Opinions

Veruit de beste Franco die ik tot op heden gezien heb. De gedateerdheid en de inefficiënte soundtrack zorgen ervoor dat de film weinig spanning kent. Wel heeft Franco duidelijk zijn best gedaan om het originele verhaal te verfilmen en dat is dan ook duidelijk terug te zien op het eindresultaat.

Neem daar nog eens bij dat Christopher Lee zelfs met snor imponerend overkomt (mede veroorzaakt door de nadruk op zijn donkere ogen). Daarnaast zetten Klaus Kinski en Herbert Lom ook degelijke rollen neer. De laatstgenoemde kan niet tippen aan Cushing, maar goed, men kan ook niet alles verwachten van een prent als deze.

Zeker voor Franco's doen een zeer degelijke film.

Ik moet mezelf echt eens af zien te leren dat ik ook een film gewoon niet af kan kijken als ik er eenmaal aan begonnen ben. Ik heb echt zo'n tic dat ik de film dan toch tot het einde uitzit.

Wel apart dat ondanks dat deze film puur Natalee Holloway heet, wat de suggestie wekt dat het accent op Natalee gelegd zal worden, het accent weer het meeste op Beth lijkt te liggen. Een beetje net zoals in het niet veel betere vervolg Justice for Natalee Holloway.

Nogal jammer dat zij (Natalee) en haar vriendinnen in deze film gepresenteerd worden als van die platte Amerikaanse tienermeisjes die je in honderden andere Amerikaanse flicks ook al te zien krijgt. Behoorlijk respectloos als je een waargebeurd verhaal probeert te vertellen.

Omdat ik de echte gezichten ken moest ik wel hardop lachen om de acteurs die van der Sloot en de Vries neerzetten. Beiden krijgen wel een upgrade t.o.v. hun echte tronies. Ze acteren beiden alleen wel erg slecht, maar goed, dat doen er wel meer in deze film...

Goed, misschien komt het doordat ik mezelf door alle meuk uit de Nazi Cult Collection, maar ik vond deze kwalitatief nog wel redelijk genoeg voor 2*. Deze film bevat tenminste weer zo'n vermakelijk sadistische nazi (...)wijf. Verder verdrinkt de film tegen het einde een beetje in de sub(sub)(sub)plots.

Hier en daar enigszins vermakelijk door bovengenoemde sadist en wat "so bad it's good" overacting.

Ondanks de nostalgische waarde (ik groeide op met o.a. de Martin Lawrence komedies) moet ik toch toegeven dat deze film een hoop elementen bevat die al eens een keer beter waren uitgevoerd.

Steve Zahn is nog wel lekker fout als de "witte" helft van dit cop duo a la Lethal Weapon, maar Lawrence zelf zet zijn rol hoogst irriterend neer.

Geef mij dan maar vele malen liever Bad Boys of Blue Streak.

Yuzna's afsluiter is verreweg het beste uit dit drieluik. Een lekker surrealistisch verhaal met de nodige hoeveelheid gore.

De andere twee verhalen zijn ook wel redelijk, maar qua fx en verhaal toch een stuk minder dan de heerlijke afsluiter.

Verder is het wel leuk om een aantal 'bekende koppen' als Combs en Warner voorbij te zien komen. Bij de eerstgenoemde kostte het door de make-up wel de nodige moeite om hem te herkennen.

Cheesy, maar nog best goed te doen voor een 90's horror.

Vooral erotiek en weinig horror.

Er komt behoorlijk wat erotiek voorbij in de film, maar helaas is dat het enige dat nog positief te noemen is. De horror moet hier vooral komen van het idee dat de vrouw allemaal dingen ziet die er niet werkelijk zijn. Ruim de helft van de film is een soort droomachtige wereld.

Er zit alleen amper tot geen opbouw in de film en je vraagt je de helft van de tijd af waar je in godsnaam naar aan het kijken bent.

Doordat er totaal geen lijn in de film zit is de film ook 'zomaar' afgelopen en zie je helemaal niet aankomen dat de film aan diens einde toe is.

Een erg vreemde film waar ik maar weinig van heb kunnen genieten.

