Opinions

Ik kijk de Amicus portmanteau films in de volgorde waarin ze uitgebracht werden en zo was vandaag bij deze aanbeland. Deel en 2 zijn weinig bijzonder, al heeft deel 1 zo'n beetje de eerste as erstman verklede psycho die ik heb gezien.

Deel 3 is best leuk verzonnen. Peter Cushing speelt een sympathieke rol als een vreemde, maar lieve oude man. Dit deel maakte een tweede 'debuut' (voor mij althans) wat horroronderwerpen betreft, want dit is de vroegste film waarin ik het gebruik van een Ouija bord zag.

Ondanks dat ik het een tikje onrealistisch vond dat Cushing's personage zich zou bezighouden met zwarte magie, vond ik het einde mede door de toffe make-up best geslaagd.

Het derde verhaal is dan weer iets minder origineel, maar de uiteindelijke conclusie is mede door diens gruwelijkheid erg indrukwekkend.

Het leukste segment is ook erg tof verzonnen. Wederom een tikje onrealistisch, maar de meeste mannen doen flink hun best om blind over te komen (al zag ik een paar keer een aantal mannen driftig (ziend) staan hameren.

Wat mij betreft de sterkste Amicus portmanteau film die tot dan toe verschenen was. Daarnaast vind ik dit één van de sterkste werken van Freddie Francis die ik tot op heden gezien heb. Een leuke, klassieke anthologie horror.

Na een comics reeks en een televisieserie deed men onder de Tales from the Crypt banner dus in de jaren '90 een aantal films uitbrengen. Zoals bovenstaande gebruiker al zei een film die behoorlijk wat in de stijl is van Lamberto Bava's klassieker.
Een erg leuke, cheesy horror/komedie, waarin de komedie hier en daar goed overkomt. Daarnaast is het acteerwerk ook niet slecht en weet vooral Billy Zane erg te vermaken in zijn rol als de "Collector", de opperdemon of iets dergelijks.
De demonen zien er met hun groene ogen lekker cheesy uit en het tempo van de film ligt hoog, waardoor we getrakteerd worden op aardig wat actie. Daarnaast voor een jaren '90 film nog verassend bloederig en de special fx van de demonen zien er ook nog behoorlijk goed uit.
Een ondergesneeuwd filmpje uit de jaren '90 die mij van begin tot eind goed wist te vermaken.
Een aanrader voor de liefhebbers van foute horrorfilms.

Wederom een best geslaagde Corman verfilming van een aantal Poe verhalen/gedichten.
In het eerste verhaal weet Price te schitteren. Verder doet zijn dochter het ook niet slecht en slaagt men erin om tegen het einde een goede angstsfeer te creëren.
Het tweede verhaal is de zoveelste verfilming van 'The Black Cat'. Toch slaagt Corman erin zijn eigen versie ervan te maken, want dit is de eerste verfilming die ik ken waar zoveel komedie in is verwerkt.
Peter Lorre is haast cartoonesk en dan Price met zijn wijnproeven. De manier waarop hij dat doet is best grappig. De humor zal niet ieders cup of tea zijn.
Het laatste verhaal vind ik persoonlijk het sterkste. De kineast slaagt erin om de kijker mee te laten leven met de personages en Basil Rathbone speelt een overtuigend slecht mens.
Hier en daar gebruikt men dezelfde sets (vast om budgettaire redenen), maar het zijn vooral de acteurs en actrices die deze film zo goed maken. Een aanrader voor de liefhebbers van de Corman-Price Poe films.

