Opinions

The Hallow lijkt een soort combinatie te zijn geworden van een familiedrama met horror. We volgen namelijk het jonge Hitchens gezin. Adam (gespeeld door Joseph Mawle) doet onderzoek in het nabijgelegen bos. Uiteraard negeert hij de waarschuwingen van een lokale bewoner en maakt hij een soort familie van kwaadaardige bosdemonen kwaad.
Bojana Novakovic speelt op nog best overtuigende wijze de moeder die er alles aan doet om haar baby te redden.
De creatures waar men mee te maken krijgt zijn duidelijk met CGI gemaakt, maar men weet dit nog redelijk te verbloemen door een groot gedeelte van de film donker/beschaduwd te houden. Helaas komen er hier en daar toch wat pijnlijke momenten voorbij, zoals het moment waarop de "neppe baby" vergaat.
Daarnaast bevat de film hier en daar beginnersfouten, zoals het moment waarop Clare (Novakovic) van een rots afvalt. In de shots daarvoor heeft ze haar kind vast, maar tijdens het vallen niet. Erna volgt een vage scene waarin het net lijkt alsof ze haar baby onder haar lichaam vandaan haalt en er iets te duidelijk te zien is dat ze een pop vasthoud.
Een film die boeiend weet te blijven, omdat je wil weten hoe het met Clare en haar kind afloopt. Zowel op het gebied van horror alsook familiedrama heeft de film echter niet veel toevoegende waarde.
Niet slecht voor een regiedebuut, maar verwacht niet iets spectaculairs.

Gisteren weer eens bekeken, maar deze keer voor het eerst de extended edition, ofwel de "tv cut".

De extra scenes aan het begin van de film met Loomis die ervoor zorgt dat Michael extra bewaking krijgt vind ik wel een mooie aanvulling op. Vooral het shot van de jonge Michael in de inrichting is wel sterk.

Verder blijf ik dit een film vinden die in zijn simplisme nog altijd erg effectief is. De muziek is simplistisch en ik geef stiekem de voorkeeur aan de soundtrack van Halloween II, omdat ik die wat beter vind klinken, maar het blijft nog altijd een sterke score.

Verder is het acteerwerk van gemiddeld slasherniveau. Bij de jonge cast dan tenminste, want bij Pleasance is het merkbaar dat de man hier al flink wat acteerervaring had. Zijn bijdrage is namelijk van hoge kwaliteit.

Ik vind het nog steeds geweldig hoe Carpenter het Michael personage in een groot gedeelte van de film inzet. Als een soort schim die een dreigende aanwezigheid vormt op afstand.

De extended cut is helaas wel erg donker. Ik geef dan de voorkeur aan de blu-ray die vorig jaar uitgebracht werd. Door de opgepoetste kwaliteit is er beter te volgen wat er in de donkere nachtscenes gebeurt. Bij deze versie van de film moest ik soms mijn best doen om te blijven volgen wat er nou eigenlijk in het duister plaatsvond.

Zelfs na de zoveelste keer blijf ik dit een geweldige klassieke horrorfilm vinden.

Gisteren heb ik deze weer eens bekeken en ik moet zeggen dat ik hem toch wel erg entertaining vind.

Hij heeft niks met de rest van de franchise te maken, maar kan haast gezien worden als een op zichzelf staande film.

Ze hadden zelfs een groot gedeelte van de muziek helemaal veranderd. De klassieke Halloween soundtrack komt maar in een heel klein stukje van de film voor.

Verder is het acteerwerk wel redelijk. Tom Atkins speelt de hoofdrol wel op een overtuigende wijze en daarnaast is het verhaal gewoon pure "fun". Je weet al snel dat er iets met de maskers en het bedrijf dat ze maakt aan de hand moet zijn, maar toch zijn de makers erin geslaagd om de film voor het grootste gedeelte nog aardig mysterieus te houden.

De film is doorspekt met een heerlijke jaren '80 sfeer en voelt hier en daar een klein beetje gedateerd aan, maar dat zorgt juist weer voor wat nostalgie.

Ik heb Hancock inmiddels al bijna 2 jaar in de kast staan en gisteren had ik eindelijk de kans om hem eens te bekijken. Mijn verwachtingen waren erg laag, want op de één of andere onverklaarbare manier had ik van te voren een behoorlijk slecht vooroordeel over deze film uitgesproken. Het viel me allemaal gelukkig erg mee.

