Opinions

Victor Salva, bij mij bekend als regisseur van de Jeepers Creepers films en Rosewood Lane, maakte met Clownhouse een erg sterk regiedebuut. Helaas niet (officieel) op DVD verschenen, maar gelukkig is hij ook op o.a. youtube te vinden.
Een jongetje gaat met zijn oudere broer en een vriend naar het circus. Na een onheilspellende toekomstvoorspelling gaan ze de show van de clowns bekijken. Het jongetje heeft het duidelijk niet zo op de clowns, maar later blijkt dat dit andersom ook zo is!

Zelf ben ik vroeger nooit bang geweest voor clowns, maar ik weet nog wel dat ik de kriebels kreeg van de plaaggeest in de gelijknamige afleveringen van Bassie & Adriaan. Hierdoor lukte me het me toch om me te verplaatsen in de angst van het hoofdpersonage.

De kinderen acteren helemaal nog niet zo slecht in deze film. Vooral Nathan Forrest Winters is overtuigend als het hoofdpersonage Casey en Sam Rockwell is vermakelijk als zijn cliché oudere broer.
De clowns zijn hier en daar echt goed creepy. Vooral die ene met de "boosaardige make-up" weet wel best angstaanjagend te zijn. Vooral in de momenten waarin hij in het halfduister naar zijn slachtoffer(s) staat te loeren. Ook zijn er hier en daar een aantal verontrustende scenes, zoals de scene waarin de clowns met een strop staan te spelen.
Ook de soundtrack is effectief en weet de griezelige scenes prima te ondersteunen.
Overall vind ik dit een erg toffe en sfeervolle jaren '80 horror die bij veel mensen tot de verbeelding zal spreken. Een aanrader voor de liefhebbers.

@horrorfan17: dit is dan ook geen horrorfilm, maar een horror/komedie. Die twee moet je niet met elkaar willen vergelijken.

Ik vond de film nog wel amusant. De film haalt alle clichés uit de slasher film uit de kast en drijft hier lekker de spot mee.

De domme personages moeten de rest doen. Niet altijd even grappig, want niet alle personages zijn even leuk. De masseur is nog wel grappig, maar de rasta dan weer helemaal niet.

Ze hadden hem best wat in mogen korten, maar overall is het nog best een vermakelijke film.

Een docu die vooral inzoomt op Kurt Cobain en de man die hij was.

Persoonlijk vond ik vooral de eerste helft over zijn jeugd intrigerend. Over hoe hij rebels werd door zijn familie die voor hem niet echt aanvoelde als familie. Ook hoe hij aanraking kwam met drugs en zo om ging met types waar hij niet mee om zou zijn gegaan als hij geen gebruiker was.

Zeer herkenbaar trouwens, want ik weet uit eigen ervaring dat dit in de praktijk ook zo is. Ik ken een persoon die ook een periode gebruiker was en in die periode ging hij bij mensen over de vloer waar hij normaal gesproken nooit mee zou omgaan.

Het tweede deel vind ik wat akeliger. Vooral de beelden van hem en Courtney Love zijn wel heel persoonlijk en voelen soms wat tragisch. Vooral wanneer beiden onder invloed van het een en ander lijken te zijn. Knap van Love dat ze deze beelden openbaar durfde te maken in deze docu, want naast dat ze zeer persoonlijk zijn laten ze ook niet de beste kant van hun bestaan zien.

Het krabbelige handschrift van de man voegt helaas niet altijd iets toe. Meestal kan het wel in de context geplaatst worden en zorgt dit op het einde zelfs voor een harde confrontatie. Er zijn alleen ook veel momenten waarbij het wat overbodig is en zijn handschrift zelfs slecht leesbaar is.

Een persoonlijkere documentaire over Cobain dan deze zal men waarschijnlijk nooit maken, dus voor zij die geïnteresseerd zijn in wat meer back story over deze muzikant is dit een waardevolle docu.

Typisch trouwens: ik zag laatst een stuk van een BBC docu waarin men het over Jimi Hendrix had. Zowel Hendrix als Cobain stierven op 27-jarige leeftijd. Een aparte toevalligheid tussen deze twee rock iconen.

Dit is dan ook een boekverfilming van wat een detectivethriller kan zijn.

