Opinions

Nog een best redelijke film. Goed, het verhaal mag dan niet bijster origineel zijn, maar men slaagt er toch in om een aantal effectieve scares te maken. Vooral het einde waarbij de een na de ander opgehangen word is nog best effectief. Verder weet deze film niet veel vernieuwends te bieden, maar mede door de korte speelduur en het sterke einde is het nog best een vermakelijke zit.

Een afschuwelijk werk dat voor grote gedeelten bestaat uit knip- en plakwerk van Franco's werk, maar ik herkende in het begin ook wat scenes terug uit Special Train for Hitler.

De titel is ook wat misleidend, want het gros van de film gaat over de gevangenisdirecteur, de incompetente dokter en de gefrustreerde bewaker Nestor. Op een gegeven moment draait het wel wat meer om de gevangen dames.

Jammer dat men het in de film bijna alleen maar heeft over het misbruiken/martelen van de dames en dat dit in de praktijk helaas war uitblijft. Misschien dat dit in Franco's originele film wat anders is, maar ik vond het wel erg braafjes allemaal. Veel meer dan wat blote vrouwen krijgt de kijker eigenlijk niet te zien. Als we dan ook nog eens zien dat een vrouw haar man drie keer beschiet en dit enkel een soort klein scheerwondje lijkt op te leveren, is de teleurstelling helemaal compleet.

De slechtste uit de Nazi Cult Collection tot nu toe. Ik kan me niet voorstellen dat de komende 2 films nog slechter zullen zijn.

De Ossorio grijpt met deze film terug op de legende rondom de Lorelei. De Lorelei is een stijle klip bij een smal stuk van de Rijn in Duitsland. Door de versmalling stonden er vroeger gevaarlijke stromingen waardoor menig schip verging. Maar men was in die tijd nog bijgelovig en zo werd er een legende geboren over een nimf bij de Lorelei. Het verhaal doet sterk denken aan dat van de Sirenen uit de Odyssee, al zou het in dit geval maar om een nimf gaan.
En zo begint dit verhaal (de film): na een bloederige moord op een van de studentes van een kostschool vlakbij de Rijn, word een jager (Tony Kendall) ingeschakeld. Langzaam maar zeker komt Kendall erachter dat het creatuur ook een zeer aantrekkelijke vrouw is. Hij raakt verliefd op haar, maar beseft ook dat dit niet zo kan doorgaan.
Wanneer hij ook gevoelens begint te krijgen voor een van de studentes van de kostschool hakt hij de knoop definitief door.
Daar het creatuur menselijke harten naar binnen werkt, worden we hier en daar getrakteerd op een aantal lekker bloederige en gore scenes.
Qua acteerwerk nog best goed te doen. De sfeer komt dan weer een stuk minder over, behalve dan het stuk in de grot van Lorelei. Die set was duidelijk met de nodige aandacht gebouwd.
Verder soms iets teveel romantiek naar mijn zin en de inmenging van Noorse mythologie vind ik ook een beetje apart.
Het creatuur ziet er alleen wel lekker cheesy uit en de scenes dat het in actie is zijn dan ook best vermakelijk.
Verder is de toevoeging van het nodige vrouwelijke schoon ook niet verkeerd.
Ik geef deze het voordeel van de twijfel: 2,5*.

Nog een best toffe horrorfilm. De effecten en make-up zagen er nog behoorlijk goed verzorgd uit voor een film als deze (kan me namelijk niet voorstellen dat het budget hiervoor nou zo groot was).

De film lijkt zich op een wat jonger publiek te richten. De hoofdrollen zijn weggelegd tot kinderen en een aantal jongeren en het horror aspect blijft redelijk tam.

De heerlijke jaren '80 sfeer, leuke effecten en nog best aardige vertolkingen zorgen er echter voor dat de film nog best goed te bekijken is. Een geinig demonenfilmpje.

Prachtige poster en een prima giallo.

Minder 'kunstzinnig' dan de meeste genregenoten, maar toch verveeld de film nergens.

De plottwist is redelijk origineel en had ik niet zien aankomen.

Sleazy, maar zeer entertaining en leuk om eens een killer in het rood te zien.