Hancock (Will Smith) is een aan lager wal geraakte, alcoholistische, superheld. Hij ontmoet een man die hem op het rechte pad weet te zetten, maar de vrouw des huizes heeft een groot geheim dat hen allemaal in gevaar brengt.

Will Smith weet zijn rol als gevoelige klootzak erg goed en met een vleugje humor te brengen. De mooie Charlize Theron en Jason Bateman weten hun rol ook erg goed neer te zetten.

Het verhaal is aan de ene kant best origineel en soms nogal dramatisch, dat is in mijn ogen vrij overbodig, want je weet toch al van te voren dat deze film geen dramatisch einde heeft.

Hancock is een leuke kijkervaring en zeker de moeite om eens een avondje mee te vullen.

Eric Porter speelt op overtuigende wijze een Freudiaanse dokter die hoopt de psychopathische Anna (Angharad Rees) te kunnen genezen met zijn psychoanalyse.

Een tof "nieuw" concept dat ik tot op heden nog maar zelden in een horrorfilm verwerkt zag. Ook het idee dat het meisje de dochter zou zijn van de enige echte Jack the Ripper is best origineel verzonnen. De uitwerking had nog iets beter kunnen zijn, zo zijn de scenes waarin hij tot zijn dochter spreekt nou weer niet de meest geweldige van de film, maar er valt verder nog genoeg te genieten om het hierdoor te laten bederven.

Zo is de cast, ondanks dat het niet echt bekende Hammer gezichten bevat, behoorlijk sterk. Ook de soundtrack is erg sfeervol en past prima in de setting. Men had er bij Hammer weer prima voor gezorgd om de film visueel gezien tot een plaatje te maken. De kostuums, de straten, de koetsen. De sets zien er werkelijk weer geweldig uit.

Daarnaast is deze Hammer film bijzonder bloederig voor zijn tijd. De liefhebbers van de ouderwetse gore effecten kunnen hier en daar nog wat moois zien in deze film. Volgens mij was dit zo'n beetje één van de meest gewelddadige en bloederige Hammer films die ik tot dusver gezien heb.

Wederom een fijne film voor de liefhebbers van de ouderwetse Britse horrorfilms. Wederom een knap staaltje werk van regisseur Paul Sasdy.

Het draait in deze film wel erg veel om het personage van Galiafianakis. Die probeert hier regelmatig net iets teveel grappig te zijn. Hierdoor melkt hij grappen vaak iets te lang uit, waardoor ze dus niet grappig meer zijn.

De bijrollen van Goodman en het gestoorde personage van Jeong zorgen hier en daar nog wel voor wat leuke momenten.

Over het algemeen de minst leuke van de Hangover serie die nog wel redelijk uit te zien is, maar het is zeker geen topper. Hij had ook wel 10 tot 20 minuten korter mogen duren.

Wat te doen op een druilerige zondagmiddag zo aan het einde van juni? Waarom niet deze film bekijken. Na lang zoeken had ik een aantal maanden terug een VHS-rip gevonden van deze haast onvindbare, vergeten jaren '80 flick.
Hij is echt enorm cheesy. Er komt in het begin gelijk al wat gore aan te pas en de fx zien er erg goedkoop uit, maar dat viel natuurlijk wel te verwachten.
Het verhaal is echt te bizar voor woorden. Een band gaat naar een afgelegen dorpje om daar op te treden in de hoop wat meer naamsbekendheid te krijgen. Daar krijgen ze te maken met nazi's (waaronder Hitler himself), rare moordende lilliputters en vage gasten die naar vrijende oudjes willen kijken.
Aan de ene kant zorgt het voor de nodige vermaak, want zo komen er een aantal foute Duitse accenten voorbij, kan er gelachen worden om de compleet misplaatste Hitler en zijn er hier en daar ook nog wat "gore scenes". Daarnaast zijn de beslissingen die de personages soms nemen ook te zot voor woorden, zoals het gebruiken van posters met hoofden om zich te beschermen tegen de zombies.
Aan de andere kant word het accent soms wel erg veel gelegd op de opbloeiende liefde tussen Cassie en een van de bandleden. Zo komt er ergens in het midden nog een enorm uitgerekte liefdesscène voorbij die van mij best een paar minuten korter had mogen duren.
Afijn, voor de liefhebbers van jaren '80 cheese is deze nog best geinig voor een keertje (als je hem kan vinden), maar de overige filmliefhebbers kunnen deze maar beter overslaan.