Stallone speelt wederom zijn rol als "de stoere man" met flair. Vooral de momenten wanneer hij zijn reflecterende zonnebril op heeft is de uitstraling wat dat betreft wel compleet.

Het verhaal is een beetje wat je van een film als deze kan verwachten: de stad word geterorriseerd door een groep moordenaars en Cobra (Stallone) zal de redding bieden. Dit met een spoor van vernieling en bloed.

De soundtrack is een fijne combinatie van jaren '80 Amerikaanse rock (o.a. Robert Tepper) en de score van Sylvester Levay. Het sluit allemaal prachtig aan bij de geweldige 80's uitstraling die deze film heeft.

Nee, Stallone is weliswaar geen Dirty Harry, maar slecht doet hij het hier zeker niet.

Voor mij de eerste non-horror blaxploitation flick die ik zag en ik heb van begin tot eind best aardig genoten. Pam Grieg is badass in de hoofdrol. Vooral de momenten waarop haar woede ontketent word zijn geweldig. Vooral het hoerengevecht in het bordeel waarbij veel vrouwelijk naakt voorbij komt is behoorlijk classic.
Verder vind ik de typetjes in deze film sterk. De lokale pooier kan haast niet meer over-the-top dan in deze film. Menig maal moest ik denken aan de pimps zoals die in spellen als GTA en Siants Row geportretteerd worden, want de gelijkenissen waren sprekend.
Ook Sid Haig weet op een leuke wijze een steentje bij te dragen aan de bonte verzameling aan (mannelijke) personages.
Daarnaast is de soundtrack heel erg passend. De funky muziekstijl past perfect op de 70's vibe die de filmmaker heeft gecreëerd. Vooral op momenten waarin Grieg in bijvoorbeeld een enorm wijde broek met Schotse ruitenprint te zien is. Ook op het einde tijdens de achtervolgingsscene met de politieauto is het trommelgeluid in combinatie met wat trompet en een dominerende bas gewoon erg sterk.
Deze beviel me best goed, binnenkort maar eens Foxy Brown opzetten.

Een redelijk geslaagde satire waarin vooral Price zelf voor de nodige vermaak zorgt als een alcoholische, oneerlijke begrafenisondernemer. Helaas gaan de filmmakers vaak nogal lang door met dezelfde grappen. Zo krijgen we net iets te vaak te maken met de stembanden van Joyce Jameson, geeft een verstrooide Boris Karloff net wat te vaak de suiker door en weigert Mr. Black net iets te vaak dood te gaan. De eerste keren dat deze situaties voorbij komen zijn ze wel leuk, maar helaas besloot men om al die situaties minstens een maal te herhalen.
Dat is jammer, zeker gezien de beperkte speelduur. Gelukkig zorgen o.a. de toffe soundtrack en een vermakelijke Peter Lorre voor wat tegenwicht.

Volgens de hoes zou dit een van de betere erotische horrorfilms zijn.?
Franco waagt zich hier aan een Karnstein film. De Hammer films uit dezelfde periode bevatten ook erotiek, maar op een heel wat subtielere wijze dan in deze film.
Dit is soms gewoon porno. Zo zijn er een aantal scenes waarin we Linda Romay naakt zien kronkelen op een bed. Voegt dit wat toe aan het verhaal? Nee, maar men kan überhaupt twijfelen over of hoer een verhaal verteld word of niet.

Ook qua filmstijl maakt Franco aparte beslissingen. Zo zijn er behoorlijk regelmatig shots van hoofden waarbij een gedeelte van de kin of een gedeelte van het voorhoofd er niet op staat.
Nu ben ik al flink wat gewend, want het horrorgenre bevat nou eenmaal niet echt Oscareaardig materiaal. Maar deze film heeft de horrorliefhebber echt weinig tot niks te bieden.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik stiekem best van deze film genoten heb.

De personages zijn over-the-top, evenals het acteerwerk van de acteurs en actrices die de personages neerzetten. De effecten zien er cheap en heerlijk fout uit. Geweldig om Arnie tegen iemand te zien vechten die duidelijk een man met een masker is (terwijl het een monster voor moet stellen). De "eindbaas" ziet er nog behoorlijk goed uit moet ik zeggen en de effecten rondom dit gedrocht zijn dan ook het beste in vergelijking met de rest van de film.