Een lange film die toch nog wel redelijk weet te boeien. Het detective verhaal wordt wel wat leuker en interessanter gemaakt door het blinde personage en die s achtjarige kompaan.
Het personage van de detective vond ik dan wel weer iets minder. Een beetje plat en haantjesachtig, maar goed dat zit volgens mij ook iets meer in de Itsliaanse cultuur.
De tussenpozen tussen de moorden hadden wel iets korter mogen duren, maar de moorden zelf zijn dan weer leuk en inventief. Hij pakt nog niet zo groots uit als in zijn latere werk, maar met name de treinscene en de liftscene waren wel weer origineel.
Verder draagt Morricone weer prima zijn steentje bij met een sterke soundtrack.
Niet Argento's beste, maar zeker niet zijn slechtste.

Een film waarin Fulci zelf de hoofdrol vertolkt. Een beetje een warrig plot, want op den duur weet je als kijker niet meer goed of iets nou in zijn gedachten afspeelt of dat het echt gebeurd, Verder stamelt hij zelf steeds als een soort demente oude man "But it wasn't me". Wel leuk hoe hij hier op het einde dan weer wat mee spot.

Veel gore zoals we van hem gewend zijn, maar deze keer soms wel erg random en haast onnodig. Subtiel kan ik dit werkje dan ook niet noemen.

Een redelijke zit, maar Fulci heeft wel beter materiaal gemaakt.

Een twijfelgeval tussen 2 en 2,5*, maar vanwege de sterke, sfeervolle soundtrack (die een beetje voor een mysterieuze sfeer zorgt en soms zelfs meer wegheeft van een sprookje) ben ik toch maar op de laatstgenoemde score uitgekomen.
Met Mimsy Farmer (4 Mosche di Velluto Grigio) en Patrick Magee (bijrollen in o.a. The Masque of the Red Death en Asylum) had Fulci toch een aantal bekende gezichten voor de liefhebbers van klassieke Europese (horror)cinema.
Beiden weten ook een beste rol neer te zetten, maar helaas is het verhaal ondanks de speelduur van rond de 90 minuten wel erg langdradig.
Dit komt vooral doordat men best snel de waarheid over de zwarte kat onthuld en je als kijker moet gaan zitten wachten totdat de Britse politiemannen er ook achter komen.
De continue closeups van de zwarte kat zelf voegen helaas maar bar weinig toe. Dit komt ook wel een beetje door mijn persoonlijke smaak, want zelf heb ik katten altijd verre van angstaanjagend gevonden. Daarnaast heb ik altijd het hele bijgeloof rondom de zwarte kat nooit serieus kunnen nemen.
Helaas weet de macabere verschijning van Patrick Magee mij te weinig te bieden om de film de volledige speelduur interessant te houden. Dit is dan naar mijn mening ook een van de wat mindere Fulci horrors.

Ik geef deze het voordeel van de twijfel, want ondanks dat het geen geweldige film is en lang niet alle grappen goed overkwamen heb ik me toch wel weten te vermaken.

Ferrell trekt de humor van Anchorman 2 wat door in deze film en vooral de "accidental racist" grappen komen best regelmatig voorbij. Die grappen zijn wat mij betreft een beetje verdeelt tussen hit & miss door de hele film. Verder gaat hij in sommige grappen net iets te lang door, waardoor het net iets te flauw word.

Het samenspel met Kevin Hart gaat wel goed. De twee hebben wel een leuke chemie samen die vooral tegen het einde goed uit de verf komt (de vechtscene).

Dit soort komedies zijn vaak een beetje love it or hate it films. Ik denk dat dit voornamelijk geinig is voor de liefhebbers van Ferrell's eerdere komedies.

Een wel erg standaard Highschool verhaaltje. Er zitten hier en daar wel wat vermakelijke scenes tussen en je krijgt niet iedere dag Dunst en Kunis in bikini te zien (en dat zelfs in dezelfde scene). Verder heeft deze teenage romcom echter weinig te bieden. Al die scenes rondom de musical wisten me niet echt te boeien en het acteerwerk was ook niet overal fantastisch.

Een film die mede door de korte speelduur nog best goed uit te zitten is, maar een goede film kan ik dit niet noemen.