Eigenlijk vind ik deze sequel/prequel op Sorority House Massacre II veel leuker. Het is eigenlijk een soort upgrade van SHM II.

Praktisch de hele cast van SHM II keerde terug voor deze film. Het verhaal is ook zo'n beetje precies hetzelfde, al speelt het nu op een veel leukere locatie af (een soort warenhuis) en zit er veel meer actie in deze film.

Het script is nog steeds slecht en de acteerprestaties zijn nog steeds ver beneden de maat, maar gelukkig hebben ze van deze film niet een serieuze horrorfilm proberen te maken, maar hebben ze het wat meer met lompe actie en flauwe humor vermengt. Dingen die juist prima zijn voor een film als deze.

Weer best kunnen genieten van deze nieuwe Hatchet. De overdreven bloedfonteinen en over-the-top gore weten weer voor voldoende plezier te zorgen. Daarnaast had McDowell wel een erg leuke cast weten te verzamelen. Hodder speelt Crowley weer met sadistisch plezier en Harris doet het weer goed als Marybeth. Ze heeft het personage deze keer lekker badass neer mogen zetten. De side characters zorgen meer voor de foute humor en vormen goed slachtvee. Leuke typetjes als racistische rednecks en 'stoere mannen' volgen elkaar in een rap tempo op. Ik hoop alleen wel dat het hierbij blijft, want na dit derde deel lijkt de koek wel wat op.

Een film met twee gezichten. De bonte verzameling aan verschillende (stereo)typetjes is toch wel weer typisch Tarantino. Helaas komt de eerste helft van de film niet helemaal lekker uit de verf. Een aantal van de dialogen zijn wel interessant, maar helaas ook een aantal wat minder of meer van hetzelfde. De personages zijn te individualistisch om echt een sterke chemie te krijgen en ondanks Morricone's spannende score wil de spanning maar niet aanwezig zijn. Zelfs het stukje tussen het vergiftigen van de koffie en het beseffen dat iemand dit gedaan heeft wist naar mijn indruk geen spanning op te leveren.
Daarna word het allemaal een stuk vermakelijker. De dialogen worden wat interessanter, omdat men erachter probeert te komen wie de koffie vergiftigd heeft. Daarnaast neemt het splattergehalte nog even flink toe en dat is iets wat ik altijd wel kan waarderen.
Een matige eerste helft, maar de tweede helft is weer prettige Tarantino fun. Mede daardoor voor de liefhebbers toch weer een vermakelijke zit.

Een heerlijk sfeervolle afsluiter van de Corman Poe verfilmingen.

Een geweldige quote aan het einde dekt de lading van de film wel goed: While, like a ghastly rapid river, through the pale door. A hideous throng rush out forever and laugh - but smile no more. Aldus Edgar Allan Poe in diens boek waarop deze film gebaseerd is.

Vincent Price speelt hierin een geweldige dubbelrol als Charles Dexter Ward (de 'goede' achterkleinzoon) en de kwaadaardige Joseph Curwen.

Hij neemt op een heerlijk macabere wijze wraak op het nageslacht van zij die hem 110 jaar daarvoor levend verbranden.

Het acteerwerk van de rest is lang niet zo iconisch als dat van Price, maar het is zeker wel goed uitgevoerd. Debra Paget weet een geweldige bijdrage te leveren als de vrouw van Price's goede personage. Daarnaast zijn de twee spookachtige bediendes van Price's zijn kwaadaardige karakter ook geweldig. Heerlijk hoe ze hen en Price lekker spookachtig eruit konden laten zien door middel van wat make-up.

Verder is de soundtrack bijzonder sfeervol en weet het prima te ondersteunen bij de sfeervolle beelden in het kasteel en de in nevelen gehulde omgeving.

Wederom een dikke aanrader voor de liefhebbers van "ouderwetse" gotische horrorfilms. Een prima afsluiter van de Corman/Poe reeks waarin enkel "The Raven" een beetje het buitenbeentje is. Deze en de overige verfilmingen kan ik alleen maar aanraden voor de liefhebbers.

