Opinions

Vandaag (of eigenlijk gisteren) deze tot mijn grote verbazing tegengekomen in een winkel die oude spullen opkoopt na faillissementen. De DVD bevat gewoon Nederlandse ondertiteling en volgens de hoes zitten "Reel Media International" en "Surround Facilities" achter deze release. De DVD heet Classic Movies: Mystery Collection vol. 3 en bevat 1 DVD met daarop 3 films: deze, A Tattered Web (1971) en They Call It Murder (1971).

Maar genoeg hierover en op naar de film. Verhaaltechnisch zit het redelijk ingewikkeld in elkaar en het kostte me enige tijd en moeite voordat ik alle puzzelstukjes op een rij had.

Het acteerwerk is niet geweldig, maar zeker ook niet slecht. Het is wat dat betreft te vergelijken met andere genregenoten uit die tijd.

De moordenaar gaat nog verrassend bloederig te werk en de moorden worden op een sfeervolle manier geschoten en maken deze film nog best grimmig. Verder weet de muziek voor een versterking van de spanning te zorgen en had ik tot het einde echt geen idee wie de moordenaar zou zijn. De moordenaar is uiteraard (net als diens Italiaanse tijdgenoten) gehuld in zwarte lederen handschoenen. Verder zijn de flashbacks naar de vroege jaren '30 wel tof in elkaar gezet en zijn de "asylum scènes" nog best verontrustend en wederom grimmig.

Men had wel wat meer hun best mogen doen om het op te poetsen, want de film is duidelijk zo van de VHS gekopieerd. Verder vond ik de film hier en daar wel erg donker, waardoor sommige scènes wat moeilijk te volgen zijn. Spijtig, maar ook dit zou misschien wel wat beter kunnen zijn in een iets opgepoetste versie.

Deze film was een stuk beter dan wat ik er van te voren van had verwacht en ik vind het erg tof om deze aan de collectie toegevoegd te hebben.

Gisteren mezelf hier doorheen geworsteld en ik moet me bij bovenstaande meningen aansluiten.
De film heeft geen verkeerde openingsscene. De héél klinische setting (erg veel wit) zorgt voor een aparte sfeer.
Maar dan komen we erachter dat het maar een nachtmerrie van het hoofdpersonage was en begint de film pas echt. We komen erachter dat Ricky Caldwell (zie Silent Night, Deadly Night 2) nog steeds in leven is en al ruim zes jaar in een comateuze toestand in een kliniek ligt.
Een lokale psychiater probeert met behulp van wat tests het voor elkaar te krijgen dat de blinde Laura (Samantha Scully) een psychische connectie krijgt met de moordenaar.
Dit zorgt er echter voor dat Ricky (in deze film gespeeld door Bill Moseley) weer tot leven komt. Hij heeft het op Laura gemunt en het is aan de psychiater om zijn fout goed te maken en deze maniak te stoppen.

Klinkt dit bekend in de oren? Ja! Ze hebben voor deze derde film uit de serie wel erg veel geleend van de Halloween franchise om een inspiratieloos verhaaltje in elkaar te draaien.
Helaas is dit niet het enige wat niet zo goed is aan deze film. De film kwam namelijk gewoon niet lekker op gang. de aanloop duurt erg lang en als Ricky eenmaal aan het moorden gaat krijgen we niets te zien in beeld, maar enkel hier en daar wat druppend bloed.
Verder zorgen de slechte acteerprestaties van de cast en de slechte en onlogische verhaallijn ervoor dat de film weinig spanning of sfeer teweeg brengt.
Daarnaast krijgen we als Laura in de geest van Ricky kijkt de visioenen van Billy uit Silent Night, Deadly Night 1 te zien, dus dit klopt ook echt van geen kanten. Volgens deel 2 was Ricky in die periode nog dusdanig jong dat hij zich er niets van zou kunnen herinneren, maar goed...
Deze afsluiter van de "originele trilogie (deel 4 en 5 zijn losstaande verhalen)" is veruit de slechtste van de drie, want waar deel 2 nog hier en daar zijn lekker foute, cheesy momenten had weet deze film gewoon niets te bieden.
Nu ga ik helaas wel heel erg negatief worden. Er is nog een scene met Ricky en een oma die nog wel redelijk vermakelijk is, daarnaast was het sowieso wel geinig om Bill Moseley in deze rol te zien. Daarnaast krijgen we ook nog een Eric DaRe te zien die als een soort jaren '80 rocker uitgedost is.
Maar zijn deze "positieve punten" genoeg om deze film te gaan zien? Als je het mij vraagt niet.
Deze film is meer puur voor mensen zoals mij, die franchises in zijn geheel willen zien (hoe slecht ze ook zijn). Een film voor de completist dus, de rest van het publiek kan deze film met gerust hart overslaan.

