouden gaan met de guts en gore, valt dat helaas ook wat tegen.

Carrie is een wat tamme, niet enorm bijzondere herhalingsoefening. Echt heel slecht is hij niet, maar echt heel erg goed ook niet. Een matig filmpje.

De film kent een sterk begin, maar zwakt daarna meer en meer af.

De personages van Anna (Stefania Rocca) en John (Liam Cunningham) kennen weinig diepgang. Ze zijn wel erg voorspelbaar, vooral John's personage die niet voor niets helemaal naar Italië werd gestuurd en uiteraard ook nog eens een dronkaard is zo nu en dan.

De moordenaar is redelijk creatief, maar de manier waarop hij het doet is al wel vaker in een iets ander jasje in crime series/films voorbij gekomen. Zo meen ik me nog een Baantjer aflevering/film te herinnern waarin de moordenaar wel op een soortgelijke wijze te werk ging.

Daarnaast is het online pokerspelletje dusdanig cheesy dat het nogal afleid van de moordenaar en zijn daden. Nergens word het dan ook nagelbijtend spannend en zelden leef je mee met de slachtoffers.

Het einde hoort meestal het hoogtepunt te zijn bij dit soort films, maar helaas moet ik eerlijk zeggen dat dit in deze film niet zo is. Sterker nog, met 's werelds meest irritante moordenaar ooit moet ik eerlijk toegeven dat ik het eerder het dieptepunt vind van de film.

Naar mijn mening Argento's zwakste film die ik tot dusver gezien heb.

Kapitein Carter (Stephen Boyd) krijgt de opdracht om een brug achter de Duitse linies in te nemen voor de oprukkende geallieerden. Hij moet hiervoor hulp vragen van de B(lack) compagnie.

Luitenant Wallace (Robert Hooks) staat niet te popelen om hem te helpen, maar krijgt het toch voor elkaar om een aantal van zijn manschappen op te trommelen om met hem en Carter mee te gaan.

Tijdens de missie komt Carter er al snel achter dat deze mannen geen gewone training hebben gehad en dat ze enkel de latrines moesten schoonmaken. Toch staat hij versteld van de veelzijdige en verrassende mogelijkheden die deze mannen hebben en moet hij zijn beeld over zwarte Amerikanen herzien.

"Carter's Army" is geen blaxsploitation film (film gemaakt door Zwarte Amerikanen), maar men durft in deze film al wel kritisch in te gaan op de rassendiscriminatie. Zo word al heel snel duidelijk dat veel van de vooroordelen van de blanke Amerikaan gewoon nergens op gebaseerd zijn. Mede door dit onderwerp van discussie is het vooral een film met veel dialogen en eigenlijk best weinig actie. Hierdoor komt het gevaar van de Duitsers wel minder goed over helaas.

Wat ik wel erg kon waarderen is dat in deze film de Duitsers daadwerkelijk Duits praten. Bij veel van de (Amerikaanse) oorlogsfilms werd het Duits namelijk vervangen door Engels met Duits accent.

De film staat bol van de bekende gezichten. Zo zien we een jonge Richard Pryor voorbij komen als één van de soldaten en komt Susan Oliver nog voorbij als Duitse die de mannen onderdak biedt.

Mede door het redelijk sterke acteerwerk en de hele rassendiscriminatie discussie weet de film toch nog best boeiend te blijven. Verder gebeurt er namelijk best weinig. Het duurt best lang voordat de mannen daadwerkelijk met de missie bezig gaan en daarnaast stelt de actie niet echt veel voor.

Vermakelijk voor een keer, maar niet een film die ik snel weer zal opzetten.

Inderdaad niet best. De setting op het eiland is nog best geslaagd, maar de in het zwart geklede heks is nooit angstaanjagend. Sommige sets, zoals die vage andere dimensie waar het tweede en derde slachtoffer in terecht komen, zien er wel heel goedkoop uit.

De cast deed het verder over het algemeen best slecht. Blair en Hasselhoff zijn hier duidelijk de twee castleden met al wat meer ervaring. De rest komt totaal niet geloofwaardig over en men acteert behoorlijk beroerd.

De moorden zijn dan wel weer best tof. Hier en daar best origineel en nog verrassend bloederig. Het einde is ook nog wel hilarisch slecht, vooral op het moment dat een bepaald persoon uit het niets opduikt om een ander persoon te redden.

