Opinions

Belachelijk slechte actiefilm die op een paar knallende geweren en explosies na ook maar bar weinig te bieden heeft. Neem nou een scene als David Hasselhoff die achter de ontvoerde Linda Blair rijd en ziet dat hij een afrit mist... Dat word op een dusdanig oninteressante manier in beeld gebracht dat het eerder slaapverwekkend is dan dat het spanning of iets anders te weeg brengt.
De 'actie' die in deze film voorkomt is dan ook niet bepaald flitsend te noemen. Daarnaast is het acteerwerk ook niet om over naar huis te schrijven. Ik had de film meegenomen, omdat Blair en Hasselhoff er samen in spelen, maar ook zij leveren niet echt goed werk.
Een film die genegeerd kan worden als je het mij vraagt.

Tjah, het is precies wat het zegt. Wacken 3D geeft ons een (3D) kijkje in de wereld van het Wacken festival. Zelfs na het kijken van deze docu moet ik eerlijk toegeven dat de vonk nog steeds niet is overgeslagen. Er zijn metalheads die zweren bij Wacken, maar vooral tegenwoordig met Graspop en Hellfest als concurrenten kan ik nog steeds niet Wacken als het metal festival van de wereld zien, maar goed.

Wel tof dat ze wat beelden hebben geschoten. Met Alice Cooper kan ik zo onderhand wel meezingen, maar ik vind het wel geinig dat de filmmaker ook wat materiaal van Anvil laat zien. Een band die de laatste jaren mede dankzij hun docu een soort cultstatus hebben verworven.

Leuk kijkje in de wereld van Wacken, maar niet spectaculair.

Mij wisten ze met deze film niet te overtuigen. Een stel Amerikaanse acteurs die een fout Russisch accent nabootsen. De personages wisten gewoon geen sympathie op te wekken, terwijl dit wel de bedoeling was. Mede hierdoor komen sommige dingen niet goed over, zoals de dood van een van de personages. Meestal vind ik dit soort films wel interessant, maar deze deed het hem niet.

Een beetje aparte, maar zeker wel vermakelijke zit.
De film begint een beetje melodramatisch met het stel dat naar een oud huis verhuist en waarbij voornamelijk de moeder nog het verlies van hun kind moet verwerken.
Wanneer ze erachter komen dat er wel degelijk "iets" in hun nabijheid is nodigen ze wat bevriende paranormaal begaafde kennissen uit om hier contact mee te maken.
Dit resulteert in een best vermakelijk splatter festijn waarin de geesten er wel wat cheap uitzien.
Een aantal foute typetjes en verrassende gore zorgen ervoor dat deze film vermakelijk is van begin tot eind. Leuk voor de liefhebbers van cheesy horrors.

Eigenlijk weet mijn voorganger het grootste euvel al wel te omschrijven.

Het begin van de film over de periode voor hun oprichting vind ik wel interessant.

Het verhaal over hun 'beroemd worden' is ook wel interessant, maar is wel erg uitgerekt. Volgens mij gaat een kleine 50/60 minuten over de periode '79 t/m '82. Veel geouwehoer over live gigs. Geinig, maar op den duur weten we het wel.

Wat mij betreft hadden ze deze speelduur ook nog wel mogen vullen met de periode tot '87 om het wat gevarieerder en interessanter te houden. Nu is het namelijk hier en daar tegen de saaie kant en dat verdienen de heren van deze toffe band niet.

Een aantal jaren voor het veel bekendere The Wolf Man kwam Universal Pictures met 'Werewolf of London'. Een film die ik persoonlijk minstens even sterk vind dan diens opvolger.
Henry Hull speelt op overtuigende wijze de getormenteerde dokter die beseft dat hij bij iedere volle maan in een weerwolf veranderd en 'moet' doden.
Het dramatische aspect hiervan komt ook wel goed over, daar zijn relatie met zijn vrouw (gespeeld door Valerie Hobson) wel natuurlijk overkomt (voor een relatie uit die tijdsperiode althans).
Ik vind het ook wel tof dat ze dit in deze film net iets anders aanpakken door een gegeven ervan te maken dat hij vanuit zijn instinct iemand zal doden die hem dierbaar is. Voor zover ik me kan herinneren was het bij de andere prenten vaak toch nog per ongeluk, ook al moet bij praktisch iedere andere bekende weerwolf film de vrouw of vriendin de slachtofferrol op zich nemen.
Verder is de humor in deze film ook wel raak. Vooral de scenes met de twee oude kamer verhuursters vond ik best grappig.
Wat mij betreft minstens net zo'n klassieker als The Wolf Man en ik kan deze dan ook aanraden voor de liefhebbers van de klassieke Universal monster films.