Een aantal jaren terug wist de eerste Sinister me positief te verrassen. Helaas kan ik dit niet zeggen over dit vervolg.
Men leunt wel erg veel op het familiedrama aspect, waardoor je een groot gedeelte van de film niet het idee hebt dat je naar een horrorfilm aan het kijken bent. Verder is het in mijn ogen ook een beetje slechte keuze, gezien de casting. Het familiedrama komt namelijk alles behalve geloofwaardig over en dat komt voor een gedeelte door slecht acteerwerk.
Verder zijn de schrikmomenten erg voorspelbaar en wisten ze bij mij het beoogde effect niet te behalen. Dit komt voor een gedeelte trouwens ook door de slechte make-up van de geestkinderen, want zij zagen er allesbehalve angstaanjagend uit.
De snuff filmpjes zijn dan nog best aardig. Ze komen niet zo beklemmend over als de soortgelijke filmpjes uit de eerste film, maar zijn over het algemeen wel lekker macaber (en hier en daar sadistisch). Dat is eigenlijk een van de weinige positieve dingen die ik over deze prent kan vertellen.
Voor mij wederom een ietwat tegenvallende film uit de koker van Blumhouse Productions.

Ik mocht net de 200ste stem voor deze film uitbrengen op deze website. Ik moet eerlijk toegeven dat ik van begin tot eind genoten heb van deze film. Het tempo is lekker vlot en de vechtscenes volgen elkaar in rap tempo op in deze film waarin zo'n beetje ieder personage wel wat aan kung fu kan.

Voor de liefhebbers is deze film dan ook smullen geblazen. Het plot is wat aan de dunne kant, maar dat is ook wel wat kenmerkend aan dit genre.

Een aanrader voor de martial arts liefhebbers. Ook voor het resterende publiek is dit waarschijnlijk een lekker laagdrempelige kennismaking met het genre.

Een degelijke Amicus productie met niemand minder dan Peter Cushing in de hoofdrol.
Cushing zet op een overtuigende manier een man neer die gefascineerd door occulte antiquiteiten.
Wanneer hij de schedel van Marquis de Sade koopt gaat het echter mis. Volgens Lee's personage was de man namelijk bezeten door een demonische kracht die nog steeds in de schedel huist.
De film kent een sterke sfeer en spanningsopbouw. Vooral de scene van Cushing's droom met de rechter (gespeeld door Frank Forsyth) gaf me een beetje de chills. Als je een dusdanig oude film hebt die nog steeds werkt heb je gewoon een goede prent gemaakt.
Alleen het einde doet dan weer een beetje cheesy aan. Ondanks dat het voorspelbaar was dat ze de schedel zouden laten vliegen vind ik het nog steeds jammer dat ze het gedaan hebben. Dat komt alleen meer omdat het heden ten dagen te cheesy overkomt.
Sterke soundtrack en casting, maar de film is hier en daar een tikje gedateerd en cheesy. Vooral leuk voor de liefhebbers van Hammer producties (Amicus was hun enige concurrent in die jaren).

Voor Nederlandse begrippen nog best een redelijke horrorfilm, maar vergeleken met de (met name) Amerikaanse slashers komt deze toch een beetje preuts over.
Zo maakt men gebruik van scheldwoorden als 'kutheks' en 'teef', wat voor tegenwoordige begrippen toch wat achterhaald is. Daarnaast komt zelfs een keer de opmerking 'ben je nou helemaal bedonderd' voorbij. Een uitspraak die ik me zeker nog wel kan herinneren, maar die ik toch zeker in de afgelopen 6/7 jaar niet meer gehoord heb.
Daarnaast blijft het voor slasher begrippen allemaal wat preuts. Goed, hier en daar komt er wel wat gore voorbij, maar daarmee is ook alles gezegd.
Qua nudity kan men al helemaal niks verwachten, of men moet de harde tepels van Koblenko meerekenen in een scene waarin ze (waarschijnlijk) geen BH droeg. Van de (oude) GTST schlock actrices is de rondborstige Koblenko wel zo'n beetje de beste toevoeging voor een dergelijke film.
Helaas wil de wisseling tussen standaard slasher en geestelijke/demonische possessies niet helemaal werken en haalt men met dat Ouija bord erbij wel een hoop uit de kast. Daarnaast is iets te goed te zien dat er steeds iemand of een aantal dat ding (ben de benaming even kwijt) verschuift.
Voor de Nederlandse markt zeker geen slechte film, maar vergeleken met de internationale markt zijn er toch meer dan genoeg betere genregenoten te vinden.

