Opinions

Geen topper nee, maar wel leuk om eens te kijken. Het is een soort kruising tussen een horrorfilm en arthouse. Mooi geschoten, mooie beelden, vooral de eerste helft is best spannend, de tweede helft word nogal voorspelbaar en het einde heeft dan ook jammer genoeg niet zijn bedoelde effect. Jammer, want anders was dit een zeer goede film geweest.

Een redelijke film van Bousman waarin hij zijn eigen take on de haunted house films geeft.
Jessica Lowndes speelt een redelijke hoofdrol als de verslaggeefster Julia.
Na een gruwelijke moord op haar zus en diens familie ontdekt ze een patroon dat haar terug leid naar haar geboorteplaats 'New England'.
Een vreemde plek waar enkel Allie (Lin Shaye) bereidwillig lijkt te zijn om iets over het verleden te vertellen. Verder blijkt ze later in de film Julia's moeder te zijn.
Julia ontmoet Jebediah Crone (sterk spel van Dayton Callie). De man die alle gruwelijkheden in New England in gang zette voor zijn eigen ultieme doel.
Samen met agent Grady (Joe Anderson) onderzoeken ze het tot op de bodem. Maar de ontdekking van de waarheid zou ook zomaar het einde kunnen betekenen van hun bestaan. Crone geeft beiden de kans om te kiezen.
Best een interessante en originele verhaallijn in het platgewalste spookhuis genre.
De film kent ook wel zijn sfeervolle momenten, vooral die tegen het einde in het huis. De geestverschijningen worden wat te cartoonesk gebracht om ze echt griezelig te maken. De enige die nog wat nekhaartjes overeind laat komen is Crone, naar mijn mening ook het sterkste personage uit de film.
Wederom geen topper van Bousman, maar ook zeker niet slecht. Hij wist me nog best redelijk te vermaken en zoals eerder gezegd waren een aantal scenes zelfs wel sfeervol te noemen.

Abby is de blaxsploitation versie van The Exorcist. Carol Speed speelt de lieve Abby die bezeten raakt door de demonische kracht. De kracht diein Nigeria vrijgelaten werd door de lokale priester. Blacula acteur William Marshall mocht in deze film op komen draven als exorcist, omdat zijn speelfilm zoon (gespeeld door Terry Carter) daar geen verstand van lijkt te hebben.
Het acteerwerk is nog wel redelijk, maar door de aparte muziekkeuze (funk/soul) kent de film geen spanning. Verder was er duidelijk ook weinig budget voor special fx, want zo stelt Abby's make-up ook weinig voor. Verder zijn er muv het einde weinig special fx. Het einde met de explosies in de disco is dan nog wel tof gedaan.
Ten opzichte van het origineel heeft deze maar weinig te bieden. Voor zij die echter nieuwsgierig zijn is deze op youtube te vinden.

Een film die vooral visueel veel te bieden heeft. De scenes in Phibes' lair zijn kleurrijk en regelmatig haast cartoonesk. Daarnaast was het gebruik maken van de 10 plagen om te moorden anno 1971 nog best origineel. Verder word er hier en daar tof gebruik van gemaakt, zo vond ik de sprinkhanen en de ijsmachine moorden toch ingenieus bedacht. Ze deden in deze periode nog niet zoveel aan onscreen kills, maar we mogen met regelmaat wel het resultaat bewonderen.
Vincent Price doet het prima als de titelrol. Zijn geschminkte gezicht en ogen alleen al zijn wat macaber. Helaas doet de overige cast het wat minder. Phibes' vrouwelijke sidekick heeft wel heel weinig toevoegende waarde en de Britse houterigheid past niet goed bij het "over-the-top" Phibes spektakel.
Jammer, want wanneer dit wel beter op elkaar aangesloten was geweest had ik de film waarschijnlijk een stuk beter gevonden. Nu blijft hij voor mij helaas wat hangen in de middelmaat.

