Opinions

Naar mijn mening is deze film niet veel soeps. Het verhaal heeft vele elementen van genregenoten uit die periode, waarbij men zich kan afvragen wie het van wie afgekeken heeft.

Het acteerwerk is slecht, vooral de beginscene bij de pomp is een lachertje en komt helemaal niet goed over.

Het verhaal heeft nog wel competentie, maar het komt er vooral door het acteerwerk niet uit.

Verder moeten we het ook doen met weinig bloed en weet enkel de subtiele combinatie van een huilende wind en een keyboard/synthesizer nog voor wat sfeer te zorgen.

Op youtube staat een VHS-rip van deze film, maar ik kan hem niet aanraden.

Het verhaal lijkt behoorlijk op dat van Toy Story, maar ik moet zeggen dat ze door het hele huisdieren aspect er wel hun eigen draai aan weten te geven.

Hier en daar komen er wel grappige, haast herkenbare dingen voorbij, zoals het baasje met de elastische riem.

De ontluikende romance was wellicht wat te voorspellen, maar ook hier is de uitwerking er niet verkeerd van.

Zeker geen topper tussen de animatiefilms, maar een redelijk vermakelijke familiefilm.

Het vervolg op Franco's Orloff film uit '62, maar ik moet zeggen dat deze prima gezien kan worden als losstaande film.

Veruit het beste van Franco dat ik tot op heden gezien heb.

Een boeiend monsterverhaal dat gesterkt word door aardig acteerwerk en een sfeervolle zwart-wit film. Toffe soundtrack ook. Het camerawerk is hier en daar wat rommelig, maar over de grote lijn is het nog best te doen.

Misschien wat tam en traag voorvtegenwpordige begrippen, maar voor zij die hier wel van houden is deze film nog best tof.

Ik vind het toch wel een sterke film. Soms wil men het iets te dramatisch brengen, waardoor de effectiviteit mist. Oyelowo speelt een sterke rol en ook de rest van de cast doet het degelijk.

Oprah had men achterwege mogen houden, maar ik snap de keuze enigszins voor de kijkcijfers. Verder vind ik dat Tom Wilkinson ook een goede acteerprestatie levert.

Overall vind ik dit nog een best sterk drama over dit aangrijpende onderwerp.

Kijkend naar deze film besefte ik mij eigenlijk dat... de humor van Marlon Wayans in 15 jaar exact hetzelfde is gebleven! Veel van de flauwe grappen die hij hier gebruikte waren ook weer terug te zien in het vrij recente A Haunted House!

Afijn, in het begin dacht ik dat het verhaal voor een komedie nog best eens zou kunnen werken. Helaas is de humor van Wayans mij gewoon iets te flauw en kon ik eigenlijk maar weinig om de grappen lachen.

Verder waren de personages wel erg stereotype en cheesy. Enkel Brad Dourif is nog redelijk memorabel als de lichtelijk gestoorde labdocent van de school.

De avond was weer gevuld, maar er zijn veel meer leukere komedies op de markt.

Meer van hetzelfde, maar wederom erg geslaagd. Vooral de humor en de over-the-top gore doet het hem voor mij bij dit soort films.

Ook nu komen er weer een aantal bizarre, knotsgekke scenes voorbij zoals enkel de Japanners deze lijken te kunnen verzinnen. Het enige negatieve dat op een film als deze aangemerkt zou kunnen worden is dat sommige CGI er wel erg nep uitziet, maar verder is dit gewoon een leuke film om van te 'genieten'.

Gisteren van iemand gekregen in een 5-movie pack en die avond gelijk maar eens opgezet.

Justin Urich speelt op een vermakelijke wijze een jongen die op een nogal klungelige manier probeert om zijn "carrière" als seriemoordenaar op te starten. Hierbij geholpen door zijn freaky vriendin Sasha (Lisa Loeb).

Verwacht hier vooral geen horror uit. De film kan eerder gezien worden als een komedie met wat horror elementen erin verwerkt door het seriemoordenaar thema.

