Opinions

Redelijk, maar ook ik vind deze film toch een stuk minder plezant dan TMG, TGP, MGS en Vampire Girl vs. Frankenstein Girl. Apart, gezien de film haast het kortste duurt van de vier genoemde voorbeelden.
Visueel ziet het er soms niet zo fraai uit. De setting in het bos lijkt helaas ook niet zo te werken. Neem daar nog eens een onnodig lang uitgerekte seksueel getinte droom bij en monsters en mutanten die nergens het niveau weten te halen van de eerder genoemde voorbeelden.
Het splatter gehalte valt ietwat tegen, al kunnen we hier en daar toch weer genieten van de nodige hoeveelheid bloed, enz.
Het aparte is dat door de serieuze ondertoon (vooral veroorzaakt door de motieven van de hoofdpersonages om wraak te willen nemen) de humor een stuk minder goed overkomt.
De film heeft zo zijn momenten, maar weet helaas niet het heerlijke kolder niveau te bereiken dan een aantal andere genregenoten. Toch in vergelijking met een film als Zankoku Hanten en Reipu Zonbi toch weer een stuk beter. Een film die wat in het midden hangt.

De locatie is best tof en de soundtrack is hier en daar niet slecht, maar daarmee zijn zo'n beetje alle positieve punten aan deze lowbudget slasher wel genoemd.
De film begint nog best vermakelijk met een bankoverval waarbij natuurlijk gelijk een vrouw betast moet worden. Het vervolg hierop met de vrouw die er met het geld vandoor wil en daarom haar vrouwelijke medeplichtige omlegt is zó slecht dat ik er hardop om moest lachen. Vooral het moment waarop ze de trekker net overgehaald heeft.
Daarna volgt er een erg lang en saai middenstuk waarin we als kijker de personages wat beter moeten leren kennen. Door de slechte acteerprestaties en de nog slechtere conversaties (dat de scriptschrijver ooit gedacht moet hebben dat dit goed was...) is dit een taaie zit.
In het laatste derde/kwart van de film worden ze dan allemaal vermoord, maar dit word op een dusdanig saaie en bijna bloedeloze wijze gedaan dat ook dit niet voor een opsteker kan zorgen.
Een verschrikkelijk slechte slasher die ik zelfs niet aan kan raden aan de echte liefhebbers van het subgenre. Laat deze film maar gewoon voor wat het is...

Geen Hammer productie, maar toch slaagt Warren er hier en daar wel in om de vergelijkbare stijl en sfeer over te laten komen. Zo is er duidelijk de nodige aandacht besteed aan de setting, kledij en sets. Dit ziet er dan ook door de hele film heen goed verzorgd uit.

Michael Gough weet te overtuigen als "de oom waar iets mee mis is", maar weet helaas op het einde niet angstaanjagend over te komen.

Candace Glendenning weet ook wel op een overtuigende wijze haar rol over te brengen. Martin Potter blijft wat stijf, maar dat lijkt ook een beetje de bedoeling te zijn.

Verder is de soundtrack ook wel degelijk. Hier en daar wel iets uitbundig gebruikt, maar verder wel sfeervol.

Ook is de film verrassend bloederig voor een dergelijke prent en komen er zelfs nog wat gore fx voorbij die er (zeker voor die tijd) degelijk uitzien.

Goed, tegen het einde van de film moet ik wel bekennen dat de angstsfeer niet altijd overkomt, maar verder is dit een prima Britse genrefilm uit die tijd.

Tjah, wat kan ik hier nog aan toevoegen.

Verschrikkelijk platte en niet goed uitgewerkte personages, schrikmomenten die niet werken, spanningsopbouw die faalt.

Gewoon low budget trash. Verspilling van de tijd en energie.