Geweldig dat films als deze tegenwoordig toch nog te bekijken zijn, in dit geval dus via youtube. Mede door de foute personages en het slechte acteerwerk is deze slasher nooit spannend of eng. Toch zijn er voor de echte liefhebbers nog een paar positieve aspecten te zien. Zo is de gore nog best redelijk en weet de foute jaren '80 soundtrack waarbij lustig gebruik word gemaakt van synths de aandacht erbij te houden. Verder is de moordenaar deze keer wel erg fout, waardoor de (onbedoelde) hilariteit toeneemt. Geen hoogvlieger in het genre, maar nog best vermakelijk voor een keer.

Ik heb hier nog wel redelijk van kunnen genieten. Het begin van de film is best traag. Aan de kwaliteit van het filmwerk is goed te zien dat dit een SOV is. Gelukkig hebben de makers deze keer hun best gedaan om nog fatsoenlijk werk af te leveren. Zo blijven de "rare shots" beperkt en lijkt de cast goed te weten waar de camera staat. Dit is iets wat ik in eerdere SOV ervaringen soms wel miste.
De film blijft helaas voor een groot gedeelte wat tam, maar ze gaan tegen het einde all-out met een toffe confrontatie tussen Alex (Robert C. Sabin) en diens vriendin.
Compleet met ingewanden die lijken op gesmolten kaas, tomaat en paprika.
Al met al een vermakelijke ode aan de splatterfilms uit die periode. Tof voor de liefhebbers van jaren '80 schlock, voor de overige kijkers heeft deze film waarschijnlijk weinig te bieden.

Naaktslakken, het doet mij denken aan vroeger. Ik weet nog wel dat een goede 11/12 jaar geleden eens mijn toen nieuwe buurmeisje moord en brand schreeuwde nadat ze in het donker op een naaktslak had getrapt. Toen kon ik er al om lachen en nu met het kijken van deze film nog steeds. Persoonlijk heb ik nooit kunnen snappen wat men nou zo angstaanjagend vind aan naaktslakken. Goed, ze zijn wat slijmerig, maar maakt ze dat gevaarlijk of eng? Volgens deze film wel, waarin we te maken hebben met naaktslakken die door genetische modificatie vlees zijn gaan eten.

Dit heeft wel een aantal lekker ranzige/gore scenes tot gevolg, maar verder heeft de film maar weinig te bieden. Qua acteerwerk stelt het niet veel voor en verhaaltechnisch heeft het ook maar weinig te bieden.

Geinig voor de liefhebbers van jaren '80 cheese, maar meer ook niet.

Na Sl8N8 en Woensdag ook een kans te hebben gegeven kon deze Nederlandse poging tot een 90's (Amerikaanse) slasher niet uitblijven.
Helaas maar een matige I Know What You Did Last Summer rip-off. Het acteer werk is maar van matig niveau, met als dieptepunt Yootha (speelt Kim), die enorm aan overacting doet.
Verder was Frank Lammers' personage van weinig toevoegende waarde, maar daarin ligt de fout meer bij de schrijvers van het script.
De moordenaar komt niet angstaanjagend over en jammer genoeg blijft de film qua gore wat braafjes, ondanks dat hij een breed assortiment aan gereedschappen gebruikt.
Wat ik persoonlijk hier en daar wel leuk vond waren de Friesland grappen, zoals de Friesland onafhankelijk tekst op de politiewagen en de Fries nagesynchroniseerde versie van Scream.
Helaas is dat bij lange na niet genoeg om het geheel boeiend te houden.