Aan alles in deze film is het te zien dat dit een B-film is, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik dit nog een best vermakelijke vond. Van de humor moet je houden, maar voor mij was het hier en daar wel een aantal keren best grappig.

Verder speelt Thomas Hadden Church nog wel op een leuke wijze een overdreven Amerikaanse gym teacher. Met zijn bijna anderhalf uur aan speelduur duurt deze film ook lang genoeg om het vermakelijk te houden.

Geinig voor een keertje, maar geen topper.

Vooral de droomsequenties zijn sterk in beeld gebracht en soms gewoonweg macaber.
De film opent ook aardig. Amerikaanse hippies die ineens bezoek krijgen van een vreemde reiziger. Dat dit ergens in Californië anno 1970 afspeelt en er een nummer te horen is dat pas in '72 uitgebracht werd (America - A Horse with No Name) kan ik de maker nog wel vergeven.
Met name in het camerawerk is de invloed van Argento duidelijk terug te zien. Hij zou ook betrokken zijn geweest bij het schrijven van de film, dus ik kan me voorstellen dat sommigen wel veel herkenningspunten terug zien. Zo word er in deze film uiteraard weer gebruik gemaakt van dieren, wat toch wel kenmerkend was aan de Argento films.
Sterk acteerwerk van een hier wat oudere Herbert Lom (zal tijdens deze opnames ergens in de 70 zijn geweest) en Kelly (Lee) Curtis zet ook een goede hoofdrol neer.
Een sterk verhaal, een aantal sfeervolle beelden en een degelijke soundtrack zorgen ervoor dat dit wederom een mooie Italo film is.
Wat mij betreft een aanrader voor de liefhebbers van Argento en/of het andere werk van Soavi.

Een redelijke thriller waarbij vooral de uitlating over het in de toekomst zien i.p.v. het verleden wel sterk bedacht is. Het acteerwerk is ook meer dan behoorlijk voor een Fulci film.
Met name de belichting doet er hier en daar dan wat voor onder, met een handvol scenes die overbelicht of onderbelicht worden. Nu was Fulci nooit de meest talentvolle filmmaker, maar hier maakt hij toch vrij grote fouten.

Behoorlijk dertien in een dozijn.

Veel van de grappen zijn al eens eerder in andere films gebruikt. Daarnaast is het hele "oh nee, we hebben wat stoms gedaan en moeten nu de gekste dingen gaan doen om de schade te beperken" concept al erg vaak gebruikt.

Tegen het einde probeert men de kijkers nog een boodschap mee te geven, maar uit de mond van Jack Black kan ik het als kijker niet echt geloofwaardig vinden. Wel vond ik zijn toevoeging als "porno koning" wel erg geslaagd.

Ach, hij is te bekijken, maar ik heb wel betere gezien in het genre.

Dit was stiekem nog een best geinig cheese feestje. De film is los gebaseerd op een kort verhaal van Bram Stoker uit de Under the Sunset bundel die voor het eerst in 1881 uitgebracht werd. Ik ben niet bekend met het oorspronkelijke verhaal, maar ik denk dat er wel gezegd kan worden dat deze film "losjes gebaseerd is op". Bram Stoker's naam eraan hangen was waarschijnlijk alleen maar gedaan voor wat meer publiciteit.
Afijn, Michael Rooker is toch wel de laatste persoon die je als priester voor je zou zien. Toch heeft de filmmaker ervoor gekozen om hem deze rol wel te laten spelen. Eentje waar hij bijzonder ongeloofwaardig overkomt door de aanwezigheid van zijn 9MM pistolen en zijn woordgebruik. Juist daardoor is het wel vermakelijk om hem in deze rol te zien. Vooral omdat de laatste keer dat ik hem zag hij wel een complete tegenpool speelde (gewelddadige hillbilly Merle Dixon in de tv-serie The Walking Dead).
Daarnaast is het ook vermakelijk om Tony Todd hierin voorbij te zien komen als een geflipte rasta met een ooglap en een soort obsessie voor lampen.
Het verdere acteerwerk is van een redelijk magere kwaliteit, maar dat kan men van te voren verwachten bij een dergelijke naam.
De special effects zien er wat goedkoop, maar hier en daar nog best vermakelijk uit. Daarnaast zorgen een aantal compleet overbodige dingen ervoor dat het een lekker bizar filmpje blijft. Enkele voorbeelden zijn de random flashback van Rooker's personage naar de Vietnam(?) oorlog wanneer hij Chris voor het eerst ziet. Laatstgenoemde word gespeeld door een hier nog erg jonge Kevin Zeger (die later te zien was in andere horrors als Wrong Turn en de remake van Dawn of the Dead). Voor een kindacteur doet hij het nog best aardig trouwens.
Verder vind ik de Shadowbuilder zelf er lekker fout uitzien en vooral de combinatie met de foute, vervormde stem is best grappig.
Tjah, Stoker zou zich waarschijnlijk omdraaien in zijn graf voor dit wanproduct, maar ik heb me hier nog best redelijk mee vermaakt. Eentje voor de liefhebbers van pulp.