Een beetje een film met twee gezichten. De personages zijn over het algemeen best leuk met een eruit springende Max Von Sydow. Ook visueel ziet de film er best goed uit met sfeervolle sets.

Helaas duurt de film wel erg lang en beginnen de gebeurtenissen soms erg repetitief te worden.

Verder springt de soundtrack er ook niet echt uit, maar het bovengenoemde doet de film het meeste de das om. Daarnaast is het einde ook niet echt bijzonder en daardoor had ik een beetje zoiets van: "heb ik hier nou voor gewacht?"

Over het algemeen kijkt de film wel redelijk makkelijk, maar ik heb al eens beter gezien.

Hier was ik ook wel benieuwd naar en zo dus afgelopen avond bekeken.
De film blinkt niet uit in de originaliteit van het plot: twee buren zitten beiden in de criminele business en raken hierdoor met elkaar verstrikt.
Het acteer werk is echter van bovengemiddelde kwaliteit. Vooral Bill Engvall weet te vermaken als de schofterige buurman die wel een hele zieke manier heeft gevonden om aan geld te komen.
Verder vond ik de locatie (een kleine ranch met nog een grote kelder eronder) erg geslaagd en weet de zinderende soundtrack hier en daar de spanning nog wat op te voeren.
Verder is de film op een interessante manier in beeld gebracht. Hier en daar zelfs wat scenes die eruit springen. Zo vond ik de scene met uncle Neil's dood bijzonder fraai in beeld gebracht.
Ik beaam nogmaals dat de film geen originaliteitsprijs verdient, maar hij wist mij zeker wel te vermaken.

Vermakelijker dan het eerste deel, maar nog steeds niet helemaal mijn humor.

Een echte tienerfilm en ik begin meer en meer te merken dat ik een beetje te oud begin te worden voor dit type humor. Een hoop grappen over adolescentie die een beetje hit & miss zijn bij de oudgediende zoals ik.

Hier en daar komen ze nog wel grappig uit de hoek, maar al met al weten ze deze film niet tot een hoger komisch niveau te tillen. Het blijft allemaal nogal plat en dat zorgt ook voor de nodige niet grappige momenten.

Een film voor de tieners van nu en voor zij die net buiten de boot vallen is deze film nog wel redelijk te doen, maar niet super.

Leuk voor een keer, maar geen film die je snel weer eens zal opzetten.

Een klein meesterwerk van Refn waarin hij een meer arthouse achtige stijl houd dan een horror stijl.
Toch kan ik me met name door de tweede helft goed indenken waarom men dit wel onder horror zet.
Het leven van hoofdpersonage Jesse (sterk neergezet door Elle Fanning) word steeds duisterder en krijgt uiteindelijk te maken meet aspecten als kannibalisme.
Ik kon in deze film eigenlijk geen slechte acteur of actrice vinden, maar dat komt voor een gedeelte ook wel doordat de focus lang niet altijd op de personages ligt. Refn vind de beelden en de sfeer soms veel belangrijker dan de dialogen tussen verschillende personages.
Het kleur gebruik doet iets denken aan Argento, terwijl het bevreemdende beeldmateriaal doet denken aan werken van David Lynch en David Cronenberg. Vooral de thematiek tegen het einde aan deed mij aan de stijl van Cronenberg denken.
Neem daar nog eens een sfeervolle synth soundtrack bij die een beetje doet denken aan het werk van John Carpenter. De muziek ondersteunt het beeldmateriaal prima en zorgt voor een nog meer bevreemdende sfeer.
Zeker geen film voor de 'casual horrorfan', maar meer een film voor fijnproevers die de grenzen van het genre weleens willen bekijken. Wat mij betreft de sterkste 'horror'film van 2016 (van de films die ik tot nu toe gezien heb althans).