Een leuke anthologie waarin Donald Pleasence vier bijzondere verhalen van zijn patiënten vertelt tegen zijn collega (Jack Hawkins). Als we dit subplot meerekenen telt de film eigenlijk vijf fragmenten/verhalen.
Ik vond de verhalen nog redelijk origineel en goed uitgewerkt. Bij het eerste verhaal weet je al dat de ouders het moeten bekopen als het jongetje zegt dat de tijger hen niet mag. Wel leuk hoe de tijger als het ware de jongen wil beschermen tegen zijn ruziënde ouders.
In het tweede verhaal speelt Suzy Kendall mee. Het meest macabere verhaal van deze anthologie als je het mij vraagt. Een man draait helemaal door vanwege een oud schilderij en een fiets en doet hem denken dat hij iemand vermoord heeft.
Het derde verhaal laat weer wat origineels zien, want in welke film zie je nou een man een liefde krijgen voor een vrouwelijk gevormde boom. Leuk verzonnen. De uitwerking is wat simplistisch, maar verder nog wel degelijk.
Het laatste verhaal vind ik ook heerlijk macaber door het stukje kannibalisme dat erin voorkomt (subtieler dan in de Italo kannibalen films).
De logica van het einde ontging me dan weer voor een gedeelte. Vooral het laatste stukje waarin Jack Hawkins plots geconfronteerd word met de tijger van het jongetje uit het eerste verhaal.
Maar goed, dat mag over het algemeen de pret niet drukken. Gewoon weer een leuk en best sfeervol Brits genre filmpje. Leuk voor de liefhebbers van dergelijke films.

Het lage gemiddelde van deze nieuwe Laugier valt eigenlijk wat tegen. Dit was een film die mij in positieve zin wist te verassen. Daar waar Martyrs het moest hebben van de ranzige scenes, heeft The Tall Man het meer van de sfeer en uitstraling.

De film is geschoten in een prachtig, mysterieus gebied en het begint als een zeer aardige thriller. Wanneer ik "The Tall Man" hoor moet ik toch altijd weer aan Phantasm denken.

De mensen van Cold Rock hebben echter last van een heel ander soort mytisch personage dan bovenstaande Tall Man. Jessica Biel speelt haar rol overtuigend en de spanning zit er in de eerste helft van de film goed in.

Dan neemt de film een behoorlijk vreemde wending. De spanning verdwijnt hierdoor, maar ik vond als kijker de omslag zo intrigerend dat ik geïnteresseerd bleef kijken.

In de tweede helft word het personage van het niet pratende meisje wat belangrijker (sterk gespeeld door de 17-jarige Jodelle Ferland) en word het mysterie rondom "The Tall Man" ontrafeld, om de film te laten eindigen met een boodschap die de nodige discussie zou kunnen doen oplaaien.

Net zoals Martyrs is The Tall Man misschien geen film voor het grote publiek, maar mij wist het weer te bekoren. Ik ben benieuwd wat Laugier ons in de toekomst nog zal gaan brengen!

Standaard buddy-film waarin Stallone en Russell twee agenten met uiteenlopende karakters spelen. Ondanks dat lukt het ze (uiteraard) om samen de zaak op te lossen en hun naam te zuiveren.

De humor is wat aan de flauwe kant, maar hier en daar nog wel te behappen. Verder vind ik persoonlijk Russell beter in deze prent passen dan Stallone. Vooral zijn uiterlijk, gewapend met een mullet en een matje, doet het hem en zijn rauwdouwer personage komt dan ook beter uit de verf.

De actie ziet er nog wel goed uit. De explosies zijn misschien wat aan de overdreven kant, maar dat hoort wel wat bij een dergelijke film.

Er zijn wel betere films in dit subgenre gemaakt, maar hij is nog best leuk voor een keer. Gewoon tof, hersenloos vermaak.

Voor mij deed deze nieuwe Tarzan hem niet.

Het verhaal heeft een aantal aanvullingen van de regisseur gekregen en helaas komt dit niet helemaal goed over en zorgt het voor een belabberde consistentie.

Zo ontwikkelt de jonge Tarzan zich wel erg rap en ook het hele gedoe rondom die energie meteoriet vond ik niet geslaagd. Het kwam gewoon niet goed op mij over.

Daarnaast zien sommige animaties er vrij slecht uit ten opzichte van de rest van de film. Zo vind ik Tarzan zelf er maar raar uitzien, terwijl de overige personages flink wat beter uit de verf komen. Vooral de apen zijn erg tof gemaakt.

Ook de muziek lijkt bij sommige scenes wat ongepast te zijn. Hier had gewoon beter over nagedacht kunnen worden als je het mij vraagt.