Het kan inderdaad moeilijk als horror bestempeld worden.

Ik moet zeggen dat ik nog best van deze film genoten heb. Hier en daar wat apart camerawerk en de psychedelische muziek zorgt inderdaad voor een aparte sfeer die past bij de tijd.

Grappig dat zanger Barry McGuire (bekend door zijn "hit" Eve of Destruction) hierin meespeelt.

Volgens de wiki van deze film hebben ze een aantal beelden gebruikt van echte bikers die hun dagelijks leven leiden en geen acteerervaring hadden. Nu geloof ik dit graag, want de bikers blinken inderdaad niet uit in hun acteerprestaties. Echt storend is dit echter niet, want er valt nog voldoende te genieten en ze gooien er hier en daar wat grappige zinnen of discussies (die discussie over het bier bijvoorbeeld) die echt niks toevoegen aan de film.

Gelukkig keek ik deze met de Engelse ondertitels, want Carol Kane is toch wel een van de meest onverstaanbare actrices die ik ooit gehoord hebt. Ze slist best veel, waardoor ze moeilijk te volgen is. De arme jongedame kan er waarschijnlijk niet veel aan doen, maar het is zo.
De film begint met een spannend eerste half uur. Het acteerwerk van Kane is niet slecht en de telefoontjes zijn best creepy en komen dreigend over. Ik had alleen niet verwacht dat men zo snel de dader zou onthullen. Daardoor slaat de film namelijk na iets minder dan een half uur een heel andere richting in. De Britse acteur Tony Beckley (hij overleed 19 april 1980) speelde hierin zijn allerlaatste rol als de labiele Curt Duncan.
Duncan ontsnapt uit een asylum, waardoor John Clifford (gespeeld door Charles Durning) de taak krijgt om hem op te sporen. Dit veranderd door de keuze van Clifford in de opdracht: hem doden.
Dit gedeelte van de film is iets saaier, maar blijft toch nog wel redelijk overeind staan door de dreigende uitstraling van Beckley en wat vermakelijk geouwehoer met een dronken zwerver.
Tegen het einde slaagt Beckley's personage er toch weer in om Kane's personage te traceren. Zijn kat- en muisspel begint hierdoor opnieuw en eindigt best creepy wanneer Beckley ineens naast Kane in bed ligt.
Deze film word regelmatig in verband gebracht met de slasherfilm, maar het is eigenlijk gewoon een soort misdaadthriller. Het gedoe met de telefoontjes was al eens eerder gebruikt in Black Christmas. Het is dus moeilijk te zeggen waar latere filmmakers hun inspiratie vandaan haalden. Al zou je misschien wel kunnen zeggen dat Wes Craven naar deze film had gekeken voordat hij begon met het maken van de Scream films.
Leuk om eens gezien te hebben en geen slechte film, maar de invloed op het latere slasher genre lijkte me toch niet heel groot.

