Opinions

Wederom een geweldige BBC documentaire, waarbij Mark Gatiss zich deze keer niet richt op de Amerikaanse en Britse horrorfilms, maar op de horrorfilms van het continentale Europa.

Hij bijt de spits af met een persoonlijke favoriet van hem (Daughters of Darkness), om daarna de geschiedenis van de Europese horror in chronologische volgorde af te werken, beginnend bij het Duitse expressionisme.

Mark Gatiss is een geweldig figuur om deze verhalen te vertellen. Hij weet het professioneel, maar tegelijkertijd enthousiast te brengen. Daarnaast laat de documentaire nog geweldige filmlocaties zien, zoals het kasteel uit Nosferatu (1922) en het huis uit Blood and Black Lace (1964). Daarnaast hebben ze een aantal leuke, soms wat onbekendere, gasten uitgekozen voor de interviews.

Een erg leuke documentaire voor zij die interesse hebben in het genre. Natuurlijk zullen de kenners altijd wat dingen missen die niet behandeld worden, maar al met al word de geschiedenis van de horrorfilms uit het continentale Europa best goed behandeld. Zeker voor zo'n relatief korte documentaire.

Een aanrader (zeker voor de liefhebbers van de vorige BBC horror docu met Mark Gatiss).

The Horror Show is onder andere hier in NL uitgebracht onder de titel House III, maar kan met gemak als losstaande film gekeken worden.

Lance Henriksen zet een aardige rol neer als een politieagent die geplaagd word door de geest vaan een psychopaat (Brion James).

Deze film werd geproduceerd door Sean Cunningham en bevat muziek van Harry Manfredini. Laatstgenoemde zorgde voor een toffe soundtrack die wat doet denken aan het betere Richard Band werk.

Het gezinnetje is heelijk Amerikaans met de volwassen tienerdochter en de zoon die bumiets anders lijkt te doen dan hard rock en heavy metal luisteren.

Dat deze film zo'n laag imdb gemiddelde heeft zeg. Ik heb me hier prima mee vermaakt. De special effects in de droom/halucinatie scenes zien er best tof uit en Brion James weet nog best creepy over te komen. Daarnaast heeft de film een lekker tempo, waardoor die anderhalf uur zo lijken om te vliegen.

Toch een best genietbaar jaren '80 filmpje voor de liefhebbers.

Een sterk Hollywood-drama over de gruwelijke gebeurtenissen ten tijde van de oorlog in Rwanda tussen de Hutu's en de Tutsi's. Wat ik vooral sterk vond was hoe ze in de film naar voren brachten dat propaganda voor een gedeelte ook een rol meespeelde in dit hele conflict. Zo komen er meerdere scenes voorbij waarin een lokale radiozender te horen is die de Tutsi's op zijn zachtst gezegd benadelen.
Verder weet Don Cheadle een sterk personage neer te zetten als de man die in een haast onmogelijke situatie word gezet. Ondanks de romantisering van het verhaal komen hier en daar de gruwelijkheden van dit tijdperk toch goed over. Vooral de scene waarbij men erachter komt niet van de weg geglipt te zijn, maar over lijken gereden te hebben kwam nog best rauw aan.
Een degelijke film over deze gebeurtenissen.

Behoorlijk voorspelbaar filmpje. Verder is de verheerlijking van Paris Hilton wel héél erg overdreven en is haar vriendin June (gespeeld door de in het echt charmant uitziende Christine Lakin) ook wel erg over-the-top lelijk gemaakt...

Ik moet wel zeggen dat Joel David Moore eigenlijk nog een best aardige rol neerzet en hier en daar best grappig uit de hoek wist te komen.

Tjah, er zijn wel meer van dit soort films gemaakt en het is toch al eens behoorlijk wat beter gedaan.

Een film die ik weer snel vergeten zal zijn.

Volgens mij de enige Hammer verfilming van een Sherlock Holmes verhaal.

Cushing zet met duidelijk plezier de bekende speurder neer en doet het nog best goed.

Verder heeft Lee ook weer een geweldige uitstraling als Sir Henry, de afstammeling van de Baskervilles. Geweldig hoe hij het altijd voor elkaar krijgt om zo'n krachtig, autoritair voorkomen te hebben.