De thematiek vind ik nog best toepasselijk voor de huidige samenleving. De film richt zich vooral op tieners en ik moet toegeven dat het voor die generatie nog een best effectieve film kan zijn.
Helaas moet het gepaard gaan met de nodige Amerikaanse clichématigheid.
Dave Franco en Emma Roberts passen mooi in het clichébeeld van een ideaal koppel.
Toch moet ik zeggen dat beiden niet slecht acteren. Vooral Roberts verbaasde me, aangezien ik haar enkel nog maar kende van Scream Queens en ze daar een erg irriterend personage neerzette die tot mijn ergernis maar niet dood ging (de serie is alweer bezig met een tweede seizoen ).
Maar ik dwaal wat teveel af. Ik moet zeggen dat het onderwerp nog best licht aangehaald word, aangezien Vee en Ian (Sam) het overleven. Daarnaast gaan de makers best snel voorbij aan de werkelijke slachtoffers, zoals die jongen die voor Ian's ogen van zo'n kraan viel en een filmpje van een naamloze andere speler die in een gevaarlijk uitziend vuurincident beland. Misschien is dit alles ook nog wat te shockerend voor het beoogde publiek, maar dat vind ik vanuit mijn perspectief een beetje moeilijk in te schatten.
Boeiend genoeg om het kijkbaar te houden, maar meer dan dat ook niet,

Persoonlijk snap ik de hoge score niet zo, maar dat komt misschien doordat ik niet enorm bekent ben met MMA/UFC.

Het verhaal is niet bepaald origineel gezien de vele vechtfilms uit de jaren '80/begin jaren '90. Mede door het acteerwerk van Faris komen zijn frustraties en zijn onverwerkte trauma niet overtuigend op de kijker over. Verder zet Djimon Hounsou nog het beste personage neer als de martial arts expert, maar kont helaas ook zijn onverwerkte trauma niet overtuigend over.

Verder weet Faris' zijn broertje hier en daar nog wel voor een grappige noot te zorgen met een aantal rake opmerkingen.

Verder bestaat de rest van de cast een beetje uit gemiddelde tieners uit Amerikaanse films die betrekking hebben tot highschools. Amber Heard is erg aangenaam om naar te kijken, maar acteert in deze film niet geweldig. Daarnaast zorgt het script er wel erg veel voor dat haar personage vaak meningsswitches moet maken die op een gegeven moment helemaal niet meer geloofwaardig overkomen.

Cam Gigandet weet dan nog wel redelijk te vermaken als de school bully, maar een dergelijk personage is al zo vaak in verschillende films voorbij gekomen dat Gigandet niet boven de massa uit weet te komen.

Mede door alle bovenstaande dingen is het eigenlijk vooral uitkijken naar de gevechten. Persoonlijk vindt ik trainingssessies geen boeiend lijkverbranding. Wat er dan overblijft zijn de gevechten zelf. Hier komen geen hele memorabele dingen voorbij, maar men weet het wel erg goed in beeld te brengen.

Geen topper in zijn genre, geef mij dan maar liever een Stallone of Van Damme.

Een toffe soundtrack voor een gedeeltelijk interessante film.

De stemvervormer is eerder hilarisch dan dat het wat toevoegt aan het mysterie, vooral omdat ze in de eerste helft van de film al onthullen wie de moordenaar is.

Jammer, want de moordenaar heeft nog een best goed masker en het niet onthullen had nog bijgedragen aan de spanning. Nu is er helaas vrij weinig spanning en moet de film het meer hebben van de hier en daar originele ideeën van de moordenaar.

Het acteerwerk is van wisselende kwaliteit. Sommigen overacten het nogal, maar het "gezin (vader, moeder en zoon)" doet het zo slecht nog niet.

Een aardige film voor liefhebbers van (vroege) slashers/giallo's (waar deze film meer naar neigt).

Ryan Gosling en Russell Crowe spelen een nogal ongewoon detective duo in de 70's. Vooral Gosling's knotsgekke personage zorgt voor de nodige hoeveelheid humor. Daarnaast blinkt Crowe hier en daar uit in zijn sarcasme. Een erg leuke komedie waarin ze er nog aardig in slagen om de 70's sfeer goed over te doen komen.