Vanmiddag deze sequel maar eens opgezet en ik moet zeggen dat ik deze film van nagenoeg dezelfde kwaliteit vind dan de originele film. Er word weer een babysitter getergd, maar deze keer door iemand die voor de deur staat. Best spannend en creepy. Ze blijven deze keer alleen wat netter door de kinderen te laten verdwijnen. In de originele film scheurde de moordenaar ze met zijn blote handen aan stukken.
Jill Schoelen speelt haar slachtofferrol wel degelijk en ook Carol Kane en Charles Durning doen het weer best goed in hun oude rollen. Carol Kane is gelukkig in deze film wat verstaanbaarder, al blijft ze nog steeds een aparte spraak houden.
De soundtrack klinkt wel lekker mysterieus, maar helaas zakt de film in het middenstuk toch weer een beetje in. Durning's karakter moet de identiteit van de moordenaar zien te achterhalen en lijkt deze keer haast op geluk te werken. Anders dus dan in de originele film, waarin hij wist hoe de moordenaar eruit zag en gericht ging zoeken.
De jongen die de moordenaar speelt komt nog best regelmatig in beeld en word deze keer een stuk menselijker neergezet ondanks zijn perverse trekken (die foto's die Durning's personage op een gegeven moment vind). Stiekem wel jammer, omdat Tony Beckley in de originele film nog best griezelig overkwam en een soort combinatie bood tussen weerzin en medelijden. Bij dit figuur komen er echter nul gevoelens naar boven. De eindscene waarin ze net doen of hij zijn stem van alle kanten kan laten komen is dan wel weer leuk bedacht en nog een beetje creepy.
Wederom geen perfecte film, maar hij kijkt nog best makkelijk weg en wist mij wel voldoende te vermaken.

Whiplash is een best sterke film waarin J.K. Simmons een orkest leidt op een manier die te vergelijken is met de wijze waarop Lee Ermey zijn soldaten opleidde in Full Metal Jacket.

Simmons maakt dan ook het meeste indruk in deze film.

Miles Teller speelt ook wel een overtuigende hoofdrol en zijn personage heeft genoeg diepgang.

Zijn zeer korte relatie met Nicole (Melissa Benoit) komt dan weer wat geforseerd over. In een film waarbij het accent zo op het muziek maken ligt, lijkt een dergelijk subplotje wat overbodig.

De soundtrack is wel fantastisch, met het accent op de jazz standards Caravan en Whiplash. De muzikant levert een prestatie waar mannen als Buddy Rich en Gene Krupa nog van onder de indruk waren geweest.

Over het algemeen is Whiplash nog een behoorlijk degelijk relaas van iemand die tot het uiterste gaat om zijn doel te bereiken.

Het ontbreekt Tatum een beetje aan "zijn eigen stijl", iets wat ik altijd wel kan waarderen bij actiefilmacteurs. Zelfs als het gaat om van die foute types als Seagal of Danny Trejo.
Jamie Foxx weet dan wel weer beter over te komen, maar men weet door een aantal aparte keuzes de film toch niet heel interessant te maken. Zo duurt de film best lang. Daarnaast heb je nergens echt het idee dat de gijzelaars in gevaar zijn en weet je eigenlijk vanaf het begin al dat dit een film gaat zijn met een happy end.
Verder komt de relatie tussen Tatum's karakter en zijn dochter ook niet geloofwaardig over.
Een beetje een misser, maar hier en daar nog wel redelijk in beeld gebrachte actiescenes.

Bizarre en eigenzinnige thriller.

De eerste helft is best intrigerend. De eerste moord had zo uit Argento's hoed kunnen komen. Erg sterk en sfeervol gedaan. Daarnaast heeft de eerste helft ook de meeste originele en aparte shots.

Helaas blijft de film in het midden wat teveel kabbelen en lijkt het einde wat te vroeg ingezet te worden. Het einde is namelijk er uitgerekt. Daarnaast vinden er dan dusdanig bizarre gebeurtenissen plaats dat het allemaal wat 'too much' word.

Vooral door dit laatste kom de volle potentie helaas er niet helemaal uit. Jammer, want Cammell laat met name in de eerste helft zien dat hij best een sterk filmmaker kan zijn.

Alaimo wist van te voren volgens mij niet goed wat voor film hij nou wilde maken. Deze "horror"film voelt hier en daar meer aan als een familiedrama. Iets dat vooral komt van het concept dat een familie het moet opnemen tegen een demon. De setting maakt de film er niet veel vlotter op. Bijna alles speelt zich af in hetzelfde huis en als een film spannend of griezelig is kan zoiets nog wel werken. Het werkt alleen niet wanneer de spanning er niet is en de schrikmomenten ver van griezelig zijn. Het whodunnit subplot met Eric Roberts werkt ook niet. Een film om weer gauw te vergeten.