In dit deel probeert regisseur Alan Gibson wederom Dracula een vernieuwend, hedendaags jasje te geven en daar slaagt hij gedeeltelijk in. De eerste 30 minuten rammelen namelijk wel aan alle kanten. We krijgen een soort misdaadfilm te zien waarin een stel politiemannen de hulp van Van Helsing (Cushing) inroepen wanneer ze beseffen dat de verdachten zich met occulte zaken bezighouden.
Lee en Cushing komen haast misplaatst over in deze misdaadthriller waarin Dracula een plan heeft bedacht om de mensheid met de plaag uit te roeien. De soms ietwat teveel aanwezige gewapende handlangers (al dan niet op motor) zorgen hiervoor. Daarnaast ontgaat de meerwaarde van de kelder vol met geketende, vrouwelijke vampiers waar Lumley's (zij is toevallig de laatste tijd te zien in een reisprogramma op NPO 2) personage en later de rest nog mee te maken krijgt mij volledig.
Ook het feit dat Dracula en zijn handlangers een bedrijf blijken te bezitten is wat vergezocht. Al zorgt dit wel voor een aparte locatie voor de eerste confrontatie tussen Cushing en Lee: een kantoorpand.
De laatste confrontatie tussen beide heren is dan weer best origineel gevonden, maar mist een beetje de "impact" van de voorgaande delen.
De koek van de gotische Dracula's was wat op en Gibson probeert dan ook op originele wijze een andere richting op te gaan. Dit komt echter maar half over doordat het wat teveel in het misdaadthriller stuk blijft hangen.
Geen topper binnen de Hammer Dracula's als je het mij vraagt.

Ik kan hier erg van genieten.
Ieder zo zijn ding natuurlijk, maar ik vind die 80's uitstraling met de kleding en kapsels uit die tijd geweldig. Neem daar nog eens een toffe 80's pop/rock soundtrack bij en je hebt al een (voor mij) geweldige uitstraling.
Het verhaal is simpel: doofstomme Heather is de klos, waarna Brenda (Linda Blair) en haar vriendinnen wraak willen nemen. Voornamelijk Blair komt dan in actie. Ik had liever gezien dat de andere vriendinnen er wat meer bij betrokken werden, maar het is niet anders. Blair weet in haar eentje er ook wel een vermakelijk spektakel van te maken met haar leren pakje en kruisboog.
Steinmann maakt zijn reputatie als liefhebber van vrouwelijk schoon meer dan waar met een uitgebreide douchescene en de Blair in bad scene. Aan haar gezicht te zien was ze er alleen niet al te blij mee.
Verder gaat hij ook wat meer los qua geweld en zit er bijna meer gore en graphic violence in dan in zijn Friday the 13th film (aangezien die films indertijd geknipt moesten worden om de grootste gore momenten eruit te halen).
Het is een standaard rape & revenge film en de clichés zijn dermate aanwezig dat je het verloop van de film al wel wat kan raden, maar hinderlijk vind ik dit nergens.
Gewoon lekker onderuit zakken en genieten van deze 80's cheese.

"Er staan 90 films van deze regisseur op MovieMeter. Er is in totaal 589 keer op deze films gestemd, met een gemiddelde van 1,67 sterren. De standaardafwijking van deze stemmen is 0,98."

Tjah, een slasher van Fred Olen Ray. Alleen al als je die naam hoort weet je dat dit een lowbudget werkje zal zijn. De beste man is vooral bekend van zijn cultklassieker "Hollywood Chainsaw Hookers" en verder heeft hij nog meer (horror)films gemaakt.
Scalps begint met een lekker foute sequentie waarin we een onderzoeker zien die graag naar indianenrelieken zou willen zoeken. Dit wordt hem echter verboden, maar als kijker krijg je al gelijk de indruk dat hij hier uiteraard lak aan zal hebben.
Dan neemt de film een beetje aparte wending, want in plaats van de onderzoeker met een team krijgen we een aantal studenten die voor school gaan kamperen bij de oude indianenrelieken.
Wanneer een van de jongeren een reliek vind dat van een aan zwarte magie bedrijvende indiaan was geweest gaat het mis. De geest van de indiaan neemt bezit van hem om terreur te zaaien onder de jongeren.
De moorden worden verrassend genoeg veelal on-screen in beeld gebracht. Ze zijn misschien niet bijster origineel, zo hadden we het scalperen al eerder gezien in Maniac en deed de onthoofdingsscene me denken aan die klassieke moord uit Friday the 13th. Ook de pijl in het hoofd was anno 1983 al minstens 1 keer de revue gepasseerd.
De make-up van de indiaan zelf ziet er niet al te best uit. Het is te duidelijk een persoon met een masker op, maar dat hadden we eigenlijk van te voren al wel kunnen verwachten.
De soundtrack vind ik nog best ok, maar word op onlogische momenten ingezet of juist onderbroken. Slechte montagefouten die ik in de twee latere films van Olen Ray minder/niet zag.
Verder is het acteerwerk ook niet van de bovenste plank, maar dat is geen uitzondering in dit genre.
Hier en daar nog wel iets vermakelijks, maar over het algemeen is het behoorlijk prut.

