Opinions

Tjah, het is hierboven al eens gezegd, maar de eerste helft is inderdaad een pittige zit. Het gezinsdrama is niet heel erg boeiend. Net de toegenomen spanning wanneer gesuggereerd word dat de vrouw een affaire heeft is nog wel tof, maar verder heeft dit deel van de film niet veel te bieden.
Het tweede gedeelte weet wel wat meer te boeien, maar wat een beetje tegen zat was dat ik Sint Bernhard honden nou niet bepaald angstaanjagend vind. De honden die ik meegemaakt heb van dit ras waren namelijk echt goeie lobbesen. Ik heb zelf een keer meegemaakt dat er een een schoothondje probeerde te zijn (een 80/90 kilo wegend beest).
Daarnaast werkte het kind me soms een beetje op de zenuwen door soms iets te overdreven te doen. Verder deed hij het echter nog wel oké voor een kind van die leeftijd.
Daarnaast is de cinematografie best goed en de soundtrack ook wel.
Een aardige film voor een keer, maar niet eenfilm die ik snel weer zal opzetten.

Deze was onderdeel van een 4x extreme horror set, maar na de drie andere films (Hellraiser, Ginger Snaps en Slugs) steekt deze wat bleekjes af t.o.v. de rest.

Het acteerwerk is ondermaats en van horror is er in deze home invasion thriller weinig sprake.

Met een dergelijke cast is een dialooggedreven film gewaagd en helaas een mislukt plan.

Zelfs voor liefhebbers van jaren '80 cheese heeft deze film weinig te bieden.

Net wat beter en vermakelijker dan de eerste The Curse film als je het mij vraagt. Eigenlijk kan ik de twee niet met elkaar vergelijken, want het zijn twee losstaande films.
In de States heeft Shout! Factory deze uitgebracht in een duopack met de eerste film. Helaas beschik ik nog steeds niet over een regiovrije speler, maar tegenwoordig zijn aardig wat van de (lowbudget) 80's horrors op youtube terug te vinden. Sommigen in abominabele kwaliteit, maar van deze film staat er een best goeie versie op. Voor de geïnteresseerden: als je op The Curse 2 The Bite zoekt krijg je hem meteen als eerste zoekhit.

Maar nu over naar de film. Door een vaag experiment van de overheid/het leger beginnen slangen zich anders te gedragen. Jill Schoelen en J. Eddie Peck spelen een tienerkoppeltje die te maken krijgen met deze aparte plaag.
Clark (Peck) word gebeten en zijn arm begint een eigen leven als slang en neemt uiteindelijk het hele lichaam over.
Het samenspel tussen Schoelen en Peck is wel acceptabel en verder moeten een aantal rednecks voor het overige vermaak zorgen. Deze zijn een beetje hit & miss: de hotelclerk vond ik best slecht, maar de benzinepomphouder en de zakenman met zijn vrachtwagenchauffeurs zijn wel geinig.
De film kakt een beetje in wanneer de zakenman op zoek gaat naar Schoelen en Peck.
Dit word dan weer wat goedgemaakt door een best nasty einde met nog behoorlijk goede fx. Dat valt ook wel te verwachten als de special fx door iemand gedaan word die zich 'Screaming Mad George' noemt.
Verder is de soundtrack ook nog best effectief en weet het hier en daar wel spanningsverhogend te werken.
Leuk filmpje voor zij die jaren '80 cheese wel kunnen waarderen.

Ik heb door de voorgaande twee delen moeite gekregen om Chucky nog serieus te nemen als horroricoon, maar ik moet zeggen dat ik deze poging om weer terug te gaan naar de "roots" wel kon waarderen.

Don Mancini is niet bepaald een onbekende in de film reeks en ook Brad Dourif keerde voor dit deel weer terug in diens befaamde rol. De cast is niet spectaculair en het acteerwerk is eigenlijk best matig. De minimalistische opzet in dit bijna klassieke spookhuis kon ik wel waarderen. De pop ziet er vooral in het begin er nog behoorlijk eng uit en er zijn een aantal effectieve schrikmomenten. Verder kon ik de gewelddadigheid van de moorden zonder over the top te gaan ook wel waarderen.

Als ik het goed begrepen had was er voor de pop geen CGI gebruikt en ik moet zeggen dat ze er een best knap staaltje van hebben gemaakt. Helaas zijn bij een aantal andere effecten (voornamelijk de gore) dan wel weer wat slechte CGI effecten te zien.

De film blinkt ook niet echt uit in originaliteit en is hier en daar best voorspelbaar. Toch moet ik zeggen dat ik hem gewoon wel vermakelijk vond. Echt zo'n film die makkelijk wegkijkt.

Leuk dat ze hem weer wat serieus en eng hebben geprobeerd te maken. Uiteraard lukt dit niet meteen met de eerste poging na de aanfluiting van de voorgaande film, maar het weet wel te beloven dat er nog steeds leven zit in deze oude pop.

Ik heb wel beter en interessanter werk gezien van deze mannen. Fisher heeft wel betere films geleverd. Cushing doet het goed als de baron. Hij geeft het personage iets meer menselijkheid dan de meeste vertolkers van de rol en dat is een best knappe prestatie. Verder heeft het verhaal niet erg veel te bieden en zijn de decors wat eentonig. Ook het subplotje met de werkster voelt meer als een "vuller" van de al korte speelduur. De schrijvers hadden schijnbaar weinig inspiratie om het verhaal verder aan te vullen of aan te passen.