Een shot-on-video horror en dat is er aan af te zien. Visueel gezien is de film dan ook behoorlijk lelijk.
De gore is dan wel weer van hoogstaande kwaliteit en ik heb dan ook het idee dat men in sommige scenes echte ingewanden gebruikte. Ook het monster ziet er nog bedt goed uit en doet een beetje denken aan de creatures uit The Deadly Spawn (1983).
Het verhaal stelt dan weer niks voor en lijkt meer in dienst te staan van het in beeld brengen van de ranzigheden.
De muziek is slecht, maar wel heerlijk 80's door het vele gebruik van synths en keyboard.
Ook het acteerwerk is niet om over naar huis te schrijven, al kon ik de tv priester nog wel waarderen. De manier waarop hij de genezingsdienst brengtbis wel grappig en ook zijn geouwehoer over die "whores of Babylon, etc. zorgt wel voor een komische noot.
Uiteraard geen goede film, maar dramatisch slecht ook weer niet.

De beste van Cameron die ik tot nu toe gezien heb (enkel Piranha II, True Lies en Titanic waren voorgangers). Vooral visueel gezien is dit echt een prachtige film om naar te kijken. Mooie shots en prachtige sets/settings zorgen soms voor een visueel spektakel.
Daarnaast wist het verhaal me wel te boeien en leefde ik als kijker goed mee met de (hoofd)personages. Een film die nog net even meelift met de (Amerikaanse) paranoia t.o.v. Rusland, want er komen enkele scenes voorbij waarin men spreekt over dat de Russen het weleens op hen gemunt zouden hebben.
Sciencefiction is over het algemeen het filmgenre waar ik persoonlijk het minste mee heb, maar deze film is dusdanig sterk gemaakt dat ik er eigenlijk helemaal geen problemen mee had deze keer.

Uitstekende en levensechte actiefilm waarin Ben Affleck misschien wel de rol van zijn leven speelt. Erg knappe prestatie en Jon Bernthal doet het uitstekend als zijn broer. Ik kende hem enkel uit The Walking Dead, waarin ik hem ook al goed vond. Zeker een acteur om in de gaten te houden. Ik kan deze film alleen maar aanraden.

Lang geleden eens een gedeelte van gezien, maar vanavond weer eens bekeken. Vooral Christina Ricci en Christopher Lloyd wisten wel prima te vermaken in hun rollen. Al miste ik bij Lloyd's personage wel de obsessie om zichzelf op te blazen. Verder is deze film lekker over-the-top en fout, op een manier dat het weer leuk word.
Een lekker maf filmpje die mij voldoende wist te vermaken.

Een prachtige poster inderdaad, maar de film viel mij wat tegen.
Fulci lijkt voor deze film de meeste inspiratie te hebben gehaald uit Carrie en Patrick.
De jonge Kathy (Milijana Zirojevic) raakt in een coma na een gemene grap van haar studiegenoten. Om verder niet verklaarde redenen lukt het haar om de ziel van Eva Gordon (Lara Naszinsky) over te nemen. Zo infiltreert ze weer in haar oude school en lukt het haar om het vertrouwen te winnen van de door haar zo gehate medestudentes. In haar nieuwe vorm kan ze haar slachtoffers dingen laten zien die er niet zijn.
Helaas pakt dit voor de special fx niet altijd even goed uit. Zo zie je bij de gymleraar wel erg goed dat zijn spiegelbeeld niet uit glas komt en ziet het bloedende schilderij in het museum er ook wel erg fake uit. Aparte keuzes van Fulci, want ook hier laat hij weer zien dat zijn specialiteit toch wel de gore fx zijn. Zo ziet de onthoofding met het raam er zeker niet slecht uit en de bebloede lijken in de scenes daarvoor ook niet.
Fulci maakt helaas hier en daar niet de beste keuzes als je het mij vraagt. Zo blijft het subplot met Kathy's moeder wel heel vaag en word er veel aandacht besteed aan de relatie tussen Eva en Robert Anderson (gespeeld door Jared Martin). De wijze waarop Martin's personage zo snel van geliefde wisselt is mede daardoor wel heel flauw.
Wat mij ook onduidelijk blijft is of Eva Gordon nou een bestaand meisje is of niet, aangezien ze dus wel een keer door haar moeder opgesloten word in een internaat. Daarnaast lijken er segmenten in de film te zijn waarbij ze niet onder invloed van Kathy staat, omdat er een aantal scenes zijn waarin Kathy het roer overneemt. Toch staan hun zielen dermate met elkaar in contact dat ze wel tegelijk sterven.
Ook het nu en dan gemeen lachen van Kathy maakt de griezeligheid er niet beter op, al kan ik het cheesy vermaak van dergelijke dingen nog wel inzien.
Een erg warrige film die ik misschien wel de minste film vind die ik tot op heden van deze kineast gezien heb.