Echt zo'n typisch mosterd na de maaltijd vehikel dat nog net van dat allerlaatste graantje wilde meepikken van het zogeheten slasher genre. Helaas was de markt een paar jaar daarvoor al leeggebloed. Dat resulteert er dan ook in dat dit duidelijk erg lowbudget gemaakt is. De "acteurs en actrices" zijn misschien wel de dorpsgenoten van Tom Logan en hadden net zo goed jij of ik kunnen zijn qua acteerniveau. Verder is de moordenaar uitgedost als iemand die eens goed aan de groenvoorziening wil gaan beginnen en hij zwaait dan ook niet voor niets rond met een kettingzaag en ander tuingereedschap. Wel leuk hoe men tegen het einde speelde met de plottwist door dubbele moordenaars te nemen, waarbij Charlie uiteindelijk de ergste blijkt te zijn.
Mede door de korte speelduur kijkt hij nog best gemakkelijk, maar verder voegt deze film niets toe aan het subgenre.

Ook ik kan hier toch wel erg van genieten. Enorm slecht acteerwerk, maar dan echt op een manier waardoor het weer leuk wordt. De castleden lijken de film namelijk niet heel serieus te nemen, maar dat lijkt ook wel het doel in de hele film.

Een aantal van de make-up effecten zagen er nog behoorlijk goed uit en men heeft hier duidelijk ook een aardig deel van het budget in gestoken. Verder door de maffe scenes als een verschrikkelijk foute dansscene en bovengenoemde Linnea Quigley en haar lipstick blijft de film de hele film door erg vermakelijk. Night of the Demons is gewoon anderhalf uur jaren '80 kolder en wat wil een liefhebber van dat soort dingen nog meer?

Verder ook een best sterke soundtrack trouwens. Door het vele synthesizer gebruik lekker '80's en hier en daar maakt het de boel nog best sfeervol.

Op naar deel 2!

Mede door de strenge, doch rechtvaardige non is dit vervolg nog leuker geworden dan de eerste film.
Wederom erg toffe make-up effecten en ik dacht datum al veel gekke dingen gezien had, maar die scene waar borsten ineens in handen veranderen zal me nog lang bijblijven.
Door de looks, de muziek en de sfeer doet de film inderdaad aan de jaren '80 denken. Wat mij betreft een sterke keuze van deze filmmakers anno 1994.
Voor zij die van jaren '80 cheese houden is deze film genieten van begin tot eind.

Het begin is eigenlijk gelijk ook het slechtst. Maria Thayer probeert in de eerste helft van de film op krampachtige wijze grappen te maken. Niet alleen lanceert ze de ene na de andere op de kijker af, maar 9 van de 10 keer is het ook gewoon echt niet grappig en eerder irritant.
Gelukkig bied Michael Cassidy een stuk minder irriterend personage en word het later nog wel redelijk geinig met leuke toevoegingen van Chris Marquette en Ray Wise als de broer en zoon van Cassidy's personage.
Verder ook wel leuk hoe ze al die youtubers erin monteerden toen de discussie oprees over of de nieuwsuitzending van Thayer's personage wel/niet echt was.
De tweede helft van de film is duidelijk leuker/vermakelijker, maar de eerste helft is bij vlagen tenenkrommend.

Hij is op youtube te vinden Jeroen, dus mocht je hem graag willen zien dan verwijs ik je daar naar.

Ik had mezelf voorgenomen om zo'n beetje iedere jaren '80 slasher te zien die er uitgebracht is. Door deze 'missie' kwam ik ook op deze titel, die mijn introductie was in het werk van Doris Wishman. Een regisseuse die in de jaren '60 en '70 de nodige sexploitation films maakte, met voor mij (dankzij Nacht van de Wansmaak) de bekendste titels Deadly Weapons en Double Agent 73 met Chesty Morgan (pun intended). Dit gegeven was al een beetje een voorbode voor de kwaliteit van deze film.

Afijn, genoeg daarover en nu over de film zelf. In de film volgen we Vicki. Een jongedame die in 1981 opgesloten werd vanwege de moord op 2 jongens. We spoelen vooruit naar 1986, het jaar waarin Vicki weer vrijgelaten word en weer bij haar familie in gaat wonen. Haar familieleden zijn hier niet zo blij mee en zouden eigenlijk haar liever weer opgesloten zien. Daarom besluiten haar broer en zus om ze weer dusdanig gestoord te maken dat ze weer opgesloten moet worden. Dit zorgt er voor dat Vicki weer bezig gaat met haar oude gewoonte.