Leuk om Grace Jones hierin terug te zien. Conan the Destroyer is enorm fout en gaat eigenlijk helemaal nergens over, maar als liefhebber van foute jaren '80 films moet ik zeggen dat ik hem nog best goed te pruimen vind. Vermakelijk.

Het einde is inderdaad op verschillende manieren te interpreteren. Ik denk zelf dat Streak het overleefde meisje uit de inrichting was die alles in haar coma op een bepaalde wijze herbeleefde. Dat is alleen puur mijn invulling, want de makers maken het niet echt duidelijk hoe het nou precies zit. Mede daardoor is het einde wat teleurstellend.
Daarnaast is de ommezwaai van spannende, suggestieve horror/thriller naar drama dusdanig groot dat dit ook niet helemaal lekker uitpakt.
Het beginstuk met de griezelige fluisterende stemmen is naar mijn mening het beste. De soundtrack en het aardige acteerwerk van Louisa Krause helpen hieraan mee. Verder vind ik de locatie ook goed uitgezocht.
Helaas neemt dit niet weg dat het laatste deel wat onbevredigend is.
Een film met zijn goede en slechte punten dus. Verder is het ook niet bijzonder origineel en mede daardoor wat mij betreft geen must-see.

Tjah, James Wan... begint een beetje in herhaling te vallen. Ik kan niet mee in de lovende reacties die deze film tot nu toe het meest lijkt op te wekken.
Cinematografisch gezien valt er weinig op deze film aan te merken. Het acteerwerk is bovengemiddeld, de special fx en make-up zien er goed verzorgd uit.
Het lukte mij alleen niet om ook maar enig medeleven te voelen voor het getroffen gezin.
Daarnaast slaagt de film er voor mij niet in om angstaanjagend te zijn. The crooked man vind ik een lachertje, misschien ook omdat hij uiteindelijk maar een pion blijkt te zijn. De demonische entiteit bleek echter ook allerminst indrukwekkend te zijn. De scène met het schilderij begon met potentie en eindigde helaas ook met een sisser.
Aan het einde van de film moest ik concluderen dat dit vervolg niet aan mij
besteed is. Ik ben een beetje uitgekeken op de Wan films en hoop dat zijn volgende film iets in een ander straatje gaat worden.

Neem wat van James Wan's voorgaande werken Dead Silence en Insidious en vermeng dit met een toefje exorcisme en een toefje Sinister en Dark Skies en je krijgt deze film.

De film is gewoon weer goed geschoten door Wan en ook de schrikmomenten zijn best degelijk.

Ook over de acteerprestaties van onder andere Vera Farminga, Patrick Wilson en Lili Taylor valt zeker niet te klagen.

Ik mis alleen het stukje originaliteit. De film weet zeker wel te vermaken en slecht is hij ook zeker niet te noemen, maar het verhaal bevat dusdanig veel elementen van de populaire horrorfilms van de laatste jaren dat hij hierdoor gewoon niet echt als een hoogvlieger gezien word door mij.

Jammer dat ze die enge pop niet iets meer hadden gebruikt, want dat is zeker iets waar Wan sterk in kan zijn (zie Dead Silence en ook stukjes van Insidious).

Een film die het prima doet in de middenmoot, maar die bij mij geen enorme indruk heeft weten te maken.

Men doet er wel erg lang over om het relatief simpele, sentimentele verhaal rondom Foster's personage en haar relatie met haar vader en de daardoor ontstane fascinatie voor "buitenaards leven" uit te werken. Foster zet hier wel een degelijke rol neer, maar men had sommige scenes best wat in kunnen korten.
Ik vind de special-effects en de sets voor een film uit die tijd er juist best goed uitzien. Zelfs het buitenaardse "eiland" ziet er nog best redelijk uit. Als je dit vergelijkt met de CGI van een gemiddelde SyFy channel film die de laatste jaren veel worden gemaakt, dan ziet dit er zelfs nog iets beter uit.
Qua visuele presentatie heb ik dus weinig aan te merken op deze film.
Verder gaat men dan wel weer verrassend snel voorbij aan Jake Busey's personage en diens motieven voor zijn handelingen. Jammer, want in plaats van het vele inzoomen op Foster's personage had ik hier nog wel wat meer diepgang in willen zien.
Maar goed, men kan niet alles hebben. Al met al nog een best degelijke science-fiction film.