Een film van Claudio Fragasso? Deze film is toch geregisseerd door Clyde Anderson?
Slecht, eigenlijk heel slecht, maar mede daardoor toch wel weer vermakelijk om naar te kijken.
Een aantal mensen komen om een belachelijke reden terecht op een eiland waar de doden rondwaren.
De film trapt al lekker af met een flashback naar een voodoo ritueel waarin we een vrouw de hel in zien gaan om terug te keren als een demoon.
De connectie met Lamberto Bava's Demoni films is al snel gelegd, daar deze demoon ook weer gal spuwt en lange, scherpe tanden heeft.
De zombies zijn een beetje apart. Soms zijn het de schuifelende, zielloze creaturen zoals we die kennen uit Romero's werk. Op ogenschijnlijk willekeurige momenten kunnen deze zombies echter rennen en snel bewegen. Deze zombies worden door de hoofdpersonages omschreven als ninjas, maar persoonlijk vind ik het er meer op lijken alsof ze in monnikspijen rondlopen.
Daarnaast is Fragasso stiekem zijn tijd al ver vooruit, doordat hij de suggestie wekt dat een stuk van de ziel van de persoon nog overleeft in de zombie modus. Hierdoor kunnen sommige zombies praten, normaal bewegen en zelfs met machinegeweren schieten. En dit terwijl liefhebbers Romero's Land of the Dead verketterden toen hij suggereerde dat zombies zich kunnen ontwikkelen. Wat moeten dergelijke liefhebbers dan wel niet denken van deze prent.
De gore is niet zo veelvuldig aanwezig als gehoopt, maar hier en daar zijn er toch nog wel een aantal toffe gore/make-up fx te zien. Het "acteerwerk" is van matige kwaliteit, maar dat is iets dat men van te voren wel kan verwachten van een prent als deze. Ik ben inmiddels dusdanig veel schlock gewend dat ik het niet zo heel storend vind en hier en daar juist best grappig vind.
De soundtrack bestaat uit een synth pop/rock nummer met een hoge "Amerikaanse sound" en meer synth spul. Regelmatig is het wel erg prominent aanwezig, maar dat maakt de pret alleen nog maar groter.
Echt een prachtig voorbeeld van "so bad it's good". Leuk voor de liefhebbers van Italiaanse trashflicks.

Een Spanjaard die nog een graantje probeert mee te pikken van de slasher boom die dit decennium het horrorgenre overstroomde.
De moordenaar is simpel in elkaar geflanst met een kleine cape, soort witte bivakmuts en een bijl. Ondanks dat de bijl een indrukwekkend moordinstrument is gaat er maar weinig dreiging van uit. Daarnaast verlopen de weinige moorden met weinig bloed en gore en dat is zonde bij het gebruik van zo'n grof instrument.
Het accent ligt me ook wat teveel op de liefdesperikelen van de hoofdpersonages. Hier is het enige vermakelijke dat er gebruik gemaakt word door oude computers.
Geen noemenswaardige slasher als je het mij vraagt. Meer een voor een zot als mij die ze 'allemaal wil zien'.

Lichte tegenvaller. Ondanks de korte speelduur lijkt er maar geen vaart in te komen.
De humor is herkenbaar voor de J-sploitation kijker, maar moet wat teveel van de het domme watje (die blonde ninja) komen. De overige personages zijn behoorlijk serieus en dat is bij een dergelijke prent nergens voor nodig.
Ondanks een aantal vermakelijke suggestieve scenes valt de sexploitation in deze flick wat tegen. Maar een vrouw erin en dan ook nog eens geen naakt. Dat is jammer.
De alien zelf is dan wel weer leuk en doet met zijn foute rubberen pak denken aan de lowbudget creature features die je vooral in de jaren '50 en '80 van de vorige eeuw zag.
Hier en daar rekt Chiba bepaalde dingen naar mijn idee onnodig wat uit. Vooral die ongein met de keel aliens had wel wat minder lang mogen duren.
Verder had ik ook wel graag wat meer gore willen zien en valt het al met al met de bizarre zaken wel mee voor J-sploitation begrippen. Een gemiste kans als je het mij vraagt.