Ook ik ben positief verrast door dit bijzonder smerige werkje dat een indruk bij me heeft achtergelaten die nog geen enkele andere horrorfilm uit dit jaar heeft kunnen doen.
We krijgen een groot gedeelte van de film de daden van een naamloze moordenaar te zien. Het feit dat hij er een soort seksuele opwinding van krijgt maakt het des te macaberder. De scenes waarin hij klaarkomt door een onthoofd hoofd maakt het geheel nog grittier en dat is iets dat ik wel kan waarderen.
De retro stijl uit de 70's komt nog redelijk goed over. Allereerst door de sterke soundtrack, maar ook de typetjes, waaronder de lapswans Pete, doen erg retro aan.
De backstory van onze naamloze necrofiele moordenaar is ook nog eens behoorlijk nasty. Goed, het was iets dat men van te voren kan verwachten, maar de gruwelijke scene met het konijnenhoofd had ik toch niet van te voren verwacht.
Mede door de retro stijl en de verhaallijnen moest ik regelmatig aan klassieke genrefilms als Texas Chainsaw Massacre, Maniac en zelfs nog een klein beetje aan Sleepaway Camp denken.
De clue van het hoofdloze jongetje ontging me alleen voor een gedeelte. Ja, ik kan me voorstellen dat de moordenaar in zijn jeugd uiteindelijk een eigen vriend verzonnen zou hebben. Verder associeerde ik het doodshoofd met de onthoofding fascinatie van de man. De logica achter het einde waarbij hijzelf zijn halve hoofd verliest en zijn terugkeren in de bench (waarna zijn vriend hem opsluit) kan ik niet vinden.
Een soms naargeestig en bijzonder gore lowbudget "slasher" die met name door de heftigheid blijft hangen in het geheugen.

Zo'n beetje een van de slechtste SOV vehikels die ik tot op heden voorbij heb zien komen. Het "acteerwerk" is van abominabele kwaliteit, men vult de film bijna meer met shots van mensen met Metal muziek op de achtergrond in plaats van scenes met daadwerkelijke dialogen. Mede hierdoor voelt de film soms meer aan als een lange Metal video dan een daadwerkelijke film. Daarnaast vind men het soms nodig om wat te klooien met geluidseffecten of random shots die soms groen of rood moeten zijn.

Gewoon wat geklooi van een stel vrienden onder elkaar en daarom als kijkvoer niet het meest boeiende om naar te kijken. Dit is gewoonweg te amateuristisch.

Gisteren ben ik begonnen met het kijken van de Nazi Cult Collection boxset en vanavond was deze aan de beurt. Apart dat deze softcore porno ertussen is gekomen, vooral vanwege het feit dat het in deze film helemaal niet om nazi's gaat. Het gaat deze keer om een groep militanten in een oud fort die misbruik maken van de vrouwen die daar gevangen zijn.
Tjah, als je erachter komt dat een seksscene met Helga waarin ze erg theatraal klaarkomt, het hoogtepunt is van de film, dan zegt dat wel wat over de kwaliteit van dit werk.
In de laatste helft doet men nog even hun best om een plotje te creëren van 1 van de vrouwelijke gevangenen die vrijkomt dankzij haar vader. Verder is de film gevuld met veel naakt, een aantal verkrachtingsscenes en wat martelingen. Dit laatste betreft vrouwelijke gevangenen die de zweep krijgt van Helga terwijl ze kreunen van genot.
Veel dialogen heeft de film niet, maar het acteerwerk is zoals te verwachten ook niet al te best. De actrice die Helga speelt weet door haar overacting soms Nigel vermakelijk over te komen. De rest gaf geen blijvende indruk.
Geen nazisploitation film, meer een women behind bars idee, maar ik denk dat er van die films wel wat betere op de markt te vinden zijn dan deze flick.

Ik was hier wel benieuwd naar, maar werd helaas een beetje teleurgesteld. Het thema komt best crappy naar voren, want je zou soms bijna denken dat de film een homofobe boodschap heeft in plaats van een sympathische, maar goed. De moordenaar ziet er nog best redelijk uit met dat duivelsmasker en zijn geslepen sikkel, maar een motief en identiteit blijft uit. Dit is vroeger wel vaker gedaan in een slasher, maar werkte in bijvoorbeeld House on Sorority Road (1983) beter.

Een slechte lowbudget slasher die ik weer rap vergeten zal zijn.