Dit klinkt in theorie nog best spannend, maar dan moet je indenken dat het verhaal niet door de dialogen van de personages word verteld, maar door een voice over. Een erg aparte keuze, want het neemt de spanning weg en zorgt ervoor dat het eerder hilarisch word. Wanneer je Vicki in het donker naar buiten ziet lopen en je hoort ineens een man zeggen "Vicki walked outside through the dark", krijg je eerder het idee dat je naar een natuur docu aan het kijken bent.

Daarnaast is de keuze van de muziek ook erg apart en bijna grappig te noemen. Het varieert van rustige saxofoon tunes die je eerder verwacht als je in de wachtrij word gezet wanneer je met je huisarts wil bellen tot een klein beetje spannend synth deuntje.

En nu komt een lastige: het acteerwerk beoordelen. Hoe beoordeel je acteerwerk van een film met verwaarloosbare dialogen? Ik denk dat de screen time van gillende mensen langer is dan mensen die dialogen voeren, maar goed. Ik heb wel het idee dat de mensen wel redelijk deden wat er van hun regisseuse verwacht werd. Ik denk dus dat het redelijk vergelijkbaar is met het andere slachtvee uit soortgelijke lowbudget slashers.

Ook was er in sommige stukken duidelijk te zien dat Doris een sexploitation regisseuse was. Zo is er een scene waarin Vicki vastgegrepen word door een aantal handen en uiteraard grijpen die gelijk naar de vrouwelijke rondingen.

Wat me dan wel in positieve zin verraste was de kwaliteit van de gore. Sommige effecten zagen er verrassend realistisch uit. De meeste moordscenes waren ronduit sleazy en ik moet eerlijk toegeven dat ik dat wel kon waarderen.

Goed kan ik deze film echt niet noemen, maar als je jezelf voor dit soort films openstelt is hij nog best redelijk te doen. Vooral omdat hij maar 68 minuten duurt.

Wat heb ik hiervan genoten zeg!

Door een aangename hoeveelheid actie van Stallone en Hauer blijft de film erg makkelijk om te bekijken. De rollen zijn te vergelijken met andere jaren '80 politiefilms, maar Hauer liet hierin zien dat hij de rol van gestoorde psychopaat prima kan vertolken.

Daarnaast vult de door synths aangedreven score van Keith Emerson prima aan op de beelden die voorbij komen. De sfeer van het New York van die tijd komt hier en daar geweldig uit de verf.

Deze film kijkt gewoon heerlijk weg en is genieten van begin tot eind voor de liefhebbers van cheesy jaren '80 politieflicks.

Na tijden nieuwsgierig te zijn geweest naar dit werk zojuist dus eindelijk eens bekeken.
Hij viel me helaas licht tegen. Aan de ene kant slaagt Lenzi erin om op een geslaagde wijze de Amerikaanse Spring Break sfeer over te brengen. Ik vroeg me al af hoe hij dat zo goed voor elkaar had weten te krijgen, maar volgens de imdb pagina gebruikte hij dan ook North Miami Beach en Fort Lauderdale als filmlocaties.
Wat ik vooral mis is net dat extra beetje guts & gore. De killer ziet er wel tof uit in zijn motorpak en de moorden worden wel op vermakelijke wijze uitgevoerd. Echte gore krijgen we echter bijna nergens te zien, misschien net die moord waarbij iemand tot op het bot verbrand, maar daar houd het eigenlijk wel mee op.
Daarnaast blijft de sfeer door het gerommel met de bikers en de wet t-shirt/bikini contests tussendoor niet altijd even spannend.
Lenzi probeerde hier duidelijk een wat luchtigere film te maken dan zijn vroege jaren '80 films, maar van mij had hij wel wat harder mogen zijn.
Geinig voor de liefhebbers van (Amerikaanse) jaren '80 flicks, maar het weet nergens te verassen of hard te zijn.