Roundtree zelf zet een klassiek personage neer. De zwarte versie van de rouwdouw detective die inmiddels al in talloze films zijn voorbij gekomen. Roundtree zelf heeft een charismatische uitstraling, daarnaast hebben de schrijvers hem hier en daar geweldige teksten gegeven. Zo weet hij soms mensen op sterke wijze met zichzelf of hun handelingen te confronteren. Daarnaast veegt hij de vloer aan met de arm der wet.

De soulvolle soundtrack van Isaac Hayes is sterk en overstijgt de kwaliteit van de film.

Een kleine tegenvaller vind ik deze namelijk wel. Dit komt voornamelijk doordat de film naast Roundtree niet echt memorabele personages heeft. De maffiosi zijn nogal platte karakterituren die slecht geacteerd worden door de tuinmannen van de makers (o.i.d,).

Ik miste een markante tegenhanger, zoals dit wel te zien was in een film als Foxy Brown: Pam Grier als badass hoofdpersonage met Antonio Fargas als haar sleazy/misdadige broer. Ik mis in deze film de Antonio Fargas als jullie begrijpen wat ik daarmee probeer te zeggen.

Voornamelijk door Roundtree een nog best vermakelijke zit, maar de rest van de cast is verre van overtuigend.

In de States ongeveer tegelijk uitgebracht met het minder bekende, maar zelfde onderwerp aanhalende In the Deep.
Wederom een haaienfilm waarbij je niet al teveel hoeft na te denken. Blake Lively zet op een redelijk overtuigende manier een personage neer met de naam Nancy. Echt veel diepgang krijgt het personage niet, daar we nooit meer te weten komen dan dat ze een dochter heeft en een vader die wil dat ze haar Med School afmaakt (oh, how original) en dat haar moeder aan een ziekte overleden is.
Maar goed, echt veel diepgang heeft het personage ook niet nodig, daar de film al vrij vlot draait om de haaien actie. De CGI van de dolfijnen ziet er wat nep uit, maar ik moet zeggen dat de haai nog best echt overkomt.
De spanning is met name in het eerste deel van de film wel sterk. De haai blijft hier vaak niet meer dan een schaduw en een vin in het water. De constant op de afstand zijnde dreiging komt goed over. Daar helpt de soundtrack ook hier en daar een handje in mee.
De meeuw vind ik wel een toffe toevoeging, daar het beestje zorgt voor iets meer afwisseling in de film. Verder moeten we ons natuurlijk niet afvragen of een haai wel een walvis kan doden of een boei kan doen kantelen. Dat deden we toch ook niet met de mythische Jaws?
Als laatste wil ik nog even mijn lof uitspreken over de regie en het camera werk, want niet alleen ziet de film er strak en gelikt uit, maar sommige scenes werden ook prachtig in beeld gebracht.
Het verhaal is wat we er van hadden kunnen verwachten. Niet veel bijzonders wat dat betreft, maar zeker wel entertaining genoeg om eens een avondje mee te vullen.