Gisteren dan de "final cut" bekeken op blu-ray.

Ik had deze film nog nooit gezien en was toch wel benieuwd naar deze versie zoals de makers hem eigenlijk bedoelt hadden. Het verhaal over de occulte bewoners van Summerisle wist me zeker te boeien. Interessant en origineel dat ze hierbij een geheel nieuwe soort heidens geloof hebben verzonnen. De meeste occulte horrors gaan namelijk gewoon over de welbekende duivelaanbidders. Het concept van mensen die de oude goden van zon, zee, land, enz. aanbidden vond ik erg tof verzonnen.

Edward Woodward zet zijn rol als "sergeant Howie" erg goed neer. Hij moest hiervoor een haast radicale christen spelen en deed dit vol overtuiging. Zijn geschokte reacties bij de steeds vreemdere heidense gebeurtenissen komen erg goed over.

Verder speelt Lee ook weer overtuigend in een rol waarmee hij hoopte zijn typecast als horror acteur te doorbreken. Hij slaagt erin zijn personage lekker mysterieus te houden en tot de finale weet je nog steeds niet goed wat je nou van het personage moet denken. Is hij gestoord, een verlichte geest of kwaadaardig? Ik stem op een combinatie van die eerste twee, want ondanks dat hij een verschrikkelijke daad zal ondernemen doet hij dit duidelijk niet uit kwaadaardigheid, maar uit de overtuiging dat hij goed doet.

De film heeft een geheel aparte sfeer. Door de vele muziek en liedjes doet het haast aan als een musical, maar in plaats van het "feel good" gehalte van een musical film zorgen deze liederen juist voor een ongemakkelijke sfeer. Door de vele seksuele verwijzingen verhoogt het de spanning tussen de buitenstaander Howie en de dorpsbewoners.

Daarnaast zijn er steeds aparte verwijzingen of scenes te zien, waardoor je als kijker echt het idee krijgt dat er iets bizars staat te gebeuren. Zo komt er wel een erg aparte scene voorbij met een kikker en word Howie nog een keer op een wel erg aparte en uitdagende manier verleid door een jonge vrouw (Britt Ekland).

Daarnaast heeft The Wicker Man wel een erg indrukwekkend slot waar de film zijn titel aan te danken heeft.

The Wicker Man is een zeer aparte ervaring. De film weet zelfs anno 2013 nog uit te blinken in diens originaliteit en apartheid. Daarnaast is de beeld- en geluidkwaliteit op de blu-ray mooi opgepoetst. Enkel met wat scenes die in het donker geschoten zijn merk je dat ze dit niet helemaal meer hebben kunnen restaureren, maar verder hebben ze een erg indrukwekkend afgeleverd met deze blu-ray.

Niet altijd even geloofwaardig. Zo vond ik het begin waarbij Witherspoon om de weg en eten moet vragen bij een lokale boer, terwijl ze een overvolle rugzak meedraagt echt helemaal nergens op slaan. Wat zit er dan in hemelsnaam in die rugzak? Maar goed...
Witherspoon zet wel op een overtuigende wijze het personage neer, maar ik had wel meer willen zien van haar situatie in het nu. We worden namelijk wel erg vaak getrakteerd op een droom of een flashback en helaas mist bij een aantal de effectiviteit die het zou moeten hebben (of zoals men het in ieder geval leek te doelen).
Jammer, want men had wat mij betreft beter nog wat mooie shots van de Pacific Crest Trail mogen maken. Goed, het zorgt wel voor veel diepgang in het personage.
De soundtrack is over het algemeen wel effectief gekozen. Daar heb ik eigenlijk enkel maar een positieve mening over.
Een film waar helaas niet de volle potentie uitkomt als je het mij vraagt, maar slecht is hij ook niet.