Lee is een leuke verschijning als het monster, maar daar waar hij als Dracula angstaanjagend over wist te komen, wekt hij met deze verschijning eerder het medelijden van de kijker. Er word meer ingespeeld op het "angstaanjagende" van Frankenstein's experiment, maar dat is te weinig om heden ten dage echt indruk achter te laten.

Bedroevend slecht was hij zeker niet, maar er bestaan betere films over dit welbekende verhaal.

Mede door het acteerwerk toch nog een best sterke prent, maar ik moet mij bij mijn voorganger aansluiten wat betreft de uitwerking van Lavinia. De echoënde stem maakt het wat cheesy en haar bijdrage blijft daarnaast best klein, terwijl men het regelmatig genoeg over haar hekserij heeft.
Wel weer prachtig om te zien hoe Lee op het einde weer woordloos wist te imponeren. Die donkere ogen en zijn lange postuur heeft hij al wel als uiterlijke plus, maar je moet het dan ook nog kunnen uitstralen en dat kan hij als geen ander.
Ook Karloff weet een overtuigend personage neer te zetten en Michael Cough en Rupert Davies zijn ook erg fijn in hun bijrollen.
Vooral door het begin met de tekst over de medicatie en het visioen met de zweepslagen en de moord had ik een wat grover werkje verwacht dan wat het uiteindelijk geworden is.
Sewell is geen meesterlijke sfeerschepper en zijn film haalt de kwaliteit van de (betere) Hammer films dan ook niet, maar verder is dit nog best goed te doen. Zeker voor liefhebbers van deze 'old land house' horrors of liefhebbers van Christopher Lee.

Vooral door de duistere toon moet ik zeggen dat ik nog best genoten heb van deze derde Fly film. Daar waar de directe sequel behoorlijk aanvoelde als "meer van hetzelfde" in een nogal misplaatste setting, werkt de setting en de situatie in dit deel toch wat beter.

Het acteerwerk is ook wel redelijk. Alleen een beetje jammer dat Price niet mee kon doen met dit deel. Verder ook weer een beetje jammer dat deze in zwart-wit opgenomen was, al komt het in dit geval beter tot recht als bij Return of the Fly.

Een aardige afsluiter van de originele serie.

Geproduceerd en geregisseerd door Michael Carreras.
Wederom wel een redelijke mummie film uit de Hammer stal.
Het acteer werk is van wisselende kwaliteit, maar er zijn geen storende uitschieters.
Enkel het personage van de oude professor komt wat stoffig en statig over, maar dat was voor een gedeelte ook de bedoeling volgens mij.
De mummie ziet er goed uit, maar komt helaas weinig in actie. Naast de moord in de steeg weet hij eigenlijk geen memorabele scenes te creëren.
Zoals bij haast iedere Hammer productie is er wel weer de nodige aandacht besteed aan de kostuums en de decors. De kostuums zien er dan ook goed en authentiek uit en de decors zijn ook prachtig. Onder andere de sarcofaag waar de mummie in zit.
Qua verhaallijn weet de film niet te verassen: er is weer een oude vloek, enz. Behalve dan de wending op het einde, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik die een beetje belachelijk vond. Daarnaast kwam het ook allesbehalve geloofwaardig over.
Geen massale klopjacht, zoals in de Universal mummie films, maar dat past eigenlijk ook niet zo bij de Britse stijl.
Als kind spraken mummies bij mij altijd wel tot de verbeelding, maar ik moet zeggen dat ik film mummies nooit echt angstaanjagend kan vinden. Toch valt er nog wel voldoende te beleven met deze Hammer productie (zelfs zonder de iconische Peter Cushing en Christopher Lee).

Deze zesde uit de Puppet Master reeks is wel erg bedroevend slecht.

Het verhaal is niet origineel. Het doet allemaal wat aan Frankenstein en andere soortgelijke verhalen denken. Het idee dat een kwaadaardig of doorgedraaid iemand zelf een monster (of in dit geval een pop) wil creëren is al enorm vaak in verschillende vormen voorbij gekomen in het horrorgenre.

De grootste teleurstelling is dat de poppen amper in actie komen en de momenten dat ze in beeld zijn komen of uit de andere films of weet je haast zeker dat er iemand buiten beeld ze met de hand aan het besturen is.

Dit is gewoon zonde, want de poppen waren juist altijd al het hoogtepunt van de serie.

Een zeer teleurstellend zesde deel en dat nog wel van de regisseur van het sterke derde deel uit de serie.

Tjah, ik heb nou eenmaal een zwak voor dergelijke jaren '80 pulp en ik moet zeggen dat ik me met deze titel prima vermaakt heb. Een zeer Christelijke boer en zijn vette zoon zorgen voor een vrouw en 2 kinderen. Het jongetje van deze twee speelt de hoofdrol en die is niemand anders dan de jonge Will Wheaton. Het acteerwerk is van acceptabele kwaliteit, maar verhaaltechnisch zit de film niet helemaal lekker in elkaar. Men springt soms wel heel erg van de hak op de tak.
De gore en make-up fx zijn dan weer boven verwachting goed te noemen. De 'connect the dots' scene oogt wat nep, maar verder valt er genoeg van slijm en verrotting te genieten.
De soundtrack varieert tussen een banjo riedeltje en een bombastisch synth/keyboard stuk. Dat eerstgenoemde maakt het lekker cheesy, het laatstgenoemde is in sommige scenes wel heel erg aanwezig.
Voor zij die cinema niet altijd even serieus nemen en van een flinke lading 80's cheese houden is dit een vermakelijke zit.