Charlize Theron floreert als de duivelse Ravenna. Knap gespeeld, want ondanks al het kwaadaardige weet ze ook een (uit het verleden) menselijke kant te laten zien. Ook Sam Spruell weet op een sterke manier zijn macabere kant te laten zien. Kristen Stewart vond ik persoonlijk niet in de rol van Snow White passen, maar goed daar denkt iedereen weer anders over. Chris Hemsworth is wel lekker stoer als de jager.
De special fx zijn ook wel OK. Vooral het stuk in het feeënbos was mooi vorm gegeven.
Ik had wel liever een nog wat belangrijkere rol voor de dwergen willen zien en ook de arme William (gespeeld door Sam Claflin) komt er bij het afgeraffelde einde er wel wat bekaaid van af.
Al met al geinig popcornvermaak, maar geen topfilm.

Naar eigen zeggen de eerste Western/Eastern combinatie (een combi van Western en Martial Arts). Nu ben ik daar niet helemaal zeker van. Zo weet ik dat er ook een aantal Spaghettis zijn geweest die beide combineerden. Ik weet alleen niet uit mijn hoofd in welke jaartallen die verschenen, dus dit zou inderdaad zomaar de eerste geweest kunnen zijn.

Een geslaagde combinatie waarbij Bronson en Mifune wel voor voldoende vermaak weten te zorgen. Ze hebben een best sterke chemie en het is gewoon erg leuk om de twee tegenpolen samen te werk te zien gaan.

Verder zijn de omgevingen erg mooi en geeft dit het idee dat zich men echt in het wilde westen begeeft.

Verder vond ik het wel interessant om te zien dat deze keer de indianen een prominente plek in de film hadden. Zo uit mijn hoofd had ik dit tot op heden enkel in Western televisieseries gezien, maar voor zover ik me kan herinneren nog nooit in een speelfilm.

Het zijn de Comanche indianen die deze keer een gevaar voor de hoofdpersonen vormen. Dit gebeurde toentertijd natuurlijk echt in het gebied waar deze film zich zou moeten afspelen. Ook al deden zij het toen natuurlijk om het land waar zij hun hele leven geleefd hadden te beschermen.

De pijlen, speren en samoerai zwaarden zorgen voor de nodige hoeveelheid bloed en ik moet eerlijk zeggen dag ik wel van het redelijk expliciete geweld kon genieten.

Een erg fijne Western die naar meer smaakt. Als anderen die deze film hebben gezien aanraders hebben dan hoor ik dat graag.

Dat originele concept ben ik met je eens, maar de uitwerking had hier en daar wel beter gekund. We hebben hier namelijk te maken met een van de minst griezelige "geesten" die ik ooit gezien heb. Daarnaast zijn de fx niet altijd even overtuigend (ook een budget kwestie ben ik bang). De locatie en setting is dan wel weer bijzonder, maar hier word helaas niet heel veel mee gedaan.

Een beetje een gemiste kans als je het mij vraagt.

Tjah, echt een film die bij in het midden valt. Ik mis een beetje de cheesy gore fx in deze Lewis.

Verder is het acteerwerk (zoals te verwachten) weer erbarmelijk, maar weet vooral het foute personage van de heks zich wel staande te houden.

Voor Lewis' z'n begrippen een wat tamme film, maar hier en daar is hij toch erg vermakelijk.

Een film voor het selecte aantal shlock liefhebbers.

Degelijk tweede 'vervolg' op Dracula, dat eigenlijk een compleet nieuw verhaal verteld en in die zin geen connectie heeft met de originele film en 'Daughter of...'.
Lon Chaney zet nog een best redelijke rol neer als graaf 'Alucard' maar heeft niet het excentrieke van Lugosi. Verder weet met name de aantrekkelijke Louise Allbritton te overtuigen in haar rol. Het plot rondom haar karakter is nog best origineel bedacht, met dat zij Dracula 'gebruikt' voor onsterfelijkheid.
Het dramatische van het einde waar de man zijn geliefde moet 'vermoorden' komt dan weer niet over, met name door zijn acteer werk. Het deert het kijkplezier alleen niet zo heel erg, want in de tussentijd kunnen we nog steeds genieten van o.a. wat gedateerde vampier fx. Men heeft gelukkig geleerd van de aanpak bij 'Daughter...', want in deze film gebeurd een stuk meer. Misschien zit er zelfs wel meer 'actie' in dan in de originele film. Dit zorgt ervoor dat de film vlot en vermakelijk blijft.
Van de jaren '40 Universal sequels die ik tot op heden gezien heb behoort 'Son of Dracula' wat mij betreft tot een van de leukere.