Sara Paxton speelt... een personage die Sara P. heet. Alleen al door dit gegeven weten we al met wat voor film we hier te maken hebben. Werkelijk alle horrorfilm clichés worden uit de kast getrokken voor deze goedkope creature horror. Dit gebeurd met wisselend succes. Zo vond ik de hair metal liefhebbende sheriff nog best grappig, maar helaas zijn daar tegenover twee heel slecht neergezette rednecks die het niveau naar beneden schroeven. Verder had er ook wel wat meer guts & gore in mogen zitten, want veel meer dan wat verkleurend water krijgen we helaas niet te zien. Natuurlijk kan het budget van een dergelijke prent nooit hoog geweest zijn, maar zelfs in lowbudget films kan men wel wat gore voorbij laten komen. De animaties van de haaien zelf gaan er nog net mee door. Men weet het zo in beeld te brengen dat het gelukkig niet al teveel opvalt hoe goedkoop het eruit ziet. De film is uit te zien, maar er zijn wel betere films gemaakt binnen dit subgenre.

Jack Black wist hier en daar nog wel grappig over te komen als de vegetarische haai. Verder stelt het verhaal weinig voor, maar weet het nog wel redelijk vermakelijk te blijven tot het einde. Niet een film die ik spoedig nog eens zou kunnen zien, maar wel geinig voor een keer.

Slecht. Zeer slecht misschien wel, maar hier en daar juist daardoor erg grappig.
Lekker foute, Duitse wetenschappers (waarom zitten toch altijd die verrekte nazi's achter dit soort dingen ) en een haai die zelfs de CGI van de Asylum producties goed doet lijken.
Veel goedkoper dan dit kan het volgens mij niet. Het zou mij niets verbazen als de makers Windows Moviemaker hebben gebruikt om de haai erin te plakken.
Het acteer werk is (uiteraard) slecht en over-the-top, maar toch zijn er een aantal leuke typetjes, zoals de eerder genoemde wetenschappers en een zwijgzame schipper.
Verder zitten er hier en daar nog een paar leuke inside jokes, zoals de Universal horror angry mob.
Misschien leuk voor de liefhebbers van Sharknado en andere dergelijke pulp. Voor het overige publiek waarschijnlijk verspilling van de tijd.

Misschien komt het omdat ik al de nodige troep achter mijn kiezen heb door de jaren heen, maar ik vond deze hier en daar toch best amusant. Aan de dialogen en de personages is te merken dat men de film ook niet al te serieus nam en dat is toch een beetje de grootste troef van de film. Dit zorgt namelijk hier en daar voor wat vermakelijke dialogen.

Verder zien de CGI effects er belabberd uit, maar dat was van te voren te verwachten. Wel hebben de makers duidelijk hun best gedaan om het "goedkope" zoveel mogelijk proberen te verbloemen of uit beeld te laten.

De cast is niet bepaald bijzonder. Alleen vond ik het wel geinig om Tara Reid hierin te zien. Zij heeft zich de afgelopen jaren toch een beetje als een 21ste eeuw "scream queen" ontpopt door haar medewerking aan dit soort goedkope horrorfilms. Een hedendaagse Linnea Quigley zullen we maar zeggen.

Het verhaal slaat natuurlijk helemaal nergens op, maar dat bevalt me aan de andere kant ook weer wel. Het draagt wel wat bij aan het licht satirische karakter dat de makers probeerden te creëren.

Viel me al met al niet heel erg tegen. Ik kreeg eigenlijk voorgeschoteld wat ik van te voren al wel had verwacht. Misschien dat ik deel 2 ook nog wel een keer een kans geef.

Mede door de over-the-top shark acties is deze toch wel erg leuk geworden. Acteerwerk en personages zijn te vergelijken met de eerste film. Verder hebben ze in deze film wat meer actie weten te verwerken. Daarnaast is er ook veel meer humor aanwezig door de referenties, zelfspot en een aantal geinige cameo's.