Jaren geleden eens bekeken tijdens geschiedenis op de middelbare school. Vandaag (officieel gisteren) weer eens bekeken en ik vind het een beetje wisselvallige film. De acteurs in de bijrollen, Borgnine, Pleasance en Holm, stelen wat mij betreft de show. De overige personages komen, zoals hierboven al omschreven staat, niet over en daardoor leef je ook niet echt mee met ze. Verder vind ik dat de gehele cast er geen moeite voor doet om maar enigszins Duits over te komen, maar dat is ook nog wel een beetje de tijd. Veel (oorlog)films uit die tijd waren gewoon puur Amerikaans. Daarnaast vind ik het jammer dat ze het soms niet heel erg historisch accuraat hebben gemaakt. Zo doen de Engelsen blijkbaar niet mee aan deze oorlog (ze worden volgens mij niet 1 keer genoemd!) en worden de Amerikanen maar sporadisch genoemd ergens in de laatste helft van de film.

Het middenstuk waarin de baron hertrouwt met de zus van zijn vrouw is wat aan de lange kant. Het begin is alleen erg sterk waarin we gelijk de ware aard van de baron te zien krijgen. Verder voegt de op het orgel gerichte soundtrack wel het nodige toe en slaagt de kineast erin om voor een lekker macabere afsluiting te zorgen.
Ik vind het wel wat jammer dat Steele in het grootste deel van de film blond geverfd is, daar ik haar prachtige, lange zwarte haarlokken altijd zo karakteristiek heb gevonden.

Verrassend goed tweede deel van deze "nieuwe Spiderman verfilmingen". Goed, Andrew Garfield is geen Tobey Maguire, maar hij doet het zeker niet slecht in deze film.

Daar waar de eerste van deze nieuwe films wat aanvoelde als een heel wat minder sterke remake van het origineel, heeft deze film veel meer een eigen verhaal.

De film staat bol van de gave "badguys". Jamie Foxx weet een leek karakter neer te zetten als de "nobody" Max Dillon die in de machtige Electro veranderd. Verder weet Dane DeHaan zijn rol als Harry Osborn lekker creepy neer te zetten. Ik denk zelfs dat ik hem liever in de huid van dit personage zie dan James Franco (veel teveel de "knappe jongen" en niet creepy genoeg).

De film duurt vrij lang, maar weet toch door een mooie dosis actie en hier en daar wat verrassende of leuke plotwendingen best boeiend te blijven.

Ook erg leuk om op het einde nog een bekende badguy uit de Spiderman wereld terug te zien.

Stiekem zou ik nog best een film willen zien in deze reeks. We zullen zien of die er ooit gaat komen. Ik kan de liefhebbers van deze actieheld in ieder geval deze film al wel aanraden.

American Conjuring, een titel die de makers maar gauw in 'Bind' veranderden (waarschijnlijk voor de copyright issues).
Ondanks dat de titel wat doet vermoeden op welke film deze geïnspireerd is, heeft het verhaal meer weg van een combinatie tussen The Amityville Horror en The Woman in Black.
De acteurs en actrices zijn duidelijk onervaren en ook de cameraman weet soms niet wat hij met zijn materiaal aan moet. Soms wat vreemde close-ups en shots ontsieren het beeldmateriaal.
Verder is de geest door het overduidelijke rubberen masker niet bepaald eng. Verder ook niet echt handig van de promoters om die look al te verraden in de poster artwork. Hiermee maken ze de voorspelbaarheid van deze film compleet.
Een goedkope rip-off, wat mij betreft zeker geen aanrader.