De jaren '90 staan niet echt bekend om de noemenswaardige horror prenten en Scanner Cop behoort ook bij die categorie die het 'net niet heeft'. Het verhaal is niet geweldig te noemen, maar ook niet slecht. In de cast zitten helaas wel een aantal missers. Zo komt het spel tussen Daniël Quinn en Richard Grove gewoon niet overtuigend over. De rol van Hilary Shepard voelde wat misplaatst. Richard Lynch is dan weliswaar geen Michael Ironside, maar weet wel een redelijk vermakelijke bad guy neer te zetten. Daarnaast zien de special effects van John Carl Buechler en zijn team/studio er nog best tof uit. Conclusie: de film is matig tot slecht, maar heeft hier en daar ook zijn sterke kanten.

Niet alleen het gebrekkige acteerwerk nekt deze film, want ondanks dat er soms een aantal effectieve shots van de vogelverschrikkers voorbij komen, lukt het de makers niet om ze echt angstaanjagend of gevaarlijk over te laten komen.

Daarvoor ligt de focus ook te weinig op de vogelverschrikkers en teveel op de nogal platte personages.

Hier en daar vloeit er dan wel weer wat bloed, maar dat is niet genoeg om deze film overeind te houden.

Een gemiste kans.

David Paulsen bracht met deze film een sterk door gialli geïnspireerd werk. De onbekende moordenaar draagt (uiteraard) zwarte handschoenen en moord met een lange schaar.
Marianna Hill speelt op een redelijke wijze de hoofdrol en Klaus Kinski speelt haar therapeut/geliefde. Ondanks dat men hun best doen om suspense te creëren, komt dit helaas niet op de kijker over. Verder word de film genekt door overacting van de bijrollen. Vooral de dochter van de psych komt overdreven hysterisch over.
Daarnaast heeft de oplettende kijker al snel door wie de dader is, waardoor de climax op het einde minder goed overkomt.
Eigenlijk heeft Schizoid de kijker maar weinig te bieden, aangezien dergelijke films al eens beter zijn gemaakt.

Toch wel weer redelijk genoten van deze Bava. David Colin Jr. is vooral in het begin haast tergend als het zoontje van Daria Nicolodi's personage. Gelukkig slaagt men erin om dit nog voor de helft van de film te corrigeren en blijkt Colin Jr. zelfs nog een serieuze dreiging te zijn.

De kunst is het dan om het angstaanjagend te malen voor de kijker en ik moet zeggen dat Bava hier nog wel redelijk in slaagt. Gelukkig spelen Nicolodi en John Steiner hun rollen wel solide.

Ook de soundtrack is best goed, waarbij men gelijk zou denken aan Goblin, maar het zijn deze keer andere artiesten. Wel is er dus duidelijk te horen waar de inspiratie vandaan komt en is enkel het er doorheen mengen van "vintage video game sounds" tegen het einde wel apart.

Bava bewijst dat men niet altijd gore en/of veel geweld nodig heeft om een effectieve horrorprent te maken.

Persoonlijk vind ik dit één van de minste Scooby-Doo's die ik tot op heden gezien heb.

Ik miste in deze film de rest van de gang. Uiteraard draait het in de films met de rest ook wel het meest om Shaggy en Scooby, maar ze zijn toch een erg leuke aanvulling op deze hoofdpersonages.

In deze film moeten we het doen met Scrappy-Doo als aanvulling en die heb ik eigenlijk altijd al een irriterend personage gevonden.

Scooby en Shaggy zorgen wel voor redelijk vermaak, maar de afwezigheid van de gang en de aanwezigheid van die irritante Scrappy zorgen ervoor dat ik er wat punten vanaf trek.

Ik ben de laatste tijd begonnen met het bekijken van de Scooby Doo films van de laatste jaren. Deze is inmiddels al meer dan 5 jaar oud. Scooby en Shaggy moeten in dit epos de dag weer zien te redden, maar deze keer niet van een boef in een pak.

De makers hebben hun best gedaan om deze Scooby Doo film een Disney tintje te geven. Compleet met een aantal liedjes, een pratend konijn en een cameo van de klokkenluider van de Notre Dame. Afijn, van mij had al die poespas niet gehoeven. Het “Disney’s Haunted House” waardige gejengel van een stel geraamtes hadden ze wat mij betreft achterwege mogen laten.