Over het algemeen een niet bijster interessante animatiefilm. Er zijn de laatste jaren wel een aantal betere gemaakt.

Ik herkende de referentie zelf omdat ik een zwak heb voor jaren '80 films en de bovenstaande film ooit wel gezien heb. De zaal reageerde echter wat lauw, dus veel van de "jongere generatie" filmliefhebbers leken hem inderdaad niet mee te krijgen.
Andere referenties naar The Lord of the Rings en Jurassic Park werden dan wel weer gewaardeerd, maar dat zijn natuurlijk films die zelfs de wat jongere kijkers (zag in de zaal toch wel een aantal kinderen van rond de 13/14 jaar oud) meestal wel kennen.
Verder vond ik het leuk hoe ze elementen en bepaalde grappen uit het eerste deel wisten te behouden in combinatie met een compleet nieuwe verhaallijn. Vaak zijn vervolgen "meer van hetzelfde", maar men heeft hier echt geprobeerd iets compleet origineler te zijn.
Dat wist ik over het algemeen wel te waarderen. De meeste grappen waren wel leuk en het acteerwerk was ook wel aardig. Zonde dat ze Seyfried's prachtige grote ogen meerdere malen vergeleken met die van Gollum. Persoonlijk vind ik dergelijke ogen erg mooi en moet ik eerlijk toegeven dat ik Amanda Seyfried een knappe jonge vrouw vind. Met betrekking tot de "eye candy" wel een waardige opvolgster van Mila Kunis.
Maar nu dwaal ik misschien iets teveel af. De film zelf vond ik net iets minder leuk dan de voorganger. Waarom? Ondanks dat ik de originaliteit van de nieuwe verhaallijn wel kon waarderen, moet ik wel toegeven dat men soms wat teveel blijft hangen in de hele rompslomp rondom Ted's zaak. Goed, dat is ook het focuspunt van de film, maar de soms ietwat lange (rechtszaak)scenes die dit teweeg brengen halen de vaart er soms wat uit. Wat dat betreft had men wat mij betreft wel hier en daar wat mogen inkorten.
De film duurt namelijk best lang voor een dergelijke film en dat zorgt ervoor dat er soms ook gewoon stukken zijn die minder goed uit de verf komen.
Ondanks dat moet ik zeggen dat ik als liefhebber van MacFarlane's humor wederom wel hier en daar genoten heb. Vooral van de leuke hoogtepuntjes als Liam Neeson voorbij komt in een vaag bijrolletje en de vechtscene die "The Flash" (cameo van Sam Jones) start op Comic Con.
Leuk voor zij die de stijl van MacFarlane kunnen waarderen.

Wat wellicht meespeelt is dat ik nooit een groot TMNT liefhebber ben geweest, maar ik vind deze film matig. De CGI is me wat teveel en het plot heeft maar weinig om het lijf. Megan Fox is nogal plastisch en speelt een weinig aansprekend personage.

Geef mij dan maar The Avengers.

De film begint interessant en weet het ook wel spannend te houden.

Het acteer werk is niet slecht en de look van de film ziet er ook wel goed uit.

In de tweede helft gaan ze alleen wel erg veel klooien met de flashbacks en word het rommelig. Mede hierdoor valt het einde dan weer wat tegen en blijf je als kijker wat met lege handen achter.

Pff, wat een rommel. Assonitis regisseerde dit onder de naam Oliver Hellman. Hij stond al redelijk op mijn radar door zijn Exorcist rip-off "Chi Sei?", die ik nog steeds eens moet kijken.
Met deze film probeert hij duidelijk een zelfde soort film te maken als Jaws, maar faalt hier volledig in.
Zo ontbreekt het de film behoorlijk aan spanning en shock value. Het komt helemaal niet shockerend over dat een van de eerste slachtoffers een baby is. Verder helpt de soundtrack ook niet echt mee, daar deze eerder voor een dramatisch effect zorgt dan voor een luguber effect.
De creature fx van de octopus zien er dan wel weer best goed uit. Helaas blijft de actie op wat gekronkel met de tentakels en suggestief wiebelen van bootjes na helaas wat uit.
Het drama gedeelte van de film zakt door het script en het acteerwerk als een kaartenhuis in elkaar. Zo heb ik zoontje na een traumatische ervaring te hebben meegemaakt nog nooit zo emotieloos zijn moeder zien begroeten dan in deze film.
Verder is het mij een raadsel hoe de filmmaker erin slaagde om mannen als Henry Fonda en John Huston op te laten draven in weinig toevoegende bijrollen.
Daarnaast duurt de film best lang en is het "eindgevecht" net zo saai dan de overige actie.
Veruit het grootste misbaksel dat in het zog van Jaws volgde. Geef mij dan nog maar liever een film als Piranha of Alligator.