Ik vind deze persoonlijk ook beter dan Whale's 'Bride of...'.
Basil Rathbone weet te overtuigen in zijn rol als de 'zoon van...' Wolf von Frankenstein. Zijn familie, gespeeld door Josephine Hutchinson (vrouw) en Donnie Dunagan (zoon) komen dan weer wat minder over. Hutchinson is nogal standaard en Dunagan is eerder irriterend. Ik veerde dan ook op toen het monster op het punt stond om hem in een kokende zwavel put te gooien, maar helaas mocht het van de regisseur niet zo zijn.
De film komt verder wat traag op gang, maar wanneer Ygor (grappig karikatuur gespeeld door Bela Lugosi) en het monster (weer vol overtuiging gespeeld door Boris Karloff) wat meer in actie mogen komen word het wel beter en vermakelijker om naar te kijken.
Verder is vooral de aankleding van het kasteel soms wat opvallend te noemen. Gewaagde sets die er goed en sfeervol uitzien. Ook het ondergrondse lab is wel mooi gevonden. Het originele lab was natuurlijk half vernietigd in de voorgaande film, dus men heeft het op deze manier op een leuke manier opgelost. Alleen een beetje apart dat opa en vader Frankenstein daar begraven liggen.
Door het degelijke acteer werk van Rathbone, Lugosi en Karloff en de aparte toevoeging van de karikaturale Krogh (gespeeld door Lionel Atwill) is dit een best vermakelijke afsluiter geworden van de Frankenstein trilogie geworden.
Vooral leuk voor de liefhebbers van het origineel: 3/5*.

Alleen al aan de titel kan men van te voren al inschatten wat voor film dit gaat worden. Helaas wil de film alleen niet altijd even geslaagd zijn. Zo komt het "vervullen van de wensen" door de imp wel héél knullig over. Verder ziet de imp zelf er wel héél slecht uit. Ja, in Creepozoids zag het er ook heel rubberig uit, maar ik had toch het idee dat men daar nog iets meer moeite had gedaan. Hier heeft men het zichzelf wel heel makkelijk gemaakt met een goedkope rubberen pop.

De personages zijn heerlijke cheesy. De foute, dove conciërge (geniaal neergezet door George "Buck" Flower) schittert naast screamqueens Linnea Quigley (de stoere chick) en Brinke Stevens (het verlegen meisje). Enorme stereotypes en juist daardoor best vermakelijke personages. Over de make-up effecten die soms worden gebruikt hebben we het maar even niet, want die zijn uiteraard erg goedkoop en nep.

Een veelbelovende titel die hier en daar naar mijn mening wat beter uit de verf had kunnen komen als men nog net wat beter hun best had gedaan. Aardige pulpfilm voor de die hard 80's (horror)flicks liefhebbers onder ons, maar meer ook niet.

Tjah, nog wat slechter dan het al erg matige eerste deel.

Het "acteerwerk" is gewoon erg slecht en de film heeft 0% spanning. Dat zou ook niet erg geweest zijn als het verder een geslaagd cheesy jaren '80 filmpje was geweest, maar de film weet gewoon totaal niet te boeien.

Dat zelfs terwijl maar liefst 7/8 actrices (enkel de politie agente niet) met ontbloot bovenlijf voorbij komen huppelen. De regisseur heeft zijn best gedaan om zoveel mogelijk vrouwelijk bloot in de film te verwerken, maar het weet de film niet van zijn ondergang te redden.

Wat ik zelf nog het meest typische vond is dat de film tegelijk een sequel op Sorority House Massacre als Slumber Party Massacre (de flashback beelden) probeert te zijn.

Een erg slechte bijdrage aan het slashergenre. Zelfs een moeilijke zit voor de echte liefhebbers van het genre.

Weleens een stukje van meegepikt in ik geloof "Het Uur van de Wolf", maar vanavond dus eens in zijn geheel bekeken. Het verhaal word wel van de wat eenzijdige (zwarte) kant verteld, maar ik kan me voorstellen dat menig tegenstander van het "bij elkaar voegen" van de verschillende rassen niet de medewerking wilde verlenen aan deze docu. Verder is het rijtje mensen dat voorbij komt nog best indrukwekkend en zorgen ze ervoor dat het verhaal wat compleet blijft.