Denzel Washington speelt hier zo'n beetje de beste rol waar ik hem tot op heden in gezien heb. De opkomst (en ondergang) van Frank Lucas word op uitgebreide wijze vertelt. Dit maakt de film wat langdradig, vooral wanneer je als kijker weet dat Crow's personage Lucas nooit laat gaan. Goed, de twist naar de corruptieschandalen had ik niet zien aankomen, maar ik moet ook eerlijk zeggen dat ik niks wist over het verhaal rondom Lucas.
Crow's personage is wat plat in vergelijking met die van Washington. Ook komt de dramatiek rondom zijn echtscheidingszaak niet geloofwaardig over.
Met name door het sterke spel van Washington blijft deze misdaadfilm toch van begin tot eind degelijk kijkvoer. Een degelijke gangsterfilm.

Lawrence Day speelt een ongeruste broer van een vrouw die verdwenen is in de wereld van de prostitutie. Samen met een politieagent (Ironside) en ex-prostituee Louise (Lora Staley) probeert hij te achterhalen wie de scheermes hanterende maniak is die een spoor van bloed en verderf trekt door deze schimmige wereld.

"American Nightmare" is een film die wat wegheeft van een giallo. De manier waarop men de moordenaar in beeld brengt komt hier duidelijk vandaan. Verwacht geen gore, maar er is wel een fijne spanning aanwezig wanneer de moordenaar bezig is met zijn ding. Dit komt voor een gedeelte ook door de best sterke ondersteuning van de score van Paul Zaza. Zaza deed veel soundtracks voor jaren '80 slashers, zoals Prom Night, My Bloody Valentine en Curtains en bewijst ook met deze film dat hij goed is in het maken van spannende scores.

Het acteerwerk van Day is best aardig en ik vond het wel tof om Ironside eens een "good guy" te zien spelen. Daar tegenover staat dat een aantal andere castleden juist weer memorabel slecht acteren, zoals de man die Day's filmvader speelt.

Wat deze film vooral tof maakt is de gritty sfeer. Dat men met de stripwereld te maken heeft word tot het maximale uitgebuit door regelmatig half blote vrouwen in beeld te brengen. Verder is ook de hele uitstraling van de striptentjes, enz. sleazy en grimmig.

Nog een verrassend toffe jaren '80 thriller die voor de liefhebbers wel de moeite waard kan zijn.

Erg vermakelijk horrorfilmpje en naar mijn mening de beste Amityville gerelateerde film die tot dan toe gemaakt was.

De personages zijn vaak lekker stereotype, maar dat zorgt voor een aantal toffe personage, zoals de metalhead Rusty (gespeeld door Damon Martin). Over het acteerwerk heb ik niet veel te klagen, want dat was best goed.

Ook de special fx (gore) is van verrassend goede kwaliteit en zorgt voor een aantal toffe scenes.

Verder is dit gewoon een lekker ouderwetse horror (vooral het begin met de onweersbui) die erg fijn wegkijkt.

Een jaar voor het cheesefest Conan the Destroyer maakte regisseur Robert Fleischman dit derde deel uit de Amityville reeks, die net als een aantal andere bekende derde delen uit horrorfilm series, in 3D verscheen.

Grappig dat van die andere films deze veel meer 3D effecten lijkt te hebben. Buizen, geluidsmicrofoons, een frisbee, een glas en vliegen en nu vergeet ik er waarschijnlijk nog een paar.

Functioneel is het natuurlijk niet als je de film in 2D kijkt, maar ik vond het zo nu en dan best vermakelijk.

Wat een beetje jammer is van deze film is dat er tussen de moorden of geestelijke manifestaties door soms zo weinig gebeurt. Zo moest ik nog niet eens met mijn ogen knipperen toen Candy Clark hysterisch gillend door het scherm liep. Clark deed haar personage helaas ook wat overdreven en ongeloofwaardig neerzetten.

Tony Roberts deed zijn rol als de cynische John Baxter nog best goed, maar zijn personage was niet interessant genoeg om als hoofdpersonage te dienen.

Ook was het geen ramp om naar Lori Laughlin en een jonge Meg Ryan te moeten kijken, maar hun personages waren wel weer wat plat en standaard.