Wat een fijne en ondergewaardeerde film is dit zeg! De dialogen zijn soms heerlijk fout: hierbij wisten de schrijvers waarschijnlijk ook wel dat ze iets belachelijks deden.
Een geinig verhaaltje over een soort eiereninvasie wat een leuk bloedbad veroorzaakt. De gore fx zien er nog best aardig uit voor die tijd, de alien dan weer iets minder, maar het is ze vergeven. Men durfde wel datgene te doen dat men in de V.S. pas met titels als Street Trash durfde qua gore.
Verder weet de soundtrack van Goblin soms weer een sterke indruk achter te laten. Hun muziek draagt goed bij aan de sfeer van de film.
Een erg toffe pulpfilm voor de Italo liefhebbers.

Ondanks dat deze film weer het nodige werk uit andere films bevat (zo komen door vakkundig geknip ineens een aantal vrouwen uit de voorgaande Nazi Cult Collection films. Ondanks dat weet de film hier en daar nog wel te vermaken met wat neppe actiescenes waarin meerdere keren schietbewegingen voorbij komen waar erg duidelijk niet geschoten word.

Door wat plotgaten en aparte wendingen eindigen we ineens met een verhaal over twee geliefden en is er uiteindelijk niet enorm veel te zien van het konvooi met vrouwen.

Afijn, wederom een apart en niet bepaald sterk stukje film. Ik betwijfel door het weinige bloot een beetje of deze film wel door Franco geregisseerd is. Het lijkt er meer op dat men wat fragmenten uit zijn werk gebruikt heeft.

Ik was vergeten hoe leuk deze film was. Aandoenlijk acteerwerk, leuk en meeslepend verhaal. Gewoon een erg leuke familiefilm.

Mee eens, Rain Wilson's personage bleef grappig tot op het einde, al doen dergelijke redneck/badass personages het bij mij altijd wel goed. Verder valt men met sommige grappen wat teveel in de herhaling (die leraar met zijn ingewikkelde gepraat en gemorrel met ranzige dingen) bijvoorbeeld, die hadden ze best een aantal keren minder mogen gebruiken.
Verder wel geinig om Elijah Wood hierin te zien. Zijn personage is wel redelijk vermakelijk. Vooral de stukken over zijn, ahum, "geweldige schrijfkunsten" zijn wel grappig. Ook vind ik het gewoon geniaal om hem in een dergelijke prent te zien. Hij doet de laatste jaren echt helemaal wat hij zelf wil en heeft lak aan de titel die hij gekregen heeft door het spelen van die oh zo bekende hobbit (waar uiteraard in deze film ook nog even kort naar gerefereerd word).
Het idee van enkel zombie kinderen vind ik wel leuk verzonnen, want dat had ik althans nog nooit gezien.
De foute referenties naar Commando en Cobra met retro jaren '80 synth deuntje kon ik ook nog wel waarderen.
Een redelijk vermakelijke zomcom voor de liefhebbers van dergelijke kolder.

In welk opzicht was deze film zijn tijd ver vooruit reentje1975? Dat ze een vampier of vampirisme naar de huidige (toen) huidige tijd brengen? Dat was al eens een keer eerder gedaan door Hammer.
Ook de hele rompslomp rondom zijn liefde en bruiden was al eerder aan bod gekomen. Wat er overblijft is een beetje samenraapsel van Hammer ideeën met wat elementen uit Stoker's originele verhaal, waarbij de makers waarschijnlijk de rechten niet hadden voor het Dracula banier. Vooral erg saai geacteerd. Die dokter was niet vooruit te branden en ook Quarry maakt bijzonder weinig indruk als de man met de puntige hoektanden.
Ik heb hem met enige moeite uit kunnen kijken, maar goed kan ik deze film echt niet noemen.