Een nogal geforceerd vervolg op 'Son of...' waarin Ygor de gebeurtenissen blijkt te hebben overleefd en door een ongelukkige explosie het monster op wonderbaarlijke wijze terugkeert.
Deze keer gespeeld door Lon Chaney, die zijn rol duidelijk serieus nam, maar nergens in de buurt van Karloff's performance komt.
Ygor blijkt snode plannen te hebben met zijn oude vriend en zoekt daarom (nog) een zoon van Frankenstein op te zoeken: Ludwig Frankenstein (gespeeld door Sir Cedric Hardwicke (dat die mijn zijn medewerking gaf aan een prent als deze)).
Door een nogal stompzinnige scene met de geest van zijn vader besluit Ludwig een hersentransplantatie uit te voeren om de, met de beste bedoelingen om in het verleden gemaakte fouten recht te zetten.
Hij word er alleen in geluisd door Ygor en Theodore Bohmer. Laatstgenoemde word gespeeld door Lionel Atwill en komt niet overtuigend over als evil doctor.
De film kent een korte speelduur en is daardoor nog best makkelijk te bekijken, maar voor de kwaliteit hoeft men het niet te doen, want dit is misschien wel de zwakste van de Universal Frankenstein films.
Vooral het verhaal is eigenlijk te geforceerd en te flauw verzonnen. Men heeft hierbij echt gedacht 'wat zullen we nog eens verzinnen om een sequel te maken'? Mensen die dachten dat dit pas begon in de jaren '80 met franchises als Friday the 13th en Halloween hebben het mis, want deze film bewijst dat men er in de jaren '40 bij Universal ook al wat van kon.
2/5*.

Met figuren als Jon Heder en Justin Long aan boord had ik nog wel een paar geslaagde grappen verwacht, maar helaas zat dit er niet in.

'Ghost Team' is een horror-komedie waarbij het grootste accent op de komedie ligt. Men probeert van die paranormale televisieseries waarin mensen net doen of ze op spoken jagen te parodiëren.

Hier slagen ze alleen totaal niet in. Zo zijn de personages enorm plat en stereotype. Dit was vast ook wel de bedoeling van de makers, maar het zorgt gewoon voor oninteressante personages.

Enkel Amy Sedaris slaagt erin hier en daar voor een glimlach te zorgen als de overduidelijke fake psychic.

Daarnaast zijn veel van de gebeurtenissen en de grappen ook al te voorspellen, waardoor het nergens verrassend of leuk word. Ook zijn de grappen soms van een dusdanig flauwe kwaliteit waarbij 'Scary Movie' nog meevalt.

Niets anders dan low budget meuk.

Vooral in het begin wat aan de trage kant. Wel degelijk acteer werk van o.a. McGregor en Brosnan.

De sfeer was ook wel goed, mede geholpen door de wat desolate locaties.

Geen topper, maar wel een redelijk drama/thriller over de harde realiteit van de internationale politiek en terrorisme bestrijding.

Ik ben de laatste tijd mijn dvd-collectie wat aan het doorspitten en kwam op die manier deze weer eens tegen. Het was al erg lang geleden dat ik deze voor het eerst gezien had en ik moet ook eerlijk bekennen dat ik veel dingen niet meer kon herinneren.

Dit blijft een leuk jaren '80 filmpje. Toffe special effects en leuke rollen van zowel de vier ghostbusters, met ieder een eigen, typerend karakter als ook leuke bijrollen van onder andere de nerdy accountant en secretaresse.

Lekker luchtig filmpje dat door middel van een goed tempo en een aantal leuke, grappige scenes van begin tot eind vermakelijk blijft.

Een geslaagd herzien.

Een vermakelijke komedie die eigenlijk leuk is voor het hele gezin.

Daarnaast vind ik de jaren '80 sfeer die nog voelbaar is echt geweldig en zijn de geesten heerlijk cartoonesk.

Boris Karloff als een ondode. De make-up ziet er nog wel goed uit, maar verder doet zijn personage zo weinig. Uiteindelijk gaat er niemand dood en krijgen we een cheesy happy ending voorgeschoteld.
Ernest Thesiger zet nog de beste acteerprestatie neer als de bediende Laing. Vooral zijn Britse/Schotse accent doet hij erg goed. Helaas hebben ze daar tegenover Kathleen Harrison als miss Kaney. Een personage die voor de comic relief moest zorgen (vermoed ik), maar daar faalt ze enorm in. Overdreven en bijna hysterisch acteer werk. Vooral de scenes met Harold Huth's personage, waar zo zogezegd verkikkerd op raakt, zijn tenenkrommend.
Ik heb het idee dat men met minder van die scenes en meer Karloff actie scenes een veel betere prent had gemaakt. Nu blijft het wat aan de matige kant.