Ja, de film lijkt duidelijk te zijn gemaakt om nog even snel te cashen.

Toch heb ik me prima kunnen vermaken met deze film. De actie ziet er nog best slick uit en daarnaast doet Schwarzenegger op een vermakelijke wijze terugdenken aan die klassieke Terminator films.

Sarah Connor (Emilia Clarke) en Kyle Reese (Jay Courtney) zijn een beetje platte personages, maar laten we eerlijk zijn: dat is regelmatig zo in dergelijke actiefilms. Echt storen deed het mij dan ook niet.

Het scheelt waarschijnlijk dat het alweer een tijd terug is dat ik de originele films heb gezien, waardoor voor mij de "teleurstelling" er niet zo was.

Van Salvation meen ik enkel een klein stukje gezien te hebben, dus ik had ook niet echt dingen die mij deden denken aan die film.

Schwarzenegger, inmiddels 68 jaren jong, weet nog steeds stoer over te komen ondanks zijn grijze haar en kraaienpoten. Leuk om te zien en hij komt er een stuk beter mee weg dan een Sylvester Stallone of Steven Seagal, die inmiddels er al een aantal botox kuurtjes op hebben zitten.

Niets nieuws, maar een vermakelijke zit.

Een beetje een aparte slasher/psycho thriller die door het langzame tempo en het zwakke acteerwerk niet helemaal goed uit de verf komt.
De film begint nog best aardig met een grappige introductie van de twee dames waar het in deze film om draait. Vooral de confrontatie met Lesley's vriend Josh is best vermakelijk (met name door het houterige acteerwerk van de jongeman).
De actrices doen het trouwens nog best redelijk en zijn wat te vergelijken met het overige slachtvee dat in deze periode veelvuldig voorbij kwam in de Amerikaanse horrors.
Maar dan... is de aanloop voor de eerste actie wel... erg lang. De eerste 35/40 minuten van de film krijgen we niet meer te zien dan 2 dames die vakantie gaan houden bij het Tenkiller meer. Als in ruim een half uur het interessantste is dat er iemand door een raam leek te kijken terwijl Janna zich aan her omkleden is...
Dat valt wat tegen (en dan druk ik het nog zacht uit). Daarnaast weet de soundtrack geen spanning op te bouwen. De keyboard riedeltjes klinken nog best aardig, maar zijn wat standaard en worden helaas niet ondersteund door boeiende beelden. Zo zie je maat weer dat soundtrack en beeld toch goed op elkaar afgestemd moet zijn.
Verder is het wat jammer dat men ervoor heeft gekozen om dit zo'n film te maken waarin je als kijker al weet wie de moordenaar is, maar de personen in de film niet. In een goede film zou de spanning tussen de personages dan oplopen, maar dat krijg je helaas niet als de cast het ondermaats doet en er ook nog eens weinig gebeurd.
Wat ik dan wel weer apart vind is dat er in de laatste helft nog een redelijk sfeervolle droomsequentie voorbij komt. De makers kunnen het dus schijnbaar wel, maar besloten om onbekende redenen het weinig toe te passen.
En met een beetje flauw einde is de film dan afgelopen.
Goed, deze is uit te zitten als je '80s horrors gewend bent, maar daar is ook alles mee gezegd.

Genre gewijzigd in Actie/Avontuur, zoals het ook op imdb aangegeven staat. Ondanks dat deze film geproduceerd is door een filmmaatschappij die voornamelijk bekend staat om de horrorfilms, is dit er toch overduidelijk niet een. Maar men heeft bij Hammer ook de nodige avonturenfilms gemaakt en daar past deze beter onder.