Een remake die ik indertijd niet meepikte (ik weet eigenlijk niet eens meer waarom), maar ook een die slecht ontvangen werd. Mede hierdoor had ik hem wat links laten liggen, maar aangezien ik ook alle andere remakes/sequels/prequels van alle andere grote horror franchises een kans heb gegeven, mocht deze eigenlijk niet uitblijven. Het eind resultaat viel me nog redelijk mee.
Laat ik eerst maar eens beginnen met het belangrijkste personage uit de film: Fred(dy) Krueger. Jackie Earle Haley doet zijn best om een angstaanjagend personage neer te zetten en dat is aan hem af te zien. Helaas mist hij de charismatische uitstraling die Robert Englund wel aan het personage wist te geven. Als dit gewoon een losse high school slasher was geweest was me dit waarschijnlijk nooit opgevallen, maar met een legacy als deze kan je het toch niet laten om te vergelijken.
Dan de make-up van Haley: ik denk dat prosthetic effects designer Andrew Clement en prosthetic make-up artist Bart Mixon hier verantwoordelijk voor waren. Wat ik vooral het vreemde vind is dat het bij het ene shot goed uit de verf komt en in andere shots weer zo plastisch als wat. Er zit gewoon geen consistentie in en dat vind ik persoonlijk een beetje vreemd.
Hetzelfde kan gezegd worden over de CGI effects. Soms ziet het er nog best goed uit en soms weer slecht. Dat is iets waar wel meer remakes/prequels last van hebben, want ik kan me ook nog tenenkrommende momenten herinneren uit o.a. Friday the 13th (2009), Mirrors 2 (2010), Texas Chainsaw 3D (2013) en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Persoonlijk vind ik het wel prettig dat ze niet de hele verhaallijn gekopieerd hebben en een aantal dingen hebben veranderd. Zo vond ik de switch van Freddy de kindermoordenaar naar Freddy de kinderverkrachter geen verkeerde keuze. Het zorgde ervoor dat ze een sfeervolle scene konden toevoegen in 'Freddy's secret cave'.
De soundtrack van Steve Jablonsky zal niet de geschiedenis boeken in gaan als een iconische soundtrack, maar is wel effectief voor een prent als deze. Hij had dan ook al zo zijn ervaring met remakes, aangezien hij ook de soundtracks deed voor de TCM remake, The Amityville Horror en Friday the 13th.
Nu vergat ik bijna om het nog even over de rest van de cast te hebben. Rooney Mara zet een nogal plat personage neer. Aan de ene kant wel jammer, maar als liefhebber van slasherfilms heb ik het al meer dan eens meegemaakt. Van de tieners vind ik Kyle Gallner nog het meest memorabel. Na Kellan Lutz was hij ook zo'n beetje degene met de meeste ervaring, dus dat kan een rol hebben meegespeeld.
Ik kan begrijpen dat veel 'Englund fans' deze film verafschuwen. Persoonlijk kan ik dat iets makkelijker los laten en moet ik zeggen dat ik me nog best redelijk vermaakt heb met deze film die zo zijn ups en downs kent.

Volgens mij zo'n beetje de enige film uit die tijd waar Brinke Stevens, Linnea Quigley en Michelle Bauer alle drie in spelen.
Ze beginnen als 3 nerdy college meiden, waarbij Linnea Quigley fraai toegetakeld is met een nepgebit. Wanneer ze drie eveneen nogal nerdy college jongens uitnodige loopt het uit de klauwen. Ze proberen een soort seance te houden waarbij ze per ongeluk een succubus uit een glazen bol laten.
Hierdoor veranderen de dames in drie lustige demonen, uiteraard alle drie met enkel nog maar een slipje aan.
De dames maken een aantal mannelijke slachtoffers door hun geslachtsdeel af te bijten, maar de jongens halen er een exorcist bij om de dag te redden.
Ze verslaan de succubus door simpelweg de glazen bol te vernietigen en eindige in een happy end, waarbij ze het niet kunnen laten om een spelletje Twister te spelen.
Zoals in DeCoteau's andere jaren '80 werk is het humor van een flauw niveau met foute sound effects, expres overdreven gebruik van een rookmachine en meer van dat soort gekkigheid.
Omar steelt een beetje de show met zijn foute accent. Verder is het acteerwerk van huis- tuin en keukenniveau en krijgen we een uitgebreide badscene te zien met de drie dames.
Geen hoogstaande film dus, maar zij die zijn wat bekendere Sorority Babes in the Slime... ook wel te pruimen vinden zullen deze film ook wel redelijk kunnen waarderen.