Er word wederom behoorlijk wat schaamteloos gebruik gemaakt van scenes en gebeurtenissen uit eerdere films (iets dat de eerste Prom Night ook had), maar het voelt gelukkig deze keer niet zo aan als een formulematig werkje.
Wendy Lyon is erg schattig in haar rol als Vicki, maar weet helaas niet eng over te komen in de scenes wanneer dit eigenlijk zou moeten. Ik ben het echter wel met Michael (FatMike) eens dat het niet verkeerd was om haar naakt rond te zien lopen.
Lisa Schrage kan dan wel weer griezelig overkomen en is ook niet verkeerd om naar te kijken (zij komt alleen dan weer niet naakt voorbij )
Michael Ironside heb ik altijd al een sterk, beetje ondergewaardeerd, acteur gevonden. Vooral zijn gezichtsexpressie is vaak echt subliem. Emoties over laten komen door enkel nonverbale communicatie te gebruiken is soms lastig en niet iedere acteur of actrice kan dit even goed, maar Ironside is daar altijd erg goed in moet ik zeggen. Jammer dat hij soms wat weinig screentijd krijgt, want ook hier doet hij zijn werk gewoon weer erg goed.

Wat me vooral verraste aan deze film was het grote aantal hallucinatie scenes waar soms best veel special effects in voor kwamen. Ook de moorden, zoals die met het kluisje of die met de computer zijn erg goed en verrassend voor een film als deze.
Dit soort dingen zorgen ervoor dat de jaren '80 naar mijn mening de meest vermakelijke periode van het horrorgenre blijft.
Een film die helemaal niks met zijn voorganger te maken heeft (de enige connectie is dat het beiden tijdens (de voorbereidingen voor) een school bal plaatsvinden), maar die wel heel wat vermakelijker is dan zijn voorganger. Een erg leuke jaren '80 horrorflick voor de liefhebbers van de genrefilms uit deze periode.
Een twijfeling tussen 3.5 en 4*, maar ik rond het voor nu naar beneden af.

Een toffe docu waarin zelfs de grandmaster himself tijd krijgt om bepaalde situaties uit te leggen en we een overview zien van de man zijn carrière. Op de ene film gaan ze dieper in als de andere, waardoor je krijgt dat ze bij sommige films met een sneltreinvaart doorstomen.
Ik heb niet zoveel met die nude films, maar kon wel lachen om Henenlotter's boute opmerkingen over deze prenten. Apart dat daar in die tijd een markt voor was, maar goed, dat kunnen we misschien ook wel zeggen over Gordon's gore flicks.
Blood Feast krijgt nagenoeg de meeste aandacht, omdat dit natuurlijk de film was waarmee "het allemaal begon". Dat stuk over die kotszakken vond ik wel geniaal en er schenen dus echt mensen te zijn die moesten kotsen toen ze deze film zagen.
Tegenwoordig kunnen wij ons dat niet voorstellen, maar in de jaren '60 waren de beelden schokkend, want men had nog nooit zoiets gezien.
Leuk dat er zoveel van zijn naaste collega's uit zijn productionele periode meewerkten voor deze docu. Jammer dat men geen aandacht besteed aan Blood Feast 2.
Verder wel een goed geschoten docu waarin ze goed afwisselen tussen "talking head" en beeldmateriaal.
Leuk voor de liefhebbers van deze cultregisseur.

Ik heb mezelf gisteren nog redelijk kunnen vermaken met deze prent. De overdubs maken de film soms onbedoeld lachwekkend en het acteerwerk is niet geweldig, maar het geweld is, zeker voor die tijd, lekker grafisch in beeld gebracht. Verder lijkt de inquisitie alleen maar uit mannen te bestaan die hun macht misbruiken om vrouwen te verkrachten en te folteren. Het subplotje met Udo Kier en zijn aantrekkelijke liefje is aandoenlijk, maar voegt verder weinig toe. Vooral een film die het hem doet voor de "shock value" en daarom dus zeker niet voor iedereen weggelegd. Ik houd wel van dit soort "kostuum horrors", zelfs als het exploitatie gehalte, zoals bij deze film, erg hoog ligt.

Men probeert eigenlijk een zelfde soort trucje toe te passen als met de originele film, maar helaas is de "shock value" er met dit deel wel wat af. Erika Blanc (The Devil's Nightmare, Operazione Paura) doet er alles aan om haar zoontje uit de klauwen van een aantal gestoorde en fanatieke heksenjagers te krijgen.
Men probeert het publiek, net als met de originele film, te shockeren door een aantal gewelddadige, gore scenes erin te verwerken (de "bloedige been scene" is naar mijn mening het meest geslaagd). Maar deze keer krijgen we ook een (heel) klein beetje nunsploitation in voor. Zo wappert een non nog een keer fanatiek met een zweep en zien we een kaalgeschoren jongedame als non voorbij komen.
Dergelijke exploitation weet mij dan nog wel te boeien, maar verder was dit een wat saaiere herhalingsoefening van de originele film.
Liefhebbers van dergelijke cinema verwijs ik dan ook eerder door naar het origineel.