Door de aandacht waar deze film mee gemaakt lijkt te zijn, de geweldige kostuums en sets en de sterke vertolkingen, is dit een sterke en sfeervolle verfilming van het welbekende Sherlock Holmes verhaal.

Niet veel beter dan Kenton's 'House of Frankenstein', waarin hij een soortgelijk iets probeerde, maar dan met het accent iets meer op Frankenstein.
John Carradine komt deze keer iets beter uit de verf als Dracula, maar echt een topprestatie levert hij nog steeds niet. Naar mijn mening word hij nog steeds voorbijgestreefd door de andere Universal acteurs Bela Lugosi en Lon Chaney.
Onslow Stevens speelt dan nog wel een redelijke dubbelrol als Edlemann, maar Lon Chaney gaat er weer met de trofee voor 'beste rol' vandoor, want zelfs in een matige film als deze zet hij weer zijn beste beentje voor als de getormenteerde Talbot/Wolf Man.
Het combineren van al die verschillende horror figuren lijkt gewoon niet goed te werken, zo komt Dracula wat vluchtig heen en weer en de hunchback zuster Nina krijgt al helemaal weinig aandacht. Daarnaast geeft het monster van Frankenstein ook maar weinig meerwaarde en valt het einde met hem dan ook wat tegen.
De moord op Siegfried en de nasleep daarvan is het hoogtepunt van de film. Grappig hoe heel het dorp opgetrommeld word na de aanval.
Deze keer voelt het einde ook wat afgeraffeld en wat mij betreft had Kenton hier best wat meer tijd in mogen stoppen. Hij zal het echter zo best hebben gevonden.
Na deze derde Kenton Universal kan ik zeggen dat ik geen liefhebber ben van zijn bijdrages. Ze zijn allemaal wat 'teveel van het goeie' als je het mij vraagt.

Veel bekende horror figuren uit de jaren '20 t/m '40 samen in een film, helaas zorgt een dergelijke mengelmoes ook een beetje voor een mengelmoes van een film.

Ieder figuur heeft namelijk zijn eigen verhaal en zo gaan we een beetje van de hak op de tak en komt niets echt goed over.

Boris Karloff speelt deze keer niet het monster, maar de geschifte dokter Niemann. Helaas een stuk minder gedenkwaardig dan een Colin Clive of een Peter Cushing. Dan vind ik persoonlijk J. Carrol Naish gedenkwaardiger als de hunchback Daniel, al komt zijn verhaal al helemaal ongepast over in deze smelt kroes.

Lon Chaney komt wel weer oprecht getormenteerd over in zijn welbekende rol als de wolf man en hij weet zodoende het niveau van de film nog wat op te krikken. Een verademing na het teleurstellende eerste deel waarin John Carradine een schimp van een Dracula vertolkt.

Ik vond het al niet helemaal werken in de Abott & Costello parodie, maar ook hier werkt de mix van verschillende (bekende) horror verhalen in een film niet. Het eind resultaat komt wat rommelig over.

2/5*.

De film weet voornamelijk te vermaken door het lekker gestoorde personage van Sharpe. Daarnaast is het sadistische gedrag van miss Brabazon (Sheila Keith) richting haar "schoonmoeder" ook lekker macaber. Daarnaast zorgt Keith's personage in de laatste helft nog voor wat aparte wendingen.
Susan Penhaligon komt wel overtuigend over als de jonge, knappe vrouw die te maken krijgt met de gestoorde zijde van Sharpe's personage. Ironisch trouwens (gezien die seksschandalen van een aantal jaren terug) hoe ook in deze film naar voren komt hoe men vroeger aankeek tegen dergelijke mensen van de kerk.
Zo blijven de personages van Stephanie Beacham en Norman Eshley wel erg lang ontkennen dat Sharpe's personage tot akelige dingen in staat is. Mede daardoor zou je bijna kunnen zeggen dat Walker met deze film zijn tijd al wel wat vooruit was. Men durfde namelijk nog niet zo kritisch te zijn richting de katholieke kerk en diens vertegenwoordigers.
Een typisch Britse horror/thriller die ik persoonlijk een stuk boeiender en sfeervoller vind dan The Flesh & Blood Show van dezelfde filmmaker.
Een aanrader voor zij die de klassieke (Britse) horrors wel kunnen waarderen.