Ze mikken hier nog duidelijker op een jong kinderen publiek dan in de andere films die ik heb gezien, waardoor het kijkplezier voor de wat oudere kijker er wel wat op achteruit gaat.

Een film die vooral leuk zal zijn voor de jonge kijker, maar voor een door jeugdsentiment gegrepen twintiger heeft deze film niet bijster veel te bieden.

Een leuke vroege Scooby-Doo film waarin hij en Shaggy alles uit de kast halen om door te breken in Hollywood en om van Scooby's oude imago af te komen.

Een aantal grappige parodiën op klassieke films als Grease en Superman zijn het resultaat. Leuk gedaan en Scooby en Shaggy stelen hiermee (letterlijk) de show.

Geinig kort filmpje dat lekker makkelijk wegkijkt.

De tweede Scooby-Doo film van regisseur Joe Sichta die aan mijn netvlies voorbij ging.
Ik moet zeggen dat ik dit weer een vermakelijke film uit de inmiddels al lange lijst van Doo films.
De vocale bijdrages van o.a. Frank Welker (Fred & Scooby-Doo) zijn inmieddels al vertrouwt.
Ze gaan wel een beetje over-the-top in deze verhaallijn, met de "verloren stad" die geleid word door een crimineel, maar ik kan begreipen dat men weer hun best deed om iets anders te verzinnen voor een Doo film.
Vooral Scooby en Shaggy zorgen weer voor leuke humor, wanneer ze zich bijvoorbeeld moeten vermommen als vrouwelijke mumies, of wanneer ze vereerd worden als faraoh en assistent van de faraoh.
Gelukkig deze keer geen gezapige lliedjes zoals in de film over de Goblin koning, maar ze slaan hier wel een beetje de plank mis met de liedjes die soms voorbij komen in de "actie scenes". De vocalist die deze inzong bevalt mij niet zo. Mijn smaak is het niet tenminste en ik vind het een beetje ongepast klinken bij de scenes, maar goed.
Verder valt er weinig te klagen over deze degelijke Scooby film. Scooby en Shaggy zorgen voor voldoende vermaak en de aanvulling van de "gang" is ook leuk. Verder komen er een aantal leuke bijpersonages voorbij, zoals de foute "Lara Croft" achtige schatgraver.
Leuk voor de liefhebbers van de avonturen van Scooby en zijn vrienden.

Deze film kwam vroeger best vaak voorbij en hij is dan voor mij ook puur jeugdsentiment.

Een erg leuke voortzetting op de tv serie met deze keer voor de verandering eens wat echte monsters.

Voor zij die van Scooby Doo houden: dit is een best toffe film die iets minder "traditioneel" is als de serie. Best leuk gedaan.

Wederom een Scooby Doo die weet te entertainen. Een lekker vlot verhaal met hier en daar een aantal geslaagde grappen zorgen voor een leuke, luchtige kijkervaring. Zoals altijd weten Scooby en Shaggy de show weer te stelen, maar er zitten deze keer ook een aantal leuke bijrollen bij, zoals de zus van Velma.

Tof voor de liefhebbers.

Een erg leuke combinatie van de welbekende Scooby-Doo en een van 's werelds meest bekende rockbands. De mannen vonden het een eer om hieraan mee te werken (volgens een interview) en het plezier is terug te horen in deze film.

De samenwerking tussen de gang (die ingesproken werden door de vaste cast) en KISS (ingesproken door de bandleden zelf) is erg geslaagd en vermakelijk moet ik zeggen.

De nodige zelfspot (vooral over de merchandise) zorgt hier en daar voor een lach, verder is het hele concept leuk uitgewerkt. Grappig hoe ze verzonnen hadden om ieder lid een bij diens make-up thema passende kracht te geven.

Het verhaal kent vele referenties naar de muziek of de thema's van de mannen. Er word zelfs nog een compleet nieuwe betekenis aan hun kraker "Detroit Rock City" gegeven.

Een leuke en vlotte Scooby-Doo film die door de aanvulling van KISS toch net iets extra's heeft wat de meeste Scooby films niet hebben.

Een aanrader.

Ik kan mezelf qua mening bij mijn voorganger aansluiten.

Mede door de weinige geslaagde humor en de irriterende personages komt deze Scooby film wat minder goed uit de verf. Om nog maar te zwijgen over de muziekkeuze, want die is werkelijk abominabel. De film word niet geholpen wanneer er weer zo'n irritant riedeltje ingezet word, maar goed...