Simon West en Statham gingen best goed samen met The Mechanic en Expendsbles 2. Daarnaast heeft de eerstgenoemde naar mijn mening een van de beste Nicolas Cage actiefilms op zijn naam staan (Con Air).
Met deze film slaat men echter de plank een beetje mis. De film moet het vooral hebben van Statham's uitstraling, want de actie (die vooral in het slow-mo stuk wel goed naar voren komt) is helaas wat te schaars.
Verder weten de bijrollen ook niet enorm veel te boeien. Men slaagt er dan weer wel in om hier en daar effectief gebruik van muziek te maken.
Geen hoogvlieger in het genre, maar ook niet enorm slecht. Echt zo'n film uit de middenmoot en mijn beoordeling is daar dan ook naar aangepast.

Gisteren de Arrow blu-ray bekeken en ik moet eerlijk toegeven dat ik toch best genoten heb van deze prent. De typetjes zijn wat standaard en hier en daar lekker fout. Verder zijn vooral de trainingsscenes wel erg vermakelijk gebracht.

Hier en daar valt er echter ook wel wat op te merken. Zo duurt de film wel erg lang en vind ik de missie zelf wel erg kort ten opzichte van de totale speelduur. Waarschijnlijk hadden ze vanwege het budget geen andere keuze, maar dan hadden ze van mij de speelduur wel wat mogen verkorten om de vlotheid er wat in te houden.

Vermakelijk, maar verder niet heel erg bijzonder.

Lekker maf plot en hier en daar kon er toch wel gelachen worden om de absurde of gortdroge grappen.
Vooral doordat de verschillende personages in veel dingen elkaars tegenpolen zijn, zorgt dit voor een aantal vermakelijke scenes. Bill Nighy is wat mij betreft de ster van deze film, want hij doet het prima als de enorm Britse professionele hitman. Martin Freeman komt dan weer een stuk minder goed over als koelbloedige psychopaat, maar dat komt misschien ook wel omdat ik hem alleen maar ken als wat zachtaardigere personages uit de Hobbit films, Blood & Ice Cream trilogy en Sherlock.
Wat is die Emily Blunt een prachtige vrouw trouwens en het acteren gaat haar in deze film ook goed af. Niet alle dingen komen even goed over helaas, zo is de 'verliefdheid' tussen Nighy's en Blunt's personages net even iets te absurdistisch.
Maar ik heb hier en daar toch ook wel flink kunnen lachen, om onder andere de badass moeder van Nighy's personage. Een leuke Britse komedie waar je niet al teveel bij hoeft na te denken.

Hier en daar net wat te dramatisch verpakt en de romance tussen Rick en Alex is wel erg vurig.
Verder is het wel een vermakelijke film en komen de helikopter scenes nog best goed uit de verf.
Redelijk.

Voor Nederlandse begrippen een bovengemiddelde genrefilm. De make-up fx zijn heerlijk over-the-top en het straffen van de zondaars word deze keer wel erg letterlijk toegepast.
Het acteerwerk is acceptabel en men poogt wat meer diepgang in de personages te creëren door ze allen een backstory te geven waarin ze gezondigd hebben. Dit komt er bij het ene personage wat beter uit dan bij de andere (de Aziatische oma vatte ik niet helemaal, de trailer park terreur was wel logischer).
Het masker van de moordenaar zag er wel goed uit. Niet angstaanjagend, maar overtuigend voor een dergelijke serial killer. Hij deed me wat aan de moordenaar uit The Burning denken.
Voor Nederlandse begrippen een behoorlijk onderhoudende slasher.

Verrassend leuk vervolg.

Ik moet eerlijk toegeven dat het al tijden geleden is sinds ik de eerste Wishmaster film heb gezien, maar deze sequel wist me ook prima te vermaken van begin tot eind. Andrew Divoff slaagt erin om een lekker creepy personage neer te zetten en die foute voiceover stem maakt de pret rondom hem helemaal compleet. Verder oogt dit langs alle kanten als een B-film, maar wel een hele leuke. Verrassend genoeg kent de film een aantal gore scenes, iets dat je niet snel zou verwachten voor een film uit dit jaartal.