Geen slechte film. Het verhaal is niet bijster origineel, want er zijn inmiddels talloze films die over dergelijke infecties gaan. Ik vind de uitwerking hier alleen wel erg tof, want een vaag hondsdolheid virus dat je zelf kan beheersen is nog een best originele benadering.
Verder is het acteerwerk van Alexander Skarsgård, Andrea Riseborough en Emily Alyn Lind naar behoren en zorgt met name de duistere setting in combinatie met een sterke soundtrack voor een fijne spanning.
Het idee van een ondergrondse samenleving van geïnfecteerden wekt bij mij overigens ook wel nieuwsgierigheid op. Het is zelden dat ik dit denk of zeg, maar het zou mij interessant lijken om hier een sequel van te zien met wat meer actie.
Ik dook hier nogal blanco in, maar deze kijkbeurt beviel me zeker.

Zo'n beetje de slechtste jaren '80 slasher die ik tot dusver gezien heb.
Deze film bevat werkelijk niets origineels, behalve de ontknoping in het einde dan misschien, maar die vond ik persoonlijk gewoon heel slecht. Een homoseksuele moordenaar in een gek sm-pakje kan je toch niet serieus nemen? Als de makers het op een wat meer satirische wijze hadden gemaakt, had ik het misschien nog wel begrepen, maar dit was gewoon erg slecht.
Het acteerwerk is ook niet van noemenswaardige kwaliteit en de set is gewoon saai en lelijk.
De spanning komt niet echt over door de overacting cast en de goedkope soundtrack. Daarnaast komen de meeste moorden niet in beeld en was het hoogtepunt wat dat betreft de lift scene die ook al eens eerder was gedaan in een film van Dick Maas.
Een film waar ik nu al teveel woorden aan vuil heb gemaakt. Low budget rommel van de bovenste plank.

Aardig, maar niet geweldig.
Ik moet eerlijk toegeven dat de regie van Crijns me wel bevalt, want de film ziet er wel mooi en slick uit.
Verder is het acteerwerk van niet al te best niveau. Bracha is de grootste irritatiefactor, maar dat komt eigenlijk ook wat door het personage dat ze hier moet neerzetten. Ze moet namelijk een beetje een blond sletje die enkel aan zichzelf denkt spelen en dat helpt natuurlijk niet mee.
Nabila Marhaben vind ik dan wel weer redelijk, maar haar personage leent zich ook wat meer voor het medeleven van de kijker. Dat speelt dus ook wel mee.
Verder had ik er vooral moeite mee dat de film zo lang 'voortkabbelt'. Zo wordt er enorm veel tijd in de hele reis naar Marokko, blabla gestoken. Mede hierdoor komt de spanning die men na het ontdekken van Miloud's lijk probeert te scheppen ook niet helemaal over.
Wel geinig dat men voor een homoseksuele Maloud had gekozen, waardoor men zich als kijker kan afvragen of zijn uitgebreide excuses aan zijn vader was voor het verlaten van zijn thuis en familie of voor de reden van zijn vertrek.
Een film die wel aardig weet te boeien, maar verder ook nergens bijzonder weet te worden. Daarom ook de score in het midden.

Een jaar geleden de bioscoop versie bekeken en gisteren dan de extended edition bekeken. Dat was toch wat teleurstellend. Ik heb jaren geleden de VHS banden van de originele LotR trilogie vervangen voor de extended editions op DVD en het toffe van die versies vond ik dat er behoorlijk wat leuke details (uit de boeken) toegevoegd waren. Hierdoor kregen deze versies echt een meerwaarde.

Dit mis ik helaas een beetje bij de extended edition van "An Unexpected Journey". Zo was ik niet aan het wachten op een leuk nummertje van de aardmannen koning als toegift...:N

De film zelf vind ik nog best geinig. Ik miste in de eerste instantie het grauwe karakter uit de LotR films, maar ik besef nu dat ik eens moet ophouden met vergelijken, want het verhaal van "An Unexpected Journey" leent zich veel beter voor deze wat meer "steriele" beeldvorming.