Verder kan ik de muzikale bijdrages van o.a. John Legend en Angie Stone wel goed waarderen. Sterke muzikanten die de bekende "protestnummers" uit die tijd op een sterke wijze ten gehore laten brengen.

Als je jezelf al wat meer verdiept hebt in deze geschiedenis zal de meeste informatie wel bekend voor komen. Deze film is dan ook meer interessant voor zij die nog niet heel veel van deze tijdsperiode kennen.

Afgelopen avond eindelijk eens de gelegenheid gehad om deze Lenzi te bekijken en ik moet eerlijk toegeven dat het niet helemaal mijn ding is. Zo ergerde ik me verschrikkelijk aan de "plotselinge" gebeurtenissen. Gelijk in het begin dumpt Christian (Robert Hoffman) wel heel gemakkelijk zijn vriendin voor Barbara (Suzy Kendall). Dit duo doet het trouwens relatief gezien nog best goed, want het zijn vooral de bijpersonages (o.a. de man en de vrouw in de oude vuurtoren) die niet goed uit de verf komen.
Verder slaagt Lenzi er ook niet in om goed gebruik te kunnen maken van deze veranderende settings. Zo zit er maar weinig sfeer in het hele stuk bij de vuurtoren en maakt hij ook maar weinig gebruik van de fabriek.
Het zijplot met de "dode" poppen komt pas op het einde goed binnen. Het einde is dan weer een van de sterkste stukken van de film, waarbij je zelf gaat twijfelen wie van de broers uiteindelijk de gekste is.
Het plot rondom de broers blijft ook maar wat vaag en verandert om de klapscheet. Eerst denk je dat Fritz zijn broer gek probeert te maken. Daarnaast beschuldigen ze elkaar ook nog voor de dood van hun vader en blijken ze op het einde allebei krankzinnig te zijn. Lenzi gaat hiermee wat van de hak op de tak en met sommige dingen is hij gewoon niet duidelijk genoeg wat nou zijn doel is. Neem bijvoorbeeld de scene waarin de broers naar filmpjes uit hun jeugd gaan kijken. De scene aan zich lijk maar weinig meerwaarde te hebben aan het plot en aan de film als geheel.
Een nogal warrige giallo die hier en daar wel zijn momenten kent, maar over het algemeen mij wat te vaag blijft.

Daar waar Skyfall voor Bond begrippen bijna vernieuwend te noemen was, grijpt Spectre weer terug naar het verleden.
Het begin in Mexico City is erg leuk, daar deze tijdens een typisch Mexicaanse feestdag plaatsvind. De scene in de helicopter, maar bevat wel weer de stijl die we inmiddels van de Bond films gewend zijn.
De CGI van het instortende gebauw ziet er dan weer cheap uit en die van de opening credits zijn al helemaal erg. Gelukkig ziet het er in de rest van de film wel wat beter uit.
Daniel Craig zet zijn Bond versie wel weer sterk neer, al begint het een beetje ongeloofwaardig te worden door zijn groefjes hier en daar. Het zal me dan ook benieuwen of dit zijn laatste Bond zal worden.
Ralph Fiennes als de nieuwe M: ook hij doet het wel goed. Helaas had ik wel in zijn eerste scene waarin hij Bond een uitbrander geeft last van wat Harry Potter flashbacks. Misschien een beetje de vloek van mijn generatie.
Lea Seydoux beviel mij prima als Bond girl en mag wat bij betreft best nog een keer terugkeren.
De terugkeer van Blofeld, vermakelijk neergezet door Christoph Waltz, is wederom een greep uit de oude doos. Daarnaast heeft hij ook een enorme henchman die doet denken aan de vijanden waar Roger Moore weleens mee te maken kreeg.
Wat ik dan wel weer jammer vind is dat er relatief weinig aandacht aan de auto's word besteed. De achtervolging met het vliegtuig vormt wel een leuk alternatief en ik zie wel in dat men hiermee juist weer probeerde om eens wat anders te laten zien dan we gewend zijn.
Het einde is dan weer wat lauw t.o.v. het middenstuk, maar kan er wat mij betreft nog net mee door.
Een beetje twijfelachtige Bond film waarin men niet helemaal erin is geslaagd om de oude vibe terug te halen. Toch kan ik de poging nog best waarderen en worden we hier en daar toch getrakteerd op wat toffe Bond actie.
Wederom dus toch wel weer een vermakelijke film. Mocht Craig nog een keer terugkeren als de superspion, dan hoop ik dat ze de Roger Moore/Pierce Brosnan humor achterwege houden, want dit past niet zo goed bij Craig's vertolking.