Het subplot over de relatie tussen de priester mag dan weliswaar mede door het acteerwerk en het script niet helemaal goed uit de verf komen, maar gelukkig weet de zoektocht van de Djinn naar zijn zielen voor de nodige vermaak te zorgen.

Vooral zijn korte, maar roerige verblijf in de gevangenis is leuk gedaan.

De film is erg cheesy en er is duidelijk te zien dat het een B-film is, maar voor de liefhebbers die dat wel kunnen waarderen is deze wel de moeite van het kijken waard.

Voor zover ik weet zijn deze en deel 2 in NL niet te verkrijgen. Deel 3 dan weer wel. :S Echt weer iets voor de Nederlandse DVD markt, maar goed...

De film zelf heeft zo zijn positieve als negatieve punten.

Neem nou de personages. Men kiest ervoor om Todd Allen's personage een serieuze diepgang te geven. Dit terwijl Tawny Kitaen's personage nogal plat blijft. Veel meer als het "vrouwelijke slachtoffer" word zij niet. Het personage van Stephen Nichols is ook wat serieuzer en dan komen er nog een aantal totaal misplaatste personages voorbij, zoals het medium en de rechercheur. Zij zijn eerder irriterend dan het bedoelde komisch.

Ook vind ik de film aardig lang voor een film als deze. Misschien goed voor de extra diepgang, maar het haalt het tempo er een beetje uit en sommige scenes hadden best wat korter mogen zijn. Mede hierdoor komen ook niet alle scares helemaal goed over. Sommigen komen namelijk op een moment dat er eigenlijk niet veel spanning merkbaar is.

De film is al met al nog wel redelijk sfeervol en krijgt daarom ook een voldoende, maar écht griezelig vond ik het eigenlijk nergens worden.

Normaal gesproken zou ik een dergelijke film in de winkel laten liggen, alleen al door de hoes, maar als iemand hem gratis aan mij geeft dan ben ik niet te beroerd om dat aan te nemen.
Witchboard 3 is voor zover ik weet de enige van de Witchboard trilogie die in Nederland te verkrijgen is. Tegenwoordig is hij online enken nog te vinden op dvdoutlet.nl. De logica achter de Nederlandse horror DVD/Blu-ray markt heb ik überhaupt nooit begrepen. Zo was Waxwork 2 al jaren te verkrijgen voordat Waxwork uitkwam en dat zelfs terwijl Waxwork 2 een direct vervolg is op diens voorganger.
Nu kan men dat met deze trilogie wat makkelijker doen, omdat de drie films volgens mij geen doorlopende verhaallijn hebben en dus los van elkaar bekeken kunnen worden. Maar goed, dan is mijn vraag nog steeds: waarom deze uitbrengen i.p.v. het over het algemeen beter gewaardeerde eerste deel?
Goed, genoeg daarover en nu over naar deze film. Witchboard III gaat over een man die van zijn huisbaar een Ouija bord krijgt, waarna de beste man zelfmoord pleegt. Daarna test de man het Ouija bord uit en raaktt hij bezeten door een soort duivel. Met name door de toegenomen... voortplantingsdrang merkt zijn vriendin dat er wat met hem aan de hand is. Ook zij besluit het Ouija bord te gebruiken om erachter te komen wat er met haar vriend aan de hand is.
Haar vriend blijkt gevangen te zitten in een soort andere dimensie waardoor hij in de spiegels te zien is. Vooral dit laatste slaat kant noch wal, maar goed...
Het acteerwerk is niet fantastisch en verder is dit weer zo'n typisch slap jaren '90 horrorfilmpje. Op een paar spetters bloed na kan men dus niet rekenen op gore. Verder zijn de weinige special fx die te zien zijn ook van een laag B-film niveau.
Veel heeft deze film dus niet te bieden.