De leukste van de Scooby-Doo flicks als je het mij vraagt. Dat komt vooral door de grotere variatie in et verhaal en de originele vondsten. Want zeg nou eerlijk, wie zou hebben gedacht dat deze film ninjarobots zou bevatten?
Deze keer hebben Scooby en Shaggy een echte glansrol en moeten zij de weg van de samurai volgen. Ook leuk dat er deze keer ook een echte geest in verwerkt was.
Verder is de humor deze keer ook echt raak. Vooral Fred en Shaggy weten een aantal grappige opmerkingen te maken.
Een leuke en originele Scooby-Doo film.

Dat nog niemand deze Scooby-Doo heeft gezien (momenteel ook nog geen stemmen op imdb).

Ik heb hem alvast mogen bekijken en ik moet zeggen dat ondanks ik niet zo'n fan ben van het Amerikaanse showworstelen (WWE), ik het wel heel tof vind hoe het verwerkt is in dit Scooby-Doo mysterie. Het zorgt voor de nodige actie en met name de corny uitspraken van de Undertaker zijn wel grappig. Verder is de gang weer op dreef als altijd, met deze keer een jaloerse Velma en een Fred die ineens weet hoe hij auto's moet modificeren.

Leuk vermaak voor de kinderen (en de wat oudere kinderen, haha) onder ons.

Na gisteren het wat meer van het "Scooby-Doo recept" afwijkende "Cyber Chase" gezien te hebben, vond ik het wel geinig om te zien dat deze film juist het originele recept tot in de kleinste dingen op een leuke manier weet te brengen.

De gang gaan nietsvermoedend helpen bij een zomerkamp dat al snel geterroriseerd word door een duivelse houthakker en een vismonster. Natuurlijk beseffen ze al snel dat iemand hen daar weg wil hebben, aan hen de taak om uit te zoeken wie erachter zit en waarom.

Door de humor en vlotte actie is dit ruime uur om voordat je er ergen in hebt.

Tof voor de liefhebbers van de hond en zijn avonturen.

En de Scooby-Doo revival gaat door met deze "Moon Monster Madness". Deze titel doet gelijk aan aliens denken en als ze dan met een soort groot uitgevallen hagedis komen, valt dat een beetje tegen. Als stemmen zijn oudgedienden Frank Welker (Scooby/Fred, Mindy Cohn (Velma) en Matthew Lillard (Shaggy) weer te horen. Daphne werd deze keer ingesproken door Grey DeLisle die vorig jaar de rol bij een aantal van de films volgens mij niet deed.Voor regisseur Paul McEvoy was ze waarschijnlijk de juiste keuze, want zij sprak ook de rol in bij Frankencreepy. Verder zag ik tussen de credits enkel de naam Malcolm McDowell staan die een belletje deed rinkelen.
Afijn, dit is weer gewoon een ouderwetse Scooby Doo film mrt het bekende recept. Aan de ene kant is dit wat repetitief, maar verder weet hij wel weer vermakelijk te zijn voor de liefhebber.
Wel een beetje apart dat bijna de hele film enkel Scooby en Shaggy het monster zien zonder dat de anderen er ook maar één glimp van opvangen.
Niets nieuws onder de zon, maar vermakelijk voor zij die Scooby Doo kunnen waarderen.

Het is inmiddels 2017 en dus ruim de tijd voor een nieuwe Scooby-Doo.
Deze keer gaat het vooral om Shaggy, aangezien 'de geest' een van zijn voorouders is.
Leuk om te zien dat de nadruk eens op Shaggy gelegd word.
Verder moet de film het hebben van een aantal leuke dialogen/one-liners.
Zo is het vermakelijk om weer Velma's allergie te zien opspelen.
Ik heb een zwak voor de Scooby-Doo films en dit is wederom een best vermakelijke film.
Leuk voor een keer.

Een film die van mij best een half uur korter had mogen duren, want zo bijster interessant was dit plot toch niet, maar goed.
Marlon Brando is in deze film een schaduw van wat hij bijvoorbeeld was in The Godfather, maar goed nu ga ik misschien wat appels met peren vergelijken.
Norton weet nog het meest interessante personage neer te zetten in zijn sterk neergezette dubbelrol. De Niro is ook weer degelijk, maar hij heeft dan ook inmiddels al behoorlijk wat van dit soort rollen gespeeld.
Tof voor een keer, maar geen hoogvlieger.