De film moet het wat hebben van de hier en daar vermakelijke scenes, zoals de liftscene of de vliegenscene, maar bevatte daar rondom te weinig om het boeiend te houden.

Voor mij de slechtste uit de reeks tot dusver.

Smaken verschillen inderdaad, want ik vind dit de zwakste film uit de reeks tot dusver en dat terwijl de voorgaande Amityville's nou ook niet bepaald goed waren.

Dawna Wightman speelt de erg overdreven hysterische Debbie die visioenen krijgt over de voorgaande gebeurtenissen in het huis. Men kan dit wel als overacting beschrijven, maar ik vond haar hele overkomen gewoon hoogst irriterend.

Jammer genoeg gebruikt men hier deze keer (weer) een ander huis voor in plaats van het iconische huis met "de ogen" (die twee bovenste raampjes).

Al vanaf het moment van mevrouw Moriarty's dood is het duidelijk dat we deze keer met een dader van vlees en bloed te maken hebben, ook al was deze (vermoedelijk) bezeten. Hierdoor vallen de puzzelstukjes vrij snel ineen en had ik nog best ruim voor de "onthulling" al door wie de dader moest zijn.

Ook in deze film krijgen we weer wat klapperende deuren en plotselinge windvlagen, maar ook dit word op een behoorlijk saaie wijze gebracht.

Mede hierdoor is er de gehele film geen spanning en van griezeligheid is al helemaal geen sprake.

Waarom juist deze Amityville een Nederlandse release heeft gekregen is mij een raadsel, gezien ik deel 3 en het in hetzelfde jaartal verschenen Amityville: The Evil Escapes beiden een stuk beter vind dan dit saaie gedrocht.

Ik kan deze niet aanraden...

Wat een verassing was dit zeg! Mijn verwachtingen waren laag bij deze film, maar dit bleek ineens erg vermakelijke cheese te zijn.

Deze keer zijn we in een ander huis waar een lamp staat uit het oorspronkelijke huis waarin een kwaadaardige geest zit. Deze zaait de nodige terreur door onder andere wat huiselijke apparatuur aan te gooien, zoals bijvoorbeeld een kettingzaag die zijn eigen leven gaat leiden.

Doordat dit soort vermakelijke scenes in een fijne hoeveelheid door de film heen zitten en de lamp zelf die een Poltergeist achtige invloed heeft op de jongste dochter, blijft de film vermakelijk van begin tot eind.

De score van de film is een beetje basic, maar zorgt hier en daar nog voor een fijne sfeerschepping.

Deze film is naar mijn mening de beste van de Amityville sequels die ik tot op heden gezien heb. Hulde voor de makers die zo'n beetje de meest afzichtelijke lamp ooit hadden weten te vinden voor deze film. Ik vind dit een fijne, cheesy horrorflick die lekker makkelijk wegkijkt.

Zojuist bekeken via Z Doc. In de eerste helft van de docu komt vooral naar voren wat voor een talentvolle zangeres ze was. Een perfecte stem voor Jazz/Soul als je het mij vraagt.

Het is echter de tweede helft die deze docu zo ingrijpend maakt. Door middel van privebeelden, persbeelden en soms zelfs die van fans word haar indertijd schrijnende kwestie duidelijk en hard, koud bijna, naar voren gebracht.

Ik werd er zelfs dusdanig door geraakt dat bij het melodramatische einde ik een traantje weg moest pinken.

Volgens mij ook datgene dat de makers hiermee wilden: emotie losmaken omtrent het overlijden van dit muzikale boegbeeld.

Een aardige gotische horror film, waarin Stephanie Beacham op overtuigende wijze een vrouw neerzet die getormenteerd word door een vloek van de voorouders van haar man.

Ian Ogilvy doet het wat minder als haar geliefde, maar Peter Cushing en Herbert Lom zetten wel overtuigende personages neer. Patrick Magee komt ook nog even voorbij in een kleine rol.

De sfeer is met name in het eerste gedeelte wel goed. Wanneer we erachter komen hoe de vork in de steel zit word het meer een soort familie drama.

Geen topper uit het genre, maar nog steeds wel genietbaar voor de liefhebbers van dit soort ouderwetse Britse horror films.