Meer dan redelijk durf ik deze Avallone toch niet te geven. Het is namelijk niet dat we dergelijke films voor het eerst zien waarin de windmachines en lightning fx overuren draaien om de sfeer van bovennatuurlijk bezig zijnde krachten op te wekken.
Verder was duidelijk het beschikbare budget niet al te hoog, daar het wezen beperkt blijft tot een klauw en een silhouet. Daarnaast bevat de film ook niet veel gore fx en de fx die erin voorkomen, flashen zo aan het oog voorbij.
Ach, eigenlijk valt er niet zo enorm veel met deze film te beleven als je het mij vraagt, maar ik heb nou eenmaal een zwak voor dergelijke '80s cheese. Neem daar nog eens een verdwaalde, als altijd sympathiek overkomende, Donald Pleasance bij en je hebt voor mij al film die redelijk het bekijken waard is.
Wel een film die zowel hier als op imdb wel wat meer aandacht zou mogen krijgen.

Broddelwerk.
Het is een SOV film, dus allereerst is het camerawerk opvallend slecht. Soms wat shaky, omdat iemand hem handheld gebruikt. Erg vaak scenes waarin mensen half uit beeld verdwijnen, omdat de camera op een statief staat. En dan vinden de makers het soms ook nog leuk om wat met het in- en outzoomen te spelen.
Niet alleen dit komt de film niet ten goede. Zo is het acteerwerk ook belabberd. Janus Blythe, bekend uit films als de originele 2 Hills Have Eyes, The Centerfold Girls en Phantom of the Paradise, is het meest bekende gezicht dat ertussen zit. Ze doet het alleen niet veel beter dan haar collega. Het laatste segment van de film is namelijk met haar, een collega zuster en de moordenaar.
Dit segment duurt trouwens ook tergend lang. Hierdoor komen er zelfs nog scenes voorbij waarin de moordenaar de krant zit te lezen en een soort ontbijt gaat houden met de dames.
De politieman die aan de zaak werkt komt achter de identiteit van de moordenaar door met een computer te zoeken en word op het einde behoorlijk random vervangen door een collega.
Ik kreeg al een beetje het idee dat men het op een snuff film wilde doen lijken en die poging aan het einde om het een "waargebeurd verhaal" te doen lijken bevestigt dit vermoeden.
Slecht, echt heel slecht. Ik heb wel meer SOV films gezien, maar nog nooit was een dergelijke prent zo slecht dan deze.
Niet voor niets een vergeten film.

Ik vond de serie vroeger geniaal vanwege de vage humor die ze er altijd in wisten te verwerken. De eerste helft weet deze zelfde stijl aan te houden. We worden hierin alleen getrakteerd op een haast plichtmatig klinkend liedje tussen the Bob himself en Plankton.

Bij het gedeelte waarin ze uit het water gaan word het allemaal wat teveel van het goeie. Banderas zet zichzelf ietwat teveel voor schut in zijn foute piratenrol en de cartoons komen "op het droge" gewoon minder goed over. Neem daar nog wat nodeloze 3D effecten bij en je hebt een niet zo geweldig resultaat.

Begint goed, maar zwakt naar het einde toe helaas steeds meer af. Wat mij betreft leuk voor de kinderen, maar niet meer voor de ouder geworden liefhebbers die dit kijken vanwege het jeugdsentiment.

Tjah, mee opgegroeid.

Nielsen's flauwe onderbroekenlol (pun intended) is niet voor iedereen weggelegd.

Ik heb het altijd wel redelijk kunnen waarderen.

Goed, niet alle grappen zijn geslaagd en soms is het niveau wel erg flauw, maar over het algemeen is deze "Spy Hard" wel lekker vlot en weet het vermakelijk te blijven.

Nielsen zelf zorgt voor de meeste "magie". Zijn droge hoofd bij de meest absurde dingen blijft voor mij de sleutel tot het leuk vinden van deze film. Doordat zijn charisma zo tegendraads is met de humor, word het soms juist grappig.

Een geinige film voor zo nu en dan.

Grappig, bij mij is het juist andersom. Daar waar ik Argento's Deep Red beschouw als één van de hoogtepunten van het genre weet deze me niet meer dan gemiddeld te vermaken.