Een best interessante documentaire die de ontwikkeling van de Amerikaanse horrorfilm verklaard aan de hand van feiten, zoals de Vietnam oorlog en meer van dat soort dingen. De Amerikaanse horrorfilms lijken vanaf het begin tot aan nu altijd een soort reflectie te hebben van de samenleving of de politieke situatie van de periode waarin het is gemaakt.

Persoonlijk vond ik vooral de gedeeltes van de voor mij nog steeds redelijk onbekende veertiger en vijftiger jaren interessant, puur omdat ik mezelf hier tot nu toe het minst in verdiept heb op het gebied van horrorfilms. Het tempo zit er stevig in zonder dat het te storend word. Ze hebben namelijk meer dan 80 jaar aan horrorfilmgeschiedenis in anderhalf uur gepropt.

Er word bij de negentiger jaren films helaas een beetje teveel (onnodige) aandacht aan de film Seven gegeven. Natuurlijk had de film kenmerken van de horrorfilms overgenomen, maar dat maakt het nog niet gelijk een echte horrorfilm.

Ondanks dit minpuntje is het gewoon een vermakelijke en interessante docu om naar te kijken. Leuk voor de horrorliefhebbers.

Wat me vooral verbaasde is dat de zombies in deze film niet compleet hersenloos lijken te zijn, een klein beetje zoals in Romero's Land of the Dead. Deze film mag van mij wel tussen het rijtje Zombie klassiekers geplaatst worden. De acteerprestaties in deze film zijn erg goed. Het verhaal is leuk verzonnen en de locatie vind ik helemaal geweldig. Verbazend hoe goed zombies en het Engelse platteland samen gaan . Van mij had er nog iets meer gore in gemogen, maar voor de rest is dit gewoon een lekker sfeervol zombiefilmpje.

Goed is deze weerwolf film met Paul Naschy nergens, maar ik vond hem nog redelijk meevallen.

De combinatie vampiers en weerwolven is wel eens vaker gemaakt in films en ik vind het nog steeds een vreemde combinatie. Waarom deze twee in één film stoppen? Maar goed...

Het verhaal en script zit vol met cliché's: dames die in de middle of nowhere stranden, een woning zonder stroom en telefoon, geen auto's en zo kan ik wel even doorgaan. Daarnaast volgt de ene ongeloofwaardige gebeurtenis de andere in een rap tempo op.

Toch heeft de film hier en daar ook wel zijn charmes. De weerwolf scenes komen niet zo goed over, maar de vampier scenes zijn hier en daar nog best tof. Daarnaast heeft de film het geluk dat het binnen een genre valt waar al zoveel meuk in is gemaakt dat de film eigenlijk nog niet als dramatisch slecht gezien kan worden binnen de context van het genre.

in NL op DVD uitgebracht als "The Werewolf Shadow". Die paar euro die ik ervoor betaalde is hij nog wel waard, maar ik zou hier niet al teveel voor neerleggen als men deze zou willen kopen.

Een degelijke film van Argento die teruggrijpt naar de klassieke giallo. Een sterke rol van Max von Sydow die qua acteerwerkscherp afsteekt tegen de rest van de cast. De rest van de cast acteerd van wisselend niveau. Het hoofdpersonage doet het nog redelijk, maar het hysterische hoertje uit het begin van de film vond ik dan weer abominabel.
Argento heeft gekozen voor veel expliciet geweld. De gore effects zien er over het algemeen goed verzorgd uit. Enkel het onthoofde hoofd ziet er wel erg fake uit.
De score van Goblin is weer erg sterk. Enkel wanneer de elektrische gitaar erbij komt vind I'm het wat te dominant worden, maar verder is het weer erg goed gedaan.
Wat de film wel wat tegenzit is de duur, want bijna 2 uur is wel erg lang. Daardoor valt de film af en toe tussen de moorden wat stil en duren een aantal scenes wat lang. Wat mij betreft had een film van 90 of 100 minuten me beter geleken om de vaart er wat in te houden.
Al met al een aardige throwback naar de giallo.