Met name door het slechte acteerwerk komt de potentie van de film helaas niet over. Deze film was zelfs een redelijk lastige zit voor mij, liefhebber van foute en slechte horrorcinema. Ik zeg overslaan.

De Engelse dub was soms maar van bedenkelijke kwaliteit, maar dat mocht de pret niet drukken.

Wat vooral sterk is in deze giallo is de spanning. Er komen regelmatig POV shots voorbij van de moordenaar. Dit plus de griezelige soundtrack, bestaande uit piano- en vioolmuziek, aangevuld met wat keyboard/synths, zorgt voor een erg goeie spanning. Ook de toevoeging van (een nabootsing van) hartkloppingen is geslaagd te noemen.

Echt veel gemoord word er niet, maar als het gebeurt, dan is de betreffende scene lekker uitgerekt. In deze scenes krijgen we vaak een langgerekte moord te zien. Juist hier door komen de scenes realistischer en harder over.

Er zijn echter ook een aantal wat minder sterke kanten. Zo is het acteerwerk van een aantal castleden best beroerd. Daarnaast zie je de twist al van mijlenver aankomen.

Over het algemeen heeft Lamberto Bava met deze film een degelijke giallo gemaakt. Nergens baanbrekend, maar over het algemeen is hij redelijk vermakelijk.

De film begint nog best sterk. Vooral het moment dat je als kijker beseft dat er toch iets goed mis is met de twee ogenschijnlijk sympathieke oudjes is nog best sterk. Wat daarna volgt, onder andere het verzorgen van de lijken van hun neef en nicht en de moord op de bediende zijn lekker macaber. Zeker wanneer ze daarna onderling praten over dat dit al hun derde dienstmeid van het jaar was.
Wanneer de tieners ten tonele verschijnen zwakt de film helaas langzaam maar zeker wat af. Ze komen met een kinderlijk gemak binnen en ok, dat de situatie dusdanig zou wenden is nog redelijk origineel. Al word het vooral tegen het einde aan iets teveel "karma at work".
Deze keer ook wel relatief weinig gore voor een Fulci, maar de gore die te zien is ziet er weer lekker smerig uit zoals we dat van deze man kunnen verwachten.
Nog wel aardig voor de liefhebbers van zijn werk, maar meer dan dat ook niet.

Vandaag deze maar eens een kans gegeven en ik moet zeggen dat hij me best wist te vermaken.

De Italiaanse accenten en de agenten zijn me net iets te overdreven, maar verder zorgt de toevoeging van de blinde dochter wel voor wat meer levendigheid. Verder weet Combs hier ook nog wel een aardige rol neer te zetten.

Het hele subplot rondom de freak en de familierelaties is best sterk verzonnen en zorgt ervoor dat de freak ook nog een beetje meelijwekkend word. Verder weet Gordon hier en daar nog best leuk uit te pakken met de gore en de make-up fx. De freak zelf vond ik er ook goed en overtuigend uitzien.

De setting en de pompeuze soundtrack van Richard Band doen de rest.

Een mooi voorbeeld van een lowbudget film waarbij men duidelijk hun best heeft gedaan om met de beperkte middelen een zo sterk mogelijke horrorfilm te maken. Best tof, vooral voor liefhebbers van Gordon's jaren '80 werk.

Het warrige verhaal waar hierboven over geschreven word herken ik ook wel wat terug, maar Franco heeft het al eens bonter gemaakt. Als je de aandacht er wat bij kan houden is de verhaallijn nog wel redelijk te volgen.
Franco betrekt in dit verhaal, die er in het kort op neerkomt dat Fu Manchu (Lee met wat make-up) de wereld wil overheersen/vernietigen, een hoop. Zo komen er drugs-(uiteraard opium)handel, hartkwalen, een soort hypnose en nog meer rarigheden bij elkaar.
Met al deze aspecten slaagt Franco er nog in om met een behoorlijk saai werk aan te komen zetten.
De actiescenes die erin voorkomen, zien er behoorlijk knullig uit. Daarnaast bevat de film voor een heel groot gedeelte uit pratende en stilstaande mensen. Dit zorgt voor een saaie film, waarbij het moeilijk is om de aandacht erbij te houden. Dit zorgt ervoor dat het verhaal nog warriger lijkt, doordat men plottwists mist.
Verder zou men denken dat Franck na meer dan 15 films inmiddels al wel verstand had van belichting, maar deze film bewijst het tegendeel.
De film eindigt met een open einde en er zouden volgens mij ook nog wat vervolgen komen. Ik betwijfel echter of ik die ga zien.

