Opinions

Een aantal weken terug had ik al genoten van Sergio Corbucci's Django, maar van deze "The Great Silence" genoot ik nóg meer. De kale vlaktes zijn deze keer omgewisseld voor besneeuwde berglandschappen en ik moet zeggen dat het wel een aangename "change of scenery" is.

Verder inderdaad een erg goede rol van Klaus Kinski, maar de overige castleden doen het ook erg goed. Zo komt de drama van het einde wel erg goed tot zijn recht door de uitstraling van de knappe Vonetta McGee en heeft Jean-Louis Trintignant een heerlijk markante uitstraling als de zwijgende hoofdpersoon.

Daarnaast is de muziek in deze film ook fantastisch(!). De sfeer van Morricone's soundtrack is weergaloos. De filmwereld heeft maar zelden zulke muzikale geniën voortgebracht, want Morricone lijkt precies te hebben geweten welke muziek hij voor welke scenes heeft kunnen gebruiken.

Als laatste moet ik ook zeggen dat het camerawerk van hoogstaande klasse is, iets wat ik wel vaker bij de spaghetti westerns heb gezien.

Een fenomenaal werk die de liefhebbers van het genre niet mogen missen.

Bovenstaande vond ik één van de leukste dingen aan deze film. Het is wel een leuke King verfilming. Het begint best creepy, maar daarna weet de film niet meer echt eng te worden. Wel is de entertainment waarde erg hoog. De typetjes die voorbij komen zorgen voor voldoende vermaak en hier en daar vloeit er nog wat bloed.

Daarnaast vind ik de locatie van deze film wel erg tof en weet de film hier en daar lekker traditioneel te blijven (zoals het oude, verlaten kerkhof vlakbij de fabriek).

Zeker geen hoogvlieger in het genre, maar ik heb er van begin tot eind van genoten. Gewoon leuk en vermakelijk.

Dit leek me wel een geinige, originale take op het kanibalengenre. Dat is het ook wel, maar helaas slaat het qua humor bij mij de plank helemaal mis. Veel van de typetjes die voorbij komen in deze film vind ik gewoon niet grappig en soms zelfs irriterend (vooral die begin- en eindsequenties met die bebaarde gast en vrouwelijke pompbediende vond ik echt tenenkrommend).
De muziekkeuze is soms dan wel weer lekker fout, maar kan ook niet veel meer dan een glimlach opleveren.
Het bloederige gevecht op het einde is dan wel weer ouderwets fun om naar te kijken.
Apart dat zelfs het opdraven van nog relatief bekende koppen niet veel meerwaarde lijkt te hebben. De fout lijkt hem wat mij betreft dus toch in het script te zitten. James Roday deed naast de regie ook het nodige schrijfwerk. De regie is wel degelijk (zeker voor een debuut), maar het script kan echt vele malen beter.
Voor mij geen geslaagde film.

Een film die vooral te omschrijven valt als een opeenvolging van bizarre en weirde dialogen.

Daarnaast doet de film zijn titel hier en daar wel goed eer aan.

De humor werkt (bij mij) niet altijd, maar hier en daar zaten er toch een aantal geslaagde amuserende scenes in.

Inderdaad niet een film die voor iedereen weggelegd is, maar ik heb me er wel mee kunnen vermaken.

Roth's langverwachte ode aan de Italo Cannibal films is dan eindelijk uitgebracht. De man levert waar hij goed in is: extreme gore dat de grens probeert op te zoeken. Sterk, maar helaas laat hij dit gepaard gaan met lompe personages als Alejandro (Ariel Levy).

Daarnaast mist het de rauwheid van een film als Cannibal Holocaust, waardoor de impact minder groot is dan de beelden uit die film.

Toch is het een film die met de nodige respect en toewijding jegens het genre gemaakt is.

Vooral door dit laatste toch een best genietenswaardige film.

Niet altijd even geslaagde komedie over 2 volstrekt andere broers met een James Bond complex.

Soms schiet Baron Cohen weer wat te ver met zijn ballenlikkerij en puberale humor, maar ook daar zal wel publiek voor zijn.

Geinig, maar lang niet zo leuk als Borat.

Ik moet mij helaas aansluiten bij de rest. Ik heb deze film gekocht, omdat Linda Blair hierin meedoet (ze heeft ook nog een associate producer credit). Zij speelt een jonge vrouw die samen met een vriendin op bezoek gaat bij haar ouders. Wanneer duidelijk word dat pa een make-up artiest was voor horrorfilms, zijn we bij het 'hoogtepunt' van de film gekomen.

Vooral de stereotype punkers zijn eerder irriterend en vervelend. De moorden zijn onorigineel en er is helaas een gebrek aan gore effects.

Mede door het slechte acteerwerk, de lowbudget uitstraling en het ontbreken van een effectieve soundtrack, is de film nergens spannend en/of griezelig.

Daarnaast heb ik het idee dat men meer uit de locatie had kunnen halen, want persoonlijk vind ik besneeuwde landschappen altijd wel sfeervol.

Ik heb SOV films gezien die ik beter vond dan deze meuk. Een film om snel te vergeten.

Toevallig laatst met iemand weer herinneringen opgehaald aan deze film. Kom ik erachter dat ik nog geen stam had uitgebracht.

Een film die vooral erg weette vermaken vanwege Murray's acteerwerk. Verder zo'n beetje de enige film waarin Groundhog Day zo centraal staat.

Een vermakelijke, tijdloze film.

Voornamelijk door de hier en daar wel erg cheesy one-liners van DeNiro en Stallone is dit nog best een vermakelijke film geworden. Het is wel een redelijke parodie op de vergane glorie van deze twee mannen. Toch komt niet alles even goed uit de verf. Zo voegen de subplotten met de vriendin en de zoon weinig toe en duurt de film mede hierdoor wel erg lang. Een speelduur van zo'n 85/90 minuten was voor een film als deze naar mijn mening wat passender geweest.

Soms schiet de film zijn doel wat mis, maar DeNiro en Stallone zorgen ervoor dat het geheel nog redelijk blijft.

Na Blood Feast en Two Thousand Maniacs is dit voor mij de derde H.G. Lewis film.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik toch erg heb kunnen lachen om de seniele oude taart die continu tegen haar opgezette lynx praat en haar debiele zoon Rodney.
Laatstgenoemde krijgt notabene halverwege de film van zijn moeke een soort elektrische zaag om zijn 'werk' wat makkelijker te maken.
De beginsequentie slaat ook echt helemaal nergens op, maar weet bij mij ook op de lachspieren in te werken. Verder ontstaan er mede door de erg misplaatste soundtrack hier en daar wat awkward en onbedoeld hilarische momenten. Zo komt er een achtervolgingsscene voorbij die vooral door de muziek gewoon nul spanning heeft. Daarnaast helpt het acteerwerk van de cast natuurlijk ook niet echt mee.
Door de korte speelduur toch een erg makkelijk te bekijken filmpje. Daarnaast ziet de gore er voor die tijd nog best gruwelijk uit. Ook al is vooral bij Rodney's oogscene toch wel duidelijk te zien dat er een ook op geplakt is en hij zijn echte oog gewoon gesloten houdt. Amateuristisch, maar dat is misschien juist ook weer de charme van deze film.
Tof voor mensen met wansmaak, maar voor het overige filmpubliek waarschijnlijk niet de moeite van het bekijken waard.