Pete Walker bracht met deze film, dat een bewerking van een boek schijnt te zijn, een gotische horrorfilm in een tijdperk dat dit "uit de mode" was. De setting van een zomerhotel (het boek) is vervangen voor een oud landhuis ergens in het platteland van Wales. Een prettige setting die weer even die lekker "ouderwetse" sfeer van o.a. de Hammer films terug brengt.
Desi Arnaz Jr. speelt de in het plot genoemde auteur die een weddenschap aangaat met zijn uitgever (gespeeld door Richard Todd). Een redelijke rol van deze relatief jonge (in vergelijking met de meerderheid van de overige castleden) acteur.
Hij denkt alleen te zijn in het oude landhuis, maar het duurt niet lang voordat de ene na de andere het huis binnenvalt en dat hij langzaam maar zeker achter het macabere verleden van het huis en de familie die erin woonde komt.
John Carradine maakt een fragiele indruk (deels de bedoeling van de maker) en daarom neemt Sheila Keith het heft in handen. Laatstgenoemde speelt een minder memorabel personage dan in Walker's House of Mortal Sin, maar zet nog steeds wel een degelijk personage neer.
Verder komen de drie grootmeesters: Christopher Lee, Peter Cushing en Vincent Price allen wel sterk over. Vincent Price lekker macaber, Christopher Lee maakt weer gebruik van zijn haast natuurlijke, imponerende overkomen. Cushing moest het doen met een personage dat geplaagd lijkt te worden zijn geweten en komt daardoor dan ook het minst vreemd/angstaanjagend over.
Naast al die legendarische gezichten is het moeilijk om jezelf staande te houden als jonge acteur/actrice, maar Arnaz Jr. doet dit best sterk en word op goede wijze bijgestaan door Julie Pleasgood.
De soundtrack is best sfeervol en de setting, het onweer en het krakende en piepende huis doen de rest. Een puike prestatie van Walker in een tijdperk dat dergelijke films eigenlijk niet meer gemaakt werden.
Jammer dat de film door de twist zo luchtig eindigt, maar verder valt hier weinig over te klagen.

Vanavond bekeken. Voor zover ik weet de eerste uit de Corman stal die aan mijn netvlies voorbij kwam (ja, heb nog een hoop te bekijken).

Vincent Price, Mark Damon en Myrna Fahey weten allen te overtuigen in dit macabere verhaal van Poe.

Mede door de sfeervolle, gotische decors en het sterke acteerwerk is dit een behoorlijk sfeervolle en nog best angstaanjagende film. De (geluids)effecten komen wel wat gedateerd over en aan deze effecten is dan wel wat te zien dat het hier om een lowbudget film gaat, maar verder is de productiewaarde van deze prent behoorlijk hoog.

Een prima horrorfilm die mede door de korte duur weet te boeien van begin tot eind.

Voor hij/zij die deze poster heeft toegevoegd: chapeau, want ik vind het een geweldige afbeelding die goed past bij de stijl van de film.

Even voor zij die de 3D revival hekelen: de eerste "3D hype" was al begin jaren '50 en daar is deze "House of Wax" een typisch voorbeeld van. Zo word het verhaal doorbroken door een met opzet uitgerekte scene met revuedames en een man met wat jokarispel. Vermakelijke toevoegingen die ik lekker cheesy vond overkomen: het heeft geen toevoegende waarde aan de verhaallijn, maar het is puur even het "3D effect" exploiten. André de Toth doet het nog op een redelijk stijlvolle manier, zeker als je het vergelijkt met drek als "Jaws 3D" (gemaakt tijdens de eerste 3D revival in de jaren '80).

Vincent Price krijgt de ruimte om te schitteren in deze film. Zowel met als zonder "monster make-up" komt hij dreigend en angstaanjagend over. Voor heden ten dagen misschien wat gedateerd, maar ik vind dat juist zijn charme hebben.