Mijn introductie met langspeelfilms uit het silent era. Het is even wennen, zo met de bordjes, maar de continue muzikale omlijsting weet wel te intrigeren. Daarnaast is het acteer werk een stuk expressiever dan dat bij gewone speelfilms. Een beetje cartoonesk, maar het werkt wel om het gevoel van het moment over te brengen.

Jammer genoeg heeft het verhaal wel erg weinig om handen en prikt de geoefende kijker er zo doorheen, waardoor de twist al van verre zichtbaar is.

Wel moet ik de regisseur nog complimenteren voor de hier en daar effectieve shots van creepy, cobwebbed hallways. Daarnaast is de casting van de dienst meid een geweldige geweest, want zij weet overtuigend angstaanjagend over te komen.

Al met al heb ik me redelijk weten te vermaken met deze film. Natuurlijk is deze film voor tegenwoordige begrippen flink gedateerd, maar dat mag de pret niet drukken.

Vroeger vond ik het boek altijd bijzonder tot de verbeelding spreken, maar deze verfilming doet het hem voor mij niet. Verhaaltechnisch zit het allemaal niet zo lekker in elkaar en springt de film wat van de hak op de tak. Verder vind ik dat het 'zombiegedeelte' wel wat meer uitgebuit had mogen worden.

Verrassend om Jackson en Cusack hier samen in te zien, die moeten toch gemerkt hebben dat dit een slechter werk zou worden dan bijvoorbeeld 1408.

Een gemiste kans en dit verhaal verdient nog een keer een fatsoenlijke verfilming. Ik hoop dan ook dat deze er in de toekomst een keer gaat komen.

Het "acteerwerk" is niet zo best, maar vooral de huisbazin was nog redelijk vermakelijk. Verder zijn de make-up effecten van het monster nog best goed, maar dat kan je dan ook wel aan Buechler overlaten. Het verhaal heeft niet zoveel omhanden, maar door het leuke monster is het nog wel te doen. Helaas wat weinig gore, maar dat zal wel aan het budget gelegen hebben. Door de korte speelduur blijft de film wat vlot, waardoor hij nog best aardig bekijkbaar is. Voor de echte liefhebbers van jaren '80 shlock nog best geinig, maar voor de meesten zal Cellar Dweller niet veel te bieden hebben.

Hart's humor komt tot nu toe niet goed over in speelfilms. Ook hier zijn er momenten waarin hij op een haast pijnlijke manier niet grappig is. Toch is het samenspel met Johnson nog best aardig en weet Johnson hier en daar de boel grappig te houden.

Jason Bateman's personage is wel weer erg cliché, maar dat was dan ook de bedoeling van de filmmakers.

Het samenspel tussen Johnson en Aaron Paul vond ik ook nog best goed. Jammer dat Paul nog niet van zijn Breaking Bad stigma af is. Ook in deze film moest hij weer minstens 1 keer 'bitch' zeggen, het favoriete scheldwoord van zijn Breaking Bad personage.

De actiescenes zien er over het algemeen wel goed uit. Soms gaan ze wat over-the-top, maar dat was vast de bedoeling van de makers.

Met hier en daar een geslaagde grap is dit nog wel een redelijke film, maar er zijn wel betere films te vinden met deze stijl.

Deze is, net als Hammer's Countess Dracula, gebaseerd op de fictieve vertelling van het verhaal over Elisabeth Báthory. Deze Hongaarse gravin schijnt echt bestaan te hebben en staat te boek als een van de grootste vrouwelijke seriemoordenaars aller tijden.
Deze en de eerder genoemde film gaan echter in op de folklore die rond haar is ontstaan: namelijk het verhaal over dat ze het bloed van maagden zou drinken en er in zou baden om zelf jong te blijven.
Ik vond de Hammer vertelling van dit verhaal al niet bijster sterk, maar deze is nog een slagje erger.
Grau probeert zeker wel een gotische sfeer te zetten, maar met name door het slechte acteerwerk komt de sfeer helaas niet over. Dat komt ook wel voor een gedeelte door het script en de storyline, want vooral in de eerste helft van de film gebeurt er dusdanig weinig dat je als kijker al moeite krijgt om door te kijken. "Gelukkig" heb ik mezelf door de jaren heen al door heel wat schlock kunnen werken en dat hielp nu ook weer om deze film toch af te kijken.
Het resulteert nog in een redelijk bevredigend aangezicht van de oud geworden gravin en een scene waarin men iemand's tong verwijderd.
Persoonlijk vind ik Grau's Night of the Living Dead rip-off The Living Dead at Manchester Morgue een stuk beter.