New York heeft het door de filmjaren heen nogal moeten kunnen, maar volgens mij was dit wel de eerste keer in de filmgeschiedenis dat het te maken kreeg met een sharknado.

Gelukkig maar dat ze de hulp hadden van de inmiddels tot sharknado expert omgedoopte Ian Ziering.

Tara Reid vult naar mijn mening wederom maar weinig aan en doet haast denken aan een ex-pornoster die een acteer carriere probeert op te bouwen.

Afijn, ik heb me er nog best redelijk mee vermaakt en ben nieuwsgierig naar hoe men deze trilogie tot zijn einde wil brengen.

Tjah, misschien ben ik de enige van de gebruikers die deze tot op heden bekeken heeft die dit vind, maar ik vind het met dit derde deel wel welletjes geweest. Zo vind ik de beginscene in het witte huis net iets te overdreven en ongeloofwaardig. Werkelijk uit ieder hoek en gat verschijnt er wel een haai en ondanks dat de makers dit uiteraard expres deden, vond ik het net iet te over-the-top.
Verder is het jammer dat ze alle leuke personages zo relatief weinig speeltijd gunnen. Ok, het blijft wel geinig om Ziering aan het werk te zien, vooral tijdens de flauwe knipoog naar Star Wars, maar the Hoff had er van mij nog wel iets meer in mogen zitten en ook het personage van Frankie Muniz leek mij wel een toffe toevoeging aan de huidige cast. Goed, Hasselhoff krijgt tegen het einde dan nog wel zijn kans om op zijn manier te schitteren. Haha, het foute charisma van deze man blijft werken.
De special "shark" effects beginnen wat aan te voelen als "meer van hetzelfde", alleen het einde waarbij men haaien in de ruimte introduceert en waarbij Ziering en Reid in een soort Jaws verdwijnen sprongen er nog wat uit.
Men houd op het einde een luik open voor een vierde deel en men vraagt zelfs om wat publieksparticipatie door de vraag of Reid's karakter het mag overleven of niet, maar ik begin een beetje "Sharknado moeheid" te krijgen en weet daarom niet of ik door zal gaan met het kijken van deze reeks.

Stiekem nog best leuk popcornvermaak. De grappen zijn weer corny as hell, maar vooral de verwijzingen naar TCM 2 en Baywatch zijn wel geinig.
Verder trekken de makers alle registers open in dit deel met een gerobotiseerde April (Tara Reid) en shark- tot lavanados.
Het acteer werk is, zoals te verwachten, niet geweldig, maar met name David Hasselhoff doet het nog wel redelijk. Dit vooral doordat hij het totaal niet serieus lijkt te nemen en dat is nou precies wat een film als deze nodig heeft. De kind acteurs (volgens imdb waren het er twee) die Little Gil speelden waren wel irriterend slecht. Verder zien we nog best veel cameo's en bekende gezichten voorbij komen, zoals Vince Neil (zanger van Mötley Crüe) en Lloyd Kaufman (Troma).
De CGI leek deze keer inderdaad wat verbeterd te zijn (al zie je nog steeds dat het budget niet groot was).
Door de vele actiescenes en de redelijk korte speelduur is de film eigenlijk zo afgelopen en moet ik eerlijk toegeven dat dit nog een best redelijke, wansmakelijke film is.
Eentje voor in het rijtje 'so bad it's good'.

Hier en daar wel wat traag, maar over het algemeen een best vermakelijke avonturenfilm.

Ik ken Hammer voornamelijk vanwege hun horror releases, maar ik moet zeggen dat ze een prima werk buiten dit genre hebben uitgebracht in de vorm van 'She'.

Peter Cushing en Christopher Lee accepteerden beiden een bijrol in deze flick en ik moet zeggen dat beiden hun uiterste best doen om er wat moois van te maken.

Zoals we van Hammer gewend zijn, zien de decors en de kostuum er prachtig uit.

Geweldig dat ze zo'n aandacht voor detail hadden.

Hier en daar is de film wat traag, maar over het algemeen is het wel een vermakelijke avonturenflick.

Leuk om eens gezien te hebben.