"The Terror of Tongs" lijkt een beetje de voorloper van Lee's Fu Manchu films te zijn. Alleen deze keer is hij de baas van een maffiabende in Hong Kong. Ik blijf het een beetje raar vinden om Lee met die hele laag make-up te zien om hem Aziatisch te doen lijken. Maar hij komt wel nog een stuk overtuigender over dan Yvonne Monlaur die met haar Franse accent toch wat uit de toon valt. Ze doet op haar manier haar best, maar haar personage komt gewoon niet zo goed over.

Geoffrey Toone's personage is wat standaard uitgewerkt, maar ook hij weet nog wel redelijk overtuigend over te komen.

Er is duidelijk te zien dat men niet veel middelen had en ik moet wel weer zeggen dat ze de sets en kostuums er weer (relatief gezien) goed verzorgt uitzien. Hier en daar had men misschien wel beter echt Aziatische mensen kunnen gebruiken, want soms is het toch veel te goed te zien dat het gewoon Britten of andere Europeanen zijn.

De 'actie' die erin voorkomt is wat aan de trage kant, maar weet nog wel voor voldoende vermaak te zorgen om deze film toch nog wel redelijk te houden.

Vooral als ik de vergelijking maak met Franco's broddelwerk in zijn Fu Manchu films is dit toch een stuk beter in elkaar gezet en is het verhaal wat minder saai.

Geen uitstekende film, maar ook niet heel slecht. Meer een film voor de Lee fanatiekelingen.

Ik heb nooit veel met scifi gehad en tijdens het kijken merkte ik wederom dat mijn tenen kromden van de leren pakjes en de lazerstralen. Het verhaal is nog redelijk origineel bedacht. De parasiet achtige aliens waren voor die tijd nog niet veel gebruikt denk ik (al zou ik het me kunnen voorstellen dat een van die lowbudget scifi's uit de jaren '50 dit ook al gebruikte).
Visueel gezien mag de film er nog wel zijn. De sets, ook die op de planeet, zien er nog best mooi uit.
De personages zijn alleen weer zo plat als wat en het wordt dan pas ook wat interessanter wanneer het geheimzinnige buitenaardse ras zich ermee gaat bemoeien.
Een erg cheesy scifi/horror filmpje dat moeilijk vergelijkt kan worden met het overige werk van Bava.

Na herziening doe ik er nog een ster bij. Toch wel een zeer ondergewaardeerde film. Het origineel is naar mijn mening altijd een beetje overgewaardeerd geweest.

Knotsgekke scenes en personages volgen elkaar in en rap tempo op in deze nogal aparte 'sequel' die qua stijl eigenlijk totaal niet op het origineel lijkt.

De over the top effecten van Savini doen het ook weer goed en de film kijkt gewoon heerlijk weg.

Er zit een lekker vlot tempo in en de humor kon ik ook wel waarderen.

Damon Gameau brengt het met de nodige humor, waardoor de docu nog best luchtig en inderdaad hier en daar grappig blijft om naar te kijken.

Hij brengt hier echter wel een serieus probleem aan het licht door te laten zien wat wij doen met ons lichaam als we de zogenoemde "low fat" of "gezonde" producten uit de supermarkt eten.

Voor een gedeelte worden wij als consument ook wel wat bedonderd door de voedselindustrie, maar men laat ook nog duidelijk naar voren komen dat dit helaas altijd al zo is geweest en dat het te vergelijken is met de sigarettenindustrie. Door middel van fraaie (propaganda)filmpjes krijgen wij het idee dat de producten nog helemaal niet zo slecht zijn.

Het blijft alleen lastig om de gulden middenweg tussen deze twee dingen te vinden, want zo schijnen er ook al kinderen te zijn met juist weer ondervoeding problemen doordat hun ouders ze volstoppen met de zogezegde "super foods".

Het probleem komt in deze film kraakhelder naar voren, nu is het alleen de vraag wat mensen hieraan willen gaan doen.