Misschien wel de 'zwakste' Hammer film die ik tot op heden gezien heb.
De film is meer een drama over een door midlifecrisis getroffen weduwe. Ingrid Pitt weet haar schoonheid op subtiele (en minder subtiele) wijze tentoon te spreiden. Daarnaast is haar acteerwerk ook best aardig.
Waar het de film echter aan ontbreekt is de horror, want dat zou je met zo'n titel wel wat verwachten. De titel slaat nergens op en probeert men op het einde op zwakke wijze te rechtvaardigen, maar dat had men net zo goed niet kunnen doen. Goed, gravin Elisabeth (Pitt) heeft bloedoffers van jonge maagden nodig om jong te blijven, maar dat is toch iets heel anders dan een vampier.
Mede door het gebrek aan spanning of horror komt de bezorgdheid van onder andere de lokale bevolking ook niet goed over. Jammer, want dat had de film wel wat beter gemaakt.
Wel zijn de sets en kostuums (zoals haast altijd bij Hammer) van goede kwaliteit en krijg je echt het idee dat het zich in de beoogde tijdsperiode plaatsvind. Verder lopen er een groot aantal prachtige dames rond en hebben we geen gebrek aan de hoeveelheid bloot en seks die voorbij komt.
Al met al nog een best aardige film om naar te kijken, maar ik heb al wel betere werken uit de Hammer stal zien komen.

Nog een best tof "typisch Amerikaans jaren '90" horrorwerkje.

Eind jaren '80 was er in de V.S. toch zo'n beetje een einde gekomen aan de echt grove, gore horrorfilms en werden deze in de jaren '90 ingeruild voor bloedeloze werken als deze.

Toch heeft de film wel zijn momenten. Zo vind ik sommige scenes waarin de dames alle vier aan het heksen gaan nog best tof en heeft de film genoeg toffe dingen om het interessant te houden.

Zo zijn de special effects nog best tof en realistisch gemaakt. Daarnaast weet met name de vertolking van Fairuza Balk als de kwaadaardige heks Nancy Downs ervoor te zorgen dat het vermaak blijft.

Ik snap niet waarom men hier komedie bij het genre heeft gevoegd, want er komen niet echt grappen voorbij.

Robin Tunney speelt nog wel een aardige hoofdrol, soms net iets té aanstellerig naar mijn smaak, maar dat ligt meer aan het script dan aan haar performance. Neve Campbell en Rachel True hebben dan weer wat minder toevoegende waarde, maar zorgen voor net een stukje meer diversiteit door hun verschillende personages. Zo komt dankzij True nog het onderwerp racisme kort voorbij schuiven.

Zeker geen hoogvlieger in het genre, maar hij kijkt wel lekker makkelijk weg.

3*

Haha, de 3D zie je hier en daar leuk terug. Verder heeft dat pak van het monster wel wat. Ook de personages met o.a. een stoere kapitein zijn wel leuk. Wat mij betreft een leuke afsluiter van de Classic Universal Monsters boxset.

Beter dan het tweede deel.
De film begint sterk met een aantal mooie scenes in het lagoon. Het gezelschap weet wel ineens met kinderlijk gemak het monster te vangen, terwijl het in de twee andere films zoveel moeite kostte. Ach, we zullen er maar van maken dat zij beter voorbereid waren.
Het idee van de transformatie van het monster vind ik nog best origineel bedacht (in het tijdsperspectief) en de nieuwe look ziet er wel goed uit.
De tweede helft van de film draait niet meer zoveel om het monster, maar meer om de andere personages. Middels goed acteer werk van de cast komt het subplot van 'de jaloerse professor' nog best goed uit de verf. Het einde is dan wel weer wat voorspelbaar, maar dat mag de algehele pret niet drukken.
Over het algemeen is deze 'The Creature Walks Among Us' een vermakelijke zit.

Creed: het definitieve afscheid van Rocky?

Gelukkig snapt Stallone inmiddels dat boksen op zijn leeftijd niet meer geloofwaardig overkomt. Jordan's personage komt wat plat over, maar de boksscenes komen goed over, al voelen die wel aan als een soort herhaling van Rocky's gevechten. Verder is de film vooral erg voorspelbaar, zo wist ik vanaf het moment dat [spoilerCreed aanbelde bij zijn onderbuurvrouw dat die twee samen zouden komen.]