Een aantal jaren geleden al eens op tv gezien, maar gisteravond nog even de "uncut" versie bekeken op DVD. Bradley's levensverhaal is haast tragisch te noemen. Wat een moeilijk leven moet de man hebben gehad. Omgaan met armoede, geweld in de wijk. Dit laatste loopt soms zelfs zo uit de hand dat Bradley op een oud matras in de kelder van het huis van zijn moeder gaat slapen.

Maar de man heeft ook lief, vooral voor zijn moeder die hij (financieel) veel helpt lijkt een speciaal plekje te hebben in zijn hart. Daarnaast is duidelijk de hoop te zien die hij heeft om (eindelijk) een muzikale doorbraak te maken. Zijn geloof is sterk en word ook duidelijk gevoed door zijn Christelijke achtergrond.

De documentaire stopt eigenlijk kort na de release van de man zijn eerste album en zo krijgen we dus niet veel meer mee van de carrière die daarna ontstond. Hij evenaart namelijk het succes van Sharon Jones (hij benoemt zelfs een keer in de docu dat hij dat graag zou willen) en vooral na het zien van deze film zeg ik dat het welverdiend is.

Een dertien in een dozijn slasherfilm die ik als liefhebber zijnde hier en daar toch wat kon waarderen.

Het eerste gedeelte weet nog wel redelijk te vermaken door het samenspel tussen Allira Jaques en Sam Coward. Verder doet Moseley weer waar hij goed in is: het spelen van een gestoorde psycho en ondanks dat we hem dit al flink wat vaker hebben zien doen weet hij weer een aardig personage neer te zetten. Jammer dat zijn aandeel in het geheel wat klein bleef.

Verder zijn er genoeg verwijzingen naar andere slashers, want niet alleen Moseley is aanwezig, maar ook Kane Hodder (de bekendste Jason Voorhees acteur) laat hier zijn gezicht zien. Daarnaast heeft de moordenaar qua uiterlijk wel wat weg van de moordenaar van Hatchet (in die films gespeeld door Hodder).

Echt origineel kunnen we deze prent niet noemen, maar goed, het slashergenre had dertig jaar geleden al een formule samenstelling gekregen.

Tara Reid weet weinig aan te vullen, maar is een leuke eyecatcher.

Tof voor een keertje, maar dan vooral voor de wat meer doorgewinterde liefhebbers van het slashergenre.

De kwaliteit van deze film wist me te verrassen. Het verhaal is misschien wat cliché (we hadden immers soortgelijke dingen al eens gezien in Amerikaanse films als Troy en Gladiator, enz.), maar de uitvoering is zeker niet slecht. De romantiek komt wat ongeloofwaardig en onwaarschijnlijk over en voegt weinig toe, maar de spetterende actiescenes maken dit ruimschoots goed. De special effects zien er verrassend goed uit voor een Aziatische film en de actiescenes zijn hier en daar lekker over-the-top. Zo zijn met name de generaals in staat om dingen te doen die voor normale mensen onmogelijk zijn (een volwassen paard omver duwen met de blote hand, om maar een voorbeeld te noemen), maar dat kan een film als deze wel hebben.
Een aangename verrassing en een aanrader voor liefhebbers van dit soort
epische vechtfilms.

De soundtrack is inderdaad best sterk, maar volgens de opening credits is de muziek van Keith Emerson en "The Goblins" (geen idee waarom ze ervoor kozen om Goblin op een dergelijke manier te omschrijven). De officiële soundtrack is ook uitgebracht onder Emerson's naam.

Wederom een link tussen Argento's Inferno en deze film trouwens, want Emerson verzorgde ook de soundtrack voor de laatstgenoemde.

Daarnaast lijkt deze film qua thematiek en de manier van "het verhaal vertellen" inderdaad veel op Inferno, maar dan vind ik de laatstgenoemde toch een stuk beter uitgevoerd.

Wederom laat Soavi zien dat hij een goede leerling was van Argento, want visueel ziet het er weer erg mooi uit. Het gebrek aan een centraal personage en een eenzijdige verhaallijn nekt de film alleen een beetje. Mede hierdoor vind ik dit de minste horror van Soavi.