Een heerlijke Vincent Price film die lekker op dreef is en met Shakespeare quotes strooit. Heerlijk hoe hij op lekker theatrale wijze wraak neemt op zijn critici. Dit laatste zorgt voor een aantal kleurrijke spektakels met soms mooie decors en prachtige kostuums. Dit allemaal gecombineerd met een vette knipoog en de nodige humor.

Leuke en sfeervolle horror/komedie waarin Vincent Price weer weet te schitteren. Prima vermaak van begin tot eind.

Ik ben het eens met de hierboven omschreven visuele aspecten van de film.

Helaas zit de film verhaaltechnisch dan weer niet helemaal lekker in elkaar en kan ook het acteerwerk hier en daar wel wat beter.

Voor liefhebbers van klassieke Europese horrorfilms is deze nog wel redelijk te doen, maar een topper binnen het genre is het zeer zeker niet.

Nog een biopic die genomineerd was voor de Oscars.

Eddie Redmayne zet een indrukwekkende acteerprestatie neer als de legendarische Stephen Hawking. Één van 's werelds meest opmerkelijke verhalen van overleving en doorzettingsvermogen. Helaas komt er in de film niet heel veel naar voren over zijn werk. Zo word er een bespreking van een scriptie gehouden waarin bijna geen woord gerept word over wat er nou eigenlijk in staat.

Verder werd er wel erg veel aandacht besteed aan zijn liefdesleven. Ieder zijn ding natuurlijk, maar van mij had het wel wat minder mogen zijn.

Felicity Jones zet ook wel een sterke rol neer als zijn vrouw en haar strubbelingen worden wel op een overtuigende wijze overgebracht. Verder heeft de film niet echt veel memorabele personages, maar erg is dat niet, want de meeste aandacht gaat toch naar bovenstaande twee. Wel tof om David Thewlis in een rolletje voorbij te zien komen als Hawkings' docent.

De soundtrack is wel mooi, maar mist de herkenbare, memorabele theme die somige andere films uit dit genre wel hebben (met als het voor mij meest recentelijke voorbeeld: The Imitation Game).

Roddy Piper zeten vermakelijk personage neer die haast een ode lijkt aan de jaren '80 actiefilmheld (Stalone, Schwarzenegger, enz.). Net als in die actiefilms hebben we wel te maken met een weinig diepgaand personage, maar dat mag de pret niet drukken.

Hij weet samen met Keith David zich prima door deze film te werken, dan weer vechtend met David en even later weer met het machinegeweer in de hand.

Dat gevecht met David (volgens mij het eerste en enige gevecht uit de filmgeschiedenis om het opzetten van een zonnebril) werd op den duur zo buitenproportioneel lang dat het meer een satire leek te worden dan dat deze scene serieus genomen kon worden.

De look van de aliens (veelal gespeeld door één en dezelfde persoon als ik het goed begrepen heb) is best apart en doet meer aan robots denken.

Wat ik ook wel kan waarderen is dat Carpenter de kijker genoeg ruimte heeft gegeven om zelf conclusies of invullingen te kunnen geven aan bepaalde dingen. Zoals hoe het kwam dat Foster's personage op het einde toch weer omsloeg.

Een toffe film waarmee Carpenter bewijst meer te kunnen dan enkel het maken van horrorfilms.

Meer (onbedoelde) komedie dan horror, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik me hier nog prima mee heb vermaakt. Het found-footage aspect is eigenlijk volkomen onnodig, daar het grootste gedeelte van de film het gewoon gaat om een filmcrew die de boel opneemt.
Als het je als kijker lukt om deze film niet al te serieus te nemen dan zijn de scenes in het dorp en de herberg met de dorpelingen nog best vermakelijk.
Ook het einde is door de over-the-top CGI verre van angstaanjagend, maar dat neemt niet weg dat ik het nog steeds wel vermakelijk vond om naar te kijken. Haha, waarom veranderd die politieagent tegen het einde in een bijlmoordenaar? Of dachten die dorpelingen dat het hele gezelschap uit heksen bestond. Afijn, het zorgt nog wel even voor een onverwachte moord.
Ik kan me alleen maar bij mijn voorgangers aansluiten: als je niet teveel verwacht is hij nog best geinig.