Martin Freeman zet de jonge versie van Bilbo erg charmant neer en weet zowel iets van zichzelf te geven als een mooi verlengde te vormen van Ian Holm's Bilbo.

Freeman speelt de hoofdrol waardig in een cast die sowieso overall sterk acteerwerk laat zien. Jackson bewijst maar weer dat hij een prima neus heeft om de juiste personen te vinden die gestalte kunnen geven aan Tolkien's personages.

De humor die in de film verwerkt zit kan ik over het algemeen wel goed waarderen. Voor mij waren de liedjes dan weer niet nodig, maar gelukkig heeft Jackson dit niet zo vaak gedaan dat het de film verpest.

Over het algemeen een degelijke film, maar helaas niet zo overtuigend als de LotR films. Ik ben benieuwd naar het vervolg!

Ik ben een enorm liefhebber van de LOTR films die mij naar dat grootse, epische Middle Earth brachten. Tot op heden waardeer ik ze zelfs nog meer dan de boeken, waar ik best moeilijk doorheen kwam. The Hobbit was dan een wat luchtiger en korter verhaal, maar gedreven door (waarschijnlijk) geld besloot men hier ook een trilogie van te maken. Dit resulteerde in een redelijk vermakelijk eerste deel. Men had duidelijk moeite gehad om een volwaardige film te maken van dit iets minder om het lijf hebbende verhaal. Wel wist Jackson met name door de prachtige sets van The Shire en Rivendell terug te grijpen op de pracht van de voorgaande films. In de tweede film kwam de toegevoegde verhaallijn van Tauriel beter op zijn plek en gooide men hoge ogen op met de grootse Smaug. In deze laatste film word deze grootse draak afgedaan als een actiemiddel dat in de eerste scenes gebruikt kon worden. Verder is in deze beginscene iets teveel CGI gebruikt als je het mij vraagt. Dit is iets dat vaker door mijn hoofd speelde tijdens het kijken van deze film. Het acteerwerk was dan wel weer erg goed, maar de toevoegende waarde van bepaalde personages was twijfelachtig. Verder voelde ik nergens die vertrouwde grootsheid van deLOTR filmsof de voorganger van deze film. Zelfs niet tijdens de zogezegde grootse oorlog. Een beetje teleurstellend einde van deze filmserie.

Een anthologiefilm van verschillende (mij) onbekende regisseurs (m.u.V. Kevin Smith).
Niet altijd even geslaagd. Zo vond ik toevallig de twee verhalen met zwangere vrouwen de minste uit de reeks.
De make-up fx in het pasen segment zagen er wel goed uit en blinkt het vaderdagssegment uit in de sfeer.
Kevin Smith kreeg de eer om het platgewalste Halloween als thema te nemen. We krijgen hierbij echter een verhaal dat bar weinig met Halloween te maken heeft, alleen krijgen we te horen dat het die dag toevallig Halloween is.
Smith slaagt er zowaar in om het meest sadistische verhaal neer te zetten. Van mij had hij wel wat blood & gore mogen laten zien, want dergelijke scenes gebeuren in dit segment helaas off-screen.
Ik verwachtte hier helemaal niks van, maar moet zeggen dat ik me nog wel heb kunnen vermaken met deze anthologiefilm. Hij zal hoogstwaarschijnlijk niet tussen de beste horrorfilms van dit jaar passen, maar hij is wel geinig.

Nog een best geslaagde lowbudget horror/komedie. Vooral Michelle Bauer vindt ik hierin toch wel erg vermakelijk als de krankzinnige hoer "Mercedes". Verder dekt de titel de lading van deze film volledig. Een film met erg veel halfnaakte vrouwen met kettingzagen.
De humor komt niet altijd over, zo voelt de narration van Jay Richardson tegen het einde aan wat geforceerd. Daarnaast staat de erg serieus gespeelde rol van Gunnar Hansen wel erg in contrast met de gekke kettingzaag hoertjes.
Wel komt er tussen de dames nog een keer wel een erg grappige dialoog voorbij:
"Shit, we're out of gas (voor de kettingzaag). Antwoord: "I told you that we should stop by a Texaco on the way to here."
Verder komt er ook nog wel een erg toffe "double chainsaw" dans van een halfnaakte, beschilderde Linnea Quigley voorbij. Ook de heerlijk overdreven emmers met bloed die men tijdens de kettingzaagscenes inzette wist ik wel te waarderen.
Best een leuke film voor zij die van jaren '80 cheese houden. Gewoon niet al te serieus nemen en gaan.
Persoonlijk vindt ik in Bloodsucking Pharaohs in Pittsburgh (1991) de humor en de gore nog een stuk geslaagder. Dus liefhebbers van deze film wil ik dan ook graag naar deze doorverwijzen.