Een aardige Italiaanse horror.

Een man moet een beeld gaan herstellen waar een vloek op zou rusten. Kort na zijn aankomst verdrinken twee lokale vissers en denkt de lokale bevolking gelijk dat het komt door de vloek.

Barbara Steele speelt een overtuigende dubbelrol als Harriet/Belinda. Ik zal verder nier inhoudelijk op deze personages ingaan om spoilers te voorkomen.

De gorische sfeer komt best goed uit de verf. Het zwart-wit beeld maakt het nog wat sfeervoller en de sterke, orkestrale score past er ook erg goed bij.

Helaas zijn er ook wat minder goed acterende castleden. Zo vind ik dat Claudio Gora in met name het slot echt niet overtuigend overkomt. Daarnaast vind ik dat het personage van Mario Brego (bekend van Leone's Dollar trilogie) niet zo in het geheel past, maar dat is meer mijn persoonlijke smaak die daar een rol in speelt.

Het einde vind ik wat zwak, maar over het algemeen is dit nog een best sfeervolle film. En een aanrader voor Barbara Steele liefhebbers natuurlijk.

Williams is altijd een beetje een hit or miss acteur voor mij geweest, maar in deze film doet hij het niet verkeerd als de norse Henry. De overige castleden doen het ook niet onaardig. Kunis is een leuke verschijning naast Williams en doet goed haar best om haar rol zo geloofwaardig mogelijk neer te zetten.

De verhaallijn en manier van vertellen hebben we helaas al een beetje te vaak gezien, dus hierin verdient de film echt geen originaliteitsprijs. Verder is het drama stuk, compleet met wat sentimentele gevoelens opwekkende pianomuziek mij een beetje te lang en zoetsappig.

Geen slechte film, maar er bestaan betere in dit genre.

Mede door de poster was dit een film die ik al geruime tijd wilde zien en afgelopen avond was het dan eindelijk zover.

Het is een film die ik nog steeds wat moet laten bezinken. De moordenaar in dit werk is zo geworden op een manier die ze al vele malen hebben gebruikt in films als Don't Go in the House, Psycho en het recente Headless.

In dat opzicht dus niet heel erg origineel, maar de vormgeving en de manier waarop het verhaal gebracht word is dat wel. Het word namelijk heel erg afstandelijk gebracht. We krijgen weinig tot geen dialogen te horen, maar worden enkel op een haast klinische wijze door het zieke denkpatroon van de moordenaar geloodst.

Dit word nog eens benadrukt door de beelden, want Kargl is erin geslaagd om door middel van het camerawerk nog een extra accent te leggen op de afstandelijkheid.

Overigens ben ik ook van mening dat Leder hier op een sterke wijze een maniakaal personage weet neer te zetten. Vooral de momenten waarbij hij opgewonden lijkt te raken van de dingen die hij doet zijn sterk gebracht.

Een aparte, beetje unieke kijkervaring. Waarschijnlijk niet een film die voor iedereen is weggelegd, maar mij wist het zeker wel te boeien.

Traditiegetrouw was het tijd voor een horrorfilm zo op Halloween avond.

"Annabelle" is een redelijk vermakelijke film die in de lijn van Insidious, The Conjuring en Sinister past.

Helaas niet echt eng te noemen en de grootste schrikmomenten werden spijtig genoeg al vertoond in de trailer, waardoor je als je die bekeken hebt voor weinig verassingen meer komt te staan.

De film kent een sterk begin, maar kakt halverwege in wanneer het geneuzel over demonische beheersing begint. Persoonlijk heb ik dat altijd een niet zo'n angstaanjagend onderwerp gevonden en ook hier merkte ik dat het onderhuidse spanningsgevoel bij mij wegvloeide naarmate men meer en meer te weten kwam over de demonische krachten die aan het werk waren.

Het acteerwerk kan er wel mee door, al hadden ze wat mij betreft wel wat beter op het script mogen letten. Nergens komen Annabelle (toeval?:P) Wallis en Ward Horton geloofwaardig over als een gemiddeld jong koppel uit eind jaren '60/begin jaren '70. Meer een hedendaags koppel dat ze krampachtig in de jaren '70 hebben gestopt.