Deze staat gelukkig in zijn geheel op youtube, want volgens mij is deze nooit (officieel) op dvd verschenen.

Deze film is een document over de reggae band Third World die internationaal vooral bekend werden met "Now That We Found Love".

De film laat live fragmenten van de band zien en er zijn korte stukken waarin de bandleden (vaak individueel) vertellen over wat reggae muziek voor hen betekent, maar ook over hoe ze in de band kwamen of over hoe ze in het leven staan. Wat ik vooral tof vind is de persoonlijkheid waarmee het gebracht word. Zo zijn de mannen soms gewoon in hun thuissituatie te zien en zijn er ook een aantal kinderen en vrouwen van de

mannen te zien. Verder vind ik de beelden van Kingston uit deze periode altijd erg tof om te zien. Zo is op den duur ook nog de buitenkant van de Channel 1 studio te zien en zien we de bandleden ook nog een keer in de opnamestudio.

Een toffe, rauwe schets over het leven van de bandleden van Third World.

Een aanrader voor de liefhebbers van reggae. Op youtube is een (geknipte?) versie van 73 minuten te vinden.

Ik had weinig verwachtingen van te voren, maar ik had echt zoveel lol met deze film. Het is een hele "losse" film geworden. Gewoon een stel vrienden die samen plezier hebben en hier en daar lijkt het zelfs alsof ze ter plekke improviseren. Erg leuke "rollen" van iedereen en het foute "apocalyps" verhaaltje deed het ook wel goed bij mij.

Een beetje flauw romcom die behoorlijk voorspelbaar is en daarnaast de nodige irritante personages bevat. Zo vind ik Witherspoon in deze film echt enorm irritant. Ja, ze ziet er leuk uit, maar mede door het script word haar personage verpulverd tot een nogal oppervlakkig, hysterisch (school)meisje.
De "tips" van het personage van Chelsea Handler zijn dan nog wel redelijk vermakelijk, maar raken door de film heen een beetje repetitief. Ze herhaalt namelijk vaak dezelfde tip, maar dan met andere woorden gebracht.
Verder word er veel te veel ingezoomd op de strijd voor Witherspoon's liefde tussen de CIA collega's en vrienden. Chris Pine en Tom Hardy spelen deze personages, beide eigenlijk best clichématige personages. Mede hierdoor leef je als kijker ook niet echt mee en komen de scenes waarin men wat meer diepgang in de personages probeert te geven dan ook niet goed uit de verf. Hiermee bedoel ik de scenes van Hardy's personage met zijn zoontje en vrouw en Pine's scenes waarin naar voren komt dat hij nooit een serieuze relatie heeft gehad en hij zijn ouders op jonge leeftijd al verloor.
Verder heeft men hier wel een heel erg glad Hollywood werk van gemaakt, met bijna alleen maar knappe personages met gebleekte tanden, enz.
Enkel Schweiger's personage komt dan nog wat rauwer over, maar helaas is zijn rol in deze film best minimaal. Dit omdat het accent ligt op Witherspoon's personage en haar double dates met de 2 CIA mannen.
Jammer, want persoonlijk vind ik hem altijd wel een charismatische verschijning en weet hij ook in deze film er weer best "bad ass" uit te zien. Persoonlijk had ik dus meer inbreng van zijn personage gezien, wat misschien ook tot wat meer actie had gezorgd.
Zo zag ik tijdens het bekijken van de deleted scenes dat ze nog een best toffe actiescene weg hadden gelaten. Spijtig, want dergelijke scenes hadden deze film toch wat meer pit kunnen geven.
Een gemiste kans.

Tim Curry portretteert een haast iconische badguy. Verder zorgt met name Charlie Sheen voor de nodige rake humor. Alleen al zijn introductiescene waarin hij misbruik maakt van bijbelstudie is best komisch.
Verder is dit een erg veilige verfilming waarin de goodguys alles winnen en de baddies, soms ook met de nodige humor, het moeten laten afweten.
Een leuke, luchtige verfilming die, zoals veel Disney producties, geschikt is voor een brede doelgroep.