Niet heel erg hinderlijk voor een dergelijke film als je het mij vraagt, maar voor sommige andere kijkers misschien een afknapper. Al met al een geinige ode aan de Rocky films waarin zelfs Bill Conti's originele soundtrack nog even passeert.

Stallone nu nog een Oscar geven voor best supporting act? Neh, een Oscar voor een van zijn originele Rocky films was veel meer op zijn plaats geweest. Ondanks dat toch wel leuk voor hem dat hij tussen de nominaties zit.

Creed is vooral een trip down memory lane en de maker slaagt er redelijk in om dat over te laten komen.

Peter Cushing laat in deze film de breedheid van zijn acteer kwaliteiten zien. In deze film weet hij zowel te overtuigen als krankzinnige/geobsedeerde geleerde alsook een wanhopige vader die zich zorgen maakt om het welzijn van zijn dochter. Prachtig om hem in deze film aan het werk te zien.
Daarnaast word hij nog eens bijgestaan door een solide Christopher Lee en ook Lorna Heilbron weet op een overtuigende wijze haar steentje bij te dragen.
Niet alles in deze film werkt. Het hele gebeuren rondom de familieperikelen en de daarbij gepaarde krankzinnigheid komt wel goed over.
Dat dit veroorzaakt zou worden door een duivels creatuur met een geraamte waar weer vlees aan komt groeien iets minder. Ik moet ook zeggen dat ik de vertoning van het monster een van de zwakste momenten uit de film vind.
Verder valt er echter genoeg te genieten aan deze vlotte gotische horror met een sfeervolle soundtrack.
4*

Een film die met zeer minimalistische middelen gemaakt is. Toch zijn de makers erin geslaagd een erg vermakelijke film te maken. Het rubberen monster ziet er nog behoorlijk goed uit en sommige effecten wisten me nog te verrassen door de best hoge kwaliteit.

De cast acteert erg overdreven en de geloofwaardigheid is natuurlijk niet zo hoog, maar dat maakt deze pulp nou juist des te vermakelijker.

Door de korte speelduur een makkelijk uit te zitten pulpfilm die waarschijnlijk enkel goed te verteren is door de echte liefhebbers van dit soort spul. Ik hou er wel van op zijn tijd.

Ik heb hier toch flink van genoten. De film begint op een leuke wijze. Het eerste verhaal word best grappig gebracht. Vooral het hele where's my cane? gebeuren is best lollig.
Het tweede verhaal vind ik persoonlijk het zwakste. Op een aantal flauwe woordgrappen van King na heeft dit deel eigenlijk niet zoveel te bieden. Het afsluitende nieuwsbericht is dan wel weer grappig.
In het derde verhaal speelt Nielsen op een geslaagde wijze een nogal excentrieke psycho. Een apart hoofdstukje uit deze film.
In het daarop volgende verhaal weet Barbeau te vermaken als een vrouw die 24/7 dronken lijkt te zijn. Terecht dat haar man op zoek gaat naar een gepaste oplossing.
In het laatste verhaal weet de knorrige zakenman voor genoeg vertier te zorgen. Zijn meedogenloze houding t.o.v. zijn werknemers en wie hij maar probeert te bereiken voor zijn kakkerlakken plaag zorgt voor de nodige grappie uitspraken.
Een toffe horror compilatie. De film is vlot, bevat de nodige humor en de make-up ziet er erg goed uit.

Niet zo goed als de eerste Creepshow, maar nog steeds wel vermakelijk.
De comic animaties nemen deze keer een wat centralere rol in, daar deze een op zichzelf staand verhaal vertellen.
Het eerste verhaal is vooral door de toevoeging van George Kennedy's personage eerder aandoenlijk en zielig dan dat het horror is.
Op dit laatste vlak slaagt wat mij betreft het tweede verhaal het beste. De waterversie van the Blob zorgt ervoor dat de personages op vermakelijke wijze uitgedund worden.
Het laatste segment valt meer onder de noemer psychologische thriller, maar weet ook nog best te vermaken.
Creepshow 2 is niet van dezelfde kwaliteit als het eerste deel, maar weet hier en daar nog prima te vermaken.