De tweede 'The Ghoul' die ik in korte tijd zie, al hebben beide films niks met elkaar te maken.
Kevin Francis (zoon van) produceerde deze titel met zijn vader Freddie Francis als regisseur.
Er valt wel wat te merken dat men minder te besteden had dan met de Amicus & Hammer producties, maar toch is deze film nog best redelijk geworden.
De film is vooral heel Brits. Als kijker zien we hoe Daphne Billy over weet te halen om een race te doen tegen een van zijn gasten (hij geeft een feestje waar behoorlijk over-the-top gedanst word).
Ze verdwalen echter en komen terecht in een mistig moeras landschap.
Helaas heeft de lokale landlord (Peter Cushing) een zoon die zich voed met mensenvlees en een behoorlijk geflipte tuinman (tof neergezet door John Hurt).
De spanningsopbouw is wel degelijk. Peter Cushing doet het wel goed om zijn bezoek gerust te stellen en welkom te doen voelen.
De eerste climax is dan ook best goed gedaan. Hierbij krijgen we enkel nog maar de benen van de ghoul te zien. De climax op het einde van de film komt wat minder goed over. Dat ligt naar mijn mening vooral aan de make-up die ze op Don Henderson hebben gedaan.
Verre van angstaanjagend, maar goed, dat heb ik wel vaker met dergelijke films.
Al met al een redelijke titel. Leuk voor de liefhebbers van Europese (Britse) horrors.

Ik had gehoopt op wat vermakelijke trash van de Band broeders, maar kwam er maar bekaaid van af.

Het verhaal is nog niet slecht bedacht, maar de uitvoering (met name het acteerwerk) is belabberd. Ook de effecten zien er wel erg slecht uit. Meestal vind ik dat wel de charme bij prenten als deze, maar sommige dingen (zoals de groen oplichtende ogen) zien er wel erg goedkoop uit.

Dit is ook terug te zien in de sets, want hier en daar oogt het allemaal wel erg plastisch en ziet het er hier en daar uit als het decor van de lokale schoolmusical.

Daarnaast bevat de film naar mijn mening te weinig humor. Ze proberen het serieus te houden, terwijl het leuke bij dit soort films juist is dat men de draak met zichzelf steekt. Dit ontbrak echter en dat vind ik stiekem best jammer. Als laatste struikelde ook ik over het feit dat men de film nota bene Ghoulies heeft genoemd terwijl de wezens geen noemenswaardige rol krijgen. Wat heeft het dan voor zin om de film naar ze te noemen? Afijn, het zal niet de eerste keer zijn dat C. Band zoiets flikt.

Een kleine tegenvaller.

Jackie goes 007.
In deze laatste film van de Police Story reeks is eigenlijk de enige gelijkenis met de voorgaande films dat Chan en zijn zelfde leidinggevende erin voorkomen.
Verder is het door de vele scenes in 'Rusland' en Australië een flink wat internationaler project dan de voorgaande films. Daarnaast heeft het door het vele Engelse gepraat en het afschilderen van Rusland als de grote badguy een flink wat internationalere (Amerikaanse) feel.
Ook de scenes met de haai en de sneeuwscooters doen flink wat aan James Bond denken. Wel de Moore periode, want net als Chan in deze film deed hij alles met een dikke knipoog.
Nog steeds wel leuk, maar een stuk minder Aziatisch dan de voorgaande PS films en stiekem vond ik dat wel wat jammer.

Wat serieuzer van aard dan de eerste twee en ik moet zeggen dat dit ze ook prima afgaat. Chan die weer de vetste stunts uithaalt, waarbij de eindscene op de trein toch wel het hoogtepunt is.

Een vlotte en actievolle film die geen seconde verveeld.

Van Cleef zet hier weer een prima rol neer en ewint het zowel qua acteerwerk als algehele uitstraling van hoofdrolspeler Giuliano Gemma. Al doet laatstgenoemde het ook niet verkeerd.

De sets en kostuums zien er in deze prent allemaal goed uit. Je waant jezelf echt in het wilde westen. Verder is het hele verhaal rondom de leerling die uiteindelijk de leermeester verslaat wel goed uitgewerkt.