Voor de echte Italo horror liefhebbers nog steeds wel de moeite van het kijken waard, maar ik zou de rest toch eerder doorverwijzen Soavi's sterke jaren '90 films dan naar deze.

Wederom een vermakelijke Scooby-Doo film. Hierin nemen Shaggy en Scooby per ongeluk de verkeerde vlucht en belanden ze met de prettig gestoorde jager Alphonse LaFleur (stem van Rene Auberjonois) in het Himalaya gebergte i.p.v. Parijs. De rest van de gang gaan er weer achter aan en moeten daar op jacht op een Yeti.

Een tof monster en een leuke terugkeer van het personage Dell Chillman (maakte 3 jaar daarvoor zijn entree in Scooby-Doo and the Loch Ness Monster). Het einde is dan wel weer wat voorspelbaar en het motief is wat flauw. Dat mag de pret van de rest van de film echter niet drukken.

Dit is namelijk gewoon een lekker vlotte Scooby film met lekker veel humor erin verwerkt.

Gewoon weer vermakelijk voor de liefhebbers.

Qua visuele effecten wil men soms wat teveel, waardoor we wat lelijke CGI te verwerken krijgen.
Verder wel een verassend origineel filmpje waarin verschillende verhalen met het kernthema kerst vertelt worden. Dit met een lekker old school aanvoelende begeleiding van Williams Shatner.
Helaas niet altijd even bloederig, maar met name het gevecht tussen de kerstman en zijn elfjes zorgt toch voor de nodige gore.
Wel apart dat hij over een Sinterklaasachtige staf beschikt, maar dit komt hem in dit geval wel goed uit. Het blijkt namelijk een prima middel om af te rekenen met de zombie elfjes.
Jammer van de visuele lelijkheid hier en daar, maar verder nog verassend vermakelijk. Helaas zorgde het handheld camera verhaal niet voor de spanning/griezeligheid die men leek te beogen. De overige verhalen zijn ook niet eng, maar wel een stuk vermakelijker.

Een redelijk vervolg waarin de muisjes drie korte verhalen aan elkaar rijgen.

Het laatste verhaal weet de meeste sympathie op te wekken, maar de tweede is het grappigst.

Ze hebben alle drie wel wat. Nergens word het niveau van de originele film gehaald, maar men weet het vermakelijk te houden en de verhaaltjes weten te boeien.

Leuk voor een keer, maar geen hoogvlieger.

Een grote verbetering ten opzichte van zijn voorganger en een erg vermakelijke film.

Toxic Avenger 4 duurt wederom vrij lang, maar wat hij voor heeft ten opzichte van zijn voorganger is dat door de twee avengers de actie haast non-stop is en de vaart er lekker in blijft.

Daarnaast is de humor ook een stukje leuker en kon ik zeker wel de cameo's van onder andere Lemmy Kilmister (Motörhead) wel waarderen.

De gore is wederom van een lekker hoog splatter gehalte en zorgt voor prima vermaak. De soms haast puberale/kinderlijke pies, poep en seks grappen zullen lang niet voor iedereen weggelegd zijn. Persoonlijk vond ik het ook niet altijd geslaagd, maar het hoort een beetje bij de Toxie films en hier en daar was het toch weer raak.

Een film die mij van begin tot eind wist te vermaken. Heerlijke Troma trash!

Tromaville en hun nucleair afval. :,) Zojuist de 'alternate cut' die Troma zelf op youtube had gezet bekeken. De film heeft mede door zijn korte speelduur (ongeveer 77 minuten) een lekker vlot tempo. Daarnaast zorgen de vele bizarre personages, zoals een inboorling met een bot, voor genoeg kijkplezier. Een heerlijke film voor de liefhebbers van de Troma sleaze.

Ik heb me toch wel weer aardig kunnen vermaken met deze Troma.

Neemt de meest gestoorde combinatie aan personages bij elkaar (van een zwaarlijvige biker tot een bebaarde scientist met de hoogste stem ever) en je hebt een fijn gezelschap bij elkaar voor deze film.

De (make-up)effects zien er nog behoorlijk goed uit en de knotsgekke situaties en twists zorgen voor veel plat vermaak. Daarnaast lijkt men hier een poging te hebben gedaan naar een wereldrecord voor meest schaarsgeklede onscreen vrouwen in 1 film. Tjah, Troma, het blijft zó slecht dat het weer leuk word. Niet zo goed als de eerste, maar nog steeds wel erg vermakelijke pulp.