Pulp van de bovenste plank. Priscilla Alden speelt de labiele Ethel die vrijgelaten word uit de kliniek, maar al snel de een na de ander begint te vermoorden. Wanneer ze voor 80 dollar aan eten heeft besteld en ze niet genoeg geld blijkt te hebben moet natuurlijk de bezorger eraan. De daad waardoor ze later in de film door de mand valt. Wat ik vooral knap vind is hoe Ethel erin slaagt om behoorlijk bloedige moorden te plegen zonder zelf ook maar een spatje bloed op de kleding te krijgen. De enige keer dat we bloed op haar zien is het kannibalistische einde.
Erg simplistisch en lowbudget, maar hier en daar toch wel geinig, zoals de grappige tuin scene met de bemoeizuchtige buurman.

Del Torro zorgt uiteindelijk voor prachtig beeldmateriaal met een film die moeilijk te classifiseren is. Het schommelt een beetje tussen een macaber sprookje en een met horror elementen belaad kostuumdrama. Vooral in de eerste helft van de film slaagt Del Torro er uitstekend in om de sfeer van luchtig naar dreigen en angstaanjagend te doen veranderen.
Naarmate de film vordert en je de personages en hun achtergrond beter leert kennen verandert dit helaas wat. Zo vind ik het gevecht tussen Edith (Mia Wasikowska) en Lucille (Jessica Chastain) wat aan impact missen.
Wel leuk dat het hoofdpersonage Cushing (een ode aan Peter?) heet en het acteerwerk is ook verre van slecht (gewoon goed dus).
Daarnaast is de film visueel gezien een plaatje. De geest CGI ziet er verre van angstaanjagend uit, maar ik kreeg het idee dat dit ook een beetje de bedoeling was. Dit vooral omdat de echte dreiging niet vanuit hen komt.
Daarnaast is het acteerwerk voor een film als deze meer dan degelijk.
Echt zo'n love it or hate it film, maar ik heb hier van kunnen genieten.

Vincent Price zet in deze film een keiharde heksenjager neer die zelf misschien nog wel de grootste zondaar is van allemaal: moord en aanzetten tot verkrachting. Daarnaast is de stempel die hij op zijn familie drukt groot: zo is een van zijn zoons haast nog erger dan hem, onderdrukt en slaat hij zijn vrouw en dochter en meer.
Echt rauwig ben je als kijker dan ook niet wanneer een heidense heks de krachten van Satan aanroept om haar gruwelijke wraak te kunnen nemen.
Helaas moet zijn familie de prijs betalen en blijft hij zelf in leven om zijn lijdensweg wat te vergroten.
Prachtige settings, decors en kostuums zorgen, vooral in het begin, voor een sfeer die bijna aan Hammer doet denken. Helaas komt het acteerwerk van de cast de kwaliteit van de film niet ten goede. Zo komt die pastoor wel erg overdreven over en word de toverkol Oona wel erg overdreven neergezet.
Toch slaagt men er nog redelijk in om de film overeind te houden en is de twist op het einde wel heerlijk macaber. Niet heel goed, maar ik heb me ook geen moment verveeld. Kijkt lekker weg.

Ook ik moest tijdens deze film wat aan deze film en The Cabin in the Woods denken.

Visueel gezien zien die twee andere films er een stuk gelickter uit, maar daarentegen kan men van Cube wel zeggen dat het plot (voor die tijd) origineel was en dat men oprecht heeft geprobeerd om "iets nieuws" te creëren.

Het acteerwerk is best aardig, maar niet goed genoeg om echt met de personages mee te kunnen leven. Dat had ik niet althans. Eigenlijk maakte het mij de gehele film niet veel uit of er nou iemand het hele voorval zou overleven of niet. Mede hierdoor komt de spanning die men poogt te creëren tussen verschillende personages ook niet helemaal goed op me over.

Wel weet de film uit te blinken in diens originaliteit en weet men hier en daar nog voor wat vermakelijke gore te zorgen.

Duidelijk een film die ook wat met minimalistische middelen is gemaakt, maar de uitwerking mag er nog best zijn. Weinig horror, maar meer scifi/thriller. In dat laatste slaagt men helaas voor mij niet altijd, maar verder is het best een interessant tijdsdocument.