Ergens in de achttiende eeuw word een afzichtelijke heks ter dood veroordeeld door haar te verdrinken in een meer. Tweehonderd jaar later rijdt een jong koppel (gespeeld door Barbara Steele & Ian Ogilvy) langs ditzelfde meer. Ze rijden het meer in en wanneer ze de jonge vrouw opvissen... blijkt ze te zijn veranderd in de heks!

Regisseur Michael Reaves maakte 2 jaar voor 'Witchfinder General' deze Italiaanse productie.

De film is een stuk minder bruut dan die film, maar toch heeft deze ook wel zijn charmes.

Met name de make-up van de heks vind ik erg geslaagd en hier en daar komt ze nog best bedreigend over. Daarnaast past Van Helsing (gespeeld door John Karlsen) ook wel in dit verhaal. Karlsen zet niet zo'n memorabele performance neer als Peter Cushing, maar weet wel een degelijk personage neer te zetten. Het samenspel met Ogilvy is ook wel aardig.

Helaas zijn er ook een paar factoren die ik wat minder vind aan de film. Zo doet men een schamele poging om wat komedie toe te voegen met wat stuntelende politieagenten. Dat type komedie spreekt mij gewoon niet aan en vind ik wat te ouderwets, maar ik vind het ook gewoon niet bij de rest van de film passen.

Ook had ik gehoopt op een wat prominentere rol voor Barbara Steele, maar helaas krijgen we haar niet enorm veel te zien.

Hier en daar wat gedateerd, maar verder wel een redelijke film.

Als je als kijker naar de titel kijkt zou je haast denken dat dit een vrouwelijke versie van Werewolf of London, maar niets is minder waar.
In het plot van deze film komen eigenlijk geen weerwolven voor, maar probeert een boze tante (Cinderella stijl) haar nicht krankzinnig te maken.
Er gebeurt niks on screen, waardoor de gruwel van het vermoorde kind en de andere moorden niet overkomt.
Verder vind ik het plot gewoon stom en verre van origineel. Tel daar nog eens bij dat het acteer werk van o.a. June Lockhart en Sara Haden niet verder dan redelijk komt en we hebben zo'n beetje de zwakste film uit de Universal horror serie te pakken.
Gelukkig kost deze film maar 61 minuten van je tijd, want er valt niet veel mee te beleven.

Na Girdler's poging tot het maken van een blaxsploitation Exorcist (Abby) is deze wat standaard uitgewerkte misdaadflick met Pam Grier toch een flink stuk beter.
Het verhaal heeft niet veel om het lijf. Grier's vader word uitgeperst en uiteindelijk gedood, waarna zij na het teleurstellende optreden van de lokale autoriteiten het recht in eigen hand neemt.
Uiteraard moet er uiteindelijk weer een of andere blanke rijkaard de kern van alle ellende zijn.
Grier speelt haar rol wel weer met flair en verder zijn het met name de muziek en de kostuums die dit overduidelijk een blaxploitation maken. Vooral die handvol mannen die verkleed zijn als pimps die je ook wel ziet in games als GTA en Saints Row.
Vermakelijke kost, maar veel meer dan dat ook niet.