Het verhaal is erg dun en voorspelbaar, maar daar staat weer tegenover dat er een aantal zeer vermakelijke personages in deze film voorkomen. Cleopatra zelf is leuk, maar ook nemesis 'Mommy' is lekker over-the-top. Ook Antonio Fargas weet hier en daar voor een lach te zorgen als de goedmoedige drugsbaron Doodlebug Simkins.
Daarnaast zijn er hier en daar vermakelijke actiescenes te zien, zoals een auto achtervolging waarbij Cleopatra haar prachtige Corvette mag uittesten.
Neem daar nog eens bij dat er een kwalitatief erg goede jazz/soul soundtrack bij zit. Trombonist J.J. Johnson was verantwoordelijk voor de meeste composities, met vocale en tekstuele bijdrages van Joe Simon en Millie Jackson (niet de minste namen uit de Soul biz).
Goed kan ik dergelijke blaxploitation niet noemen, maar vermakelijk is het wel. Een leuke film met een aantal stereotypes om de 'rassenoorlog' uit die tijd te accentueren.

Van de regisseur van Universal's The Wolf Man kwam er in '44 dus nog een Universal productie onder de titel 'The Climax'. Ondanks de aanwezigheid van Boris Karloff kennelijk een beetje ondergesneeuwd door zijn genre genoten, aangezien ik op deze site de tweede stemmer ben (476 stemmen op IMDB is ook niet groots).
Zowel deze site alsook IMDB hebben deze film onder het genre 'Horror' gezet. Ondanks dat de film wel zijn kriebelige momenten kent, vind ik het eerder toch een thriller/drama.
Opera is het hoofdthema van deze film en als kijker krijgen we voornamelijk te maken met Angela Klatt (Susanna Foster), een jonge operazangeres die hoopt door te kunnen breken.
Ze zingt prachtig en doet de opera baas en dokter Hohner (Karloff) aan Marcellina (June Vincent) denken.
Middels een flashback komen we al snel te weten dat Hohner een obsessieve liefde koesterde voor Marcellina en haar stem. Hij wilde controle over haar stem en vermoorde haar 10 jaar voor de gebeurtenissen van deze film.
Door middel van een hypnose apparaat hoopt Hohner controle over Angela te krijgen, maar hij word op tijd gesnapt door zijn dienstmeid.
Bij het einde van de film wil men nog een keer de kleur exploiteren door Hohner ten onder te laten gaan in een waar inferno.
De decors zijn prachtig (wellicht dezelfde die men gebruikte voor de Phantom of the Opera films) en de aankleding van de Opera's ziet er ook geweldig uit. Verder is het acteer werk wel degelijk. Ondanks dat er met deze film weinig te griezelen valt (op een aantal uitspattingen van Karloff na dan) heb ik me er prima mee kunnen vermaken. Men had duidelijk moeite in deze productie gestoken.
Zonde dat deze zo in de vergetelheid is geraakt.

Ik had eigenlijk helemaal geen problemen met de ondertiteling, daar het er in dit geval wel goed aan bijdroeg om de film te kunnen blijven volgen. Het zou anders maar knap moeilijk zijn geweest met al die aparte woorden.
McDowell zet in deze film een puike acteerprestatie neer als een gestoorde jonge knaap die besluit mee te doen aan een experimentele "genezingswijze". De film begint best onheilspellend en met het geweld en de actie gaan ze flink over-the-top. Erg vermakelijk om het gewelddadige viertal aan het werk te zien, waarbij ik naast McDowell ook nog een jonge Warren Clarke wist te onderscheiden. Ik ken hem vooral van het spelen van die oude brompot uit Dalziel & Pascoe. Daarnaast wist Michael Bates bijzonder te vermaken als de stijve en strenge gevangeniswachter.
Geweldig hoe Kubrick het experimentele van de (geestelijke) gezondheidszorg naar boven weet te brengen. Daarnaast komt er in het tweede gedeelte van de film een soort vicieuze cirkel waarin bijna alle mensen die McDowell in zijn wilde verleden kleineerde of fysieke/psychische pijn toebracht op brute wijze hem weten af te straffen.
Ook komt de kritiek op de politiek duidelijk naar voren.
Ondanks de vele, soms bijna grappige absurditeiten weet Kubrick zijn boodschappen wel goed door te brengen door middel van deze film. Sterk gedaan.