Hij komt helaas wat traag op gang en de eerste grappen en dialogen zijn dan ook niet meteen raak. Wanneer de zombie actie echt op gang begint te komen word het echter vermakelijker.
De storyline is wat cliche, maar de meeste grappen rondom scouts en het "imago" dat hierbij hoort zijn wel leuk. Verder is het wel leuk hoe ze de thematiek erin verwerken, met het knopen en leren vuur maken.
Ook weet men soms wel grappig en origineel om te gaan met de zombies. Zo is dit waarschijnlijk de eerste film ooit waarin een zombie Britney Spears meezingt. Verder beviel de banale humor, zoals de zombie die haar kunstgebit uitspuugt en de piemel van een bejaarde zombie me deze keer wel. Je moet er wat van houden en in mijn geval moet ik er ook een beetje voor in de mood zijn, maar deze keer was het zeker wel raak.
Sarah Dumont is wel een leuke toevoeging als badass chick. Eigenlijk is zij het enige vrouwelijke personage met wat meer diepgang, daar de karakters van Halston Sage en Niki Koss wat plat en oppervlakkig blijven.
Ach, een hoogvlieger in het (sub)genre is het niet, maar ik heb me er wel weer mee kunnen vermaken.

Meestal vind ik jaren '80 slashers nog wel vermakelijk door geinige gore effectsof cheesy personages, maar als een film geen van beiden bevat blijft er helaas niet veel over. De film begint vrij serieus en men probeert gelijk wat spanning tussen de personages te creëeren. Iets dat helaas faalt door wat verschrikkelijk acteerwerk. Verder is de soundtrack een combinatie van Halloween ripoff en wat haast funky basgitaar en keyboardspel. Ja, ook dit is weer erg slecht. De moorden gebeuren allemaal buiten beeld en het spannendste wat we als kijker te zien krijgen is een bebloed slagersmes. Als laatste heeft de film ook nog eens een erg onbevredigend einde. Voor zij die geen regiovrije speler hebben: deze film is ook op youtube te vinden als men zoekt naar Scream 1981. Ik raad alleen aan de moeite te besparen, want dit is wel heel slecht.

Een aparte film waarbij de makers niet kondenkiezen wat voor film ze maakten. Zo komen er scifi elementen, als politiemisdaad/thriller elementen voorbij, in combinatie met een beetje horror.
Ik had in het eerste deel van de film behoorlijk veel moeite om grip te krijgen op het verhaal. Het komt namelijk wat rommelig en random over allemaal.
Ondanks dat de grootheden Price, Lee en Cushing groots benoemd worden bij de opening credits, spelen ze allen geen grote rollen. Cushing komt er het bekaaist van af, maar Lee en Price hebben nog wel redelijke betekenis binnen het verhaal.
Het verhaal blijf alleen wat vaag en het verdwijnen van vele lichamen in zuur word tegen het einde van de film wat repetitief.
Ondanks de aanwezigheid van "de grote 3" uit de horrorwereld van de jaren '50, '60 en '70 weet de film niet voldoende te vermaken. Het blijft me allemaal wat te vaag en te warrig.

Ik vond het origineel en de blaxsploitation versie van het jeckyll/hyde verhaal beiden betere horrors in dit sub(-sub)genre van de Amerikaanse cinema. Wel weet Marshall nog altijd redelijk indrukwekkend over te komen met zijn donderende stem. Vermakelijk, maar niet meer dan dat.

Een beetje aparte film waarin we dus vijf "Scream Queens" samen zien komen in een bad. Dit terwijl ze elkaar vertellen over hun ervaringen in Oscarwaardige films als Slumber Party Massacre, Sorority House Massacre II & III, Evil Toons en meer.

We krijgen nog een les van Brinke Stevens over het nemen van een horrordouche (als vrouw zijnde). Kelli Maroney vertelt ons info over het gebruik van schietwapens en Michelle Bauer laat zien hoe je met een kettingzaag werkt met zo weinig mogelijk kleding aan.

De flashbacks naar de geweldige films waarin ze speelden zijn tegen het einde aan vervelend en de tussenstukken bieden te weinig.

Het lijkt als een soort excuus gebruikt te worden om zoveel mogelijk tits & ass te laten zien.

Trash van de bovenste plank dus.