Afijn, een echte hoogvlieger uit het genre vind ik deze film niet. Persoonlijk vind ik dat de uitmelking van dit soort films een beetje op zijn einde lijkt te raken. Het raakt tijd dat ze in horrorland weer eens wat nieuws verzinnen.

Best een sterke oorlogsfilm.
Het chaotische begin vond ik niet hinderlijk, want ondanks dat deze mannen getraind waren zou het best wel hebben gekund dat een van de parachutisten ongelukkig neerkwam en dat ze per ongeluk stuitten op collaborateur.
Ook de lengte van de film stoorde mij niet. Ikzelf heb momenteel nier meer kennis over deze missie om Reinhard Heydrich te doden dan de kennis die deze film gegeven heeft. Toch komt in de film een aantal keren naar voren dat ze soms dagen moesten wachten op wapens of materiaal om weer radio contact te krijgen met Londen.
Ellis geeft de kijker onder andere de tijd om het besef te krijgen onder welke stress en angst deze mensen moesten werken.
Daarnaast vind ik het wel leuk hoe hij het contrast maakt tussen Jan Kubris (Jamie Dornan) en Josef Gabcík (Cillian Murphy). Tegelijkertijd doet hij dit ook met de vrouwelijke verzetsstrijdsters Marie Kovárníková (Charlotte Le Bon) en Lenka Fafková (Anna Geislerová). Daarnaast blijft de film wel interessant, wat mede komt door het sterke acteerwerk van de cast. Naast de wat bekendere Cillian Murphy en Toby Jones vind ik dat Anna Geislerová haar rol ook best goed neerzet. Best knap voor een actrice die hiervoor enkel nog maar in een aantal Tsjechische producties speelde.
Ook een goede zet van Ellis om een aantal acteurs en actrices te gebruiken die echt uit het land komen, het zorgt voor wat meer realisme.
Ik snap dat de meeste kijkers afknappen op stukken waarin ze foto's nemen om de beoogde plek waar ze toe willen slaan in beeld te krijgen of tijdsinformatie verzamelen bij Heydrich's kasteel, maar het geeft wel wat informatie over waar deze mannen op getraind waren in Engeland. Persoonlijk vond ik zelfs zulke scenes wel interessant om de eerder genoemde reden.
Ik kan er ook in komen waarom de kijkers het laatste stuk het interessantst vinden. Hierin verandert de film echt wat meer in een thriller en krijgen we meer actie te zien.
Ook neemt Ellis nog even de tijd om de gruwelijke ondervragingsmethoden van de SS te laten zien.
Daarnaast is de scene in de kathedraal goed geschoten. De domheid van de SS'ers vind ik persoonlijk wel meevallen, met uitzondering van de scene waarin ze het luik naar de kelder hebben gevonden en dan eerst rustig een soldaat aan een touw laten zakken terwijl ze wisten dat er beneden nog 4 gewapende mannen waren,
Een goede film die wellicht niet tot een klassieke WWII film zal uitgroeien, maar ze zijn er wel in geslaagd om mijn interesse te wekken in het Tsjecho-Slowaakse verzet tijdens de Duitse bezetting.

Het grootste probleem zit hem wat mij betreft in de eerste helft van de film.
De film komt namelijk behoorlijk traag op gang en in de eerste helft van de film krijgen we dan ook niet meer te zien dan hoe Lou (wisselvallig gespeeld door Natasha Lyonne) een bende van haar leven maakt.
Wanneer haar zwangerschap zichtbaarder word komt er wat meer nastyness aan te pas. Ook de bevreemdende, hallucinante scenes komen nog wel redelijk over.
Het beste van de film is eigenlijk de climax waarin er een afzichtelijk wezen (cudos voor de special fx artists) van tussen Lou's benen komt. Het subplot over het eventueel 'broeden van een nieuw ras' komt wat minder uit de verf, maar dat deert het plezier om het monster niet.
Het is een beetje zo'n film waarbij je moet wachten op de pay off en mede daardoor zorgt dit ervoor dat 'Antibirth' geen memorabele horror titel zal worden.