Vermakelijke, ietwat cheesy horrorfilm uit de jaren '50. Dit laatste komt voornamelijk door het absurde, goedkoop ogende uiterlijk van The Tingler.
Price weet te overtuigen als een nogal obsessieve professor. Mede daardoor dacht ik ook eerst dat hij de doofstomme vrouw wilde beangstigen. Best een verrassende twist dat dit uiteindelijk de man van de bioscoophoudster bleek te zijn.
Grappig hoe Price z'n personage hem weet te chanteren met de dreiging naar de politie te gaan.
De scenes in de bioscoopzaal zijn met name door de onderbrekingen door Price's personage erg vermakelijk, vooral wanneer hij het publiek oproept om te gaan gillen.
Ietwat gedateerde film voor tegenwoordige begrippen, maar mede door Price z'n sterke spel nog best vermakelijk.

Gisteren dan eindelijk deze slasher van David Hess (bekender van zijn werk voor de camera dan zijn werk achter de camera) bekeken.
Zoals hierboven al eens omschreven inderdaad erg cliché. Het verhaal bevat weinig origineels, al was de uitdossing van de moordenaar volgens mij toen nog nooit gebruikt. Maar dan is Silent Night, Deadly Night toch een heel wat beter werk.
Helaas was de versie die ik keek ook maar van matige kwaliteit. Erg onderbelicht, waardoor je bij sommige scenes meer silhouetten zag dan de daadwerkelijke personen. Wel zijn hier en daar wat bloedeloze gore effecten te zien, die helaas wel wat geleend lijken te zijn van Friday the 13th (bijl scene).
Het acteerwerk is ook van matige kwaliteit, maar goed, dat is regelmatig zo bij slashers en dus niet direct erg storend. Wat wel jammer is dat sommige personages ook regelrecht gekopieerd zijn van bekendere slashers uit die periode, met als meest duidelijke voorbeeld toch wel die "crazy Ralph".
Dit soort dingen maakt van "To All a Goodnight" toch wel een voorbeeld van een film die mee wilde liften met het succes van het genre. Daarmee dan ook terecht een vergeten film.
Ik raad hem niet aan, zelfs niet voor de die hard slasherliefhebbers.

Voor mij na "The Fall of the House of Usher" de tweede Corman Poe film en die lijkt op alle vlakken een stuk beter dan dit werk.

Ondanks dat Vincent Price wederom zijn beste beentje voorzet in zijn rol, weet de rest van de film maar niet te boeien. Corman slaagde erin om zelfs in deze beknopte speeltijd het verhaal nog wat traag te houden. We worden wel getrakteerd op een aantal mooie landschap shots, maar dat is niet genoeg om de aandacht erbij te houden.

De ontknoping is dan wel weer redelijk geslaagd en nog aardig suspensevol, maar dat kan men helaas niet zeggen over de rest van de film.

Niet enorm slecht, maar persoonlijk vond ik het eerder genoemde The Fall of the House of Usher een stuk beter.

Fred Olen Ray ken ik enkel van zijn vroege jaren '80 werk en zijn samenwerking met Jim Wynorski (een vergelijkbaar regisseur) uit 1991. Ik dacht dat de man over was gegaan op (soft)erotische televisieflicks, maar schijnbaar maakt hij ook nog steeds films die wel tot andere genres behoren.

In deze film zien we de veel voor dit soort films gebruikte Michelle Bauer als Elisabeth Bathory en Paul Naschy die weer eens zijn weerwolfkostuum aantrekt.

Verder hebben we een cast die (vooral in het geval van de dames) niet uitgekozen is voor hun acteer talent. Daarvoor geniet deze man er veel te veel van om softe erotiek te schieten.

We krijgen tussen de actie met Bathory en de weerwolf er dan ook de nodige scenes van te voortduren.

Daarnaast zijn de scenes waarin onze ghouls in actie komen wel erg saai in beeld gebracht. Hier en daar zien we nog een klein beetje gore, maar daar is ook alles mee gezegd.

Zijn eerdere werk was ook al niet Oscarwaardig, maar dit is al helemaal troep van de bovenste plank.

Een cult regisseur die wat mij betreft al wel afgeschreven is.