Daarnaast heeft deze film voor een horrorfilm verrassend veel diepgang. Niet alleen word je meegesleurd in het macabere en meelijwekkende relaas van Price z'n personage, maar je leert ook Sue Allen (degelijk gespeeld door Phyllis Kirk) goed kennen en raakt betrokken bij haar rol binnen de macabere wereld van Price.

We krijgen zelfs Carolyn Jones nog even te zien als een Marilyn Monroe look-a-like. Grappig. gezien haar meest bekende rol als Morticia Addams zo'n beetje de tegenpool is.

Ik zie in de meeste bovenstaande reacties dat men toch vergelijkingen probeert te trekken naar de "remake" uit 2005. Nu ik beide prenten heb gezien kan ik wel zeggen dat deze "remake" zeer los gebaseerd is op deze flick. Een aantal dingen keren wel terug, maar al met al blijft House of Wax 2005 meer een eigentijdse slasher, daar waar deze film meer op het gemoed in wil werken. Kortom: beide prenten zijn dusdanig verschillend dat ze beter los van elkaar gezien kunnen worden dan "remakes".

Deze film is meer voor zij die van een klassieke Vincent Price houden.

Deze viel mij ook ietwat tegen. De originele film vond ik hier en daar flink gedateerd, dus wat dat betreft was het geen slecht idee om hier een "moderne versie" van te maken. Helaas word dit ook niet bepaald goed gedaan.
In het begin doet men wat ingewikkelde dingen met onderlinge verhoudingen tussen de personages van Geoffrey Rush, Famke Janssen en Peter Gallagher om ervoor te zorgen dat het "net lijkt of er echte mensen achter zitten". Jammer, want wat mij betreft had men best wat meer met het bovennatuurlijke kunnen doen.
Daarnaast vind ik dat men wel erg weinig doet met de zieke, psychische experimenten die men uit had gevoerd in het huis. Goed, we hebben een scene waarin Janssen een flinke shocktherapie krijgt, maar de effectiviteit daarvan gaat ook weer teniet wanneer je als kijker erachter komt dat dit in scene was gezet door de personages van Janssen en Gallagher.
Ook gaat men wel erg snel langs het feit van de hoofdloze computer nerd en de met een operatiezaag rondlopende geest van de psychiater/dokter. Hierdoor kreeg Jeffrey Combs haast wel een microrol en ik vond hem er toch best gaaf en redelijk spooky uitzien in zijn outfit.
Als laatste maakt men het einde nog best rommelig. Het hele gedoe met de zwarte geestenmassa vond ik gewoon niet eng en weinig toevoegend. Daarnaast miste ik op het einde de clue even. Was het de zogezegde voorvader van Diggs' personage die het luik weer voor hem opende?
Afijn, Rush speelt zijn rol nog wel met een leuke, aanstekelijke gedrevenheid. Best een knappe acteerprestatie in wat volgens mij zo'n beetje zijn enige rol ooit in een horrorfilm uit zijn carrière is. Hij heeft niet de charme van Vincent Price, maar qua charisma komt hij er toch aardig dichtbij.
Verder is de hallucinatie scene met hem ook best goed en had ik graag meer van dergelijke rarigheden gezien.
Een wat magere remake waar men met wat aanpassingen nog best een redelijke horror hadden kunnen maken. Helaas kozen de makers voor een aantal paden die ik persoonlijk niet gekozen zou hebben. Hier had meer in kunnen zitten.

Ik had vanavond weer eens zin in één van de Amicus portmanteau films en volgens "het lijstje" was ik bij deze gebleven. Grappig om te zien dat dit Duffell's allereerste "grote speelfilm" was (voor die tijd had hij enkel nog wat tv serie episodes en shorts geregisseerd). Daarnaast zou het ook gelijk zijn eerste en ook enige horrorfilm worden.

Een man toont interesse in een huis om van een lokale man 4 erg nare verhalen te horen over de voorgaande bewoners van het pand. Het eerste verhaal gaat over een schrijver die geteisterd word door de verschijning van één van zijn eigen verzonnen personages. Best sterk geacteerd en het personage ziet er best angstaanjagend uit. Geweldig om te zien hoe regisseur Duffell de kleine sets ten volle benut.