Een beetje een film met 2 kanten, want daar waar Craven soms erg effectieve scenes heeft, zijn er ook scenes te bekennen die de plank compleet misslaan.
Zo vind ik het subplot van Jonathan's beschermengel slecht uitgewerkt en zijn de vaak droomachtige sequenties waarin ze voorkomt niet bepaald goed te noemen.
Daarnaast heb je dan weer een Pileggi die op een overtuigende wijze een madman speelt die een spoor van bloed achter zich weet te laten. Het hele idee van zijn vermogen om elektriciteit en later televisie te gebruiken om voort te leven is nog best origineel te noemen.
De uitwerking is hier en daar dan weer wat minder. Het slot met Jonathan en Pinker die door verschillende films en programma's al vechtend duikelen om daarna nog in de huiskamer van een televisiekijkend gezin te komen is dan wel weer erg leuk.
Het hele gedoe met het wisselen van lichamen (van Pileggi's personage is dan weer behoorlijk langdradig en daar waar het meisje in het park nog wel vermakelijk was, zijn de latere persoonswisselingen "meer van hetzelfde".
De soundtrack is een opvallende bijkomstigheid. Zo is het nummer dat tijdens de opening credits te horen is speciaal gemaakt voor deze film door het gelegenheidsgezelschap "The Dudes of Wrath" met als meest opvallende bandlid Paul Stanley (KISS). Daarnaast heeft men gekozen om "No More Mr. Nice Guy" eens prominent te laten horen, maar dan in een cover versie van Megadeth. Het origineel is van Alice Cooper, die ook nog kort in beeld is tijdens de televisie vechtscene. Daarnaast refereert Pileggi nog een keer letterlijk naar dit nummer door de woorden No More Mr. Nice Guy uit te spreken.
Als liefhebber van jaren '80 rock/heavy metal kon ik de soundtrack wel waarderen, maar het is waarschijnlijk niet voor iedereen weggelegd.
Na Deadly Friend de tweede Craven film waarin hij technologie in zijn film verwerkt. Niet de gehele film even effectief, maar over het algemeen wist de film me nog best te vermaken.

Grappig, tijdens Minako's reddingsscene moest ik aan Commando denken. Vooral door het gemak waarmee Lundgren zijn vijanden wist te verslaan deed me echt even denken aan Schwarzenegger in de eerder genoemde film. Blijkt dit dus ook een actiefilm te zijn van dezelfde regisseur.
Niet alle actiescenes zijn even mooi gechoreografeerd. Zo is er bij de vechtscene in het Aziatische restaurant een paar keer duidelijk te zien wanneer de regisseur "action" had gezegd. Ook de zwaardvechtscene met Tagawa's personage kent een aantal van deze momenten.
Gelukkig krijgen we in de tussenliggende tijd ook wel een aantal goede actiescenes voorbij, waarbij men in de laatste helft wel naar de over-the-top stijl van Commando nijgt te gaan.
Dolph Lundgren en Brandon Lee vormen een niet alledaags duo en dit is vooral in het begin van de film wel wat te merken. Maar vooral wanneer de grappige opmerkingen van Lee voor een wat luchtigere sfeer tussen de twee begint te zorgen, lijken ze beiden toch hun draai gevonden te hebben. Vooral Lee's droge opmerking over Lundgren's geslachtsdeel en opmerkingen als it's just like a video game: you just killed the first wave deden het bij mij wel goed.
Verder voelt deze film toch niet echt aan als een duo cop film. Dit komt eigenlijk vooral doordat men het meest inzoomt op Lundgren's personage en zijn (persoonlijke) vete met de Yakuza-baas. Deze laatste word overigens op een sterke wijze neergezet door Cary-Hiroyuki Tagawa. Zijn markante voorkomen zorgt voor een geweldige, iconische boeventronie die je als kijker niet snel vergeten zal.
Mede door de korte speelduur (als we de opening credits en aftiteling niet meerekenen komen we denk ik nog niet aan 1 uur en 15 minuten) blijft het een lekker vlotte actiefilm en verveelt de film geen seconde.
Het verhaal is dan wel weer wat standaard en zorgt er hierdoor voor dat dit geen actiefilm is die boven het gros van de vergelijkbare flicks uit weet te komen.
Vermakelijk voor een keer.

Showgirls heb ik ruim 10 jaar geleden eens gezien, maar daarna nooit meer. Daarom afgelopen avon maar eens een herziening gedaan en helaas bleef hij wat matig.

De bij mij van "Saved by the Bell" bekende Elizabeth Berkley speelt een redelijke hoofdrol die behoorlijk vaak uit de kleren moet. Dergelijke "sleaze" kan je van Verhoeven wel verwachten.

Verder is het verhaal rondom haar en de andere dames die concurreren in de Las Vegas dansindustrie behoorlijk langdradig en had Verhoeven zich misschien beter aan een film van anderhalf uur kunnen houden in plaats van deze ruim 2 uur durende prent.