Deze keer geen soundtrack van Ennio Morricone, maar van Riz Ortolani. Hij heeft echter ook wel verdienstelijk werk geleverd. De door blazers (her lijkt soms wel een jazzorkest) gedomineerde soundtrack past goed bij de beelden.

Het is goed te zien dat Valerii bij Leone had gezien hoe 'het moest', want qua cinematografie is het bedt vergelijkbaar met Leone's werk.

Ook deze spaghetti wist mij weer erg te vermaken. Een aanrader voor liefhebbers van het genre.

Mwoh, ik was nou niet echt onder de indruk van deze jaren '80 slasher. Men heeft hier er inderdaad voor gekozen om veel verschillende personages erinte verwerken.
Hierdoor is met name de hele wirwar met subplotjes van de studenten soms wat moeilijk te volgen.
Daarnaast weet men niet bepaald indruk te maken met de als beer verkleedde moordenaar, ondanks dat men wel even creatief weet te zijn met het moordwapen.
Jammer genoeg heeft de film ondanks de aanwezigheid van genoeg slachtvee geen hele hoge body count. Daarnaast worden de moorden offscreen gepleegd en krijgen we dus ook geen gore te zien.
Verder halen de verhoren door de agenten en het subplot van de campusbeheerder de vaart en spanning wat uit de film.
Neem daar nog eens bij dat het acteerwerk niet fantastisch is en we krijgen helaas een wat matige campus slasher.
Misschien hier en daar wel geinig voor de echte liefhebbers van dit subgenre, maar veel heeft deze film niet te bieden.

Coburn heeft een geweldige tronie voor een film als deze. Met name door zijn sterke acteerwerk heb ik toch erg van deze film genoten. De flashbacks werken soms inderdaad wat verwarrend en komen soms de continuïteit niet helemaal ten goede. Verder is er weinig op deze film aan te merken. Mooi geschoten en ook Morricone's muzikale bijdrage is weer prima.

De thematiek van deze film veranderde wat ten opzichte van de Dollars trilogie, maar dat beviel mij juist wel.

Misschien iets aan de (te) lange kant, maar verder een prima "western".

Vooral een mooie docu door de menselijke kijk op Ozzy. Soms slaan ze iets teveel door in sentimenteel geneuzel over hoe zwaar het voor de Osbournes is geweest (en nog steeds is). Verder een mooie docu over Osbourne als mens en niet echt over zijn carrière.

Tijdens het kijken van deze film dacht ik al dat dit een jaren '90 moest zijn (afgaande op de looks van de film en de geschatte leeftijd van Matthew Broderick) en ik was dan ook niet verbaasd om aan het einde van de film '98 te zien staan.

De film is een best aardige actiefilm met hier en daar zo zijn sterke en minder sterke kanten.

Ze hadden duidelijk het meeste hun best gedaan met de CGI van Godzilla en diens kinderen, want deze zien er over het algemeen best goed uit. Daarentegen hebben ze met bepaalde andere dingen totaal niet hun best gedaan. Wanneer men op het monster schiet lijkt het regelmatig meer een soort computerspel. Het is dus wel heel duidelijk zichtbaar dat dit computeranimatie is en dat is dan wel spijtig.

Matthew Broderick speelt een leuke hoofdrol als de ietwat naïeve onderzoeker Matthew Broderick. Zijn vrouwelijke tegenhanger Maria Pitillo doet echter wel iets teveel haar best om dom en irritant over te komen. Het werd mij niet precies duidelijk of dit nou door haar acteerwerk of door het script kwam.

Jean Reno zorgt voor de komieke noot in zijn rol van een lid van de Franse geheime dienst. Vooral de momenten waarin hij zijn Franse accent wat meer aandikt of het moment waarop hij ineens op-en-top Amerikaans gaat spreken zijn nog best grappig.

Door de grote hoeveelheid (Godzilla) actie kijkt de film vlot weg (zelfs wanneer er zoveel reclameblokken tussen zitten als bij rtl 7 (om de 20 minuten...)). Een best vermakelijke B-film die over wil komen als een A-film.

Dat ik hier nog niet op gestemd had. Ik heb deze film inmiddels toch al wel meerdere keren gezien.

Cage speelt een best aardige hoofdrol in deze flitsende actiefilm waarin we ook nog een wat jongere Angelina Jolie te zien krijgen.