Het tweede verhaal is ook erg leuk verzonnen en is misschien wel het origineelste van de verhalen. Wolfe Morris is lekker creepy als de eigenaar van het wassen beelden museum.

Het derde verhaal is ook mijn favoriet. Niet alleen weet Lee een geweldige rol neer te zetten als de "kwaadaardige" vader. Verder weten beide dames ook een geweldige rol neer te zetten. Zo komt het kind al vrij snel angstaanjagend over met haar kruiperige glimlach. De privé lerares zorgt voor een leuke aanvulling en vormt een goede schakel tussen de vader en zijn dochter.

Het laatste verhaal maakt dan weer wat minder indruk. Het verhaal is wel tof verzonnen, maar verder doet het me weinig. De acteerprestaties zijn wat plat en er is gewoonweg te weinig tijd om dit verhaal goed te laten inzinken (wat dit filmpje duidelijk nodig heeft). Het is echter een klein smetje voor een verder prima horror film met een geweldige sfeer en over het algemeen degelijke tot sterke acteerprestaties.

Twee stemmen die ik beiden niet echt serieus kan nemen (1van 5* en 1 van 0,5*). Houseboat Horror is op youtube te vinden voor zij die moeite hebben met deze op dvd of vhs te vinden. Het is een Australische gooi naar het slasher genre die vooral veel geleend heeft uit de Friday the 13th franchise. Zo is het hele 'motief' van de moordenaar en zijn uiterlijk duidelijk uit de eerder genoemde film gehaald. Ook het einde is een vette knipoog naar en sommige personages, zoals de aparte tankstationhouder in het begin doen ook denken aan... De film is niet bepaald origineel dus en het acteerwerk is ook niet om over naar huis te schrijven, maar de jaren '80 rockers weten de film hier en daar nog wel vermakelijk te maken. Verder zorgen de foute Australische accenten, waar men soms wel extra de nadruk op leek te willen leggen, ook voor nog wat (leed)vermaak. De moorden zijn dan weer niet bepaald origineel, maar in de laatste helft van de film komen er nog wel een aantal verrassend sterke gore effects voorbij. Ook de locatie weet er wel enigszins uit te springen door de woonboot. Een goedkope film die duidelijk mee wilde liften met Friday the 13th. Zeker niet voor iedereen weggelegd, maar hier en daar nog wel tof voor de slasher liefhebbers.

Jeetje, nog geen berichten bij deze film en dat wel voor een film met Psycho's legendarische Anthony Perkins.
Perkins zet in deze film op sterke wijze een personage neer die (waarschijnlijk) de dood van zijn vader veroorzaakt had. Door de film heen leren we dat Perkins' personage streng werd behandeld door zijn vader, dit in tegenstelling tot zijn vader's houding t.o.v. zijn zus.
Perkins probeert na de traumatische brand zijn leven weer op te pakken. Iets dat niet makkelijk gemaakt word door zijn slechtziendheid, die hij waarschijnlijk door de traumatische ervaring had opgelopen.
Een korte en mede door Perkins' zijn acteerwerk nog best degelijk thriller waarin vooral de broer/zus spanning wel goed naar voren komt.
Ik heb deze in een 3-film op 1 DVD set gekocht en de picture quality was dan helaas ook niet geweldig. Wel wonderbaarlijk genoeg met Nederlandse ondertiteling, maar verder lijkt deze DVD een directe VHS kopie.
Nog best een degelijke film die mede door de korte speelduur makkelijk te bekijken is. Tof voor de liefhebbers van Perkins.

Audrey Hepburn speelt op een aandoenlijke wijze Nicole Bonnet, de dochter van een kunstverzamelaar en vervalser. Na wat inderdaad een erg lange introductie was komen we erachter dat een beruchte expert een door de man vervalst standbeeld wil komen bekijken. Wat een markante verschijning is Hugh Griffith trouwens. Met zo'n gezicht zou hij perfect een badguy kunnen spelen, maar in deze film is zijn personage best zachtaardig.

De sfeer is sowieso lekker luchtig. Hepburn en O'Toole zijn niet bepaald Bonnie & Clyde, maar door de toevoeging van de nodige dosis humor hindert dit eigenlijk niet zo.