Het gebodene is namelijk niet boeiend genoeg om de gehele speelduur de film boeiend te houden. Wat gekissebis tussen de dames, flink wat naakt en hier en daar een klein beetje geweld en actie.

Niet spectaculair.

Een beetje een film met wat opstartproblemen. De introductie duurt namelijk erg lang. Na een half uur zitten we namelijk nog steeds in de fase dat er nog wat personages worden geïntroduceerd.
Deze kocht ik ooit in een martial arts boxset, maar d'r makers daarvan hebben niet goed opgelet. Dit is namelijk geen martial arts film. Het komt in sommige gevechten wel voor, maar ontstijgt nooit het niveau van het werk dat je ook bij de judoles leert.
Het acteerwerk is best aardig en de gevechten in de laatste helft van de film zijn wel mooi opgezet. Grappig hoe bloedeloos die eraan toe gaan, terwijl later wel weer zeer bloederige bijlscenes voorbij komen.
Waar de film vooral in uitblinkt is de visuele pracht. Ik vind de kostuums en sets namelijk echt geweldig mooi. Je waant je echt in het China van die tijd en dat hebben de makers goed gedaan.
Verder bevat de film ook nog een sfeervolle soundtrack die in het begin wat doet denken aal Morricone, maar later wel een eigen gezicht krijgt.
Een mooie film.

Ik moest tegen het einde van de film gapen en nee, dat had op dat moment niets met vermoeidheid te maken. Jess Franco moet toch wel een eigenzinnige filmmaker zijn geweest. Dit is nu de achtste of negende titel die ik van hem gezien heb. Niet alleen wisselt de kwaliteit van de films heel erg, maar het ziet er ook iedere keer naar uit dat hij gewoon zijn ding doet zonder zich iets ook maar van iemand aan te trekken.
Ik moet me bij mijn voorganger aansluiten en toegeven dat dit niet de meest interessante film is om te bekijken. Waar ligt dat dan aan? Allereerst zijn de acteerprestaties niet super, maar de personages lijken ook niet helemaal fijn uitgewerkt. Er zit weinig diepgang in de personages, waardoor je als kijker niet meeleeft met de slachtoffers, maar ook niet met de wraak nemende vrouw.
Daarnaast is de soundtrack keuze een beetje apart. Het bestaat voornamelijk uit Big Band Jazz, hier en daar aangevuld met een orgel. Het zorgt niet voor spanning, maar het zorgt ook niet voor een erotische sfeer. Hierdoor komen de erotische scenes ook op een weinig boeiende manier voorbij. Zelfs het stukje necrofilie dat Franco laat zien komt een beetje apathisch voorbij. Het is mij dan ook volkomen onduidelijk wat hij met de beelden wilde overbrengen. Het publiek choqueren lukt in ieder geval langs geen kanten.
Waar geef ik dan nog de punten voor? Vooral voor het camerawerk. Dat ziet er namelijk nog best goed uit en hier en daar zijn wat interessante, experimentele shots te zien. De scene met het sherry glas is dan nog het meest opvallende. Je ziet alleen overduidelijk dat de actrice de camera zoekt als ze het glas neerzet. Dat had wel iets subtieler mogen zijn, maar zoals eerder gezegd was het acteer talent niet van een heel hoog niveau.
Wederom een matige Franco titel. Misschien moet ik maar gewoon stoppen met naar zijn films kijken.

Het totale gebrek aan sfeer en spanning nekt deze film eigenlijk een beetje. Er is best wat aandacht besteed aan de CGI effecten (vooral de monsters zagen er behoorlijk goed uit), maar helaas zagen hierdoor sommige dingen er toch wat te nep uit.

Daarnaast is het script ook niet fantastisch, want sommige personages, zoals "Vincent", kregen hierdoor wel erg weinig betekenis.

Aan het acteerwerk lag het zeker niet in deze film, want de rollen worden gewoon solide neergezet.

Helaas toch een kleine teleurstelling.