De sfeer van het Italiaanse platteland heeft wel wat, maar kan niet op tegen de aparte stijl van Fulci's voorgaande giallo A Lizard in a Woman's Skin. Toch heeft deze film wel zijn momenten. Zo zien we jonge jongens van alles doen wat god hen verboden heeft. Daarnaast is er nog een fraai in beeld gebrachte politie klopjacht te zien en worden we zelfs nog wat getrakteerd op gore door de scene bij het kerkhof.
De plottwist is alleen voor de oplettende kijker niet verassend, waardoor het laatste deel van de film wat minder effectief is.
Al met al een degelijke giallo, hier en daar wat gebruik makend van sexploitation (vooral de scene waarin een naakte vrouw een jongen verleid).

Een erg ondergewaardeerde film als je het mij vraagt.
Anthony Steffen speelt hierin een man die getormenteerd word door zijn verleden. Zo denkt hij dat zijn ex-vrouw vreemd ging en heeft hij vaak visioenen/herbelevingen van dat moment. Uit de frustratie die hierdoor ontstaat vermoord en/of martelt hij hoeren die op haar lijken.
Het plot neemt een aparte wending wanneer hij besluit om met Gladys (sterk neergezet door Marina Malfatti) te trouwen. Hierna beginnen er namelijk vreemde dingen te gebeuren en er worden ook nog een aantal mensen vermoord.
De mysterieuze en spannende sfeer is in dit gedeelte van de film goed aanwezig. Mede geholpen door een sterke soundtrack van Bruno Nicolai. Verder zag ik de complete rits aan plot twists op het einde niet allemaal aankomen.
Een aparte misdaad film met wat giallo elementen en zelfs tegen het einde nog wat horror (de herrijzenis van Evelyn). Hier en daar ook nog wat naakt en bloedvergieten.
Met name door de uitstekende sfeer en de toch wel sterke cinematografie vind ik dit nog een best goede film die ik wel kan aanraden aan de liefhebbers van Italiaanse misdaad/giallo films.

Jat wat van Fulci en van de Blind Dead films en je hebt deze film.
Ik vond hem nog wel vermakelijk voor wat het was.
Sommige personages waren echt te stom voor woorden, wat het weer onbedoeld grappig maakte.
Verder hier en daar lekker bloederig. Met name de scene waarin het zoontje de tepel van zijn moeder afbijt is memorabel te noemen.
Lekker fout en daardoor nog best leuk.

Degelijke en hier en daar best rauwe misdaadthriller waarin Pierce Brosnan de hoofdrol op overtuigende wijze weet neer te zetten. Natuurlijk doet het hier en daar denken aan zijn Bond verleden, maar toch weet hij er wel degelijk iets anders van te maken.

De spanning is inderdaad ver te zoeken in deze giallo, maar verder heb ik er vooral om kunnen lachen.
Bianchi maakte met deze film een giallo die je het beste niet al te serieus kan nemen. Zo heeft hij namelijk zijn best gedaan om de meest seksistische giallo tot dan toe te maken. Zo komen bijna alle vrouwen minstens eenmalig halfnaakt in beeld en worden de mannen neergezet als een stel geile perverts.
De moordenaar ziet er wel stoer uit in het zwarte motorpak, maar weet in de meeste scenes niet voor spanning te zorgen. Dit komt voornamelijk door de behoorlijk stereotype uitgewerkte personages, het eerder benoemde naakt en overacting van de cast.
Leuk om Edwige Fenech weer voorbij te zien komen in een giallo. Zelfs met kort haar ziet ze er nog steeds erg aantrekkelijk uit. Daarnaast vind ik haar acteerwerk nog best aardig in vergelijking met de rest van de (vrouwelijke) cast.
De soundtrack is sfeervol, maar ook niet echt gericht op het creëren van spanning. Ik betwijfel dan ook of het Bianchi's bedoeling wel was om een serieuze giallo te maken. Het is namelijk meer een satire op het genre geworden.
Best een vermakelijke zit, maar waarschijnlijk niet voor iedereen weggelegd.