Een leuke, luchtige film met een stralende Hepburn.

Visueel vooral in het begin erg tof met een best sterk gemaakte stormachtige avond. De locatie (een trein) is weer eens wat anders dan een verlaten bos of een oud pand. Ook qua acteerwerk kan de film er wel mee door. We moeten natuurlijk geen Oscarwaardig werk verwachten, maar de cast deed het best aardig voor een dergelijke film. De creature fx en de make-up fx van de weerwolven zagen er ook nog best goed uit. Vooral die eerste weerwolf zag er wel gaaf uit, al weet ik nog steeds niet of de term weerwolf in deze context wel van toepassing is. Dit omdat ze door willekeurige dingen gedood worden en niet door de welbekende zilveren kogels. Daarnaast hadden een aantal van de weerwolven wel erg weinig lichaamsbeharing. Iets dat toch wel kenmerkend is aan deze wezens.
Echt griezelig word het helaas nergens, maar ik moet zeggen dat ik me verder prima heb weten te vermaken met deze prent. Niet slecht voor een hedendaagse Britse horror.

Haha, wat was dit slecht! En toch moet ik eerlijk bekennen dat ik me nog redelijk heb kunnen vermaken met deze film. Daarom is mijn eindscore ook nog redelijk mild gebleven.

Zelfs in dit gedrocht zet Christopher Lee een degelijke acteerprestatie neer als een weerwolf jager.

Helaas is de rest van de cast dan weer matig tot zeer slecht. Annie McEnroe en Reb Brown komen totaal niet geloofwaardig over en Sybil Danning lijkt ook duidelijk voor iets anders gekozen te zijn dan haar acteerprestaties.

Het 'verhaal', waarin Lee's personage samen met die van McEnroe en Brown de machtige weerwolf prinses Stirba (Danning) moeten gaan vernietigen stelt weinig voor. Zo moet men dit met tytanium(?) gaan doen en weet Stirba eigenlijk al vanaf het begin dat zij eraan komen om haar uit te schakelen. Nog iets vermakelijk slechts is dat men Stirba een soort foute magische krachten gaf. Dit resulteert hier en daar in een aantal zeer vermakelijke scenes.

Verder hebben ze de aftiteling wel erg vermakelijk gemaakt door wat vakkundig knip- en plakwerk.

Een film die misschien nog wel vermakelijk is voor de liefhebbers van dit soort B-film ongein. Overige mensen kunnen deze film gerust kunnen laten voor wat het is.

Het begin is zeker niet verkeerd. Een aantal foute typetjes met de ene leuke one-liner na de andere volgen elkaar op. Helaas kakt de film daarna behoorlijk in. De effecten zijn beroerd te noemen en ondanks dat er hier en daar nog wel een vermakelijk typetje voorbij komt, zoals de maffe sjamaan Kendi, is het verder allemaal behoorlijk bedroevend te noemen.

Het 'acteerwerk' is pijnlijk slecht en zo te zien hadden ze een erg klein budget voor de effecten.

Daar waar Howling II op zijn foute manier nog best wist te vermaken, is Howling III een misser van jewelste. Een verspilling van de tijd.

Six had duidelijk een groter budget tot zijn beschikking voor deze afsluiter, want niet alleen komen er nog relatief bekende gezichten voorbij als Eric Roberts, maar ook een Robert LaSardo en Timmy Lister als gevangenen, maar de sets zijn ook wat 'grootser' als in de voorgaande film.

Dieter Laser keert in deze film terug als een geschifte en sadistische gevangenisbaas. Een vermakelijk personage, al vind ik wel dat zijn geschreeuw soms wel wat te overdreven word. Dat had wat mij betreft wel iets minder mogen zijn, maar goed.

Harvey's personage vond ik licht tegenvallen, want ondanks zijn... Charley Chaplin snorretje die hij volgens zijn personage zelf had laten staan om meer op zijn baas te lijken (Laser's personage is van Duitse origine), weet hij nergens heerlijk krankzinnig over te komen zoals hij dat deed in het tweede deel van de trilogie.