Veel slechter dan dit kan het bijna niet worden. De film begint kent een hilarisch slecht begin, waarna we het slachtvee van de film ontmoeten. Een zeer willekeurig bij elkaar geraapt zooitje, van een mime speler tot een nogal pittige Zuid Amerikaanse tante.

De mime speler weet nog wel te vermaken, dit typetje is lekker over the top. De rest van de cast word na een tijdje irritant, omdat het acteerwerk gewoon zo slecht is!

De moorden zijn goedkoop in elkaar gezet en Jake Steinfeld is nooit eng of overtuigend als de psychopaat, omdat hij zijn personage zo overdreven neerzet dat het hilarisch word.

1.5*, omdat ik zo af en toe wat kon lachen om het over the top acteerwerk, verder is dit een slasher die met gemak door de liefhebbers overgeslagen kan worden.

Elaine (Cheryl Black) en haar minnaar Vic (Bob Wagner) worden op een dag gesnapt door Elaine's man. Dit zorgt voor een gevecht waarbij brand ontstaat en Elaine's man komt te overlijden. Een jaar later is Elaine inmiddels hertrouwd met Vic en runt ze samen met hem runt ze een vakantieplek voor pasgetrouwden op een eiland. Dan beginnen er een aantal van de gasten te verdwijnen en blijkt er een geheimzinnige moordenaar rond te sluipen.
Dat is in de pure basic het verhaal van deze film. Weinig origineel en vanaf het begin ligt het er al aardig bovenop wie uiteindelijk de moordenaar zal zijn. Verder is dit overduidelijk low budget. Dit komt pijnlijk goed naar voren wanneer men wat moorden/gore in beeld wil vertonen. De effecten (die van de afgehakte arm) zien er slecht uit.
De honeymoon-setting was dan wel weer redelijk origineel, want voor zover ik weet is dit zo'n beetje de enige jaren '80 slasher die zich met dit thema afspelen.
Het acteerwerk is niet echt noemenswaardig, maar dat is meestal met een dergelijke slasher. Helaas heeft de film dan weer wat weinig spanning. Sommige scenes hebben wel aardige potentie, maar door het gebrek van o.a. een effectieve soundtrack komt dit niet helemaal over.
Opzich is Honeymoon Horror voor de echte liefhebbers van dit jaren '80 fenomeen nog best aardig te doen. Anderen kunnen deze film denk ik het beste laten liggen.
Al met al nog een redelijk vermakelijke film voor de echte liefhebbers.

Grappig hoe meningen zo kunnen verschillen. Zo vind ik deze namelijk een stuk beter dan het origineel.

Ja, Charlie Day blijft een irritant figuur, maar gelukkig doen Bateman en Sudeikis het een stukje beter. Verder was de toevoeging van de oversekste Aniston wel weer leuk.

Maar waardoor ik deze film vooral op een geslaagdere manier grappig vind is de toevoeging van het compleet gestoorde personage van Chris Pine en de stoere rol van Jamie Foxx. Twee erg toffe bijrollen die voor een aantal zeer geslaagde grappen zorgen.

Ik heb me hier prima mee vermaakt van begin tot eind.

Verrassend genoeg werd ik bijzonder gegrepen door het relaas van een labiele dokter die alles wil doen om zijn zoon van de dood te redden.
Dit met alle gevolgen van dien: de zoon verandert in een mensaap met een lust voor bloed en vrouwelijk naakt. Hierbij is vooral de parkscene wel classic, waarin 'het monster' een man op een voor die tijd bijzonder bloedige wijze om het leven brengt. Dit om zich daarna te vergrijpen aan de vriendin, waarbij uiteraard het nodige naakt voorbij moet komen. De toevoeging van de (vrouwelijke) Mexicaanse boksers vind ik wel erg tof en de beginscene is er dan ook een om in te lijsten.
Duidelijk lowbudget, maar toch lijkt men de moeite voor te hebben gedaan om er nog het beste van zien te maken. Een sleazy B-fillm die mij prima wist te vermaken.