Een van de Hammer Horrors die ik nog niet gezien had, maar waar ik wel al een poos benieuwd naar was.
Joan Fontaine speelt een overtuigende hoofdrol. De switch van Afrika naar het über Britse platteland is groot, maar werkt wel. Verder weet men mooi de spanningsboog op te bouwen. In de eerste instantie lijkt alles normaal te zijn in het plaatsje, maar wanneer Fontaine een akelige melding van kind mishandeling krijgt begint er een bal te rollen.
De ene mysterieuze gebeurtenis volgt de andere op en Fontaine begint te vermoeden dat men aan hekserij doet. Maar net wanneer ze teveel begint te weten word haar geheugen gewist en komt ze na een vreemde ommekeer terecht bij wat de climax van de film had moeten zijn.
Helaas komt die climax niet lekker uit de verf. De belachelijke outfit van de sekteleidster werkt eerder in op de lachspieren. Veel van de dansen en kronkelingen die de mensen uitvoeren tijdens de rite worden wat te overdreven gedaan. En alsof dat nog niet genoeg was besloten de makers ook nog eens irritante toeters en een of ander ratel ding (die je een vrouw met een uitgestreken gezicht eenmaal in beeld ziet bespelen) in de begeleidingsmuziek toe te voegen. De trommels en spannende violen waren veel effectiever geweest zonder die toevoegingen.
Over het algemeen is 'The Witches' geen slechte film, maar het is jammer van het einde.

Het blijft echt een kinderfilm, want van sommige scenes kon ik vroeger als kind wel genieten, terwijl het nu hier en daar wat flauw en kinderachtig overkomt. Er blijft echter nog genoeg amusementswaarde over voor een voldoende. Een film die nog steeds voor een glimlach kan zorgen.

Cathedral is overigens niet de enige band die zich liet inspireren door deze film: zie Witchfinder General van Saxon.

De film is voor tegenwoordige begrippen zelfs nog wat aan de sadistische en vooral vrouwonvriendelijke kant. Zo haalt Matthew Hopkins de meest belachelijke redenen aan om zich tegoed te doen aan de vrouwelijke slachtoffers van zijn werk (Bring me the youngest, they are the most stubborn)

Price overtuigt weer als een man die duidelijk van zijn machtsrol lijkt te genieten en in de loop van de film steeds sadistischer lijkt te worden. De overige castleden doen het ook nog best redelijk. Zo vind ik dat Hilary Dwyer het ook niet slecht doet in haar onschuldige rol van Sara (waarschijnlijk met opzet zo genoemd door de makers). Ook het bijzonder schofterige hulpje van Hopkins zorgt voor het nodige "vermaak" met zijn halfdronken gebral over "het werk van God".

De "ondervragingsmethoden" die toegepast worden zijn hard en bloederig en doen daardoor ook wat denken aan de gelijksoortige film Mark of the Devil.

Daarnaast past de muziek van Paul Ferris bijzonder goed bij de stijl en setting van deze film en doen de kostuums er niet onder voor een Hammer productie uit dezelfde periode. Visueel gezien ziet het er wat dat betreft allemaal wel mooi uit.

Een best sterke heksenjagers-film die naar mijn mening onderschat word. Een aanrader, vooral voor de liefhebbers van Price z'n werk.

Een film met zijn positieve en negatieve kanten. De gore scenes en special fx vind ik nog best goed in beeld gebracht. Het acteerwerk is alleen niet super en sommige personages komen niet goed over. Zo komt Whitney O'Shea (gespeeld door Kathleen Bailey) wat overdreven over en weet Hal Havins niet griezelig over te komen als de geflipte tuinman Elwin. Zijn personage is eerder (onbedoeld?) grappig dan angstaanjagend.
Maar helaas komt de geest/demon waar ze mee te maken krijgen ook niet angstaanjagend over. Vooral die cheesy scenes waarin hij te zien is op die speciale camera zijn verre van angstaanjagend. Daarnaast is het worstelen van Bailey (inclusief overdreven theatrale muziek) wanneer de geest "door haar heen gaat" ook niet echt eng en word dit naar mijn mening ook iets te vaak herhaald.
De dood van Quigley en het Goldberg koppel en het smelten van de demon vind ik er dan wel weer gaaf uitzien. De moorden waren alleen niet bijster origineel, maar goed, anno 1989 waren er ook al flink wat andere genrefilms ervoor gemaakt die ook dergelijke scenes hadden.
Duidelijk een stuk minder dan zijn eerste twee films, maar voor de liefhebbers van jaren '80 cheese heeft deze film toch weer een aantal genietbare momentjes.