Ex-porno actrice Bree Olson heeft de ondankbare taak om als enige vrouw te spelen tussen dit tuig van krankzinnige en gewelddadige mannen. Een rol waar zij waarschijnlijk vanwege haar verleden in de 'andere filmindustrie' minder moeite mee heeft gehad dan dat een mainstream actrice dat gehad zou hebben. Ze weet haar taak als de 'eyecandy' van de film wel aardig te vervullen.

Wat ik wel jammer vond was dat de 'shock value' van het hele centipede gebeuren voor mij deze derde keer niet meer zo werkte. Goed, het idee om een centipede van een dergelijk grootte te maken is behoorlijk krankzinnig, maar ik werd er niet door van mijn sokken geblazen. De afkeer die ik voelde tijdens het kijken van de eerste twee films ontbrak hier een beetje. Ik weet niet precies waar dat aan ligt. Ik denk dat het voor een gedeelte komt doordat het in deze film er een stuk "cleaner" uit ziet als in de twee voorgangers. En misschien is het ook wel omdat het nieuwtje er een beetje af is.

Mede door de humor van vooral Laser's kant is dit toch nog best een leuke film geworden voor zij die van foute cinema houden. Verder was de shock value voor mij helaas wat weg. Als dat wel meer aanwezig was geweest had ik ook een hogere score gegeven. Voor nu blijf ik steken op 3*.

Ik kende voor deze avond enkel de Disney versie en moet zeggen dat deze uit '23 mij toch prima bevallen is, ondanks ik geen van die andere versies gezien heb.

Het zijn naar mijn mening voornamelijk Lon Chaney en Ernest Torrence (Clopin) die schitteren in hun rollen. Torrence lekker expressief zonder over-the-top te gaan en Chaney met zijn lichamelijke uitstraling. Patsy Ruth Miller zet ook geen slechte Esmeralda neer, maar meer dan een gemiddelde performance vind ik niet dat zij levert.

Verder zijn de decors en de castings (al die figuranten) indrukwekkend te noemen, zeker voor een film die al zo oud is. Geen moment valt het op dat dit allemaal in de V.S. geschoten is en je waant je als kijker echt in Parijs in die tijd.

Bij mijn eerste silent film moest ik wennen aan de continue soundtrack, maar bij deze film vind ik het eerder meeslepend. Daarnaast is het wel slim gedaan om bij de grote samenkomsten van mensen echt het rumoer van mensen te laten horen in plaats van muziek. Zo ben je even in de waan alsof er geluid bij zit.

Het dramatische verhaal is meeslepend van begin tot eind. Met recht mag deze film een klassieker genoemd worden. Wat zonde dat hij op deze website zo weinig aandacht krijgt.

Oculus vond ik destijds een van de betere horrorfilms van dat jaar, maar verder dan dezelfde regisseur kunnen de gelijkenissen niet opgaan.
Deze home invasion thriller wist mij eigenlijk niet zo te boeien. John Gallagher Jr. weet zijn personage niet dreigend genoeg neer te zetten. Al word dit voor een gedeelte ook veroorzaakt door het gedrag van zijn personage. Het verliezen van zijn kruisboog was best knullig en ook zijn eeuwige gehamer op een glazen deur maakt hem nou niet bepaald een angst veroorzakende stalker/moordenaar.
Verder komt de 'dreigende sfeer' gewoon niet op mij over, want naast Gallagher's performance heeft de muziek en de hardere scenes ook maar weinig impact op me. Daarnaast word soms de vaart er behoorlijk uitgehaald met als toppunt die scene waarin zij (Maddie, sterk gespeeld door Kate Siegel) met het kruisboog aan het klungelen is en hij (Gallagher) de buurman aan de praat probeert te houden.
Flanagan weet hier en daar de doofheid van het hoofdpersonage dan wel weer goed te exploiten, maar wat ik vooral stom vind is dat de cabin zo makkelijk in te breken lijkt. Hierdoor komt Gallagher's gestoei gewoon niet geloofwaardig over.
Mede door al deze zaken duurt de film, ondanks diens korte speelduur, me hier en daar toch wat te lang.
Deze film is kortom niet zo mijn ding.