Non Ho Sonno (2001)

Een degelijke film van Argento die teruggrijpt naar de klassieke giallo. Een sterke rol van Max von Sydow die qua acteerwerkscherp afsteekt tegen de rest van de cast. De rest van de cast acteerd van wisselend niveau. Het hoofdpersonage doet het nog redelijk, maar het hysterische hoertje uit het begin van de film vond ik dan weer abominabel. Argento heeft gekozen voor veel expliciet geweld. De gore effects zien er over het algemeen goed verzorgd uit. Enkel het onthoofde hoofd ziet er wel erg fake uit. De score van Goblin is weer erg sterk. Enkel wanneer de elektrische gitaar erbij komt vind I'm het wat te dominant worden, maar verder is het weer erg goed gedaan. Wat de film wel wat tegenzit is de duur, want bijna 2 uur is wel erg lang. Daardoor valt de film af en toe tussen de moorden wat stil en duren een aantal scenes wat lang. Wat mij betreft had een film van 90 of 100 minuten me beter geleken om de vaart er wat in te houden. Al met al een aardige throwback naar de giallo.

Toch wel een mindere van Argento, er zijn er pak betere in het genre en die grotendeels uit de 70's komen. Deze prent is over de ganse lijn vrij povertjes en net niet. Desondanks, is er toch het zwak die ik voor deze cinema heb en kijk ik ze met gemak uit.

Een Argento film tegenkomen bij de kringloop is toch wel een 'yes momentje' geworden, en na een valse start met Profondo Rosso twee jaar terug heeft de gemiddelde Argento me het afgelopen jaar, 2022, best gesmaakt in de vorm van Tenebrae en Phenomena. En tot die categorie hoort deze Non Ho Sonno ook in tegenstelling tot The Phantom of the Opera en The Stendhall Syndrom. Toch begin ik me meer en meer af te vragen of ik met alle opgedane Argento ervaring Profondo Rosso niet nog eens een kans moet geven want over het algemeen wordt hij toch als beste van deze Italiaanse meester gezien. En ja, je kan je van alles afvragen, ook weer omtrent deze film. Is dit dan zo goed? Is het verhaal goed? Wordt er niet een beetje overgeacteerd? Maar dat rekt allemaal niet zo zeer bij een film uit het metier van Dario Argento. En je kan in principe net als bij veel acteurs een waslijst aan vinkjes zetten. Geweld. Check. Gore. Check. Lekkere wijven. Check. Het nodige aan schrikmomenten en andere smerigheid. Check. Een ronduit zalige soundtrack van Goblin. Check. Alles is weer van de partij in die zin en wat een zalig vermaak en wat een overdaad aan sfeer en stijl. En er zijn weer een aantal scènes opgebouwd zoals we gewend zijn in het geval van Argento. Neem bijvoorbeeld de achtervolging in de trein of de moord op de dansers. En had ik heerlijke vrouwen al benoemd met Conchita Puglisi, Daniele Fazzolari en Chiara Caselli? Die man heeft oog voor mooie dingen. En zo weet deze Argento ook weer te boeien en te vermaken met als enige minpuntje dar er kennelijk geen wonden en litekens zijn bij de dader van verschillende klauwende nagels. Maar goed dat is een detail in een verder prima film die prima mee kan doen met Tenebrae en Phenomena. Dus, lekker!