De film kent een sterke eerste helft, maar helaas had ik na de eerste clue al in de gaten wie de moordenaar was. Daarna gaat het gekwaak op mijn irritatie inwerken en vind ik het einde ondanks de kwaliteit van de gore maar wat zwakjes.

Echt slecht is hij niet, maar vooral de tweede helft van de film zorhy ervoor dat hij voor mij niet boven de middenmoot uitkomt.

Zojuist bekeken en ik heb een beetje gemixte gevoelens over dit nieuwe deel uit de franchise.
Aan de ene kant doen ze wel weer wat je van te voren zou verwachten: spetterende actie met vlotte, goed in elkaar gezette special fx.
Qua personages vind ik het helaas wat weinig origineel. Aan de ene kant leuk om 'oude personages' als Han Solo en princes Leia weer terug te zien, maar de nieuwe personages zijn niet helemaal my cup of tea.
Zo vind ik de zoon van Han Solo maar een zwakke opvolging van Darth Vader. Ook Rey, die geïntroduceerd word als een soort combi tussen Luke en Leia vind ik niet altijd even passend.
Dan vind ik de toevoeging van de goedaardige stormtrooper Finn nog het leukste en het geslaagdste van de nieuwe personages.
Verder heeft ook de verhaallijn veel herkenningspunten. Aan de ene kant wel leuk voor de nostalgie en het jeugdsentiment, maar aan de andere kant zorgt het voor weinig vernieuwing.
Wat er overblijft is eigenlijk niet meer dan de zoveelste vermakelijke popcornfilm. Dan vond ik de reboot van de Jurassic Park serie van vorig jaar beter geslaagd.
Misschien dat ik na herziening van de andere films er weer wat anders over denk, maar voor nu vind ik dit zeker niet de beste film uit de serie. Onderhoudend blijft het echter wel.

Het is dat Terry O'Quinn zijn dubbelrol zo goed vertolkt, want anders was er al helemaal niets te beleven met deze thriller.

Dit komt vooral door de weinige spanning en doordat er gewoon weinig in deze film gebeurd. Ik bleef tijdens het kijken van deze film maar denken: hier had zoveel meer in kunnen zitten.

Een beetje standaard allemaal en daardoor weinig bijzonder.

Erg leuke jaren '80 thriller met een leuk acterende Terry O'Quinn in zijn perfecte huisvader/krankzinnige moordenaar rol. Verder vind ik Jill Schoelen deze keer wel erg aandoenlijk als de tienerdochter. Shelley Hack hobbelt er een beetje bij als weduwe/vrouw en moeder, maar het grootste deel van de film draait toch om de eerste twee personages. Verder is er nog een subplot van iemand die wraak wil nemen op Jerry, maar dat had men ook wel achterwege mogen laten. Het lijkt tenminste al snel duidelijk wat de uitkst daarvan word.
Daarnaast heeft de film ook een erg toffe score van Patrick Moraz (maar 10 film soundtracks volgens imdb). De synths maken het lekker jaren '80 en de melodieën variëren van suspensevol tot poppy (80's stijl).
Een beetje voorspelbaar, maar verder erg vermakelijke jaren '80 thriller die ik kan aanraden aan liefhebbers van films uit die periode.

Vooral in de eerste helft van de film blijft het wel erg flauw, met een aantal grappen die me net iets teveel worden uitgemolken (Tutti die een stuk of 3/4 keer Joe's jeugdfoto's te voorschijn tovert). De tweede film is iets serieuzer, ongeveer vanaf het stuk dat Tutti en Gwen samen een traantje moeten wegpinken. Van dit stuk kan er eigenlijk wel genoten worden, met een aantal toffe actiescenes (de sloopkogel scene en de vliegtuig meets truck scene. Daarnaast vind ik het wel tof dat Tutti uiteindelijk de badguy neerschiet en de manier waarop ze dit doet is sterk gedaan.
De grap op het einde is dan wel weer erg flauw en dat is eigenlijk ook een beetje wat deze film hier en daar een beetje nekt. De humor is soms zo flauw dat ik er niet om kan lachen en dat is jammer.
Maar hij is nog best makkelijk uit te zien (duurt ook niet zo lang) en de laatste helft zorgt er toch wat voor dat je hem wilt blijven kijken.
Niet weggelegd voor de liefhebbers van de "stoere Stallone films", want dit is wel even wat andere koek.