Vooral de actie zelf ziet er best goed uit en de vlotheid van de actie en scenes zorgt ervoor dat de tijd zo omvliegt. Geen hoogvlieger in het genre, maar zeker ook geen slechte film. Leuk om eens te zien.

Gisteren de blu-ray voor een prikkie kunnen kopen en vanavond deze jaren '80 klassieker dan eindelijk eens bekeken. Ik moet zeggen dat ik me prima heb weten te vermaken. De sets zagen er tof uit en sommige scenes deden aan Indiana Jones denken. De personages zijn lekker fout en over-the-top. Sommige dingen zijn lekker gedateerd, maar dat zorgt juist voor de charme en toffe uitstraling van de film. Een leuke film voor liefhebbers van jaren '80 cinema.

De film kent vooral een leuke eerste helft. Het hele plot rondom Zach (degelijk gespeeld door Dylan Minnette) die verhuist naar een nieuwe stad en daar vreemde dingen begint te beleven doet echt denken aan een Goosebumps boek. Verder was het wel apart toen Hannah (tevens degelijk gespeeld door Odeya Rush) the girl next door bleek te zijn. Ik had van te voren er niet bij stilgestaan dat we die R.L. Stine creatie ook nog hadden.
Van te voren was ik een beetje bang dat Jack Black niet zou overtuigen als de befaamde kinderhorrorschrijver, maar hij past wel goed bij het cartooneske van de film. Ook wel grappig trouwens dat Stine zelf nog even voorbij komt als "Mr. Black" tegen het einde. Dat was nog wel een leuke knipoog.
Het enige personage waar ik in de eerste helft over struikelde was Champ (gespeeld door Ryan Lee). Zijn overacting lijkt met opzet te zijn gedaan, maar het maakt zijn personage in de eerste helft van de film wat irritant. Gelukkig verandert dit naarmate de film vordert.
Verder zijn de animaties/CGI effecten van wisselende kwaliteit: de Snowman ziet er nog best goed uit, maar vooral de effecten rond de enorme bidsprinkhaan, de weerwolf en de vleesetende planten zijn net iets te cartoonesk. Daar staat dan wel weer tegenover dat Slappy en de gnomes (die ik vroeger daadwerkelijk angstaanjagend vond) er weer best goed uitzien.
De muziek van Danny Elfman vind ik echt geweldig (ik heb ook een aparte review daarvan gemaakt op musicmeter). Het past goed bij de beelden en tilt het soms zelfs naar een hoger niveau.
Al met al een best leuke en gelukkig niet heel kinderachtige (gelukkig niet in de mate van Monsterville) ode aan Stine's befaamde kinder horror boekenreeks. Een vermakelijke film voor de liefhebbers.

De gore is nog van best degelijke kwaliteit en de moordenaar gaat lekker ranzig te werk. Dit is meteen ook een van de beste punten uit deze film.
Verder gaat het Frank Kress wel erg gemakkelijk af als een door de Globe (een krant) ingehuurde detective.
Zo zij haast alle getuigen wel bereid om tegen betaling een praatje met hem te maken. Daarnaast is hij de incompetente politieagenten altijd een paar stappen voor. Wel droog dat de lompe rechercheur alles van hem aanneemt en dan net doet of het zijn idee was.
Helaas halen de ietwat saaie dialogen met de getuigen of andere aanwezigen in de striptent de vaart er wat uit. Ook de vele stripscenes zorgen niet bepaald voor een geslaagde aanvulling.
Mede hierdoor moet ik toegeven dat ik dit zo'n beetje de minste Lewis vind die ik tot nu toe gezien heb. In zijn andere films is de humor door het "so bad it's good" gehalte wat beter.
De bijzonder slechte muziekkeuzes zijn nog wel leuk, maar dat kan ook gezegd worden over zijn andere werk.

In een poging om mijn verschrikkelijk lage gemiddelde wat te verhogen ben ik begonnen met het kijken van de voor Oscars (genomineerde) films van de afgelopen Oscar uitreiking.

Zo kwam ik aan deze toffe film. Het personage van Ralph Fiennes is heerlijk markant en droog. De eenvoudige shots beginnen op den duur wel wat herhalend te worden, maar echt heel storend word het niet.

Het aantal bekende namen dat in deze film verschijnt is best indrukwekkend te noemen en het acteerwerk is dan ook prima. Sommige scenes en dialogen zijn gewoon erg grappig.

Een lekker luchtige film die garant staat voor een avond plezier.