Getriggerd door de vele youtube commentaren die ik zag door de boven mij genoemde blu-ray release (misschien in de EU iets voor Arrow Video?) wilde ik deze toch eens graag zien. Gezien we binnen de EU geen DVD release van deze film hebben en ik helaas geen regiovrije speler heb (is me tot nu toe nog iets te duur), was ik genoodzaakt om een VHS-rip van deze te bekijken.

De (beeld)kwaliteit was dus niet fantastisch, maar hij was toch nog wel goed te doen.

Het aparte aan deze film is dat ze in de eerste helft behoorlijk wat van de interessantere personages laten sterven. Nog binnen het eerste half uur van de film zijn de vier vrienden die op vakantie zijn al gehalveerd, zijn een vader en een zoon (beginscene) al weg en hebben we afscheid moeten nemen van een lekker foute scoutingleider.

Van dit laatste horen we ook niet veel meer terug, behalve dat er een keer benoemd word dat er een aantal verdwaalde scouts opgehaald moeten worden. Jammer, want met name de vader/zoon en de scoutingleider personages hadden nog zeker wel wat meer gebruikt mogen worden voor de humor.

De creature fx zien er nog best tof uit en de alien zelf kan er ok wel mee door. Als ze wat meer n het middenstuk hadden gedaan was dit een klassieker geworden, want zoals hierboven al omschreven staat zijn de dialogen niet altijd even interessant.

Tof voor een keertje, maar geen topper.

Zoals bij bijna alle H.G. Lewis films die ik tot op heden gezien heb zijn de acteerprestaties weer abominabel. Echt storen doet het echter niet, vooral omdat deze prent echt helemaal draait om de gore en het sadisme. Zo krijgen we aardig wat scenes te zien waarin onze "wizard of gore" zijn macabere trucs toont. De kwaliteit van de gore fx mag er dan ook wel zijn, zeker voor een film uit die tijdsperiode.

Voor de liefhebbers van horror (schlock) films heeft deze nog verrassend veel entertainment value.

Een van zijn betere werken die ik tot op heden bekeken heb.

Destijds was deze film wel makkelijk te verkrijgen, zowel los als in een 'Nederhorror Box' (met Horizonica en Tikken).
De eerste Nederlandse slasher en helaas een niet al te beste. Het acteer werk is van slechte kwaliteit. Daarnaast had men ook wel iets strenger mogen zijn op de cast, want ik telde tot 3 keer toe hoe te horen was dat iemand in de lach schoot, zelfs een keer terwijl de persoon in beeld is. Dat merk je tijdens de regie toch wel? Het deed mij denken aan die crappy SOV titels waar ze in de jaren '80 soms mee kwamen.
Verder merk je gewoon iets teveel dat deze film gemaakt is door genreliefhebbers. Veel clichés uit het genre passeren de revue. Zo had men nog nooit een scene gemaakt waarin iemand een ander personage laat schrikken met een killer masker en functieloos naakt hadden we ook nog nooit gezien. Ook de synth soundtrack doet iets teveel aan andere genrefilms denken. Nu weet ik wel dat het genre weinig origineel is en dat er daardoor veel overlap bestaat, maar je kan het ook overdrijven.
De moordenaar vond ik dan nog wel redelijk eruit zien met zijn rugbybal masker.
Daarnaast kan ik het toch waarderen dat men met een beperkt budget van 5000 euro geprobeerd heeft wat gore en special fx erin te stoppen. Aan het resultaat valt te zien dat het budget niet groot was, maar ik vind dat nog steeds toffer dan overgaan op off-screen moorden.
Om sommige dingen, zoals de Brabantse accenten, de absurde dialogen en die stomme clues die aan Sinterklaas rijmpjes deden denken, kon ik nog wel lachen.
Verder is dit zelfs voor lowbudget slashers nog wat beneden de maat.